SERIAL NETFLIX
Ratownicy z Wielkodrzewa, start!
Wielkodrzewo!
Wielkodrzewo wzywa nas.
Ratownicy!
Wielkodrzewo wzywa nas.
I start!
NA SKRÓTY
Szybciej! To nagły wypadek. Chlap, gdzie jesteś?
Szybciej nie mogę!
To tu! Dawaj!
Przejście. Z drogi.
Witam w Parku Rozrywki, najlepszym w całym Wielkodrzewie.
Co będzie?
Dwa bilety na najszybszą
i najbardziej niebezpieczną kolejkę górską, Skok Zagłady!
Podobno tak pędzi, że czas płynie do tyłu.
Ma tyle pętli, że oczy eksplodują!
Weźcie bilety.
W końcu! Skok Zagłady!
Czekaliśmy na to cały rok.
Nic nas nie powstrzyma.
Wszyscy do sali odpraw.
- Nie! - Nie!
- Co się dzieje? - To bardzo poważna sprawa.
Niezwykle poważna.
O nie! O co chodzi?
Wiemy, jak lubisz Skok Zagłady.
Mów dalej.
Ale dziś rano zepsuł się pociąg.
Był problem z torami.
Naprawię jutro. Chodźmy.
No problemo.
Tak, problemo.
To już piąta awaria w tym roku.
Nie.
A jak wiesz, kiedy to się dzieje,
musisz wymienić tory w całej sieci.
Dziś nie będzie Skoku Zagłady. Kryć się!
To robota budowlana. Tylko ty możesz ją wykonać.
Dobrze. Idź beze mnie, Chlap.
Przejedź Skok Zagłady.
Ptasiu, dasz radę.
Nie. Naprawa torów trwa zbyt długo.
Nie mam czasu.
Nie mogę pojechać sam.
Będę przy tobie, nieważne, ile to zajmie.
Super. To praca dla dwóch osób. Jazda!
Głupie naprawy. To nam zajmie tydzień.
Aż tak długo?
Maszyna buduje tor, gdy jedziemy.
Bardzo powoli.
Musimy też układać bloki hamulcowe, żeby pociąg jechał wolno, bezpiecznie
i nudno.
Nie musi być nudno.
Może coś zaśpiewamy?
Przestań.
Czterdzieści osiem…
Chlap.
Czterdzieści osiem kilometrów toru przed nami
Spędzimy tu długi dzień
Więc budujmy tory kolejowe Żeby pociąg jeździł i robił stuk-puk
Pociąg musi trzymać tempo Rozkład jazdy wierzy w niego
Nudne to, ale trzeba robić
To nie zabawa Fajniejsze rozrywki są
Ale tak trzeba I robimy to my
Mamy tory do położenia
Tory nie zbudują się same
Powoli, to nie wyścig
Więc zapnij pasy i zarzuć rytm
Czekaj!
Mówiłeś, że tor sam się nie zbuduje?
A gdyby mógł się sam zbudować?
Nara! Chodź. Możemy iść na kolejkę.
Co powiemy majorowi?
Trzeba będzie skłamać.
Skłamać?
Czy to nie będzie kłamstwo?
Nie. Tak.
Kiedy kłamię, chichoczę.
Będzie dobrze. Ufasz mi, prawda?
Tak.
Majorze.
Ptasia, Chlap! Właśnie miałem… Wróciliście.
Zadanie wykonane, majorze.
Już?
- Tak. - Tak.
Dosyć szybko. Ale na pewno mogę wam ufać.
- Pewnie. - Jasne.
- Co cię śmieszy? - Nic.
Czemu Chlap nerwowo chichocze?
Bez powodu. Do zobaczenia.
Pora na Skok Zagłady.
Ale super.
Tak. Super.
Super jest, prawda?
Tak, super.
- Na pewno jest super? - Jest…
Nie jest super!
W ogóle nie.
Skłamaliśmy!
Jesteśmy kłamcami! Nie dam rady.
Majorze, zgłoś się.
Jak tam Skok Zagłady? Jechałaś już?
Nie. Muszę coś powiedzieć o torach.
Właśnie jedziemy pociągiem.
- Hura! - Co?
Też jedziemy na Skok Zagłady. Niedługo będziemy.
I to bardzo niedługo. Pociąg jedzie wyjątkowo szybko.
Bloki hamulcowe!
Maszyna położyła tory bez bloków!
Czy to źle?
Tak! Pociąg będzie przyśpieszał! Musimy go zatrzymać!
- Co robimy? - Nie wiem. Robię to, co ty.
Czemu? Mam fatalne pomysły.
To twój pomysł! Zrób coś!
Ogarnij się. Szpilek nie musi słyszeć tego wrzasku.
Nieś, szukaj, aby nie…
Mój ryż.
Mors!
O nie! Pomnik!
Może Szpilek wie, co robić.
Musimy kłaść tory bez końca.
- Kończą się tory. - To umie mówić?
Patrz! To stary tor!
Trzymaj kapelusz!
Nie mam kapelusza!
Co robisz? Wpadniemy do rzeki!
Koniec torów za pięć…
- Ptasiu, w górę! - Cztery.
Zaraz.
- W górę! - Trzy.
- Zaraz. - Dwa.
Rzeka! W górę!
- Jeden. - Teraz!
Koniec torów.
Dotarliśmy na stację River Bank.
Wszyscy są cali?
Przepraszam. Naraziłam ludzi.
Źle wykonałam pracę, żeby pojechać na Skok Zagłady.
Po co komu Skok Zagłady, skoro mamy taki pociąg?
Muszę przyznać, że naprawa torów była fajna.
To dobrze,
bo czeka was dużo pracy, żeby to naprawić.
- Nie! - Nie!
WESPÓŁ W ZESPÓŁ
Witaj, jestem Russell. Co podać?
Wiesz, dlaczego tu jestem.
Daj mi specjał.
Gdyby inni wiedzieli, miałbym tłum klientów i byłby chaos.
Zaczekaj tu.
Specjał.
Cudo.
To tylko pizza.
Specjał to nie zwykła pizza.
- Wyjaśnię ci. - Nie trzeba.
To najpyszniejsza pizza świata, robiona tylko raz w roku.
Sekretem jest puszysta mąka Russella, która daje puszyste ciasto.
Niebo w gębie.
Ale nie mów nikomu, bo pizza jest tak smaczna,
że jeśli się wyda, każdy będzie ją chciał.
Jedzmy.
Weź. Nie ma sprawy.
Nie, to twój kawałek.
Nie, w porządku.
Ty zjedz.
Uwaga!
Rzućcie wszystko i do sali odpraw!
Awaria maszyny sprzątającej.
Pędzi jak szalona po ulicach Wielkodrzewa. Wzbudza chaos.
Trzeba ją zatrzymać.
Triki, Kitka, Iskra…
- Ale my… - Jazda!
Trąbka!
Co się stało?
Ssanie się zablokowało i wszystko wciąga!
Czy nie ma uszkodzeń?
- Pytasz o pizzę? - A o co?
- A maszyna? - A, tak!
Jeśli ją zatrzymamy, mogę wyregulować ssanie.
Żaden problem.
Masz zajęte ręce.
Zachowajcie spokój.
Sytuacja jest pod kontrolą.
Pizza będzie bezpieczna.
Pizza?
To tylko specjał Russella.
Robi się ją tylko raz w roku.
- Nie podchodzić! - Specjał Russella?
- Brzmi wspaniale. - Nie! To tajemnica.
Sekret wyszedł na jaw.
Russell ma specjalną pizzę. Mówił Ted Lister. Burczy mi w brzuchu.
Ona nigdy się nie zapełnia?
Zgniata wszystko na maleńkie atomy. Może ssać bez końca.
- Iskra potrzebuje pomocy. - Da radę.
Dobra.
Przydadzą ci się obie ręce.
Triki, panel kontrolny!
Kocham cię.
Muszę się połączyć z maszyną.
Śpiesz się! Nie wytrzymam!
Połączone.
Jeszcze chwilkę.
Nie!
Naprawione.
Dzięki. Muszę pędzić. Dbajcie o porządek.
Pizza!
Jest bezpieczna.
Może wrócimy do bazy, podzielimy ten kawałek i zostaniemy przyjaciółmi?
Na zawsze!
Pizza!
Przyjaciele na zawsze!
Która z was zjadła?
To nie ja!
- To było któreś z was. - Triki miał pudełko ostatni!
- Iskra trzymała dłużej. - Jedliście razem?
To ty!
Czuję z ust, że to ty.
Przestańcie!
Po prostu zamówcie drugą pizzę.
- Cześć, Russ. Co tam? - Chaos!
Mam pełno klientów żądających specjału!
Sekret się wydał?
Czy to problem?
Nie nadążam piec!
A dostanę dwie sztuki?
Ciasto do piekarnika! Włożyłem ciasto do piekarnika.
Dobrze. Pa.
Jak to sekret się wydał?
Wspomniałam o tym paru osobom.
- Mówią w telewizji. - I Tedowi Listerowi.
To specjał Russella. Robi się go raz w roku i jest pyszny.
Iskra!
Przepraszam.
Kolejny kawałek za rok!
- Ty chociaż więcej zjadłaś… - Dosyć!
Musicie sobie ufać. Co zrobicie podczas akcji?
Ratownicy z Wielkodrzewa.
Rozumiem.
- Russell ma kłopoty. - Co?
Do sali odpraw!
Dodał za dużo puszystej mąki.
Wielka klucha ciasta wymknęła się spod kontroli i wylała na ulicę.
Jeśli jej nie powstrzymamy, całe miasto stanie się pizzą.
A mieszkańcy skończą jako dodatki.
Ja pojadę!
Tu trzeba kogoś zaufanego. Wyślij mnie.
Kradniesz, więc nie. Wyślij mnie.
Pójdziemy wszyscy. Jazda!
Na urnę Horacego!
- Ciągle się rozrasta! - Potrzebny nam plan.
- Zjedzmy je! - Chrońmy ludzi.
- Musi przestać rosnąć. - Stop!
To trzy plany, a nam potrzebny jeden. Działając razem i ufając sobie, ocalimy…
O nie.
To dlatego, że Triki zjadł pizzę.
- Iskra nas w to wpakowała. - To Kitka.
- Zjadła, gdy walczyłam z maszyną. - Maszyna!
- Jesteś genialna! - Tak?
Maszyna wessie wszystko, nawet wielką kluchę ciasta.
Możesz nią sterować z tabletu.
- Was też wciągnie. - Złapiemy się latarni.
Do dzieła.
To jest praca zespołowa.
Ja przytrzymam maszynę.
To działa.
Skoro trzymasz mnie, kto trzyma tablet?
- Mam. - Tak trzymać, jeszcze chwilę.
Jak to wyłączyć?
Otwórz ustawienia, wybierz preferencje…
Ty to zrób.
Musiałbym puścić latarnię.
Co? Nie!
- Wciągnie nas! - I zgniecie na atomy.
Zaufaj mi.
Udało się!
Długo zachowywaliście się jak głuptasy, ale jestem z was dumny.
Praca zespołowa smakuje najlepiej.
To kto zjadł ostatni kawałek?
Ja. Nie wiem, o co tyle szumu. Był za słony.
Nigdy więcej nie jedzmy pizzy.
Napisy: Przemysław Rak