Lekcja jeszcze trwa.
Pamiętajcie wybrać wolontariat na następny tydzień albo i dłużej.
Chcę, żebyście odkryli pozytywny wpływ wolontariatu na was samych.
Idźcie i spędźcie dobrze resztę dnia.
Musi być 7.30.
Co do minuty.
Drogi Pamiętniku,
jeśli tych dwoje staruszków jest parą, to cieszę się, że się nie rozwiedli.
Lubią nasz dom albo nasze drzewo.
Nie wiem, na co patrzą,
ale każdego ranka już od miesiąca przechodzą tędy o 7.30.
On mówi.
Ona uśmiecha się i śmieje.
On upewnia się, że ona nie marznie.
Wspaniała miłość.
Maja Bursztyn
NA PODSTAWIE KSIĄŻEK PAULI DANZIGER
- Za tydzień ogłoszą wyniki. - Tak jest.
Jak cię poinformują? Zadzwonią, napiszą?
Napisali mejla, że nie napiszą mejla.
Ale ogłoszą wyniki w swoich mediach społecznościowych.
Ale się cieszę. Jestem z ciebie taka dumna.
Dumna z nas. Nie dałbym rady bez ciebie.
Nieważne, czy wygramy, czy nie.
Cieszę się, że mogliśmy doświadczyć…
no wiesz…
tego doświadczenia!
Ale możesz wygrać.
Nie żeby to było ważne…
To jest ważne, ale masz rację.
Wygrana da nam różne możliwości.
Może kupimy większy dom?
Kocham ten dom. Nie chcę się przenosić.
- Przeprowadzka? Nie ma mowy. - Nikt się nie przeprowadza.
Sara.
A jeśli wygram i nagrania
- będą w Los Angeles? - Odwiedzimy cię.
Maju.
To było zabawne.
- Dzięki. - Zdrowie.
Obejrzyjmy jakieś domy.
To nie czas na tę dyskusję.
Dobrze. Mówiłem na głos sam do siebie.
Nic dziwnego, że się dogadujecie.
Ale masz dziś passę. Tak trzymaj.
Jakieś wieści?
Jeszcze nie.
Nie mówili nic o mnie?
Nie.
Pozostanę agentką nieruchomości.
Chyba że stacja Zdrowie zaprosi mnie do już istniejącego programu!
To możliwe?
- Nie. - Tak.
- Pam. - Maks.
- Mam pytanko. - Tak?
Co ty na to, żebyśmy rozejrzeli się za nowym domem?
Pokażesz nam coś w okolicy?
- Nie idę. - Ja też nie.
Tylko popatrzeć.
To dobra pora na przeprowadzkę.
Raz się z tobą zgodzę.
- Wy tak na serio? - Nie, nie na serio.
Tak tylko się zastanawiamy.
Maju, a gdybym pokazała wam dom z wielką sypialnią,
którą pokochasz,
i twoją własną łazienką z prysznicem?
Lubię moją wannę, bo jest w tym domu.
Właśnie.
Dzień dobry.
Cześć.
Jajecznica?
Już nakładam.
Oni chcą się przeprowadzić.
- Co? - Wcale nie, tylko rozmawiamy.
Będziecie musieli znaleźć dwa domy obok siebie.
- Muszę mieszkać obok. - A ja zabrać nasze drzewo.
Ja będę musiał zamieszkać obok.
Myślałaś już nad wolontariatem?
Mama załatwiła mi pracę w Armii Zbawienia.
Za dodatkową ocenę?
Tak. I żeby się dobrze poczuć.
Możesz pracować u mnie. Wpadnij do biura.
Zapłacę ci. Będziemy chodzić na zakupy.
To nie na tym polega.
Ale czułabym się z tym dobrze.
Ja też.
W siłowni przyda się wolontariuszka. Będzie roznosić wodę i batony.
Sprzątać, pucować orbitreki, rowerki, schody i… inne rzeczy, nie?
A w przerwach prać i składać ręczniki.
Nie mam uprawnień.
Ja chcę wyprowadzać psy.
Już dzwoniłam do schroniska. Przyjmują wolontariuszy.
Ale boję się, że przyprowadzę jednego… wszystkie psy do domu.
Może być ciężko.
Dobre pieski.
O, wiewiórka.
A może zapytasz w domu opieki św. Tomasza? Mogłabyś tam pomagać.
- No nie wiem. - To niedaleko.
Podoba mi się ten pomysł. Byłabyś tam promykiem słońca.
Nie wiem.
A ja wiem. Będziesz w tym świetna.
Dzięki. Ty świetnie się sprawdzisz
- w sklepie Armii Zbawienia. - Dzięki.
- Panie Datonie? - Tak, Rysiu?
Kiedy będzie coś wiadomo o naszym… pana programie?
Za tydzień, ale sprawdźmy.
Wrzucą to na media społecznościowe.
Zdjęcie zebry.
Nie wiem, czemu je mam.
- Tutaj. - Jest.
Na razie cisza.
- Co? - To Filip.
Nie weźmie na weekend Mai. Źle się czuje.
Ostatnio był jakiś niewyraźny.
Zmęczony i marudny.
Przypominał Maksa.
Pękam ze śmiechu.
- Dzień nabijania się z Maksa? - Lubię to!
- Jak każdy dzień! - Dziękuję.
DOM OPIEKI DLA SENIORÓW
Drogi Pamiętniku, zostałam wolontariuszką.
Nie byłam pewna tej pracy.
Trochę się jej bałam.
Kiedy byłam młodsza…
młodsza niż teraz,
bałam się starszych ludzi.
To źle brzmi.
Ale tak czułam.
Nie jest tak źle.
Ścielę łóżka, przynoszę wodę,
roznoszę listy, paczki i kwiaty,
a ludzie przecież uwielbiają dostawać kwiaty.
Dziękuję.
Mieszka tu pani Halewicz.
Dostała sztuczne kwiaty od siostry
i nalega, żeby je podlewać.
Postawię je koło okna, żeby je pani widziała.
I będę pilnować, żeby nie zabrakło im wody.
Dziękuję. Tak, dolewaj im wody
i postaw w słońcu koło okna.
Są też inni, którzy nie dostają przesyłek.
Kwiaty, książki i czekoladki są miłe,
ale starsi ludzie najbardziej pragną, żeby ktoś ich wysłuchał.
Opowiadają ciekawe historie. Są jak żywe podręczniki historii.
Sporo się uczę.
Jemu daj sok.
A mojemu koledze coś miękkiego.
Masz galaretkę? Świetnie.
Znasz winyle?
Masz jakiś adapter? Są spore, mniej więcej takie, i są z winylu.
Są naprawdę super.
Były też taśmy ośmiościeżkowe,
kasety.
Nie było CD.
Co to jest CD?
To teraz nowość.
Może. Nie słyszałam o nich.
Wiesz, niedługo usłyszysz.
Staram się być na bieżąco z tymi rzeczami.
Mówię ci, CD to jest to. Pokochasz je.
Co tam macie?
Ktoś dokłada?
Nie widzę tej wyprowadzki. Twoja mama kocha ten dom.
To Maks bardziej tego chce.
- Ja kocham ten dom. - Ja też.
Sprawiasz, że moje sny się spełniają
Nocą, kiedy złe sny zamieniają się w krzyk
I dręczą śniącego
Śmieję im się w twarz
O tak
Odpędzam je krzykiem i wtulam się w ciebie
Nie jestem już taki, jak kiedyś
Już nigdy nie będę taki sam
- Tato? - Tak, córcia?
Wszystko gra?
Tak. Czemu?
Pocisz się.
Tak.
Niełatwo jest wozić taki skarb.
Ostatnio źle się czułeś.
Już ci lepiej?
Tak. To tylko zmęczenie.
Praca stresuje.
Powiedz…
kiedy Maks dostanie wyniki?
W każdej chwili.
Co ty o tym myślisz?
Fajna sprawa.
Znaczy…
może być.
Prawdziwie odlotowa była twoja praca w Paryżu.
No nie wiem.
Wyglądałyście na zadowolone na planie.
Rysia była.
Maks… ujdzie. Nie jest tak fajny jak ty.
To nic złego, że go lubisz.
Nie lubię.
Znaczy, czasami może trochę. Ale nie za bardzo.
W porządku.
To nic złego.
Chcesz, żeby mama podeszła tak samo do Celii?
Z Celią tylko się przyjaźnimy.
Co naprawdę myślisz?
Jest za sztywna. Nie w twoim typie.
Naprawdę? Jaki jest mój typ?
Mama.
To prawda.
I może,
tylko może,
kiedyś razem się zestarzejecie.
Zawsze będziemy razem jako twoi rodzice.
Nawet jako staruszkowie.
Pamiętaj o tym.
Jestem z ciebie dumny.
Wolontariat, opiekowanie się starszymi.
- Jesteś dobrym człowiekiem. - Dziękuję.
A ja tobie.
7.29.
Dziś puszczę im muzykę.
Gdzie oni są?
No dalej.
Oby nic wam nie było.
Przepraszam?
Ktoś chyba płacze.
Musi uporać się ze zmianami.
- Zajmij się obowiązkami. - Dobrze.
Halo?
Proszę.
Dzień dobry.
Nic pani nie jest?
Użalam się nad sobą.
Też tak robię.
Naprawdę?
Tak.
Zbyt często.
Straciłam męża.
Umarł?
Ja nie…
Tak mi przykro.
Naprawdę.
To szczęście, że go miałam. Był wspaniałym człowiekiem.
Jestem Maja.
A ja Cecylia.
Miło panią poznać.
Chodziliście ulicą Canterbury.
Tak, zgadza się.
To moja ulica, mieszkam tam.
Widziałam panią i…
Ryszarda.
…z mojego okna w pokoju.
Kiedyś mieszkaliśmy przy tej ulicy.
Ja i mój Ryszard.
Potem córka wzięła nas do Wisconsin,
jakieś 20 lat temu,
żebyśmy byli bliżej niej.
Żeby miała nas na oku.
To miłe.
Rysiowi się tam nie podobało.
Chciał wrócić tutaj, do Park Ridge.
Kupiliśmy mieszkanie przy alei Touhy,
żeby być blisko ulicy Canterbury 6124.
Co?
To mój adres.
Nie gadaj.
Tak, mieszam tam.
Zawsze patrzyliście na dom.
Mamy stamtąd tyle pięknych wspomnień.
Jak się ma moja kuchnia?
Slucham?
Jest super.
Świetna.
Kochamy ją.
Chce ją pani zobaczyć?
Z wielką chęcią.
Ale nie mogę stąd wyjść bez zgody mojej córki.
Zadzwonię do niej.
Przepraszam.
Dzisiaj rezydenci spędzają czas na dworze.
Najpierw powinna się pani zdrzemnąć. Proszę się położyć.
Nie chcę wychodzić na dwór i nie mam ochoty na drzemkę.
Nie jestem zmęczona.
Obiecałam pani córce, że się pani zdrzemnie.
Jak to się wszystko odwróciło.
Zostawiłaś swój wózek na środku korytarza.
Przepraszam.
Przestaw go.
Oczywiście.
Miło było panią poznać.
Mów mi Cecylia.
Wrócę tu, Cecylio.
Chyba już starczy.
Mamy ponad tuzin tuzinów.
Jeśli sprzedadzą je po 25 centów za sztukę,
wiesz, ile zarobią?
- Ile? - Pomyślmy.
Jeden w pamięci…
Dużo.
- Jak ty sprzedajesz domy? - Zaokrąglam.
Oby szkoła to doceniła, bo więcej czasu spędzam tam niż tu.
Nie doceni.
Ale takie mamy podtrzymują świat.
- Dzięki. - Nie ma za co.
Na pewno nie chcesz oglądać domów?
Tak, na pewno!
Maja ma dość zmian.
To może pomyśl o remoncie.
Pozwól Maksowi…
Się zadomowić?
Zmienić coś po swojemu?
Masz rację. To nie jest zły pomysł.
Nie, to jest zły pomysł. Ale właściwy krok.
Słyszę swój… Jest.
Maks już wraca.
Stacja Zdrowie ogłosi dziś zwycięzcę.
Szaleństwo.
Dostanie ten program. Jestem pewna.
Był świetny, prawda?
Tak.
I?
Ty też byłaś.
- Serio? - Wybitna.
Nie zawstydzaj mnie.
Domowa joga w szpilkach.
- Kto by pomyślał? - Prawda?
- Byłam dobra. - Bardzo dobra.
- Byłam w swoim żywiole. - Tak.
Będę sławna.
DOM OPIEKI ŚW. TOMASZA
- Który sweter? - Zielony. Mąż go lubił.
Rysia zaraz tu będzie.
Dziękuję. Dziękuję panu. Bardzo kocham babcię.
Co to za akcent?
O co ci chodzi, głuptasie?
Miałaś zachowywać się naturalnie.
I te okulary? Jesteśmy w środku.
- Żeby nie wzbudzać podejrzeń. - To je zdejmij.
Podwójne agentki noszą okulary.
- O rany. - Nie robimy nic złego.
- Nie? - Wychodzimy na przerwę.
Nie chcę, żebyś miała kłopoty.
Jak długo trwa ta przerwa?
Godzinę.
Starczy nam czasu?
Tak. Bez problemu. Chodźmy.
- Chodźmy. - Tędy.
- Skończ z tym akcentem. - Sorki.
Napisy: Daria Okoniewska