SERIAL NETFLIX
Ratownicy z Wielkodrzewa
Start!
Wielkodrzewo!
Wielkodrzewo wzywa nas.
- Hej! - Ratownicy
Wielkodrzewo wzywa nas
- Start! - Hej!
Hej!
I start!
PODWÓJNA KATAPULTA
Ptasiu, pospieszmy się. Łódź tonie.
Tylko twoja koparka da radę ją wyciągnąć.
Już się robi.
Chwila!
Jedź. Dawaj!
W samą porę.
Ptasiu, wyciągnij łódź.
Ptasiu?
Ptasiu!
Znów się spóźnia.
Szybko, Triki! Zrób coś.
Tak, majorze.
Za ciężka. Potrzebna koparka.
O nie!
Czekajcie!
Jestem!
Nie martwcie się!
Łódź jest...
zniszczona.
Ptasiu, w akcji ratunkowej liczy się czas.
Wiem.
Cały tydzień się spóźniasz.
Czas pozbyć się tego złomu
i kupić nowy sprzęt.
Nie.
Nie trzeba. Triki ją podreperuje.
Łatwiej wymienić koparkę.
Pokaż jej nową, lżejszą, mniejszą koparkę.
Co? Nie!
Nie chcę nowej. Chcę Mocarkę.
Mocarkę?
Tak.
Tak ją nazywam. Nie ma sobie równych.
Jest silna.
Niezniszczalna.
Zawsze przy mnie.
I niezniszczalna!
Mocarka to siódmy członek drużyny.
Do końca dnia macie rozwiązać problem z prędkością.
Mocarka ma być szybsza. Triki, pomóż Ptasi.
Mam pomysł.
Jak szybko możesz to zbudować?
Do sali odpraw!
- Słuchajcie. Most... - Chwileczkę!
Przepraszamy za spóźnienie.
Most się zaciął. Ptasiu, napraw go.
Musimy zdążyć. Jedziesz ze mną.
Zabierz narzędzia.
Będą na miejscu. Szybciej, niż pan myśli.
Jazda!
Mechanizm się zaciął. Potrzebuję młotka.
Zostawiłaś narzędzia w bazie.
To nie problem.
Triki, młotek!
Ale szybko!
Triki, drugi młotek. Nieco w lewo.
Ptasiu, co ty robisz?
Jestem szybka.
Jeszcze raz.
Już leci!
Kolejny.
Młotki się skończyły!
Wyślij cały sprzęt.
Most naprawiony?
Co tu się wyprawia?
Katapulta?
Miałaś przyspieszyć koparkę.
- Mocarkę. - Tak.
A ty strzelasz z katapulty?
- Odbiło ci? - Może.
Katapulta wysyła co i gdzie chcemy
w zaledwie kilka sekund!
- Mocarka już się nie spóźni. - Źle celuje.
- Poćwiczymy. - To ryzykowne.
Jest super! Proszę!
No dobrze.
Jeśli do końca dnia bezpiecznie wystrzelicie koparkę,
Mocarka zostanie.
Tak!
Klocek testowy na miejscu.
Strzelamy.
- Pudło. - Przeliczam.
- Pudło. - Potrzeba więcej rzeczy.
- Skąd to? - Z pokoju Prążka.
- Proszę, kochanie. Gotowe. - Hurra!
Pora korzystać z życia.
Jutro.
Przeliczam.
Chodź, kochanie. Huśtawka jest bezpieczna.
Nasza piłka.
Patrzcie!
Hurra!
Pudło.
Koniec czasu.
Odpalimy jeszcze raz.
Jeśli się uda, udowodnimy, że katapulta działa.
Udało się! Trafiliśmy!
Mocarka uratowana!
Już po niej.
Trafiamy, ale wszystko się psuje.
Mocarka nie przetrwa upadku.
Sprawa jasna.
Koparka nie zdąża na czas,
zatem musimy ją wymienić.
Mam jeszcze jeden pomysł.
Przykro mi, Ptasiu.
- Czasem trzeba się pożegnać. - I ognia!
Co teraz?
- Musimy go złapać! - Mknie jak strzała.
Musiałabyś być dwa razy szybsza.
Dwa razy szybsza?
A jeśli wystrzelimy katapultę?
Podwójna katapulta?
Możemy użyć prototypu!
Uzyskamy odpowiednią prędkość.
Lecę po majora Szpilka.
Nie możesz!
Ona nie przetrwa upadku!
Wiem, Triki, ale musimy ocalić majora.
Dobra, do dzieła!
Dalej, Mocarko. Ostatnia misja.
Powodzenia.
Start za trzy,
dwa,
jeden.
Niech pan się trzyma. Lecę!
Podwójna katapulta!
Już prawie.
Mam pana!
Mocarka pędzi jak wiatr.
Żyjemy.
To chyba koniec. Mieliśmy szalone przygody.
Byłaś silna.
Niezniszczalna.
Zawsze przy mnie.
Ten ostatni raz.
Maksimum mocy!
Mocarko?
Mocarko!
Nie martw się. Damy ci nową koparkę.
Nie chcę nowej. Chcę Mocarkę!
Mocarko!
Wiedziałam, że da radę.
Jest niezniszczalna!
Dziś Ptasia i Mocarka uratowały mnie w bardzo dramatyczny sposób.
Dziękuję im za to.
- Hurra! - Świetnie!
Triki naraził moje życie.
Ja?
Teraz już wiem,
że Mocarka jest siódmym członkiem drużyny.
Hurra!
Gdzie moje rzeczy?
Nigdy więcej podwójnych katapult!
ODCIĘCIE
Ćwiczenie na zaufanie.
Sprawdzian współpracy.
Zamykamy oczy i lecimy w tył,
wierząc, że kolega z drużyny nas złapie.
Coś pięknego.
Wtedy dzieci klaszczą. Bla, bla, bla.
Ptasiu, Kitko, złapiecie nas. O tak.
Gotowi?
- Majorze. - Tak?
Kitki i Ptasi nie ma.
Jesteśmy!
Przepraszamy za spóźnienie.
- To wina Ptasi. - Moja?
Tak. Nigdy mnie nie słuchasz!
- Nigdy nie słuchasz! - Dość!
Spóźniacie się na wszystkie ćwiczenia.
Musicie współpracować.
Jeśli się spóźnicie, dzieci ujrzą,
jak upadamy na tyłki.
Spokojnie. Złapiemy was.
Na czas!
Ustalmy plan, żeby się nie spóźnić.
Do sali odpraw!
Słuchajcie.
Musimy zdążyć złapać majora Szpilka i Prążka
podczas ćwiczenia.
Czekaj!
- Czemu jesteś szefem? Ja powiem. - Obie nie możemy.
- Słucha... - Słuchajcie.
Najpierw...
Potem..
Ptasiu!
Najpierw jazda.
Zdążamy na czas.
Hurra!
I to mi się podoba.
Łapiemy majora i Prążka, zanim upadną na tyłki.
Tłum wiwatuje, a my mamy zaufanie majora.
I Prążka.
Brzmi nieźle!
Jazda!
To nie ten guzik.
To ten. Jazda!
Ja to zrobię. Jazda!
Jazda!
O nie.
- Co jest? - Włączyłyśmy odcięcie.
Majorze, zgłoś się.
- Brak łączności. - Spróbuję telepatii.
- Nic. - Jesteśmy uwięzione!
Przegapimy ćwiczenie zaufania!
Szpilek się przewróci!
Prążek też!
Musimy się wydostać!
Maksimum mocy!
Nie ma wyjścia! Zamknięte!
Chwila!
Triki projektował bazę.
Znajdziemy coś, co pomoże nam uciec.
To plany budynku!
Widać wszystkie sale, łącznie z piwnicą.
Główny włącznik.
Załączymy go i zakończymy odcięcie.
Od czego zaczniemy?
Od zejścia na dół.
Życz mi szczęścia.
Raczej ty mnie.
Powodzenia.
Zaczekaj na mnie!
- Nie sądzę. - No raczej.
Pójdziemy tam razem.
Mogłyśmy się złączyć plecami.
Tędy.
Co to było?
To mechaniczne ramię.
Zwykle przenosi rzeczy na górę. Teraz ma tryb obronny.
Dobrze, że tylko jedno.
Idź przodem.
Tędy się nie przeciśniesz. Zaczekaj.
Dam radę.
- Wystarczy parkour! - Zaczekaj!
O nie.
Wciśnij przycisk! Wyłącz to!
Ten czerwony!
Spróbuję z żółtym.
Posłuchaj, Kitko!
To ten duży...
czerwony!
To ten duży czerwony!
Och.
Właśnie!
Od teraz ja dowodzę akcją. Do windy.
Hala serwerowni.
Całe miasto jest sterowane stąd.
Szpitale, szkoły, aktualizacje gier.
Jest jak labirynt. Przeprowadzę nas.
- Nie znasz się na kierunkach. - Coś ty.
Musimy iść w lewo, potem w prawo i…
Zgubiłaś się.
Wcale nie!
Poczekaj.
- Zgubiłyśmy się. - Kończy się czas.
Mamy być na prezentacji. Nie możemy zawieść majora.
I Prążka.
Witamy na prezentacji o zaufaniu.
Za pięć minut wykonamy upadek zaufania.
Czy Kitka i Ptasia zdążą na czas?
Oczywiście.
Potroiłem wysokość podestu, z którego spadniemy.
I zatrudniłem muzyka.
To ślepy zaułek.
Nie wiadomo. Sprawdzę.
Tak. Ślepy zaułek.
To na nic.
Przegapimy przemowę i nikt nam nie zaufa.
- To twoja wina. - Moja? Uciekłaś z mapą.
Uruchomiłeś mechanizm.
Szpilek upadnie na oczach tłumu!
Prążek też!
Co jest?
Wygląda jak zakłócacz cząsteczek, cokolwiek to jest.
Włącznik jest po drugiej stronie.
Chodź!
Patrz, jest!
To zakłócacz cząsteczek.
- Co robi? - Nie wiem.
Och. Czyli to.
Nie ma innej drogi.
Trzeba przejść przez most.
Kitko!
- Zostaw to mnie. - Ptasiu, nie!
Nie mogę sięgnąć!
Wracaj!
W pojedynkę nam się nie uda.
Musimy sobie zaufać.
A ja mam plan.
Słucham.
Chwyć mnie za rękę!
Nie! To nasza ostatnia szansa!
- Juhu! - Hurra!
Główny włącznik.
Pora zakończyć odcięcie i uciekać.
Resetuję system.
Odcięcie wyłączone.
Miłej prezentacji.
Pędem na prezentację!
Muszą ufać, że koledzy ich złapią.
Aby zademonstrować ostateczny test zaufania,
Prążek i ja wykonamy upadek zaufania.
Masz coś weselszego?
Na pewno tu będą?
No dalej, Prążek. Zaufaj im.
Przygotuj się.
Dobra! Naprzód!
Udało się!
Wiedziałem, że możemy wam ufać.
Dzięki, majorze.
Praca zespołowa opiera się na zaufaniu.
To koniec naszej prezentacji.
Muzyka!
Napisy: Agata Martelińska