Dziś jestem w drugim domu.
Nie przeszkadza mi to.
Cieszę się, że mogę spędzać czas z tatą.
Ogólnie jestem szczęśliwa, ale dopada mnie rozwodowy smutek.
Przychodzi falami.
Przybiera różne kształty i pojawia się o różnych godzinach.
Głównie gdy wracam od taty, ciesząc się, że wrócił z Paryża.
A potem zdaję sobie sprawę, że nigdy nie wróci do domu.
Wciąż marzę o mnie, mamie i tacie,
jak mieszkamy razem w rodzinnym domu.
Ja, Maja Bursztyn, zastanawiam się,
czy życzenia, nadzieje
i marzenia o byciu znów razem kiedyś znikają?
Znasz ten program?
Nie, o czym on jest?
O metamorfozach.
Naprawdę?
Ta pani ma 60 lat, ale chce wyglądać na 40.
Zazdrości 30-letniej córce, która po metamorfozie wygląda na 20.
Brzmi jak zadanie z matmy.
Krystyna ma 60 lat, wygląda na 40 i ma dwie córki.
- Julia, 30 lat. Sabina, 25. - Obie chcą wyglądać na 20 lat.
Jeśli dodamy prawdziwy wiek córek, to ile lat dzieli je od odmłodzonej matki?
Zero, bo nie zachowują się na swój wiek. Ani nawet ten po metamorfozie.
Niezła z ciebie komiczka.
Brawo, Majka!
Nie rozumiem tego. Ja chciałabym już mieć 12 lat.
Czemu miałabym się odmładzać?
Ludzie chcą czuć się młodo. Dla mnie zawsze będziesz pięciolatką.
Zabierz książki, długopisy, kartki…
- Stos gumek do mazania. - Tak.
Nowa korepetytorka zaraz będzie.
Nowa?
Pan Chelios się przeprowadził, więc przyjdzie ktoś nowy.
Powinienem cię uprzedzić. Wnosisz tu tyle radości, że zapomniałem.
Dzięki.
Trzeba trochę posprzątać.
Odłóżmy to wszystko… tutaj.
Uwielbiam z tobą mieszkać.
Tylko my, pizza i makaron.
Więcej makaronu i więcej pizzy.
Niewiele umiem ugotować,
ale za to świetnie sprzątam.
Voilà!
Może pójdziemy na kurs gotowania?
- Świetny pomysł. - Serio?
Jasne.
No dobra, to kiedy?
Niedługo. Może w wakacje.
Dobrze. Może weźmiemy też mamę?
Zobaczymy.
Proszę!
Cześć! Wybaczcie spóźnienie.
Jestem…
- Celia? - Tak.
Filip?
Maja Bursztyn
NA PODSTAWIE KSIĄŻEK PAULI DANZIGER
Dobrze, ostatnie. Ułamek…
Jeśli dzisiaj zostało ci pół pizzy,
a na śniadanie zjesz z tego jedną trzecią, to jaki ułamek całej pizzy ci zostanie?
Żaden, bo w nocy zjadłabym resztę.
Sprytnie, ale to zła odpowiedź.
Możesz to sobie rozpisać.
Napijesz się wody?
- Albo czegoś innego? - Wody, dzięki.
Znacie się z liceum?
Nie, wcześniej.
Graliśmy razem w sztuce Dwunastu gniewnych ludzi…
- Tak. - …w szkole w Park Ridge.
- Byliśmy w… - Ósmej klasie.
- Co? - Co za zbieg okoliczności.
Dobrze cię widzieć.
Wzajemnie.
- Cześć, Maju. - Cześć.
Nic ci nie jest?
Drogi Pamiętniku, byłam zdesperowana.
Muszę się dzielić mamą i przyzwyczaić do Maksa.
Nie mogę. Nie mogę dzielić się też tatą.
Dopiero co tu wrócił.
Przyszła fala. Czuję tę falę.
Przepraszam, naprawdę!
Nic się nie stało.
Moje sprawdziany. Trzeba było je zalaminować.
Uratowałam je.
Nie chce pani zadzwonić po taksówkę?
Żeby panią odebrała? Poczeka pani przed domem.
Maju.
Mam już zamówiony odbiór, bo miałam tu być określony czas.
Załatwione.
Podniesiesz książkę, Majka?
Przepraszam za tę wodę.
Nie szkodzi.
Za tydzień o tej samej porze?
- Tak. - Nie.
Znaczy, może.
Zależy, jak mi pójdzie sprawdzian.
Jasne. Zobaczymy.
Odprowadzić cię?
Miło było cię poznać. Cieszę się na współpracę.
- Szybko zrozumiesz matematykę. - Im szybciej, tym lepiej.
Maja jest urocza.
Dzięki. Jest moim światem.
Masz pełną opiekę?
Nie, moja żona… dzielimy się z Sarą. Pamiętasz Sarę?
Nie bardzo.
Doszła do naszej klasy. Przeprowadziła się.
Aparat, wielkie oczy, marchewkowe włosy, rumieńce.
Nosiła żółte martensy.
Słodka dziewczyna.
Tak opisujesz mamę? No weź, tato. Nie jest klaunem z McDonalda.
Zostałam wtedy miss nastolatek, więc… byłam zajęta.
Moim talentem było rozwiązywanie zadań z matmy na złotej tablicy.
- No proszę. - Tak.
Wyróżniałam się.
Do zobaczenia…
Tak.
Może dałabyś temu chudzielcowi z ósmej klasy swój numer telefonu?
Nie, błagam, nie.
Pewnie.
Umówił się ze starą znajomą. Nie martwiłbym się tym.
Planuję tak długo zakuwać, aż poprawię oceny
i nie będę potrzebowała korków.
Chyba po to się bierze korki?
No tak, ale teraz tak na poważnie.
Nie chcę jej tam. Nie podzielę się tatą.
Kiedyś nie lubiłaś Maksa.
No tak.
A kiedy wyjechał w delegację, to za nim tęskniłaś.
Rozumiałam, czemu mama za nim tęskni.
- To to samo. - Nie.
Chciałbym ci pomóc.
Kocham matmę, ale nie umiem tłumaczyć.
Za to świetnie tłumaczę WOS i przyrodę. Jestem miniekspertem.
Nie mini w sensie wiedzy. Mini w sensie, że jestem dzieckiem.
Ja też kocham matmę. Gdybym mogła, tobym za nią wyszła.
Musielibyście rozwiązać wiele problemów.
Byłoby sporo niewiadomych.
Liczę, że wynik będzie dobry.
Nic nas nie rozdzieli.
Osiągnęliśmy limit żarcików, przysługuje nam bonus.
Wróćmy do zaplanowanego na dziś kryzysu.
Rysiu, pomożesz mi z matmą i zadaniami, żebym nie potrzebowała już korków?
Oczywiście. Kiedyś tak się odrabiało lekcje.
Nie było korków.
Kiedy macie test?
Za tydzień.
Szybko.
Spokojnie.
Jest jakiś plus!
To moje ulubione.
Oprawiłam ci je.
Nie widać na nim kolczyków.
Jest świetne.
Zjesz coś? Jak było w szkole?
Jeść nie. Szkoła git.
Masz tu jaskiniowca.
- Co nie? - Rysia przyjdzie się pouczyć.
Trzeci raz w tym tygodniu. Nieźle.
Cześć wszystkim.
- Jak leci? - Możecie się uczyć
przy stole albo w kuchni. Powieś plecak na krześle.
Dziękuję.
Jest coś do jedzenia?
- Jasne. - Przyniosłam bułki z jagodami. Chcesz?
- Poproszę. - Się robi.
Robimy sobie przerwy taneczne.
Mniej przerw to mniej korków.
- Korków? Z czego? - Matmy.
Maja potrzebuje pomocy.
- Matma jest nieprzydatna. - Co?
- Tak. - Nie. Pam, serio?
Mnie się nie przydała od czasu szkoły.
Jakąś wartość ma, skoro płacicie za korki.
Może i masz rację.
To strata pieniędzy. Pieniędzy taty.
Dostanę mleko?
Jasne.
Teraz jest inaczej, bo masz korepetytorkę. Celię?
To wkurzające. Tata jest przy niej zbyt radosny.
Wieki temu chodzili razem do szkoły.
Do ósmej klasy.
Zaraz. Celia Trop?
Maja mówiła, że to jakaś księżniczka?
Tak, Celia.
Nie potrzebuję korków.
Sprawdzę ją.
Niewiele księżniczek uczy matmy.
Celia została stanową miss nastolatek.
No tak! Nie księżniczka, tylko miss.
Pomyliłam się. Obie mają korony.
Filip się w niej kochał.
Serio?
Jeny, jest zjawiskowa.
Brawo, Filip.
Aleś ty szczera.
Cześć. A to kto?
- Przestaniesz? - Serio?
Przepraszam. Palnąłem odruchowo. Jak palant.
Mogę wykorzystać twoją kuchnię?
Muszę nagrać krótką wizytówkę dla stacji Zdrowie.
Oczywiście.
- Dzięki. - Rozważają cię?
Dziwisz się?
Wiem, że raczej nie mam szans.
Sorki, nie chciałam się tak zdziwić. Ale ciebie?
Pam.
Tak, mnie.
Nie no, czad.
Czadersko.
Dziękuję.
Wróćmy do ważniejszych spraw.
- Kto to? - Przestaniesz?
- Nie. - Nieważne.
Księżniczka miss.
Ciekawe.
MATEMATYKA
Już kończymy.
Możesz zadawać pytania. To urok próbnego testu.
Nie muszę.
Sam malowałeś tamtą ścianę?
Tak.
Piękny kolor.
Dzięki. Staram się zadomowić.
Co u naszego wychowawcy?
- Był świetny. - Najlepszy.
- Może… - Tato?
Tak?
Ty mnie odwieziesz do mamy czy…
Mama odbierze cię o 20.30.
Zaraz kończymy.
Pewnie już masz dość. Ale świetnie ci idzie.
Zobaczymy na sprawdzianie.
Moi znajomi cię polubili.
Dzięki za zaproszenie. Dobrze oderwać się od pracy.
Podobały im się historie o „jadłospisie samotnego ojca”.
Myślisz o kursie gotowania?
Tak, planujemy się wybrać z Mają.
Możesz iść na dwa.
Cześć.
Nie patrz tam.
Tata się z nią umówi. Na randkę.
Nie wiadomo.
Jeśli się umówi i zostaną parą,
pokocha ją tak, jak kochał ciebie?
Kochał?
Tak.
My z tatą wciąż się kochamy.
Naprawdę?
Oczywiście. Znaczy, tak myślę.
To wciąż jest miłość. Zmieniła tylko swój kształt.
Jeśli zacznie ją kochać, to będzie mnie kochał mniej?
Nie, kochanie. Nie.
Posłuchaj mnie.
Twój tata nigdy nie pokocha nikogo tak samo i tak mocno jak ciebie.
To niemożliwe, wiesz?
Jest mi tak strasznie smutno.
Wiem.
Nasza rodzina się zmieniła
i… bardzo mi z tego powodu przykro.
Też mi smutno.
I tacie również.
Wiem.
Musi minąć trochę czasu.
Czasami tak jest, że jesteśmy smutni.
Ale musimy pamiętać,
że tak jak szczęście nie trwa wiecznie,
tak i smutek przemija.
Przychodzi falami.
Tak. Tak, kochanie. Przychodzi i odchodzi jak fale.
Mam wieści.
Okej.
Cześć. Zaraz, coś się stało?
Jak sprawdzian?
Mam go jutro.
To ważna sprawa.
Pójdzie ci świetnie i to uczcimy.
Uczcimy dwie rzeczy.
Twoją dobrą ocenę z matematyki i…
to.
Stacja Zdrowie bierze nas pod uwagę!
Co?
- Tak. - Maks!
Myślę, że mamy szanse.
Słodko, że mówisz „my”, ale to twoja zasługa.
Nie, nasza. To dla nas.
Bajerancko.
Film w naszym domu.
- Ale Rysia zrobi oczy. - Obie możecie wystąpić.
Co? Nie rozumiesz, to jej marzenie!
Ja też chcę pomóc.
No proszę. Dobrze.
Drogi Pamiętniku, z kwestii „nie do wiary”,
to ja, Maja Bursztyn, zakuwam matmę.
A do tego
właśnie powiedziałam na głos, że ja, Maja Bursztyn,
chcę wystąpić w filmie Maksa.
Co?
Wściekła Jabłonka Numer 3 idealnie nada się do…
„montażu wypowiedzi zadowolonych klientów”?
Okej. Mogę powiedzieć Rysi?
- Jasne! - Jest!
Rysia!
Właśnie ta szczęśliwa, rozbiegana, podekscytowana Maja…
- Piękny widok, prawda? - Tak.
Zwłaszcza po tym, co mówiła w aucie…
Serce się kroiło.
Maks, dziękuję.
Dziękuję.
Nie ma za co.
Wiesz… skoro mnie teraz uwielbiasz…
Wizytówkę nagrałem w twojej kuchni.
Mogę użyć jej do nagrania za tydzień?
- Za tydzień? - Tak.
A zdążę zrobić generalny remont?
- Nie. - Nie?
Ale przyniosę miskę cytryn, jakieś kwiaty i…
Dobrze, to wystarczy.
Hollywood zawita do Park Ridge, żeby nagrać próbny odcinek.
Jestem przerażony.
Nie wiem, od czego zacząć.
Napisy: Daria Okoniewska