Poprzednio...
Zabierz mnie na Drogę Wiedźm.
Nie wiem, gdzie o niej słyszałeś,
ale zginiesz na niej.
Daje każdemu to, o czym marzy.
Bez kręgu nie wejdziemy na Drogę.
Lilia. Potrzebna mi Wiedźma Wróżąca.
Jen!
Szukam kogoś od mikstur.
Alice Wu Gulliver? Szukamy Wiedźmy Walki
do wyprawy na Drogę Wiedźm. Zainteresowana?
Gdzie Zielona Wiedźma?
Wiem, o kogo chodzi. Sprowadzę ją.
- Wyglądasz kapitalnie. - Dziękuję, pani Hart.
- Naprawdę nazywam się Sharon Davis. - Jasne.
Pozostaje zaśpiewać Balladę. Wtedy pojawią się drzwi.
Radzę ruszać. Teraz, zaraz, już.
„Zdradliwy trakt i z magią pakt”
Tak ją sobie wyobrażałem.
Tak.
Pasujesz tu.
Myślałyście, że to bujdy, co?
A ty nie?
Wiecie, co to jest?
Uprowadzenie.
I myślę, że najwyższa pora zawiadomić miejscowe służby mundurowe.
I przemilczymy, że coś nas goniło?
Goniło Agathę.
Ani jednej kreseczki.
Nieważne, co goniło Agathę, teraz to nasze wspólne zmartwienie.
Dlatego, że w kręgu dzieli się szczęścia i nieszczęścia?
Zadzwońcie po jego starszych.
Na sto procent śpią. Chyba że...
tu trwa nieustanna noc? To ten klimat?
Chwilka. Jestem członkinią Stowarzyszenia Historyków w Westview.
I liczyłam na to, że zobaczę w tej okolicy
pozostałości niesprawnej infrastruktury transportowej.
Wtręt bardzo na temat, przybłędo pozbawiona zdolności magicznych.
- Nie przybłędo. To pani Hart. - Sharon.
Nieważne, nie powinno jej być na Drodze.
- To też mówię. - Każdego da się wyszkolić na wiedźmę.
Ona tylko naraża pozostałych na niebezpieczeństwo.
A nawet nie wiemy, co nas czeka.
„Oswój się z lękiem”.
Z tym mamy się zmierzyć.
Z najgorszymi koszmarami.
Ale w jakiej formie?
Prób.
Tak by wynikało z tekstu piosenki.
Jakiego typu?
Droga sprawdzi nas
i naszą znajomość sztuk tajemnych.
Próba na każdą umiejętność.
Kto ci je zaliczy bez mocy?
Zostaje magia analogowa.
Znacie te wielostopniowe, manualne czynności magiczne.
Wiedziemski fach. Macie go w rękach.
Zaczekaj, ktoś ty?
Jestem...
A to ci psikus. Ktoś go przyblokował pieczęcią.
Że czym?
Co to, to nie. Ja tej tandety na niego nie rzuciłam.
Pieczęcie mi uwłaczają.
„Pieczęć” to jakiś czar?
Zaklęcie zatajające, które ma coś ukryć.
W tym wypadku twoją tożsamość przed wiedźmami.
Agatha wzięła tajemniczego nieznajomego.
Chciała go zachować tylko dla siebie.
Po co ktoś mi to zrobił?
Słuchajcie.
Nie wiem, co blokuje ta pieczęć.
Może chłopak jest wyjątkowy,
a może to szkodnik, któremu stuknięta wiedźma zaszyła usta.
Do niego dobierzemy się potem.
Dla nas wartość ma to, co czeka na końcu Drogi.
Tak że...
Jeśli chcesz odzyskać moc,
a ty odwrócić los,
a ty odkryć, co stało się z mamusią,
a ty...
Gdzie pani Hart?
Nie można spuścić z oka na dwie sekundy.
Łapska precz.
Boże święty.
Stąd na pewno da się wyjść.
Spokojnie.
Łapię oddech.
Łapię oddech. Dobrze.
Co, u licha? Przestań! Nie. Mój Boże.
Kupiłam ją w Talbotsie. Nie oddam.
Zostaw. Boże.
Nie...
Gdzie ona?
Proszę pani?
Pomocy! Wiedźmy, wciąga mnie.
Mam bardzo, ale to bardzo kiepski dzień. Boże!
- Proszę pani! - Nie chcę tak umrzeć!
- Boże. - Pomóż.
Dobra. Wyciągamy.
Ja jej nie dotknę.
Dzierlatko wariatko!
Z Drogi się nie schodzi ot tak.
Ja się nijak, w ogóle, wcale a wcale dobrze nie bawię.
Wydawało mi się, że jedno jest jasne.
Ale, dla niewtajemniczonych,
reguła numer jeden.
Nie wolno schodzić z Drogi.
„To zaufany szlak”.
Tak, dzięki, Synek.
Stosujmy się do zaleceń z Ballady,
to nikomu włos z głowy nie spadnie. Jasne?
Oczekujesz, że będę tak szła i szła, i szła, i szła?
- I tak bez celu? - Właśnie tak.
Patrzcie.
Ten dom tam wcześniej stał?
Nie zadawajmy tego typu pytań.
Niczego sobie dom.
Jak z tablicy marzeń.
Może tu się kończy Droga?
Straszna by to była lipa.
Sorki.
Księżyc w różnych fazach.
Jest pełnia. Czyli faza wody.
Co dalej?
Przecież nie wejdziemy jak do siebie.
Nie?
Nie za koszmarny ten koszmar.
Droga zmienia się dla wędrowca.
Nas też pozmieniało.
Moje amulety.
Nadal je masz.
Od progu czuć fluidy z cyklu: „Nowa miłość po 40”. I mnie to pasuje.
Widzę tu siebie popijającą gorącą herbatę.
Wyglądam jak moje klientki.
Nie da się otworzyć.
Bożeż ty mój!
Pochowajcie mnie w tej kuchni.
Znasz Wielgachne łgarstewka?
Wnętrza żywcem jak z serialu.
Zobaczcie.
Zaproszenie? Na wesele? Oby nie na bociankowe!
„Droga Wiedźm serdecznie zaprasza państwa na pierwszą próbę”.
Zagadka.
„Za wiek mnie tak cenią. Lubię towarzystwo.
Namieszam ci w głowie. Strzeż się, biedaczysko”.
Cudowna papeteria.
I, co więcej, dwustronna.
I co to znaczy?
Że autor się wykosztował.
„Za wiek mnie tak cenią, lubię towarzystwo.
Namieszam ci w głowie. Strzeż się, biedaczysko”.
- Chyba czarownica. - Chyba to ty.
Wino!
No przecież! Dziesięć punktów dla pani Hart.
Za co te punkty?
Nie wiemy, co się stanie po wypiciu.
Jak nie, jak tak? Coś koszmarnego.
Ale jeśli nie połkniemy tego oczywistego haczyka,
nie pójdziemy dalej i nie zdobędziemy nagrody.
Koleżeństwo ma korkociąg?
Przy barze spojrzę.
A ja ci pomogę.
Słuchaj, drobna rada.
Jaka?
Nie spoufalaj się z Agathą.
Wiem, co ludzie o niej mówią.
A to, że oddała własne dziecko za Księgę Grzechów?
Niemożliwe.
No, tak. Pewnie masz rację.
Ale to się słyszy.
Nikt nie wie, co się stało z jej synem.
Jedni mówią, że może nie żyje.
Inni, że przeistoczył się w demona.
Albo że jest sługą Mefista.
Ale czego się spodziewać, jak masz Agathę Harkness za matkę?
Wątpię, że w ogóle by go poznała, gdyby przed nią stanął.
Znalazłam.
Od serca.
Jeśli ktoś czeka na przekąski, to się nie doczeka.
Na hejnał.
Od rana ciągle kłody pod nogi, nie oceniajcie mnie.
To co?
Za nadchodzącą klęskę?
Za nagrodę.
- Nasze zdrowie. - Też mogę?
- Nie. - Jasne.
Przenosimy się z ploteczkami na sofę?
Fajny tatuaż. Gdzie robiłaś?
Nigdzie.
Spoko.
Znaczy, w Kolorado.
Moja mama grała w Red Rocks.
Ten symbol chroni przed klątwami?
Mama...
mnie namówiła.
Uważała, że wszystkie kobiety w naszej rodzinie przeklęto.
Miała odchyły.
Ile miałaś lat?
Może ze trzynaście.
Też sporo przeszedłem w tym wieku.
Wolałam cię z eyelinerem.
Ale włosy są cudne.
„Czarownica” to po prostu synonim „łobuziary”,
zgadza się?
Krzywdzące uproszczenie.
Nie wtłoczysz nas w ramy.
Wszystko przez Halloween.
Widzisz spiczaste kapelusze?
Zieloną skórę? Miotły? No nie.
Nie że chcę być jedną z was i różne takie,
ale siorbnęłabym krew dziewicy,
gdyby wygładziła mi chociaż część zmarszczek.
Boże!
Jesteście takie urocze.
Ale chyba nie ma potrzeby.
Pani Hart?
Sharon.
Delikatnie spuchłaś.
Straszę?
Wygląda fantastycznie.
- Zatrute wino. - Co?
- Nie. - Gdzie jest lustro?
- Tak źle wyglądam. - Spojrzę.
Policzki mi wiszą.
Moja twarz. Moja dotąd idealna twarz.
Szczerze, nie odrzuca mnie.
Boże. Czy ja tak wyglądam?
- Tak. - Pani Hart.
Sharon.
Olśniewasz.
Dziękuję.
Ale ponieważ piłaś pierwsza, jesteś naszą pacjentką zero.
Dobrze.
- Nie, jest zatrute. Pamiętasz? - Niech osuszy butlę.
To leży w naszym interesie.
Zadam ci kilka pytań, żeby określić toksynę, dobra?
Czujesz mrowienie na tylnej ścianie gardła?
- Nie. - A smak morwy w ustach?
Jak smakuje morwa?
Słyszysz dzwonienie albo zawodzenie wróżek?
Kocham was.
Co jest?
Już mi trochę lepiej.
Zeszło ci to.
- Co za ulga. - A mnie?
Wchłonęło się.
- Tak szybko? - Po wszystkim?
- Jupi. - Nie cieszcie się.
Nie ma z czego.
Coś nie tak?
To, że opuchlizna zeszła tak szybko,
wskazuje na tylko jedną truciznę.
Zemstę Alewife'a.
Obrzęk to pierwszy objaw.
Kolejne to: zawroty głowy, delirium, zaburzenia ruchowe.
Serce mi wali jak wściekłe.
Kolejny objaw.
Dojdą halucynacje i zakończy je...
zgon.
Jak się pisze „Alewife”?
Muszę się stąd wydostać.
Agatha, co ty wyprawiasz?
- Przestań. - Pęknie.
Powstrzymajcie ją.
Zwariowała.
Nie da się uciec od trucizny.
Ona jej wcale nie wypiła. Nie wolno oszukiwać.
- Bo? Kto broni? - Reguły Drogi.
Nie rozśmieszaj mnie. Nie wszyscy muszą się katować.
Synek nie pił.
Nie jest z kręgu. I nie ma osiemnastki.
Siłą wleję ci to świństwo do gardła...
Wiecie co?
- Nie! - Tak.
Na obicie?
Tylko marnujemy czas!
- Musisz się napić. - Bardzo chcę, ale wino wyszło.
Więc...
Jak miło.
Pij.
Dobra. To ja wypiję.
Nie!
Sikacz.
Proszę cię.
Wanda? Wanda, błagam cię.
Pozwól mu żyć. Proszę cię.
Halucynacje całkiem znośne.
Ty, miksturowa.
Zmiksuj antidotum.
To tak.
Niech się zastanowię.
Przynieście żywicę Boswelii i wydzielinę eusocjalnego owada.
Załatwimy to pierwsze.
I zwłoki rozkładające się od 30 milionów lat.
Są ogólnodostępne?
Bo nie wiem, o czym gadasz.
Muszę łopatologicznie? Załatwcie zooplankton.
- Będzie w czymś z ropą w składzie. - Może da się załatwić.
Chodź.
Ty pierwsza. Idziemy.
Zostaje wytrzasnąć wielki kocioł.
Nada się.
Nie ma auta. Ani ropy.
W czym jest ropa naftowa?
W wazelinie!
- Znajdziemy. - W czym?
Jen to i na Drodze ma te swoje mazidła.
Używa tylko organicznych składników. Tu nie ma ani grama ropy raczej.
Drogeryjne oszustwa umiem zwęszyć z kilometra.
Blef, więc mówię „sprawdzam”.
Ratujmy Agathę.
Tak, świetny plan.
Ale najpierw musimy zebrać składniki, nie?
Właśnie.
Nic stąd się nie przyda. Szukamy dalej.
Zaraz.
Czujesz eukaliptus?
Olejki eteryczne.
Oko traszki.
Albo prościej – ziarno gorczycy.
Chcesz zobaczyć?
Mama?
Same z tobą kłopoty, kobieto.
Mamo? Naprawdę tu jesteś?
Twoja babcia dzisiaj umarła.
Tysiące mil stąd, a ja to czułam, jakbym stała tuż obok.
Nadeszła moja kolej.
To mnie zabije.
Nawet tak nie mów.
I już.
Jesteś niczym.
Ja cię nie ochronię!
Umarła! Wszyscy umarli!
Dobrze.
Alice.
Znalazłem żywicę.
- Wracajmy do kuchni. - Dobrze.
W porządku?
Nie.
A z tobą?
Na pewno nie.
Znaleźliśmy żywicę.
Mają w spiżarni wydzielinę eusocjalnego owada?
Tak.
To ohydne określenie miodu, zgadza się?
No.
Załatwiliśmy, co dalej?
Co się dzieje?
Czy to jest...?
Słona woda.
Ten dom stoi na dnie?
Ile wytrzymuje szkło?
I co będzie, kiedy pęknie?
Wolę nie myśleć.
Przesuń te gruszki.
Tak. Wiem.
- Dawaj, Jen. - Ładnie.
Szybciej.
Dobrze.
Składniki należy dodawać w określonej kolejności
i określonym czasie, zaczynając od wydzieliny i oka.
Dobra.
Następna żywica.
Nie. Czekaj. Jeszcze nie wrzucaj.
Gdzie zooplankton?
Tutaj.
Naturalny czy nie?
- Wrzuć i już. - Wiedziałam.
- Teraz ja? - A kto? Tak, trzy krople.
- Już. - Nie śpiesz się.
- Boże. - Pomogę.
Jedna, dwie, trzy.
- Zrobiło się. Udało się? - Dobra.
Co? Nie wyszło?
Ktoś podsunie pomysł, jak to sprytnie zagotować?
Wcześniej ci nie zaświtało?
Jak mnie dręczyły halucynacje? Wyobraź sobie, że nie.
- Mają cyrkulator? - Genialne!
To jakiś znany gadżet?
Supermodny sprzęt AGD.
Podgrzewa wodę do określonej temperatury i równomiernie gotuje jedzenie.
- Tata go uwielbia. - Bosko.
Synek!
Mieszaj dominującą ręką, przeciwnie do ruchu wskazówek zegara.
- W lewo. - Jasne.
Wyrywamy po włosie z głowy. No już.
Po jednym. Z życiem.
Agatha!
Co zobaczyłaś?
Nic.
Potrzebny nam twój włos.
Chwilka.
Teraz.
- Nie mieszaj. - Dobra.
- Chwyćcie się za ręce - Spoko
i oczyśćcie umysły.
Gdy nasze intencje się zestroją, mikstura zrobi się lazurowa.
- A te intencje to jakie? - Nie umrzeć.
Mylę lazurowy i turkusowy.
Lazurowy to zielonkawy?
- Błękitny. - To coś nie wyszło.
Widzę błękitno-zielone. Może lekko cyrankowe.
- Wyszło zielone. - Coś jest nie tak.
- Może brakuje składnika? - Minuta.
- O czym zapomniałaś? - Nie wiem!
Nie robiłam wcześniej tej mikstury. Robię serum do twarzy!
- 50 sekund. - Kiedyś bym to z łatwością
zmiksowała jednym ruchem ręki, a dziś co?
Spętanie!
Pozbawił mnie magii.
- Wszyscy umrzemy. - Nie.
Nie ma mowy, że tu umrę.
Nie tutaj.
Od stuleci cię nienawidzę.
Chcesz mnie zmotywować?
A jednak dałam ci spokój,
bo robiłaś coś wyjątkowo ważnego.
I nie ten syf w kremie, tylko prawdziwe dzieło.
Jeszcze możesz być tamtą wiedźmą.
Da się odebrać moce,
ale nie da się odebrać wiedzy.
Jen?
Krew.
Czyja i ile chcesz?
Krew nietkniętego trucizną.
30 sekund.
- Fajnie, że nie masz 18 lat. - Agatha!
Jeszcze nie.
Teraz!
Boże.
- Dalej odlicza. - Pani Hart!
Zanieś.
- Zanieś. - Daj mi.
- Boże. - Dasz radę.
- Jest przytomna? - Pij. Unieś głowę.
- Nie rozlej. - Lej do gardła.
Zaliczyło?
Tędy się wychodzi?
Nie włażę do pieca.
Jedna koleżanka weszła, też w ładnej chatce,
i ją upiekli...
Z drogi.
Dobra.
Nie. Nie chcę.
Pomóż mi z nią.
Nie ma mowy.
Nie wiemy, co się stanie, jak ją zostawisz!
Niech będzie!
- Biorę za nogi. - Nie przekręcaj.
Podtrzymuj głowę. I w górę.
Taka mała, a waży tonę?
Niesiemy.
Ładuj ją tam. Pakuj bez ceregieli.
- Twoja kolej. - Dobra.
Teraz ja!
Wprawę szlag trafił?
- Jak twoją lojalność? - Dość.
Przeżyliśmy.
Zaliczyliśmy pierwszą próbę.
Wszyscy cali i zdrowi.
Nie wszyscy.
Sharon nie żyje.
Co za Sharon?
TO ZAWSZE AGATHA
Napisy: Jakub Kowalczyk