Nie skończyliśmy.
Stażyści jeszcze wymiotują.
Śledczy się szykują, a teraz ten gość.
Tak jest.
Oczywiście.
Tak jest.
Rozumiem.
Wali mnie, kogo znasz…
Mam gdzieś, kogo znasz w mieście,
niczego nie wyniesiesz.
Komendant mówi, że masz 10 minut, potem wchodzimy.
Nie więcej.
Rozumiesz? Słyszysz w ogóle?
- Niczego nie dotykaj. - Dziękuję.
Stać.
Sierżancie.
Nie wiem, jakim cudem, ale mu wolno.
Niczego nie dotykaj.
Ktoś przeżył.
Spryskiwacze.
Podpiął się do zbiorników na dachu.
To nie były zbiorniki na wodę.
Po zamknięciu laboratorium
upchnęliśmy w nich jakieś odpady, żeby nie płacić kar.
Mieliśmy się ich pozbyć, jak nikt nie będzie patrzył.
To były
odpady medyczne, silnie żrące.
Z niezbyt legalnych procesów,
naruszały szereg przepisów,
ale… Musieliśmy je zachować.
Nie dało się ich wywieźć.
A w ogóle nie powinny powstać.
Do grzywny doszłyby zarzuty.
Okropieństwo.
Zbiorniki ledwie wytrzymywały.
Ciecz już przeżerała cały układ.
Za kilka tygodni
mielibyśmy straszny bajzel.
Mieliśmy zabrać zbiornik za budynek
i pozbyć się go podczas rozbiórki.
Wtedy dużo się dzieje,
nikt by nie zauważył.
Jezu Chryste.
Mój syn by to wiedział,
gdyby choć przez minutę zainteresował się pieprzoną firmą.
Poszedł na swoje, zatrudnił jakiegoś pociotka kolegi
i się podpięli.
Nie sprawdzili tego.
Tragiczny wypadek.
Coś mnie trapi.
Jedna rzecz mi nie pasuje
w tej całej historyjce.
Zauważyłeś.
Śmiało.
Powiedz to.
Obsługa.
Cała obsługa opuściła budynek?
Mogli mieć akurat przerwę, ale w tym rzecz.
Dlaczego wyszli chwilę wcześniej?
Kurwa, wiedzieli.
Ktoś to zaplanował.
Ilu zginęło?
Na razie 78 osób.
Chryste, oskarżenie już dość wstrząsnęło ceną akcji.
Masz zaprzyjaźnionych dziennikarzy.
Powiemy, że ktoś inny zorganizował imprezę w pustostanie.
Wśród gości byli przestępcy.
Zrzucimy to na któregoś z nich.
Camille się wścieknie, że z nią nie rozmawiałeś.
Nie mogę.
To musi wyjść od kogoś spoza rodziny. Nie mów jej.
Kto inny to zorganizował.
Perry po prostu miał pecha.
Mamy nagrania z monitoringu.
Miał tam kamery. Moi ludzie kasują dane.
Dowiem się, jeśli ktoś kombinował.
Przyglądam się.
Proszę pana, tam nie wolno!
Gdzieś ty był?
- Co się stało? - Wypadek.
Okropny wypadek.
Twój brat nie żyje.
Słyszysz? Nie żyje.
Tak, Perry nie żyje.
Trzeba powiadomić pozostałych. Już prawie świt.
Zaczną się poranne wiadomości. Wszystko się zaraz wyda.
Musimy zewrzeć szeregi.
Sprowadź ich.
Musimy porozmawiać.
Co się stało? Gdzie ona była? Co się w ogóle dzieje?
Musimy porozmawiać,
bo pewnych rzeczy powiedzieć nie możesz.
To straszne.
Owszem.
To wszystko utrudnia.
Śledztwo, zarzuty, proces. Masakra.
Kurwa, Camille, nasz brat nie żyje.
Przyrodni.
Co za pizda.
Mów, co chcesz. Był jednym z nas.
Nie zasłużył na taką śmierć.
Nikt nie powinien tak umrzeć.
- Nie wiedziałaś o imprezie? - Co?
Daruj. Żyjesz z tego, że wszystko wiesz.
Perry zorganizował imprezę w opuszczonym budynku firmy,
a ty nie wiedziałaś?
Nie zaprosił siostry na orgię.
Tylko bratową?
Nie wiem, jak to zataić.
Jak szpital nie sypnie, a sypnie,
ktoś i tak zauważy, że Morella Usher nie ma skóry.
Dość.
Musimy stanąć po jednej stronie.
Powiedz Pymowi, żeby nie wtrącał mi się w sprawy PR-owe.
Wasz ojciec uważa, że to musi wyjść spoza rodziny.
Przeciwnie.
Myli się. Perry Usher zginął tragicznie
i można było temu zapobiec.
To wywoła współczucie.
Od trzech lat nam go brakuje.
- Współczucia ludzi. - Dobrze.
Co byś zrobiła?
Dwadzieścia kilka artykułów ku pamięci.
„Perry Usher, syn Ameryki, upadły książę Ameryki”.
Zrobimy z niego JFK-a.
GQ, Us Weekly, USA Today.
Jego twarz pojawi się przy każdej kasie.
Przyjaciele będą go wspominać.
„Pamiętacie, jak zawiózł kumpla na odwyk?”
Albo to: „Pamiętacie, jak finansował wiejskie szkoły
- w Indiach i Afryce?”. - Nie.
Po to mamy fundację, żeby móc ją komuś dokleić.
Pamiętamy, że to zrobił, więc to zrobił.
Nie lubił się chwalić działalnością charytatywną,
ale teraz świat musi się dowiedzieć.
A każdy atak w nas w żałobie będzie atakiem wymierzonym w niego.
Co jeszcze?
Artykuły o was i o jego rodzeństwie kontynuujących dzieło
w jego imieniu.
Przejmiemy pałeczkę.
Fotki przy grobie,
zanim poprosimy, by ich nie robić.
Rodzina czuje się zagubiona, jak wszyscy.
Inni tracą bliskich przez opioidy,
my też ponieśliśmy stratę.
Możemy się pojednać w żałobie.
Ale takie współczucie ma swoje granice.
Nie pozwólmy, by Arthur Pym
nam ją bezmyślnie zmarnował.
Mamy tydzień. Liczą się sekundy.
Już zmarnowałam dość czasu.
Dobrze, działaj.
I wy się zastanawiacie, dlaczego nami gardzą.
Nie. To właśnie dzięki temu
zbudowaliśmy wielomiliardowe imperium.
Okazja ma gdzieś, co przeżywasz.
Dlatego nami gardzą.
Bo my tę okazję wykorzystaliśmy, a oni nie.
- Osiem miesięcy. - Chciałem przestrzegać przepisów.
Kazałeś to zataić, a inspektor ochrony środowiska…
Pieprzyć go. Osiem miesięcy na rozbiórkę?
Wystarczy wynająć firmę.
Mieliście to zburzyć.
Pozwolenia…
Trzeba było mnie słuchać
i wziąć chłopaków z Jersey.
- Musimy tutaj? - To twoja wina.
Twoja.
Skarbie.
- Co się stało? - Już.
Tak nie powinno być.
Gdzie ona jest?
Operują ją.
Znowu.
Ale co się stało?
Gdzie była?
Śmierć Prospera Ushera to tragedia.
Nie umniejsza jednak cierpieniu,
jakie Usherowie zgotowali ludziom,
- kierując Fortunato. - Bierz go.
W zeszłym roku…
PROKURATURA O ŚMIERCI PROSPERA USHERA
…niemal 50 000 osób poniosło śmierć przez ich leki.
Chcemy sprawiedliwości.
Czyli śmierć Prospera to sprawiedliwość?
- I już. - Skądże.
- Czemu więc łączy pan… - Bum.
…przypadkowe przedawkowania z tym wypadkiem?
Za to uwielbiam Fox.
Wyślijcie prokuratorowi słodycze.
Kupił nam parę dni dobrego PR-u.
Naprawdę mam mu wysłać słodycze?
Każdy wie, że znienawidzonym ludziom
wysyła się słodycze. Tak.
Co macie?
Dobroczynność się przyjęła.
Vox się odezwał, łyknie wszystko.
Nie pytam o ten szajs, a o prawdziwe problemy.
Co macie na Vic?
Żeby ocalić rodzinę, musimy załatwić informatora.
Kwestia zwierząt doświadczalnych jest ciekawa.
Nie liczba zgonów, ta jest w normie.
Problemem jest liczba żywych.
- W sensie? - Nic się nie zgadza.
Brakuje zwierząt.
Mów.
Zgłaszają wszystkie zwierzęta zmarłe
podczas badania.
Ale zwierzęta, które rzekomo przeżyły…
Dzień lub dwa później znikają z akt.
Jedną małpkę mniej.
Bez wyjaśnień, bez raportu, bez korekty.
Po prostu zmienia się stan liczbowy.
Co oni na to?
Nikt nie wie.
Pytam o pracowników.
O czym plotkują przy kawie czy fajce?
Mówi się, że podmienia zwierzęta.
Szympans umiera na stole,
to bierze drugiego, goli mu tors,
robi nacięcie i zszywa.
W aktach pisze, że zwierzę przeżyło.
To trudne. Musiałaby się pozbyć trupa.
I wyjąć siatkę.
A jest monitoring i personel.
Mówią, że kroi je po godzinach
i wynosi w kawałkach.
Śmieją się, że wyłożyła torebkę Birkina folią
i w niej zanosi części ciała do spalenia.
Macie dobre dojście do RUE?
Ujdzie. Takie w miarę.
Monitoring.
Camille.
Współczujemy.
Pani straty.
Równowaga, choć niefortunna.
CZWARTY DZIEŃ PROCESU
Ale równowaga. Nie możemy sobie pozwolić…
Jezu, chodź.
Wybacz. Jak się masz?
Wyśmienicie.
Chodźmy.
Przełożę, co mogę. Musisz wyjechać z miasta.
- Liczyłam na lunch. - Poważnie.
Pomogę ci.
Dwoje pacjentów i jestem cała twoja.
Gdzieś się zaszyjemy.
Dobra?
Zostań tu i wypij herbatkę. Będę za 20, może 30 minut.
Bardzo przepraszam.
Nie patrzę pod nogi.
- Poważnie? - Co ja robię?
Miałam to dać recepcjonistce,
ale gdzieś poszła. Nikogo nie ma.
Proszę to jej zostawić na biurku.
Tu są wszystkie moje dane.
Mniejsza o historię choroby serca,
ale co, jak ktoś zobaczy mój numer ubezpieczenia?
Co za okropny świat.
Jeśli ma pani chore serce,
to dobrze pani trafiła. Doktor Ruiz jest najlepsza.
Zaprowadzę panią do niej.
Zajmie się pani przypadkiem od razu.
Byłoby wspaniale.
Dziękuję.
A co pani jest?
Mam arytmię, szybko się męczę.
Wezmę to.
Proszę usiąść.
Pracuje tu pani?
Tak. Z doktor Ruiz.
Wspaniale.
Proszę usiąść.
KARDIOMIOPATIA PRZEROSTOWA
NIEDOKRWIENIE MIĘŚNIA SERCOWEGO
Idealnie się nadajesz.
- Co tu robisz? - Pisałam godzinę temu.
Serio?
- Zioło weszło. - Muszę cię przygotować, idziesz pierwszy.
Do GQ, USA Today i PC Gamer.
Musimy poćwiczyć.
Perry nie żyje, rodzina ma przejebane,
jesteś twarzą kampanii i wpieprzasz ciastka z THC?
Chcesz?
Pewnie.
Spokojnie.
Za bardzo się rozluźniłem, to mnie naprostuje.
Wiem, co robię.
Jeszcze kieliszek?
Jasne.
Chyba tak.
Lubię go. Fajny chłopak.
Przedstaw go rodzinie,
koleś ma naprawdę fajny tyłek.
Ty i rady dotyczące związków.
Spytam twoich asystentów.
Tammy i Froderick nazywają nas bękartami.
Ciebie, mnie i Perry'ego.
- I Vic. - Jebał ją pies.
Czemu tak jej nienawidzisz?
To prawda.
Tak nas nazywają.
Ile miałeś, gdy poznałeś ojca?
Osiemnaście.
Właśnie. A ja 20 lat.
Dziękuję. Kocham cię.
Leo też. Mówił, że się zaręczacie.
On czy ciastka, zioło, speed,
wino, koka i piguły?
Osiemnaście.
Już mówiłem, nie?
Był taki mały, gdy się zjawił. Perry.
Miał 16 lat.
Od zera do miliardera.
Nastolatek.
Nie dziwi, że mu odjebało.
Jeśli pomylisz to z rzeczywistością, pochłonie cię otchłań.
Mów za siebie, mnie się udało.
- Bzdura. - Co?
Robię gry.
Nie bawię się w ten farmaceutyczny syf.
Tworzę gry.
Nie tworzysz.
Dajesz forsę ludziom, którzy je tworzą.
Sam gówno robisz.
Froderick to taki cover band Rodericka Ushera,
gra stare hity, ale trochę fałszuje.
Tammy to ohydztwo z naklejką złotego robala.
Który nie nosi jej twarzy, ale BILLT-a, fitnessowego pajaca.
Z kolei siatka na serce Vic nie jest jej,
tylko kardiochirurżki, dlatego ją dyma.
Ty jesteś jak xboxowy Gatsby.
- Rany. - A ja fałszuję rzeczywistość.
Ojciec umieścił mnie w sali pełnej dymu i luster,
jestem tam wentylatorem.
Wiruję i wiruję, ale się nie przemieszczam.
Usherowie nie tworzą.
Żaden z nas.
Zgubiłem się na xboxowym Gatsbym.
- Ja pieprzę. - Nie.
- Masz kota? - Ja mam.
Pluto, zostaw tatusia. Jest w żałobie.
Idą kolejni żałobnicy.
Towarzycho.
Będzie imprezka.
Muszę się rozerwać. Perry by tego chciał.
Czyli na mnie pora.
Jutro rano musisz…
Ma być idealnie.
Idziesz na pierwszy ogień. Uznaj się za przygotowanego.
Może chcesz zostać?
Kameralna imprezka, sama elita.
Zrobię się jak świnia.
Aż szkoda to opuścić,
ale pozwolę ci samemu pogrążyć się w nieprzytomnej żałobie.
Tylko ostrożnie.
Przesunę wywiady na popołudnie.
- Zawsze jestem ostrożny. - Siemanko.
Dawno się nie widzieliśmy.
- Kopę lat. - Tak jest.
- To co, imprezka? - Tak jest.
Też się czegoś napiję.
- Cześć, Leo. - Hej.
Mam monty.
Masz ochotę?
Śmierć dla moich dzieci jest czymś nowym. Nie znali jej.
Ale Usherowie szybko się dostosowują.
Próbowałem ich tego nauczyć.
Gdy życie daje ci cytryny…
Zrób lemoniadę?
Nie.
Najpierw uruchamiasz kampanię
i przekonujesz ludzi, że cytryny są bardzo rzadkie.
W tym celu musisz je skupować, kontrolować podaż. Potem media.
Cytryny jedynym symbolem miłości, niezbędnym akcesorium
podczas zaręczyn i rocznic.
I cytryny zastępują róże.
Billboardy. Żona ci nie da, jeśli nie kupisz jej cytryn.
Kampania u jubilerów.
Cytrynowe bransoletki, żółte diamenty zwane cytrynowymi łzami.
Apple nazywa nowy system OS-Lemón.
Z akcentem nad „o”.
Organiczne cytryny są 40% droższe, z terenów nieobjętych konfliktem – 50%.
Umieszczasz w Kapitolu lobbystów,
płacisz Kardashiance za ssanie cytryny na sekstaśmie.
Timothée Chalamet nosi cytrynowe buty w Cannes.
Potem hashtagi.
Już nie „spoko” czy „sztos”. Teraz wszystko musi być „cytrynka”.
„Widziałeś ten film?”
„Byłeś na koncercie? Cytrynka w chuj”.
Billie Eilish. „OMG, hashtag, cytrynka”.
Doktor Oz poleca cztery cytryny dziennie,
a suplement z cytryn oczyszcza organizm z toksyn.
Nie ma nic straszniejszego niż toksyny.
Patentujesz nasiona.
Zmieniasz kod genetyczny,
by cytryny nieco bardziej przypominały cycki.
Wyodrębniasz i patentujesz DNA cyckowych cytryn.
Zapylanie krzyżowe.
Cytryny zaczynają rosnąć dziko.
Pozywasz rolników za naruszenie twoich praw,
kiedy urosną u nich twoje cytryny.
Siadasz i zaczynasz zgarniać miliony. Gdy skończysz,
sprzedajesz cytrynowe imperium za miliardy.
Dopiero wtedy robisz lemoniadę.
Perry miał w krwi ciekawą mieszankę.
Toksykologia wykazała obecność monty.
Z tego ci lemoniada nie wyszła.
Co to, kurwa, monty?
Pochodna Ligodonu z ulicy. Twojego leku.
Miał ją w krwi.
Gdy umarł.
O tym mówię.
Zawsze tak jest.
Amatorzy biorą się za zatwierdzone środki,
modyfikują je.
Dziesiątki razy.
Anielskie Łzy, downset. I…
monty, tak?
Usunięto to z pierwotnego raportu z sekcji.
Wstrzymywano go ponad tydzień.
Nie wiedziałeś o tym?
Mój prawnik, Arthur Pym, jest zapobiegawczy.
Jest świetny, jak sam wiesz.
Zmiażdżył twoje argumenty…
Co się dzieje?
Przepraszam.
Naleję sobie.
A ty?
Dziękuję.
Przyznam, że bywają dni,
gdy żałuję, że natknąłem się na Ligodon.
Byłem naiwny.
Za młodu nic się na to nie poradzi.
Człowiek dużo zakłada.
Że chemik nie kłamie w sprawie właściwości uzależniających.
Że firma postąpi etycznie. Zakładasz…
Nie jest mój.
Nie jest. Ligodon.
Co ty chcesz zasugerować tym gadaniem?
Że Ligodon zabił mi syna?
Nie ja go wymyśliłem. Nie jest mój…
Ty mówiłeś, że zabiłeś Perry'ego.
Ale nie Ligodonem. Nie słuchasz mnie.
Nie tak…
Ligodon jest ważny dla wielu osób z różnych przyczyn.
Ja też padłem jego ofiarą.
Pośredniczę.
Ale to nie mój lek.
Nigdy nim nie był.
- To mój lek. - Zaczekaj!
Znalazłem chemika, przyniosłem lek, pan spasował.
A teraz Fortunato przejmuje Landor Pharmę?
Wtargnął.
To nic.
Usiądź.
Przemyślałem to. Miałeś rację.
Ligodon – kopalnia złota.
To był mój pomysł.
Wybacz, masz umowę z Landor Pharmą?
- Ale… - Nie?
Miałem umowę z Metzerem.
On opracował Ligodon w Landor.
To ich własność, nie jego. Nie mógł zawrzeć tej umowy.
Ma to w kontrakcie.
Wszelka własność intelektualna powstała…
Nie.
…w okresie zatrudnienia pozostaje…
Mówił, że to jego odkrycie i jego własność.
Dlatego jest chemikiem, a nie prawnikiem.
To własność Landor.
A że kupiłem Landor, to teraz moja.
Nawet Metzer to moja własność.
Koniec.
A do ciebie nie przyszedłem, bo…
Kim ty właściwie jesteś w tym równaniu?
Czego się spodziewałeś?
Wparujesz tu, pogadamy i co?
Będziemy wspólnikami?
Z poczty do zarządu?
Spytam cię, co dalej?
Przestań, nie jesteś głupi.
Nie mogłeś tego zrobić. Kupić Landor.
Kontrolować Metzera.
Kontrolować Ligodonu.
Nic nie zrobisz, bo jesteś pionkiem.
Na razie. Ale to nie twoja wina.
To był mój pomysł.
Pomysł sam w sobie to nic.
To jak pierdnięcie mózgu.
Gdy go opatentujesz, staje się aktywem.
Już rozumiesz?
Posłuchaj.
Powiem ci, co masz.
Pozornie niewiele, ale to nieprawda.
Chwilowo masz moją wdzięczność.
A to możesz wykorzystać.
Ba, jest wymierna.
Niniejszym wypisuję ci czek
na 500 dolarów.
Nie muszę tego robić. Nie płacę za pomysły.
Za pierdy.
Ale ty jesteś sprytny. Weź pieniądze.
Kup żonie coś ładnego.
Forsa za nic.
Za słowa.
Za gadkę.
Przyszedłeś, pierdnąłeś mózgownicą i wyczarowałeś 500 dolców.
Jeśli jesteś mądry, wiesz już, ile jest warta moja wdzięczność.
Wiesz, że doceniam twoje pomysły.
A dobry menedżer trzyma ludzi z pomysłami blisko.
Nie spodziewałeś się.
Teraz się zastanawiasz, czy wdzięczność wystarczy do awansu.
Odpowiedź brzmi „tak”.
Jak ktoś ma dobre pomysły,
nie powinien być zbyt daleko od szefa.
Lepiej, żeby był na czwartym piętrze. A może i na dziesiątym.
Szybciej się zjawi z pomysłami.
Może kiedyś trafi tutaj.
Na to piętro.
Może i do gabinetu obok.
Dostrzegasz perspektywę, Roderick?
Dostrzegam.
To może daruj sobie te pretensje
i stul na chwilę dziób,
a zauważysz, że masz okazję.
Okazję, która przybliża cię do celu.
Chyba że chcesz pokrzyczeć i wylecieć na bruk.
No właśnie.
Mądry chłopak.
Pomówmy o twojej przyszłości w Fortunato.
- Znam to spojrzenie. - Jakie?
Świętuję.
Co dostałeś?
Podwyżkę, 15%,
czwarte piętro i pięć stówek.
Pięć stów od ręki.
- To wielka pomoc. - Tak.
To wspaniale.
Pamiętasz, jak trafiliśmy do Muldoonów?
Nasi pierwsi rodzice zastępczy.
Okropni ludzie. Piątka dzieci z bidula, zasiłek na każde.
Żyli z tego.
Trzymali nas w pokoiku, ledwo karmili.
Kasę brali dla siebie.
Roderick był nieposłuszny.
Stawiał się.
Robił piekielne awantury.
Rzucał się.
Co z tego miałeś?
Głównie kary w szafie.
Tak.
Ja byłam inna.
- Podlizywałaś się. - Byłam ich ulubienicą.
Ze wszystkich.
Mówiłam pani Muldoon, jak ma ciężko.
„Jak pani to robi?”
Podpowiadałam jej, jak na nas oszczędzić.
Więcej uszczknąć dla siebie.
Udało się.
Dostrzegła we mnie pomocnika.
Dawała mi coraz to nowe obowiązki.
Po czasie nie chowała już przede mną rachunków.
I co się stało?
Opieka społeczna.
Przerwała to.
Prawda?
Gdy ja uznałam, że już pora.
Nie wiedziała, że to ja, póki jej nie skuli.
Nie boisz się szarżować.
Za to cię kocham.
Rufus Griswold to pani Muldoon pod krawatem.
Uderz, a skończysz w szafie. Uwięziony.
Im bardziej będziesz walczyć, tym gorzej.
Szafa stanie się twoim grobowcem.
Stać cię na więcej.
Nie atakuj od frontu.
Stań obok niego.
Niech sam wręczy ci narzędzie.
Pokaże ci, jak działa.
A ty go nim dźgniesz.
Możemy kupić Tammy lekarstwo.
Nie było nas na nie stać od trzech miesięcy.
A teraz nas stać. Wspaniale.
Naprawdę.
I naprawimy klimatyzator. Dzięki tobie.
Wiem.
Wiem, że mieliście ciężko.
Oboje.
Musieliście być tacy silni
tak młodo. Ja tego nie pojmę.
Nie jestem w stanie.
Nie lubię jej.
Przykro mi, ale nie.
Ja dziecięciem, ona dziecięciem Morze nam lśniło w te dni
Kochaliśmy z miłością Nie tylko z miłością
Ja i ma Annabel Lee
Jeszcze.
Miłością, co jej skrzydlaci Niebiańscy aniołowie
Zazdroszczą do dziś
Ja pierdolę.
Zidentyfikowałem każdego poza tą kobietą.
Ile osób z nią rozmawiało?
Ciężko powiedzieć. Obsługa jest zgodna.
Nie widzieli twarzy. Czerwona peleryna, piękne ciało.
Wygląda na to, że to ona dała im znać.
- Być może. - Nie wiedzą.
Mówią, że mogła coś powiedzieć, ale nie pamiętają co.
Poczuli, że muszą wyjść.
Nie podoba mi się. Po co tak robić?
Nie mogła o coś poprosić?
Przyciśnij obsługę.
Sprawdź, czy deponowali większe kwoty,
może ktoś kupił jakieś droższe buty w ostatnich tygodniach.
Może masz rację, Roddie. Może to wypadek.
Ale nie skreślajmy żadnej możliwości.
Tak jest.
Dowiemy się więcej, gdy Morrie się obudzi.
Dzień dobry.
- Dobry wieczór? - Kto wie?
Jajeczniczka.
Wspaniale.
Dziwię się, że stoisz.
Myślałem, że wstaniesz jutro.
Posprzątałeś?
Pewnie.
Żałoba to dziwna sprawa.
Keith pisze.
Liam wrócił do domu w kiepskim stanie.
No. Było…
Nie pamiętam. Jak było?
Tak, jak myślisz. I jeszcze lepiej.
Dobrze, że nie pamiętasz.
Tylko się cieszyć.
Dlaczego?
Co robiłem?
Porobiłeś się.
Ale robiłem coś nadzwyczajnego?
Tego nie mówię.
Ja pieprzę.
Nie pamiętam nic po wyjściu Camille.
Nic nietypowego?
A gdzie Pluto?
Nie wiem.
Wystawiłem jej miskę.
Jak tylko wstałem.
Nie słyszałem.
Kurwa, wypuściliśmy ją?
Znów to samo.
Zawsze wraca.
Jak było ostatnio?
Trzy dni.
Wciąż nieprzytomna. Byłam tam godzinę temu.
Stan jest stabilny.
Rozumiem.
Czy mogę do niej zajrzeć?
Mamo?
Mamo, jestem tu. Mamo?
Nie rób tego!
Mama się obudziła, wariuje.
Mamo, nie rób tego!
Szybko! Mamo!
Czy to Pam?
Mówi Victorine Lafourcade.
Rozmawiałyśmy w klinice.
Tak.
Zgadza się.
Przejrzałam z panią doktor twoją dokumentację.
Wspominałaś o arytmii.
Niedługo rozpoczniemy próby nowej, arcyciekawej terapii.
Nowego urządzenia.
Jesteś idealną kandydatką.
Jeśli jesteś zainteresowana.
Spóźniliście się. Liczę, że macie informatora,
ale o tym później, bo miałam kiepski dzień.
Dzisiaj chcę tylko leżeć bez ruchu.
- Przed wami trudne zadanie. - Camille.
Pogadamy, jak dojdę z dwa razy.
Kurwa.
Dasz radę.
Z całym szacunkiem, ale musimy z tym skończyć.
To ci dopiero.
O Boże.
Pieprzone dzieciaki.
Samo wyszło.
Nie umniejszaj.
- Jesteśmy parą. - Do kurwy nędzy.
- To nie może mieć miejsca… - Tina.
Chcieliśmy jakoś pani powiedzieć,
ale baliśmy się odwetu.
Nie mów.
Kochacie się.
Tak.
Kurwa, co za dzień.
Podpisaliście fenomenalne umowy o zachowaniu poufności.
Przeczytajcie je.
Podpisaliście także formularze zgody.
Też nas to zdziwiło.
Zdziwiło? Nie jestem głupia.
Obojgu wam powiedziałam,
że od asystentów wymagam wiele.
Przykro nam.
To należy do obowiązków.
Nie mogę…
Mam swoje potrzeby.
Konkretne wymagania
ze względu na konkretny styl życia.
Co za zbieg okoliczności, cieszyliście się
na te umowy i formularze,
a teraz się zakochaliście, Tina,
miesiąc po tym, jak spłaciłam ci kredyt na studia, Tina?
Wie pani, że nazywam się Beth.
W dupie to mam, Beth!
Duet Toby i Tina mnie śmieszy,
dlatego w pracy jesteś Tiną!
Takie to, kurwa…
Mam migrenę.
No dobrze, kochacie się.
Urocza para kretynów.
Pomyśleć można, że tyle czasu w Fortunato Industries
nauczy was czegoś o chemii w mózgu,
wy naćpane dopaminą sekslaleczki.
Prześlę wam odprawę.
Nie chcemy rezygnować. Tylko informujemy.
Nie chcecie, ale was zwalniam, bo jesteście teraz bezużyteczni.
Nie wykonujecie obowiązków,
a żadnego z was nie przelecę już
bez ataku śmiechu. Żegnam.
Jak wam spadnie noradrenalina
i będziecie leżeć razem w łóżku,
a jedno z was przeciągle pierdnie,
przypomnicie sobie tę chwilę
i zrozumiecie, jaki to był durny błąd.
Podacie mi dane informatora?
Serio?
Sama se go znajdź.
Spóźnia się.
To nic.
To nieprofesjonalne.
Nawet jak nie przyjdzie, to nic.
Miałaś kilka ciężkich dni, przyznaj.
Spóźniłaś się.
Gdzie Lauren?
Zachorowała, nie chce pozarażać.
Ale bez obaw, współpracujemy.
Wszystko mi wyjaśniła.
Jestem Candy.
Candy?
Mogę być, kim zechcesz, skarbie.
Lauren jest chora.
A tobie to odpowiada?
Tak, niech będzie.
Dobrze. Jestem Bill.
Wspaniale.
Zaczniemy od kolacji?
Proszę.
Dziękuję.
Wiesz.
Pachnie pysznie.
Ale miałam na to ochotę.
Prawie napisałam, wychodząc z biura.
Chciałam poprosić o kurczaka piccata.
Jakbyś wiedział.
Kocham cię.
Wiem, że miałaś zły dzień. Zasłużyłaś.
Jak ci minął?
To był szalony dzień.
Sama nie wiem, co mam myśleć.
Co za pojebana tragedia.
Nie wiem, co myśleć.
Wiesz co?
Nie mówmy o Perrym czy o rodzinie.
Nie dziś.
Dziś
chcę tylko zjeść z mężem kolację.
Chcę się poczuć zauważona.
Zrobić wszystko, by zapomnieć o świecie.
Odprężyć się.
A potem…
A twój dzień?
Mój?
Dobrze, szczerze mówiąc.
Nagraliśmy dwa filmy, dwa odcinki.
No i wreszcie znaleźliśmy kierownika muzycznego.
To wszystko zmienia.
Tak.
Goldbug też na tym skorzysta.
Mam parę pomysłów na premierę. Chcesz posłuchać?
Opowiadaj, kochanie.
Przepraszam.
WSTĘP WZBRONIONY
- Tam nie wolno. - Wiem.
Zapewne jesteś nowa.
Nie powinno tu pani być.
Roderick Usher to mój ojciec.
Rozumiem.
To nic nie zmienia.
Jezu, co za dzień.
Jak cię zwą?
Mniejsza z tym.
Posłuchaj, pani ochroniarko. Jesteś na bieżąco?
Usherowie mają ostatnio ciężko.
Piszemy artykuł o pracy mojej siostry.
Znasz ją. Victorine Lafourcade.
Znam.
Pracujesz na nockach.
Wiesz, co robi tym biednym zwierzętom.
Musiała ci posmarować,
żeby przechodzić tędy z zakrwawioną torebką Birkina.
Jeśli nie chcesz mieć na głowie
kontroli ze skarbówki,
to odłożysz tę swoją krzyżóweczkę,
nim cię zwolnię i pozwę.
„Przejebane” na dziesięć liter?
Przejebane.
Nie powinno cię tu być.
Wiem, kim jesteś.
Oczywiście, że wiem.
Tą sprytną.
Ale nie powinnaś tu być.
Ani nie musisz.
To tyle.
Otwórz drzwi.
Ja pierdolę!
Naćpała cię adrenaliną, co?
Żeby serduszko biło?
Vic, Vic.
PRÓBKA NR V417
Masz przejebane, Vic.
Za co jej nienawidzisz?
Ja pieprzę.
Grecy to zaczęli.
W czwartym wieku p.n.e.
Eksperymenty na zwierzętach.
Pierwsze udokumentowane.
Na świniach i kozach.
Wiesz, ile zwierząt rocznie bierze w nich udział?
Ponad sto milionów.
Ludzie robią to innym gatunkom.
Imponujące.
Wykorzystywania szympansów zakazano w 2015 roku.
Niby dopuszczono wyjątki
w przypadku badań kluczowych dla zrozumienia ludzkich chorób.
I pod warunkiem znacznych dotacji
na wsparcie szympansów na wolności.
Wasz tatuś to dopiero okaz, co?
Za kogo ty się, kurwa, uważasz?
Skąd nienawiść?
Powinniście się trzymać razem. Dwie córki z nieprawego łoża.
Cóż to by był za sojusz.
Kimkolwiek jesteś, zwalniam cię.
W badaniach na ludziach zawodzi 90% leków.
Nawet jeśli przejdą wcześniejsze próby. Biedne zwierzęta.
A produkty niemedyczne?
Nie wyprodukujesz szminki czy szamponu przeciwłupieżowego
bez cierpienia żywej istoty.
Uwielbiam to, że potraficie być bezcelowo okrutni.
Dobrze, nie „zwalniam”.
Ja cię zamorduję.
Ty też potrafisz.
Wybrałaś złą ścieżkę kariery, by ukryć swą naturę.
Sprzątasz brudy.
Victorine z kolei…
Ona wybrała lepiej.
Jest jak matka Teresa.
Ratuje ludzkość, serduszko za serduszkiem.
W głębi duszy jesteście identyczne.
Gardzisz nią, bo ona lepiej to ukrywa.
Masz rację.
Wiesz?
Ona kłamie.
Pompuje nam adrenalinę, by udawać, że to działa.
Niepotrzebnie tu przyszłaś.
To mogło się stać w ciszy.
W spokoju.
W łóżku.
Ale musi skończyć się tak.
Przykro mi.
To nic osobistego.
Zupełnie jak z twoim bratem.
Po prostu… Cóż.
Tak wyszło.
Jebać to.
Wszystko mam.
Dziwne. Gdzie Phil?
Boże jedyny.
ZAGŁADA DOMU USHERÓW
Napisy: Konrad Szabowicz