SERIAL NETFLIX
Ratownicy z Wielkodrzewa
- Start! - Hej!
Wielkodrzewo
Wielkodrzewo wzywa nas
- Hej! - Ratownicy
Wielkodrzewo wzywa nas
Hej!
I start!
PODRÓŻ KOSMICZNA
Zmierzamy w stronę pola asteroid. Co robimy?
Za późno!
Zaraz wybuchnie. Zginiemy!
Nie!
Awaryjne lądowanie! Katapulta!
Kolejna udana misja, Gwiezdna Lisico.
Brawo, kapitanie Świnko.
Mam pytanie, Barney.
Tylko najlepsze świnki wiedzą.
Słucham.
Co jest lepsze niż zabawa w misje kosmiczne w kartonie?
Magiczny goblin?
Nie.
Spójrz tam.
Ekstra!
To zdalnie sterowana rakieta.
Jak ją włączyć?
Gwiezdna Lisica da radę. Musi być…
guzik.
Hurra!
Jak to zatrzymać? O nie.
Wybacz.
Jak to zatrzymać?
Źle to wygląda.
Wow!
On jest niesamowity!
Zmieniamy trajektorię lotu
i włączamy silniki wsteczne, by idealnie wylądować.
Panie Triki, pan wie wszystko?
Trochę wiem, Barney.
Rany!
Niech pan dołączy. Kapitan Świnka i Turbo Wiewiór!
Turbo Wiewiór?
Latanie rakietą to skomplikowana sprawa.
Słuchaj, Barney!
Gdzie jest więcej nauki? W muzeum nauki!
Dalej! Idziemy!
Jesteśmy.
Patrz, Barney. To satelita.
Co ona robi?
Lata w kółko w kosmosie i w ogóle?
Analizuje pogodę, przesyła sygnały telefoniczne
i dane do nawigacji.
Ojej!
Opowiedz mi o satelitach. Proszę!
- Oczywiście! Mogą też… - A co tam jest?
Wygląda jak kosmiczna kapsułka,
jaką znam z pracy.
Raczej jak bateria zasilająca kosmiczny laser.
Kosmiczny laser! Coś ty!
Pif-paf!
Kosmiczne lasery istnieją?
Barney, tutaj!
Patrz na to.
To czarna skrzynka, niezniszczalny pojemnik.
Zapisuje dane na wypadek wybuchu rakiety.
To kosz na śmieci.
Może to kosmiczny kosz.
Dobra.
Opróżnię ten zwykły kosz.
Dobra. Znam coś, co ci się spodoba.
Patrzcie! Rakieta kosmiczna naturalnej wielkości!
Ojej!
Wsiadaj, Barney! Pokażę ci co i jak.
To replika prawdziwej rakiety.
Dużo o tym wiem. Na przykład…
Spójrz na te przyciski i zegary.
- Do czego to służy? - To?
Włącza światło.
Rany! Wygląda jak prawdziwy.
Tak.
Przekonująco.
- Ten tutaj włącza pasy. - Rany!
A ten…
Myślę, że to wystarczy. Wracajmy na dół.
- Który to przycisk? - Turbo Wiewiór to wie.
Zaraz to rozpracuję.
Jesteśmy w kosmosie?
Sprawdzę.
Tak.
Hurra! Jesteśmy w kosmosie!
Patrz, co umiem.
Chodź, Gwiezdna Lisico!
Dobra.
Kitko, lecimy w stronę pola asteroid.
Co?
Co teraz?
Udało się!
Jeszcze jedna!
To nie asteroida.
Tylko księżyc!
Udało się. Wszystko będzie dobrze.
Patrz. To słońce!
Ale ogromne!
Zbliża się. Dobrze, że wiesz, co robisz.
Barney, posłuchaj.
Nie umiem pilotować!
Co? Nie rozumiem.
Chciałam być tak fajna jak Triki.
On jest fajny i mądry.
Chciałam, żebyś myślał, że też taka jestem.
Triki jest mądry, a ty zabawna!
Zawsze będziemy się przyjaźnić. Jesteśmy w kosmosie.
Najlepszy wtorek w życiu!
Zabiorę cię do domu, Barney.
Najpierw musimy minąć słońce.
Wiem, kto pomoże. Turbo Wiewiórze, odbiór.
Tu Gwiezdna Lisica.
Zgłaszam się.
Jesteśmy w kosmosie.
Powiedz, jak się pilotuje tę rakietę.
Do tej misji przyda się cała drużyna.
Majorze, tu Triki. Mamy bananowy kod.
Bananowy kod?
Kitka leci rakietą do słońca?
Już jedziemy!
Do muzeum nauki!
Na stanowiska! Ruchy!
Iskro, jak tam?
- Pełno liczb. - Chlap?
Wygaszacz okej.
- Wektory? - Dużo.
Sprowadźmy ich!
Kapitan Świnka!
I Gwiezdna Lisica w gotowości!
Pospiesz się, Triki.
Powiedz nam, jak zawrócić tą rakietą.
Słuchaj uważnie.
Musisz wcisnąć przycisk „zawróć”.
- Hurra! - Hurra!
Włączyć silniki za dziesięć,
dziewięć…
- Wszyscy gotowi? - Gotowi.
- Gotowi! - …sześć, pięć…
Trąbik, co tu robisz?
Byłem z tyłu, opróżniałem kubeł.
Wybacz.
- …jeden! - Byłeś tu przez cały czas!
Księżyc!
- Wciśnij guzik w kształcie ogórka. - Tak!
To asteroidy.
Barney, wciśnij guzik przypominający goblina.
Hurra!
Rany! Kosmiczny laser!
Pif-paf!
Kosmiczne lasery istnieją.
Zbliżają się do ziemskiej atmosfery.
Rakieta w kosmosie.
Ziemia też w kosmosie.
Super! Lądujemy.
Lisica wylądowała. Powtarzam, wylądowała.
- Hurra! - Udało się!
Kolejna udana misja, Lisico!
Super, kapitanie Świnko i Turbo Wiewiórze.
I Gwiezdna Lisico.
Oddajmy tę rakietę do muzeum.
NAPRAW TO!
- Nie! - Do tyłu!
- Nie drzwi! - Z drogi!
Kryzys zażegnany. Miasto znów jest bezpieczne.
Piątka!
- Super. - Sprawnie.
- Nieźle! - Ekstra!
Widać wiele pozytywów.
Zaangażowanie, odwagę, dynamizm.
Ale akcja mogła pójść lepiej.
Drzwi twojego wozu otworzyły się
na przechodniu.
Wchodząc zniszczyłaś drzwi.
Wyskoczyłaś przez okno, a mogłaś zejść schodami.
Wystraszyłaś ratowanego mieszkańca
i narobiłaś szkód.
I to dużo.
Naprawy będą kosztowne.
Niszczysz rzeczy podczas akcji.
Budzisz niepokój.
- Nie. - Teraz też.
No tak.
Trzeba to załatwić, inaczej będę musiał
zatrzymać cię w siedzibie.
- Będziesz się nudzić z Trikim. - Hej.
Stworzymy duet i pokażę ci, jak mniej…
- Skakać? - Tak!
Zaczniemy, gdy tylko zadzwoni telefon.
Ratownicy z Wielkodrzewa!
Co? Teraz? Zaraz będziemy.
Świetnie! Wybuchł pożar!
To straszne, wybuchł pożar.
Ogarnę to z Iskrą.
Bez skakania i zgniatania.
Jazda!
Na ratunek!
Skręć w lewo!
Ostrożnie, Iskro!
Luzik.
Przepraszam. To nagły wypadek.
Hola, hola, Iskro.
Spiesz się powoli.
- Co? - Szybko, ale bez skakania.
Kontrola, pamiętasz?
- Pan przodem. - Pamiętaj, że się pali.
Pali się! Gdzie ten ogień?
Przepraszam.
Był tuż za drzwiami. Wszystko gra?
Podobno tutaj się pali.
Jeśli nie, to nie szkodzi.
Klient ma rację, nawet jeśli stoi za drzwiami.
- Jak się pan nazywa? - Bob.
- Gdzie się pali, Bob? - W ogrodzie.
- Iskro! - Tak?
Usadź Boba, znajdź wodę i podłącz wąż.
Siadaj, podłącz wąż, znajdź źródło Boba.
Bez obaw.
Będzie dobrze i zgodnie z prawem.
Woda!
Używam stawu jako źródła Boba.
Staw? Colin tam jest.
Kim jest Colin?
Colin!
Co z tym wężem?
Tak! Ogień namierzony i ugaszony!
Jak mi poszło?
Och.
Wystrzeliłaś Colina w niebo!
- Kim jest Colin? - To mój ukochany ślimak.
Upadnie i rozbije skorupę na tysiąc kawałków.
Istnieją ślimaki bez skorupy.
To katastrofa. Katastrofa!
To moja wina. Za dużo skakałam.
Utknę z Trikim w tej nudzie.
Nie jest nudno.
Mamy nowy problem z tym cwanym ślimakiem.
Kitka, Ptasia, Prążek, Chlap, przeszukajcie miasto.
Jeśli zauważycie ślad, smugi śluzu, nadgryzioną sałatę,
dzwońcie.
- A ja? - Jazda!
Colin!
Colin?
Colin!
Colin?
Colin!
Iskro, ty masz inną misję.
Super, a jaką?
- Pocieszysz Boba. - Och.
To wymaga innych umiejętności. Żadnego biegania i skakania.
- Ani trochę? - Ani trochę, Iskro.
Wyobraź sobie.
Na balkonie wybucha pożar, a szalony niedźwiedź wpada
i strzela twoim kumplem w niebo.
Wejdź na chwilę w buty Boba. Jak się czujesz?
Nieprzyjemnie.
Mam większe stopy.
Gdy jest ci smutno, co cię rozwesela?
Nie wyszło.
Dowiedz się, co on lubi.
Co lubisz?
Wejdź na jego poziom.
Dobra.
Spójrz z perspektywy Boba.
Spraw mu komplement.
Nieźle trzaskasz tymi drzwiami przed nosem.
Próbowałam z całych sił.
Boba uszczęśliwi
tylko wiadomość od Ptasi, że…
Już po Colinie.
Przeszukaliśmy ogrody i warzywniaki.
Skrzynki i doniczki.
- Parki i kwietniki. - To moja wina!
Nie mów tak.
- Wystrzeliłam Colina z węża! - No.
Chciałam pomóc.
Jestem nieostrożna i utknę tu z Trikim,
robiąc nudne rzeczy.
Nie są nudne.
- E tam. - Obliczyłem to.
Mieszkanie Boba, waga Colina,
ilość i prędkość wody,
kierunek Colina i niepokój Boba razy natura Iskry.
Opuścił wąż tutaj i wylądował tam.
- Na ekranie? - To mapa.
- Wylądował w parku. - To na co czekamy?
Posłuchaj. To misja Ptasi.
Wy posłuchajcie.
Nie udało mi się rozweselić Boba.
Muszę znaleźć Colina i zanieść go do domu.
Zrobię to. Pomożecie?
- Ja tak! - Ja też!
Ja podziękuję.
Cała naprzód!
Zmiana planu!
Co robisz?
Bob, jedziemy po Colina!
Według obliczeń Trikiego Colin wylądował tutaj.
Nie ma go!
Odbił się tam…
Iskro, nie czas na skakanie.
Jeśli mam rację, to Colin odbił się i…
Jest! Widzę Colina!
Trzymaj się!
Nadchodzę!
Mam cię, Colin! Mam cię!
Colin! Dziękuję.
Kryzys zażegnany.
Znowu spowodowałaś poważne szkody.
Ale tylko ty mogłaś uratować Colina.
Dzięki swojej skoczności.
Dziękuję, majorze.
Musimy to wszystko naprawić.
Napisy: Agata Martelińska