Drogi Pamiętniku,
jutro przyjeżdża do nas Hollywood, żeby nagrać program Maksa.
W zasadzie to odcinek castingowy dla stacji Zdrowie.
Maks i mama się cieszą, ale chyba bardziej denerwują.
To w sumie zabawne.
Ciocia Pam żałuje, że nie ma dla niej roli.
A my z Rysią jesteśmy przeszczęśliwe, że w nim zagramy.
Nocuje dziś u mnie, bo jutro musimy wcześnie wstać.
Naciągnij trochę.
Już.
Przyklej i dociśnij.
Zużyjemy wszystkie gwiazdki.
Już zawsze będą ci spadać z sufitu.
Nie przeszkadza mi to.
Póki nie śpisz z otwartą buzią.
Drogi Pamiętniku, mam nadzieję, że tata nie przyprowadzi Celii.
Nawiasem mówiąc, okazało się,
że pomoc Rysi z matmą ma dodatkowe plusy.
W zasadzie bardziej pomagała mi pozbyć się korepetytorki,
zwłaszcza z domu taty.
Ostatnio w szkole poczułam coś nowego.
Prawdziwą dumę z siebie.
Ja, Maja Bursztyn, jestem dobra z matmy.
Rysia!
Udało nam się!
Cztery plus? Dostałaś cztery plus!
Dziękuję ci.
Justyn, patrz.
Świetnie!
Znamy wynik tego równania. Cztery plus równa się zero korków!
I koniec wizyt Celii.
No, to też.
To co jeszcze?
Udało mi się.
Poprawiłam się z matmy.
Nie muszę być od razu najlepsza. Ważne, że się starałam i poprawiłam oceny.
To naprawdę świetne uczucie.
Maja Bursztyn
NA PODSTAWIE KSIĄŻEK PAULI DANZIGER
Stresuję się jutrem.
Będzie tu prawdziwy reżyser.
Taki, co krzyczy „akcja” i „cięcie”.
Mama i Maks są zabawni, wkuwając swoje kwestie.
My swoje już pamiętamy.
Wyjdzie bajerancko.
Wiem. O rany. Teraz literki.
Tak.
Wycięłam M. Ale w „Hollywood” nie ma M.
To jest W, głuptasie.
Ciekawe, czy jakaś sławna aktorka zaczynała od reklamowania smoothie.
Szukałam, ale żadnej nie znalazłam. Mam nadzieję, że będę pierwsza.
Będziemy musiały to wypić?
No tak. Musimy powiedzieć, że nam smakuje. Wiarygodnie.
Smakują, jakbym kosiła trawę zębami, więc niespecjalnie na to czekam.
Dlatego nazywa się to graniem.
Super.
No, super.
Zrobią nam makijaż.
W prawdziwej charakteryzatorni z żarówkami wokół lustra?
Chyba mówili coś o przyczepie. Tak, o przyczepie.
Ekstra.
No, ekstra.
Oby sława nas nie zmieniła.
Musimy się nawzajem pilnować.
Żeby sodówka nam nie uderzyła.
Nie pozwolę, by Jabłonka zadzierała nosa.
Czadowo.
No, czadowo.
Rick, posmaruj to żelem. Światło się odbija.
- Uwaga. - Jeszcze?
Tak, wyżej.
Proszę uważać, dobrze?
Sok albo nie sok. Oto jest pytanie.
Brawo!
Zaraz zaczynamy nagrywać. Załóż dres.
- Idź do garderoby. - Mój pan Hollywood.
- Jestem do tego stworzony. - Ale ja chyba nie.
Tu jest mnóstwo ludzi. Cieszę się, ale stresuję.
Dasz radę. Jesteśmy razem. Świetnie wypadniesz.
Ale wypas!
- Cześć, ciociu. Czad, nie? - I to jaki!
Dzień dobry!
Cześć!
Jasne.
Wszyscy tańczą, jak im zagra.
Nazywam się Art. Art Robins. Jestem waszym reżyserem.
Przestańcie na chwilę.
Przecież nikt nic nie robi.
Życzmy naszemu zawodnikowi,
który może wygrać tytuł „Następnej Gwiazdy stacji Zdrowie”,
powodzenia. Pan Maks Daton.
Dziękuję. Tylu osobom chcę podziękować.
To była wspaniała przygoda.
- Znaczy… - Zaczynamy.
Nieźle ci poszło.
Ja kręcę za kulisami. Nagrywam pracę od kuchni dla marketingu.
Ja kręcę kulisy kulis. Zaglądam nieco głębiej.
Sporo, jak na taki program.
Podziwiam twoją pracę.
Wzajemnie. Podziwiam twoją pracę.
Mogę zadać ci teraz pytanie?
Mnie? Jasne.
- Do dzieła. - Gdzie mam…
Tutaj? Dobrze.
Streść krótko wasz projekt.
Razem z Maksem…
Mam zacząć… Okej.
Razem z Maksem zgłębiamy tajniki zdrowego stylu życia.
Ten program pozwoli nam dotrzeć do szerokiej publiczności, którą nauczymy,
jak dbać o kondycję i zawartość talerza.
Mam patrzeć w obie kamery?
Idealnie.
Czułam, że dobrze poszło.
Okej.
Wiecie co…
Nie zagracajmy wyspy. Dostawę proszę rozładować tam.
Bibi z Jadalnej Sztuki dla Kamer. Jestem projektantką jedzenia.
Okej. No jasne.
Przepraszam. Podziwiam twoją pracę. Co?
- Ale odlot, co? - Posprzątają to?
Tak, no pewnie. To tylko showbiz.
Przestań tak mówić.
- Nie potrafię, laleczko. - Przestań.
Serio nie potrafię.
Kamery tak na mnie działają. Uwielbiam to.
Szczęście jest kobietą.
- To z Faceci i laleczki. - Zaczynałem w teatrze.
- Nieprawda. - Ale brzmi dobrze, nie?
Hej, Sal. Przyniesiesz mi lód?
- Lecę. - Sal! Dam ci kubek lodu.
- Mam go całą pakę. Jestem od efektów. - No tak. Podziwiam twoją pracę!
Co?
Mówiłem ci, efekt Hollywood. Nawiasem mówiąc…
- Podziwiam twoją pracę! - Stresuję się.
Wiem. Jeśli nie chcesz występować,
- to mogłaś powiedzieć. - Chciałam.
Ale teraz chyba nie jestem w stanie, bo cała się trzęsę na samą myśl.
- Okej. - Pam tu jest!
Chodź.
Uwaga!
Co to… Jak leci?
Nie powinnaś się przebrać?
Zastąpisz mnie? Panikuję i nie chcę występować.
- Co? - Mogę ją zagrać?
- Nie musisz. Bądź sobą. - Będę tobą.
Nie omijajmy żadnych kwestii.
- Nie mam kwestii. - Ja je powiem.
- Ale ja mówię do ciebie. - Ćwicz jogę,
kiedy on tłumaczy rzeczy. Dasz radę?
Na luzie.
Panie reżyserze! Halo?
Mam dla was dwie sekundy. Słucham. Raz. Dwa.
- Maks. - Tak.
Patrzy na mnie, co mam mówić?
Możemy podmienić aktorki? Pam… To jest Pam. Pam, to Art.
Zastąpi moją partnerkę biznesową.
Może być ta ładniejsza. Ty wchodzisz, ty schodzisz.
- Ładniejsza? - Nareszcie to oficjalne!
Mama by się nie zgodziła.
Bo jesteście podobne. Ja wrodziłam się w tatę,
a jego mama była laską!
Pam, możesz się przebrać?
Strój leży w sypialni na łóżku.
Buty mam na sobie. Zamienimy się.
Jasne.
Dobra, zaczynamy.
Potrzebujemy opinii Rysi i Mai.
Omówimy teraz cały segment.
Staniecie po tej stronie, zaraz obok pana Datona.
- Okej. - Jasne.
Dobrze, przećwiczmy to.
Napoje dla pana, panie Daton.
Może pan je nalać z kielicha blendera.
Albo zostawić w szklankach.
Jak pan czuje.
Jasne, dzięki.
Mamy go poprosić o picie?
Powiem: „Świetnie go zblendowałeś”.
To jest w scenariuszu?
A ja: „Pić mi się chce. Masz może coś pysznego i zdrowego?”.
- Dobre. - Spoza scenariusza.
Starajmy się mówić naturalnie.
Jak w scenariuszu.
- Stresuję się. - Ja też.
Weźcie głęboki oddech. Wyglądacie bajecznie.
Nie mamy makijażu.
Potrzebujemy go.
Ostrożnie, Jabłonko.
Sorki.
Dzięki. Upewniam się, bo obiecano nam makijaż.
To tylko próba. Pomalują was przed nagraniem.
Okej, co się dzieje?
Te dwie tutaj wymyślają własne kwestie.
Nie, nie chcemy tego.
Na planie zostaje tylko obsada.
I trzymajmy się scenariusza.
Serio?
Chciałem trochę improwizować.
Najpierw próba z dziewczynami.
Dobrze.
Kto to jest?
Jestem Sara. Ta mniej ładna.
Chcę odsłonić oczy mojej córki.
Uroczy obrazek.
Zajmij się tym, to nie szkolne zdjęcia.
Mamo, już dobrze.
- Idź już. - A moje oczy widać?
To tylko próba.
Przepraszam. Podziwiam twoją pracę.
Już to mówiłaś.
Gotowi? Zaczynamy.
No dobra, gotowe?
Tak.
Weźcie głęboki oddech, skupcie się
i czekajcie na słowo „akcja”.
I… akcja!
Że ja? Ja zaczynam? No tak. Dobrze.
W porządku.
Witajcie w programie Na Maksa! Nazywam się Marek Daton.
Stop.
Maks.
- Masz na imię Maks. - A co powiedziałem?
Powiedziałeś „Marek”.
- Nie sądzę. - Zrobiłeś tak.
Powiedziałeś „Marek”.
- Serio? - Też zauważyłam.
Rany.
- Zmienimy sobie imiona? - Tak. Ja będę Szymoną.
A ja Krystyną.
Nie! Żadnego zmieniania imion.
Do nas mówi?
Wiem tyle, że jestem Krystyną.
A ja nie jestem Markiem. Jestem Maks. Maks Daton.
Dobra, lecimy.
Damy radę. Do dzieła.
Nie od początku, dobrze?
Tylko krótkie referencje.
Akcja!
To moje autorskie koktajle, które dostarczają niezbędnych witamin
i minerałów potrzebnych na cały dzień. Wszystko w jednej szklance.
I co myślicie?
Pyszne. Prawda, Krystyno?
Mniam, mniam, tak. Palce lizać, Szymono.
Stop!
Chyba nie chcę być Szymoną.
Kiedy będziemy nagrywać,
musicie spróbować smoothie, zanim je pochwalicie.
Tak? Dobra.
Drogi Pamiętniku, dowiedziałyśmy się, że są różne rodzaje aktorstwa.
Aktorstwo jedzeniowe jest trudne.
Zwłaszcza jeśli musisz udawać, że coś ci smakuje.
Ostatnio sporo udawałam.
Uwaga, przebierzcie się, pomalujcie. Zaczynamy za dziesięć minut.
Okej, panie. Dziewczyny.
Szymona i Krystyna!
Tak, sorki. Mamy tu zostać?
Pora na makijaż. Za mną.
- Ale wypasiony dzień. - Nigdy go nie zapomnę.
Idziemy na makijaż!
Będziemy sławne. Ale czadowo.
Masz tremę?
Małą. Za to Maks ogromną.
Widać. Twoja mama też.
Stresuje się.
Zapraszam tutaj. Szybciutko.
Nie śpieszmy się. Niech ludzie zobaczą.
Czemu tu nikogo nie ma?
Kiedy robię coś odjazdowego, to nie ma nikogo.
Ale jak wpadam na słup, to wokół stoją tłumy.
To rodzaj komedii, więc wciąż się liczy.
MAKIJAŻ
To tutaj.
Chodźmy.
Jesteście przeurocze.
- Dziękuję. - Dzięki.
Ale czad!
Obiecałam twojej mamie, że zrobię zdjęcia.
- Pokaż się. - Cześć.
- Dziękuję. - Patrz w lustro.
A teraz w tę stronę.
Zrobiło się tłoczno.
Przepraszam, już wychodzimy.
Nie powinno nas tu być.
- Wyglądasz pięknie. - Cześć, tato.
- Nie stresujesz się? - Troszkę.
Nie ma czym. Celia cię pozdrawia. Jest dumna z twoich postępów. Ja też.
Jest tu?
Nie, przyszedłem sam. Widzimy się na planie.
Na planie.
- No wiem! - Ale się jaram!
Chcecie być aktorkami?
Tak.
Nie. Ale to świetna przygoda.
I zabawa z przyjaciółką.
Szkoda, że nie ma Justyna.
No, szkoda.
Nie chodzi tylko o wspólną zabawę z Rysią.
Cieszę się, że rodzina jest razem. Maksa też wliczam.
Wszyscy są szczęśliwi. Wspólnie to przeżywamy.
Tego właśnie chcę. Szczęśliwej rodziny.
Nie za dużo? Czy ja potrzebuję makijażu?
Zdecydowanie.
Okej, na miejsca.
Dzieci się malują, a my czekamy na szwagierkę, która gra „Joginkę”.
No tak.
Sara, powiesz Pam, żeby się pośpieszyła?
- Tak. - To Filip?
Tak, chciał zobaczyć Maję.
Popatrz. Zrobiłam dziewczynkom zdjęcia.
Małe gwiazdy filmowe.
Możemy przyśpieszyć? Tracimy światło.
Jest dzień, jesteśmy w domu. Kim jesteś?
Nie wiem. Naprawdę. Zamroczyło mnie.
To przez to, że Filip się na mnie gapi.
Gdzie jest Pam?
Zróbmy próbę z Joginką, czekając na dzieci.
Jesteśmy gotowe!
I skupione!
Idzie!
- O nie. - O rany.
Do dzieła.
Ujęcie 22.
Słyszeliście? Dwudzieste drugie.
Tym razem nie robimy przerw.
Bez zatrzymywania.
Pomylicie się? Trudno.
Naprawimy przy montażu.
- I tylko ja krzyczę „cięcie”. - Sorki.
- Tak. - Jasne? Dobrze.
Okej. I akcja.
Witajcie. Witajcie w Na Maksa.
Nazywam się Maks Daton.
Dzisiaj porozmawiamy o walce ze zmęczeniem,
odnawianiu energii i jedzeniu jako lekarstwie.
Najpierw zmęczenie.
Możesz je odczuwać z wielu powodów.
Niedobór snu, zbyt dużo cukru w diecie.
A w moim przypadku –
macie rozgadaną, wszędobylską ciotkę Pam.
- Dla ciebie Pam, Marku. - Maksie.
Maksie. Jak mówiłeś,
wapń w diecie zapewnia silne kości.
A w połączeniu z prostymi asanami…
Trenuje w szpilkach.
Chodzenie w szpilkach to już jest trening.
I wyglądasz bajecznie na macie.
Dobrze, może je zdejmę.
Makijaż i kolczyki zostawię, Marku.
Maksie.
Nieważne. A teraz reklamy.
Nie puszczamy reklam.
Tak.
Żyję, Marku.
Drogi Pamiętniku, to był wesoły dzień. I kropka.
Chciałabym, żeby Maks wygrał
i miał swój program w telewizji.
Ja, Maja Bursztyn, uważam, że na to zasługuje.
A najlepsza część dnia? Tata tu jest.
Co myślicie, dziewczyny?
Możemy powiedzieć rodzicom,
że ich dzieci pokochają to pełne witamin smoothie?
Pyszne.
Ale dobre.
Cieszę się, że wam smakuje.
Obie wyglądacie na silne i zdrowe.
Oby, to już 22 ujęcie.
O nie.
- Chyba to mamy. - Dobrze wyszło.
Cięcie!
Napisy: Daria Okoniewska