Miałyśmy tylko godzinę, żeby dotrzeć z Cecylią do domu,
obejrzeć jej byłą kuchnię i wrócić do św. Tomasza,
a mimo to się nie śpieszyłam.
Bo tak właśnie mąż przywoził ją na moją ulicę.
No, ich ulicę.
Jej ulicę wspomnień.
Cieszę się, że mogę zawieźć ją do domu.
Maja Bursztyn
NA PODSTAWIE KSIĄŻEK PAULI DANZIGER
Jeśli Maks wygra i dostanie program,
to będą go nagrywać w twojej kuchni?
Nie myślałam o tym.
Na pewno mają jakieś studio.
- Ale to ekscytujące. - No, bardzo.
Muszą przestygnąć.
- Pam! - No co?
Wzięłam jedno ciastko.
No dobra, może trzy. Albo pięć.
Nie o to chodzi. Chyba powinnam kupić szampana
albo tort, albo zdrowe, wegetariańskie ciasto dla Maksa.
Szampan zawsze pasuje.
Ale dla Maksa lepiej kupić to zdrowe, fuj ciasto.
Możemy jakieś upiec.
Czyli kupić, wyrzucić opakowanie i powiedzieć, że same upiekłyśmy.
- No ba. - Tak.
- Zostawię notkę Maksowi i Mai. - Zapakuję je.
On ją dziś odbiera.
Idealnie.
Wracam niedługo.
- Pełniutkie. - Wiem.
Spisałyśmy się.
To trzeba wyrzucić. Wrzucę to tu.
Dobra.
Powodzenia.
- Pam! - Co?
Maja, twoja mama.
- Miały być w szkole. - Kryj się.
- Zachowuj się naturalnie. - Jasne.
- O rany. - Było blisko.
Pomachałam im.
- Dobrze. - Świetnie.
Co?
Nie ma podjazdu dla wózków.
Staszek zamontuje rampę dla deskorolek.
Nie umiem jeździć na desce.
O rany.
Tak!
Ryszard byłby zachwycony.
Cześć. Tak, dowiemy się wieczorem.
Stacja Zdrowie. Tak.
Teraz nie mogę. Muszę odebrać córkę Sary.
Maję, tak.
Nie, jest dobrze. Chyba robimy postępy.
Ja ją uwielbiam. Ona mnie toleruje.
To są Staszek i Artur.
Mówcie mi Cecylia.
- Dobrze. Proszę pani… Cecylio? - Tak, mój drogi?
Z nami jesteś bezpieczna.
Podjedziemy twoją furą prosto po tej rampie.
A ty sobie siedź i się relaksuj.
Dziękuję.
Za minutę zobaczysz swoją kuchnię.
Wspaniale.
Staszku, Arturze, dziękuję. Jesteście moimi bohaterami.
Nie ma za co.
Jesteśmy, by pomagać. Często dostajemy takie telefony.
Wcale nie.
Strażak mówił to sąsiadce, której kot utknął na drzewie.
Dobra, wspomnienia Cecylii czekają.
Te najmilsze.
Maks nie miał cię odebrać z domu opieki?
No tak. Muszę wracać. Ale chcę być tutaj z wami.
Napisz, że jesteś w domu.
- Czemu sama o tym nie pomyślałam? - Najprościej mówić prawdę.
JESTEM W DOMU.
Mogę?
Ta sama klamka.
Kiedy Cecylia patrzyła na kuchnię, zrobiło się tak cicho.
Tylko tak umiem to opisać.
Wiedzieliśmy, że wspomina coś naprawdę wyjątkowego.
Jakby naprawdę coś widziała.
Spójrzcie.
Coś lub kogoś wyjątkowego.
Jest taki przystojny…
i życzliwy.
Kocham cię.
Coś pani podać?
Tutaj.
To tutaj.
Ten dźwięk. Tutaj tańczyliśmy.
Dziękuję. Bardzo dziękuję wam wszystkim.
Ja, Maja Bursztyn, zawsze chcę pamiętać, że starsi ludzi byli kiedyś młodzi.
Kto tam?
Maks.
- Kim jest Maks? - Nie wiem.
- Cześć, Maks. - Cześć.
- Hej.
To moi znajomi.
Staszek, Artur, Cecylia, a Rysię już znasz.
- Miło was poznać. - Lecimy.
Mama jest w domu?
- Nie. - Ale wy jesteście?
- Tak, ale tylko na chwilę. - Co?
Muszę wracać. Pośpieszmy się.
Dokąd?
Do domu. Jej domu. Domu.
Cecylia kiedyś tu mieszkała i chciała zobaczyć kuchnię.
Więc zabraliśmy ją… przyprowadziliśmy… pomogliśmy jej tu przyjść, bo jej mąż…
Umarł.
Bardzo mi przykro.
Dziękuję.
- Mamy 20 minut. - Zaraz, co tu się dzieje?
Musimy odwieźć Cecylię.
Powinniśmy mieć okulary?
Mama. Ciocia Pam.
- O raju. - Cześć wam.
Co tu się dzieje, Maks?
- Wiem tylko, że Cecylia musi wracać. - Cecylia.
Lubisz swoją kuchnię?
Mówiłam, że chce ją wyremontować. Zatrudnił panią?
Mam 90 lat.
Kim ty jesteś?
Jestem Artur.
Pomogłem Staszkowi z rampą dla Cecylii.
- Słucham? - Podjazd przed drzwiami.
- Sprytne. - Mówię do Cecylii.
My się znamy?
Cecylia jest z ośrodka.
Musi wracać. Musimy ją odwieźć do św. Tomasza.
- Nie wiedzą, że jej nie ma? - Zabrałaś pacjentkę?
Jestem rezydentką.
- Przepraszam. - Maja.
- Mogę zadzwonić do Justyna? - Nie.
Pani córka jest bohaterką.
- Ja… - Tak, to prawda.
Mieszkałam w tym domu ponad 30 lat temu.
Razem z moim Ryszardem.
Słucham? Ojej.
Który zmarł. Niedawno.
- O nie. - Tak mi przykro.
Chciałam jeszcze raz pobyć w tym domu.
Ojej.
Dostała pani przepustkę?
- Była przerwa. - Mogą wychodzić.
- Jak daleko? - Nie pytaj.
Zadzwonią do rodziców?
Nie chcę, żeby mieli kłopoty.
Chodźmy. Zaparkowałem przed domem.
Nie mogę wsiąść do samochodu.
- Pa. Do później. - Do zobaczenia.
- Dobrze się bawiłem. - Ja również.
Gotowa?
Dzięki, chłopaki!
- Znam skrót. Za mną. - Jasne.
- Naprzód, Maks! Naprzód! - Jedziesz?
Dalej, Cecylio!
Którędy teraz?
Trwa mecz.
- Nie możemy tędy przejść. - Sorki!
Uwaga!
- Przepraszam. - Sorki.
- Przepraszam. - Tu się gra!
- Ale zabawa. - Co to ma być?
- Kto wygrywa? - Dalej!
- Nie, ja to załatwię. - Maja chciała tylko pomóc.
Jadą.
- Kocham tę kobietę. - Wrzuć na luz.
Tak, super.
Widzieliście panią Cecylię?
Jasne. Przed chwilą rozmawialiśmy. Niech no pomyślę. Chyba była…
Nie, może jest tam…
Nie.
Chyba jednak tam…
Nie no, była…
Tu jest,
z wolontariuszką Mają Bursztyn.
Jak się macie, dziewczyny?
Mam nadzieję, że miło spędziła pani czas. Nie wiedziałam, że ma pani gości.
- Jestem Sara. - Maks.
Pam.
To ze szpitala. Przepraszam. Mówi Sara.
Szybko się zaprzyjaźniłyście. Wspaniale.
Wszystko gra?
Oczywiście.
Mogę jeszcze trochę posiedzieć z bliskimi?
Możecie pójść do pokoju. Pora na fizjoterapię.
Dam znać pani córce, że Sara i… przepraszam, Marek?
- Maks. M-A-K-S. - Sara i Maks wpadli.
Nie. Sama jej powiem.
Było blisko.
To nie koniec. Mama ci nie odpuści.
Wiem. Ale nie chciałam zrobić nic złego.
Wiem, wiem.
- Dzięki za pomoc. - Jasne.
Musimy iść.
Wszystko będzie dobrze. Tak, kochanie? Rozumiesz?
Jest dobrze, ale musimy iść. Tata jest w szpitalu.
- Dobra. - Musimy iść.
- Idziemy. - Teraz?
Tak.
Będzie dobrze.
- Chodźmy. - Pa.
Podwieziemy cię do domu.
Kluczyki.
Pani Bursztyn.
To ja.
- To moja siostra Pam. - Jestem Pam.
- Pani mąż… - Były.
Powiedział, że nie ma do kogo zadzwonić.
- O Boże, biedny Filip. - Co?
Parę dni temu zgłosił się na SOR. Przeszedł operację bajpasów.
Zazwyczaj nie jest pilna, ale w jego przypadku była.
Operacja się powiodła.
Powiem więcej, gdy się obudzi.
Podaliśmy mu środki przeciwbólowe.
- Dziękuję. - Mogę go zobaczyć?
- Mogę zobaczyć tatę? - Proszę.
Proszę za mną.
- Jest półprzytomny. - Idźcie.
- Damy wam chwilę. - Dzięki.
- Idziemy. - Czekaj.
- Co robisz?
Czekaj.
Zostawię was.
Wrócę, żeby powiedzieć, kiedy może być wypisany.
Panie Bursztyn, pańska żona i córka tu są.
Była.
Mamo, przestań.
To nieważne.
Moja żona. Moja piękna żona.
Majka, moja córka. Moja piękna…
- Cześć, tato. - Nie mogę tak.
Jak się czujesz? Wyzdrowiejesz?
Lepiej niż kiedykolwiek. Obiecuję.
Jesteśmy tu wszyscy. Pam i Maks. Wszyscy.
To takie miłe. Dziękuję.
Kochamy cię, tato. Bardzo cię kochamy.
Ja was też.
Kocham was z całego serca.
- Mamo. - Kochanie, nic mu nie jest.
Pozwól jej.
Okej.
Powinieneś do nas zadzwonić. Zawsze możesz do nas zadzwonić.
Cześć.
Wystraszyłeś nas.
Załapałeś się na bajpasy?
Dobrze, masz zapasowe baterie i kable.
Pam. Nie mogę się śmiać.
- Cześć, pewnie za mną tęskniłeś. - Maks.
Powinieneś od razu zadzwonić.
To samo mu powiedziałam.
Tak, tato. Dzwoń do nas.
Tak zrobię.
- Obiecuję. - Dobrze.
- Już wszyscy? - Tak.
Właśnie mówiliśmy Filipowi, że może do nas zawsze zadzwonić.
Dobrze wiedzieć, prawda? W kwestii opieki pooperacyjnej…
Przepraszam.
ZA CHWILĘ OGŁOSIMY
Proszę mówić.
GWIAZDĘ STACJI ZDROWIE
Pan Bursztyn może zostać wypisany już jutro.
- Naprawdę? - Tak szybko stanie na nogi?
Wymaga obserwacji przez trzy, cztery tygodnie. Nie może zostać sam.
Czyli zostanie tu na miesiąc.
Nie to powiedziała.
Z radością ogłaszam nową gwiazdę stacji Zdrowie.
Na drugim miejscu znalazł się Maks Daton.
Gratulacje.
- Byłeś tak blisko. - Maks.
Maks, nasz program.
Nic się nie stało. Ten gość miał operację serca.
Jeśli stacja chciałaby skontaktować się ze mną,
- to mogą… - Pam.
No tak, jasne. Nie teraz.
- Co jeszcze może pójść nie tak? - Może na czas rekonwalescencji
mógłby zamieszkać z wami?
No i masz.
Cześć.
I to tyle.
Dasz mi chwilę, żeby to przetrawić?
Razem z Rysią pomogłyście starszej pani uciec na godzinę z ośrodka.
Tak.
To nie była ucieczka. Raczej przygoda.
Ma na imię Cecylia.
Zabrałyście Cecylię, żeby mogła zobaczyć swój stary dom,
który jest twoim domem.
Tak.
Potem Maks pomógł ci ją odwieźć?
Tak, pomógł mi.
Czyli lubisz Maksa?
No wiesz, jest miły.
Oraz, i to nie lada „oraz”,
twój tata miał operację, ale nic mu nie grozi.
Tak.
Ale musi się wprowadzić do ciebie i twojej mamy,
choć ona jest zaręczona z Maksem,
bo nie może być sam?
Nie że Maks nie może,
tylko twój tata, póki nie wyzdrowieje.
Tak. A tobie jak minął dzień?
Byłem na rybach z dziadkiem.
Nic nie złowiliśmy.
To Rysia.
Cześć, nie-Krysia.
Cześć, Justyn.
Czy możemy oficjalnie dołączyć nową członkinię do zebrania?
Nie wiedziałem o tym. Nie powinniśmy zagłosować?
Raczej zagłosujesz na tak.
- Halo? - Cześć.
Halo?
To telefon męża. Nie wiem, co robię.
- Halo? - Hej.
- Halo? Słyszycie mnie? - Spokojnie.
Ustaw telefon przed sobą, żebyśmy cię widzieli.
Dobrze.
Cześć.
Cześć, Maju.
Cześć, Rysiu.
Hej.
Witamy… Cecylio?
A ty to pewnie Justyn.
Tak. Podniesiesz prawą rękę?
Jasne.
Powtarzaj za mną: „Ja, Cecylia, obiecuję”.
Ja, Cecylia, obiecuję.
„Być lojalną przyjaciółką”.
Być lojalną przyjaciółką.
„Słuchać”.
Słuchać.
„Rozumieć”.
Rozumieć.
„Wspierać”.
Wspierać.
„I być życzliwą”.
I być życzliwą.
Napisy: Daria Okoniewska