Salem, stan Massachusetts, rok 1693
Agatho Harkness. Zdradziłaś swój krąg.
Matko!
Nie!
W poprzednich odcinkach
Powiem im, gdzie cię szukać.
Komu konkretnie?
Siódemce z Salem.
A ten dzieciak to kto?
- Mój pupil. Daj głos, pupil. - Cześć.
Nie spoufalaj się z Agathą.
Wiem, co ludzie o niej mówią.
Wątpię, że by go poznała, gdyby przed nią stanął.
Pierwsze miejsce. Śpiew.
Nikt nie wie, co się stało.
A gdyby tak sprowadzić wiedźmę rezerwową?
- Niespodzianka. - Klątwa.
Aby ją zdjąć, należy się z nią zmierzyć.
Zniszczę ją.
Czuję się lżejsza.
Zawiesimy broń?
Agatha? To nie jest twój syn.
„W środku nocy użyć mocy”
Agatha Harkness.
Znajdź ją.
Agatha. Znajdź ją. Szukaj ich.
Agatha Harkness.
Zbliżają się. Musimy iść.
- Co? - Czar przywołujący.
Nie zamknęłyśmy portalu.
Co ty wygadujesz? Co zobaczyłaś?
Śmiało, Lilia. Powiedz im.
Siódemkę z Salem.
To ci w czarnych szatach?
Gdy Agatha wymordowała pierwszy krąg...
Kradnąc moce jego członkiń.
Rodzona matka próbowała ją wykończyć.
Bronisz skazanej seryjnej morderczyni, upiorny szpionie?
Przestańcie, niech ktoś dokończy.
Gdy Agatha zabiła siostry-wiedźmy, darowała życie ich dzieciom.
A one utworzyły bezwzględny kolektyw opętany żądzą zemsty.
Morał z tego taki, dzieci, że należy kończyć, co się zaczęło.
I że nie opłaca się być miłosiernym.
Dobra, ludzie, zbierać graty. Jazda.
Są przed nami.
- I za nami. - Otoczyli nas.
To może heksenbesen?
- Fatalny pomysł. - Nie ma mowy.
- Bomba! - Beznadzieja.
- Tak. - Skoro tak wam uwłacza
praktyczne narzędzie ucieczki...
- Miotły są spoko. - Nie.
Upokarzające. Masz.
Czemu wasze pokolenie ich nie cierpi?
Bo napędza się nimi biznes okołohalloweenowy
i stanowią absurdalny symbol naszej kultury.
Gorzej, symbol kobiety sprowadzonej do roli kury domowej.
I są jak cepy.
- Ładniutka. - Dziękuję.
Mogłaś się postarać.
To lekcja altruizmu.
Poważnie? Mów dalej.
Lecą wszyscy albo nikt.
- Dostanę? - Jeśli też mi dasz.
Już. Odłamię.
- Chodź. - Trzymaj.
Nie.
Złaź z niego.
Synek, szybko. Dokończ rytuał.
- Wiejmy. - Spadamy.
- W porządku? - Gazu.
- Co mam robić? - Trzymaj tempo.
Dasz radę.
Boże.
Raczej módl się do Najwyższej Matki, mały.
Musimy uciec z Drogi.
Prędko!
Niesamowite.
Wieki nie latałam.
Nie mogliśmy latać od początku?
Co się dzieje?
To Droga. Ściąga nas.
- Rozwalimy się. - Boże!
Nie da nam uciec.
Boże.
Nic nam nie jest.
Następna próba.
Boże drogi.
Szybko. Właź!
Boże!
Już dobrze.
Dobrze jest.
Właśnie nie! Czatują na nas halloweenowe upiory.
I wygląda na to, że nie mogą wejść, prawda?
Więc wystarczy przejść próbę
i ruszać dalej, zanim nas dorwą. Proste?
Jak? Grając w kamień, papier, nożyce?
- Nie mogę znaleźć księgi. - Gdzie ją ostatnio miałeś?
Lecąc na miotle.
Olej ją. Pojedziesz na dwóch kółkach.
Czyja to próba?
Agathy.
Skąd wiesz?
Krwawy księżyc.
Granica między światem żywych i umarłych jest wtedy najcieńsza.
Rozmowy ze zmarłymi to nie twoja działka?
Mylne wyobrażenie. Widzę ludzkie problemy i przyszłość.
Ale rozmowy z duchami to przekręt.
Kto nawiąże kontakt ze zmarłymi,
jak nie ta, która posłała tylu ludzi do piachu?
„Ouijujemy”.
To nie czasownik.
Chodźcie, nie ma wyjścia.
Po hiszpańsku, po chińsku...
Po naszemu.
„Po pierwsze, nie używać tabliczki samotnie.
Po drugie, nie wchodzić sobie w słowo”.
Nie ma takiej zasady. Pokaż.
„Po trzecie! Nie wolno drażnić duchów”.
No co?
Powtórzę, nie wolno drażnić duchów.
„Po czwarte, nie pytać o śmierć”.
„Po piąte. Zakończyć sesję na polu Żegnaj”.
„Po szóste. Pod żadnym pozorem nie zdejmować dłoni ze wskaźnika”.
„Spowoduje to uwolnienie ducha”.
A na ostatniej stronie?
„Od lat trzech”.
Dobra.
Ciekawe, kto na ciebie czeka.
I jaką ma traumę.
To może być dosłownie każdy.
Matka, Dziewczę, Starucha.
Przyzwać pragną tu ducha.
Słyszę coś.
To nie ja tym poruszam. Wy ruszacie?
Czy jest z nami ktoś
w tej Godzinie Duchów?
Tak.
Dobrze.
A z kim,
jeśli wolno spytać,
mamy przyjemność rozmawiać?
P, A,
N, I, H,
A,
R, T.
Pani Hart?
Kochana, lepiej ci?
Jak tam twarz?
Nie drażnimy.
- Dłonie. Coś ty zrobiła? - To nie ja!
Agatha?
Matko.
To ci przygoda.
Żyłam sobie spokojnie na przedmieściach,
robiłam zapiekanki,
łączyłam teorie spiskowe na Facebooku,
piłam przed południem,
i nagle zjawiacie się wy,
a z wami śmiechy i strachy
i śmierć przedwcześnie biorąca pod pachy.
Pani Hart, proszę posłuchać.
- Nie Hart. - Sharon Davis.
Tak. Sharon Davis.
- Agatha udaje. - Raczej.
Co?
Zwyczajnie się boi.
No dobra.
- Ale wykon był klasa. - Czas ucieka.
Dobra.
Zaczynajmy. Tak?
Matka, Dziewczę, Starucha.
Przyzwać pragną tu ducha.
Kto jest z nami?
Ś, M,
I, E, R,
Ć. ŚMIERĆ.
Nie wolno pytać o śmierć.
Czego chcesz?
U, K, A, R, A, Ć.
Ukarać.
Kogo chcesz ukarać?
A, G, A,
- T, H... - Dość. przestańcie.
A, G, A, T, H, A.
Dość. Skończmy to.
Przestańcie poruszać.
Przestańcie.
Nie mogę!
Coś ty zrobiła?
Przerwij sesję.
A żebym to ja mogła!
Za pierwszym razem też było do kitu!
Lilia znów coś wygaduje.
Czego chcą duchy?
Już nam powiedziały.
Ukarać Agathę!
Znaczy, że musimy...
Tak.
Tak zaliczymy próbę.
Nie wydaje mi się.
Tyle ma tego na koncie.
Kłamstwa, zdrady, całkowity brak ludzkich odruchów.
- Nie, musi być inne wyjście. - Właśnie.
- Zwiążmy ją. - Żartujecie.
- Nie... - Nie zawadzi ją poniżyć.
Albo poderżnijmy jej gardło.
I ludzie pytają, czemu nie mam koleżanek.
Dogadywaliśmy się przecież. Kliknęło. Zgraliśmy się.
Sługusy głosu nie mają.
Co?
Gdzie ją wcięło?
Co się dzieje?
Agatha. Porozmawiajmy chwilę.
Siostry po fachu, pamiętasz?
Oświetlmy pokój.
Wy też to słyszycie?
Udaje.
Spójrz na jej twarz!
Kochanie, coś ci jest?
Rany boskie.
Nie udaje!
Co ona? Dokąd idzie?
To nie jest Agatha!
Opętało ją. Tym razem naprawdę.
Tutaj!
Nie!
Przestań. Zostaw ją.
Odbiło ci? Zrobisz jej krzywdę.
- Jen. Już dobrze. - Agatha!
Gdzie ona jest? Sekunda. Gdzie ona?
Agatha!
Co to?
To będzie duch.
Nie znoszę ich.
Ktoś ty?
Evanora Harkness, wiedźma salemska.
Cześć, mamuś.
Miło, że odwiedziłaś mnie w moim ciele.
Pierwszy raz się tak zbliżyłyśmy.
Mój krąg poświęcił się, żeby ją zabić.
A wy, głupcy, dobrowolnie łączycie z nią siły.
Nie rób mi wstydu przy przyjaciołach.
Co robimy? Przepędzamy ją?
Są związane z tą sferą emocjami.
Ciąży im jakaś zaległa sprawa.
Więc ją za nią załatwmy.
- Dobra. - Czego chcecie?
Musicie ukończyć Drogę Wiedźm
bez udziału Agathy.
Inaczej mówiąc, mamy ją ukarać.
Zostawcie ją ze mną.
Mowy nie ma.
Dopiero co chciałaś poderżnąć jej gardło.
Tak, ale matce nie oddam.
Mamuś?
Dlaczego nadal mnie nienawidzisz?
Od poczęcia jesteś zła.
Należało cię zabić, gdy wydałam cię na świat.
Musimy iść.
- Jen. - Nie.
Nie ma powodzi. Nie pali się.
W tej próbie jedynym zagrożeniem jest Agatha Harkness.
Weźcie mnie ze sobą.
- Nie. Weźcie mnie. Proszę. - Nie możemy jej zostawić.
Weźcie mnie. Proszę was.
Nie zostawiajcie mnie z nią. Będę dobra. Proszę.
Nie, znowu!
Odczep się od niej.
- Rycerz Buław. - Nie!
Nie!
Alice!
Dosyć. Przerwijcie to.
Kim jesteś?
N, I, C,
H, O, L, A, S, S, C, R, A, T,
C, H.
Nicholas Scratch.
Nicholas Scratch!
Mamo! Przestań!
ŻEGNAJ
Alice. Ocknij się. Alice, proszę, ocknij się.
No dawaj. Dajesz. Ocknij się, Alice.
Proszę cię. Ocknij się. Alice.
Nie dotykaj jej!
Chroniła cię.
A nie zasługujesz na to!
Nie zasługiwałam.
No już. Ocknij się. Ocknij. Alice.
Co możesz zrobić?
- Nic. - A twoje mikstury?
- Za późno. - Wcale nie!
Jest zaklęcie, zawsze jest jakieś zaklęcie.
Alice, ocknij się, proszę. Walcz. Alice. No dalej.
Odeszła.
Jak mogłaś?
- Jak mogłaś ją zabić? - Nie panuję nad tym.
Jasne, że panujesz. Nie kłam.
Nie kłamię.
Chciałaś posiąść jej moc.
Od początku ci o to chodziło, nie?
Oczywiście, że tak.
Tylko o to chodzi.
O moc każdej z nas.
Śmierć przyjdzie po każdego.
Czyli tak to jest być wiedźmą?
Iść po trupach do celu?
Nie. To nie dla mnie.
Na pewno?
Jesteś zupełnie jak twoja matka.
Chodź, pupil.
Czekaj, co wy? Przestań.
Czekaj. Przestań. Co robisz? Co?
Dlaczego? Synek, przestań!
Dość! Pomocy! Zostaw mnie!
Czekaj! Pomocy!
Pomocy!
Nie!
Nie! Co się dzieje?
Nie.
TO ZAWSZE AGATHA
Napisy: Jakub Kowalczyk