‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪คนตายแล้วก็คือตาย
‪ฉันไม่เชื่อว่าพวกเขามองดูเราจากข้างบนนั้น
‪ฉันเลยไม่เข้าใจว่างานศพมีไว้ทำไม
‪มันน่าหงุดหงิดตายชัก
‪ขอเถอะ มีความเคารพบ้าง
‪ฉันไม่ได้อยากเถียง
‪แต่มันเป็นงั้น บาทหลวงท่องบทสวดเร็วๆ…
‪ลูกคือลูกแกะของพระองค์ ‪พระองค์นำทางลูกเลียบริมน้ำนิ่ง
‪และลูกก็เบื่อเหมือนคนอื่นๆ
‪งานเขาคือการทำให้นายเมาบทสวดจนลืมเศร้า
‪จนกว่าหูนายจะเลือดซิบ
‪สี่ชั่วโมงต่อมา นายจะตัวแห้งผาก
‪และเบื่อที่จะร้องไห้
‪ตอนนี้ฉันรู้สึกมีก้อนจุกคอแล้วเนี่ย
‪- อ้อ ว้าว ‪- ฉันพูดจริงนะ
‪มีก้อนในคอมันไร้ประโยชน์
‪นายต้องทุ่มสุดตัว
‪นายต้องให้น้ำตาและขี้มูก ‪เติมเหยือกได้สองเหยือก
‪นายต้องคนมันครึ่งชั่วโมง
‪จนมันเป็นฟองสวย
‪ไม่งั้นขี้มูกมันจะไปกองอยู่ด้านล่าง
‪เราต้องพึ่งพาความกล้า ‪กับของเหลวในร่างกายด้วยเหรอ
‪ใช่ มันจำเป็น
‪นายต้องเอามันออกไปให้หมด
‪แบบนั้นถึงจะกำจัดความเศร้าได้
‪ได้สังเกตไหมว่า "การปล่อยอารมณ์" ‪กับ "คาทอลิก" สะกดคล้ายกันในภาษาอังกฤษ
‪แต่คาทอลิกเป็นคำที่ละตินรับมาจากกรีก
‪ใครมันสนกันวะ
‪สองอารยธรรมโบราณที่สำคัญ
‪มารวมกันได้ด้วยแนวคิดเดียวกัน
‪นายคิดว่าตัวเองเป็นใคร ‪ถึงมาตั้งคำถามกับเรื่องนั้น
‪ระหว่างใคร่ครวญแนวคิดเรื่องบาทหลวง ‪น้ำตาและการปล่อยอารมณ์
‪ฉันก็นึกขึ้นได้ว่ามันไม่ได้เกี่ยวอะไร ‪กับเหตุผลที่ทำให้เรามาที่นี่
‪ที่นี่คือศูนย์กีฬา ไม่ใช่โบสถ์
‪มันมีเวทีมวยแทนแท่นพิธี
‪และฉันรู้ว่าเรามาที่นี่
‪เพราะอลิซหลงใหลการชกมวย
‪แต่ฉันไม่คิดว่ามันเป็นที่ที่เคร่งขรึมพอ
‪สำหรับเพลงสวดของบาทหลวง ‪ที่ควรจะทำให้ฉันร้องไห้
‪เธอว่านี่เป็นที่ที่เหมาะจะให้คนมาร้องไห้ไหม
‪ฉันรู้สึกว่าฉันต้องร้อง
‪ตอนที่ฉันซื้อตั๋วรถไฟมาที่นี่
‪นายไม่ได้ไปงานศพ ‪เพื่อร้องไห้อย่างเดียวสักหน่อย
‪ซาราห์พูดถูก แน่ล่ะ
‪มันยังมีเหตุผลอื่นที่เราไปงานศพ
‪หรืองานศพบางงาน
‪เราหวังว่าจะพบคำตอบ
‪เราพยายามมองหาคำตอบมาตั้งแต่วันอังคาร
‪ตั้งแต่ที่โทรศัพท์เริ่มดัง
‪เราไม่รู้ว่าจะพูดอะไร ต้องใช้คำไหน
‪เราจะตอบคำถามยังไง…
‪เรากินไอติมได้ไหม
‪ไม่เอาน่า นี่งานศพนะ
‪ฉันเสนอไอติม ไม่ได้บอกให้ช่วยตัวเอง
‪มันถือว่าไม่ให้เกียรติเหรอ ‪หรือว่าอลิซแพ้แล็กโทส
‪คำถามไม่ใช่เรื่องนั้น ‪คำถามของเราลึกซึ้งกว่านั้น
‪เธอทำทำไม
‪มันต้องมีเหตุผลแน่ เรากินเพราะเราหิว
‪เราหิวก็เพราะอดมื้อเที่ยง
‪มันมีเหตุผล มีคำอธิบาย
‪ต้องเป็นความผิดใครสักคนแน่
‪คนเราต้องมีเหตุผลที่ฆ่าตัวตาย
‪เธอต้องมีเหตุผลแน่
‪โทษนะที่ฉันต้องเป็นคนบอกนาย ‪แต่มันไม่มีคำตอบง่ายๆ หรอก
‪รู้อะไรไหม
‪คนไม่เคยฆ่าตัวตายด้วยเหตุผลที่ชัดเจนหนึ่งข้อ
‪แบบนั้นมันงี่เง่า
‪ไม่ก็เป็นแค่คำโกหกเพื่อความเหมาะสม
‪ในชีวิตจริงน่ะ เว้นแต่นายอยู่ในกระท่อม
‪กระสุนนายหมด ‪และมีพวกไอซิส 40 คนบุกเข้ามาหา…
‪แบบนั้นนายต้องระเบิดตัวเอง มันไม่มีทางเลือก
‪แต่ถ้าเป็นสถานการณ์อื่นๆ ฉันไม่เคยเจอใคร
‪ที่ฆ่าตัวตายด้วยเหตุผลง่ายๆ ข้อเดียว
‪มันไม่มีสหสัมพันธ์แบบ "เอไปบี"
‪มันมีก็แต่เหตุผลมากมายพัวพันเข้าด้วยกัน
‪จนเจ้าตัวไม่สามารถทำความเข้าใจได้
‪และคนอื่นๆ ก็ยิ่งไม่มีทาง
‪หมายความว่าไง
‪มันจะไม่มีคำตอบที่ช่วยให้เรา
‪ไม่กลายเป็นบ้าไปได้ไงกัน
‪มันบ้าบอที่เราไม่สามารถเข้าใจเหตุผล
‪ในเมื่อเธอก็เป็นเหมือนกับเรา
‪อลิซเป็นเพื่อนเธอนะ
‪และฉันเองก็สนิทกับอลิซด้วย
‪ใช่แหละ เรามันบ้ากันทั้งคู่
‪และเราก็เอาแต่ไล่ตามกัน ‪โดยที่ไม่ยอมลงมือทำอะไร
‪แต่เราก็สนิทกัน
‪เธอไล่ตามนายแล้วแต่นายดันหนี
‪ข้อแรกเลยนะ เธอจะไปรู้อะไร
‪และสอง อาจจะจริงที่ฉันไม่ได้จีบอลิซสุดตัว
‪แต่ยัยนั่นก็ไม่ได้ทอดสะพานให้ฉันเหมือนกัน
‪ฉันไม่ได้วิจารณ์ ฉันเคารพเรื่องนั้น
‪มันเสี่ยงที่จะเป็นฝ่ายเริ่มก่อน
‪เราทั้งคู่ถึงได้ไม่เคยเริ่มเลย
‪นายคิดอย่างนั้นจริงเหรอ
‪ยัยนั่นพยายามมาเป็นร้อยๆ รอบแล้ว
‪- อะไรนะ ‪- ให้ตายเถอะ
‪เธอเอาแต่ชวนนายออกไปสูบบุหรี่
‪ส่วนนายก็ตอบแต่ว่า "ฉันไม่สูบ"
‪เธอขอให้นายเขียนการ์ตูนให้
‪เพราะเธอหวังว่านายจะเปิดใจ
‪แต่นายกลับส่งการ์ตูนสุดสยองบั่นทอนใจ
‪เกี่ยวกับเด็กขัดขาไปให้เธอ
‪ก่อนเธอจะออกจากโรม
‪เธอพยายามโทรหานายทั้งวัน
‪เธออยากบอกเรื่องทั้งหมดนี้กับนาย ‪ก่อนเธอจะกลับมาที่นี่
‪แต่นายกลับหายไปตั้งสองอาทิตย์
‪จะหลอกตัวเองก็เชิญแต่ช่วยให้มันมีขีดจำกัดหน่อย
‪ฉันอึ้งไปเลย ฉันพูดอะไรไม่ออก
‪ฉันพยายามทำความเข้าใจข้อเท็จจริงพวกนี้
‪แต่ในหัวฉันมันเหมือนมีปรมาณูระเบิด
‪มันน่ากลัวนะ
‪การมองชีวิตตัวเองแต่กลับดูตัวเองไม่ออกเนี่ย
‪ตลอดมานายเห็นมันเป็นหนังรักตลกโง่ๆ
‪ที่ฮิวจ์ แกรนต์เล่น
‪ซึ่งเล่าเรื่องคนขี้ลังเลสองคน
‪ซึ่งจีบกันไปมาเป็นเวลานาน
‪แต่ตอนนี้…
‪นายเห็นไอ้โง่ที่เอาแต่หนีการเผชิญหน้ามา 20 ปี
‪ซึ่งไม่ยอมรับผิดชอบอะไรเลยสักกระผีก
‪ขาฉันไร้ความรู้สึก ความวิตกทำฉันเป๋
‪ฉันเอาแต่เล่นบทนักสืบ
‪ที่มองหาเหตุผลและแรงจูงใจ
‪ทั้งที่ฉันคือฆาตกรต่อเนื่อง
‪ซึ่งไปร่วมงานศพเหยื่อ
‪ฉันรู้ว่าฉันไม่ได้ฆ่าเธอ
‪แต่ตอนนี้ฉันคิดว่าฉันอาจทำให้เธออยากอยู่ต่อได้
‪ถ้าฉันมอบบางอย่างให้เธอได้…
‪พ่อเธอกำลังพูดอยู่
‪อลิซเป็นเด็กผู้หญิงที่อ่อนไหวง่าย
‪เธอมักซึมซับความเศร้ารอบตัวเข้ามาไว้ภายใน
‪เธอไม่อยากใช้ประโยชน์
‪จากคนที่อยู่รอบตัว
‪เธอไม่อยากมีชีวิตแบบนั้น
‪อาจเพราะแบบนั้น ‪เธอถึงหาที่ที่เป็นของเธอในโลกนี้
‪แบบที่เรารับปากเธอไว้ไม่ได้
‪เรารับปากเธอไว้ ‪เพราะเราเชื่อว่ามันจะเป็นแบบนั้น
‪อลิซอยากทำงานและช่วยเหลือผู้คน
‪เธอรู้สึกพ่ายแพ้ตอนที่ต้องออกจากโรม
‪เพราะไม่มีเงินจ่ายค่าเช่า
‪เลยต้องย้ายกลับมาอยู่กับเราที่นี่
‪เธอทรมานเพราะไม่อาจพึ่งพาตัวเองได้
‪แต่อลิซเป็นมากกว่านั้น
‪เธอเป็นมากกว่าความเจ็บปวดของเธอ
‪อลิซเต็มไปด้วยความกระตือรือร้น
‪เธอเป็นอาสาสมัครดูแลเด็กๆ
‪และในช่วงปีสุดท้าย ‪เธอพบว่าตัวเองรักในการชกมวย
‪ผมคัดค้าน ผมไม่เข้าใจว่าทำไมต้องชกมวย
‪ผมไม่อยากให้ลูกสาวต้องถูกชกหน้า
‪แต่เธอก็บอกว่าในชีวิตของเรา ‪เราต้องถูกชกหน้าวันยังค่ำ
‪เธออยากรู้วิธีรับหมัดพวกนั้นและตอบโต้กลับ
‪เธออยากเติบโตไปแบบมีรอยแผลเต็มใบหน้า
‪มากกว่าจะมีใบหน้าเป็นตุ๊กตาที่ไม่แก่ชราลงเลย
‪มวยกลายเป็นสิ่งที่ช่วยชีวิตเธอไว้อยู่ช่วงหนึ่ง
‪ลูกสาวเราไม่ใช่เหยื่อ
‪เธอเป็นนักสู้ เหมือนเราทั้งครอบครัว
‪เธอเจ็บมาเยอะ
‪แต่เธอเป็นมากกว่านั้น
‪ชีวิตเธอเป็นมากกว่านั้น
‪คำพูดช่างซึ้งใจ แต่ช่างแม่งเถอะ
‪สมองฉันถูกตั้งค่าให้อยู่กับความคิดที่ว่า
‪"มันเป็นความผิดฉันทั้งนั้น
‪ทั้งเรื่องพระเยซูถูกตรึงกางเขน ‪ไปจนถึงเวิลด์เทรดถล่ม"
‪คำพูดของซาราห์ก้องอยู่ในหัวฉัน
‪และฉันอยากจะพูดว่า…
‪บ้าบอทั้งเพ เธอกุเรื่องขึ้นมา
‪แต่ฉันกล่อมตัวเองให้เชื่อไม่ลง
‪ไม่เอาน่า ช่วยซื่อสัตย์กับความรู้สึกหน่อย
‪ต่อให้เป็นพวกเยซูอิตก็ยังไม่กล้าทำแบบนั้นเลย
‪ฉันต้องออกไปสูดอากาศ
‪ฉันเอาแต่คิดว่าอลิซอาจจะยังอยู่ก็ได้
‪ถ้าฉันยอมก้าวเข้าหาเธอแล้วพูดเอง
‪เธออาจไม่ต้องเจอไอ้เส็งเคร็งนั่น
‪บางทีถ้าฉันกล้ากว่านี้สักนิด
‪ถ้าฉันเป็นคน
‪ที่มอบเหตุผลให้เธออยู่ต่อ…
‪พอสักทีได้ไหม
‪หุบปากสักที
‪มันเหมือนกับตอนที่นายเด็กๆ เลย
‪นายคิดว่านายมีอำนาจเหนือทุกสิ่ง ‪นายจะทำอะไรก็ได้
‪ก็เธอบอกว่าอลิซรอให้ฉันลุกขึ้นมาทำอะไร
‪ฉันก็ต้องรู้สึกผิดสิ
‪ฉันไม่ได้บอกว่าเธอฆ่าตัวตาย
‪เพราะนายไม่อึ๊บเธอ
‪ฉันแค่บอกความจริงนาย
‪แต่ที่นายรู้สึกผิดเป็นเพราะนายมันเห็นแก่ตัว
‪และนายอยากเป็นพระเอกของเรื่องนี้ ‪แต่นี่ไม่ใช่หนังของนาย
‪นายไม่เห็นต้องทำตัวงี่เง่าเลย
‪นายเป็นเพื่อนเธอ
‪บางที ณ จุดหนึ่ง เธออาจอยากเอากับนาย
‪แต่จากนั้นก็อยากแค่กินไอติมกับนาย
‪บางครั้งนายทำให้เธอหัวเราะ ‪และบางครั้งก็ทำให้เธอโกรธ
‪นั่นคือมนุษย์
‪นายไม่สามารถไปกำหนดว่าเธอจะอยู่หรือจะตาย
‪การตัดสินใจเป็นของเธอ
‪อย่างน้อยก็เหลือมันไว้ให้เธอได้ไหม
‪โอเค ยกนี้ซาราห์ชนะ
‪ฉันเชื่อเรื่องการกำหนดชีวิตตัวเอง
‪ตอนนี้ฉันรู้สึกเหมือนเป็นคนเฮงซวยหลงตัวเอง
‪และฉันก็ละอายกับความคิดตัวเอง
‪สับสน อับอาย ลังเล ฉันเปลี่ยนหัวข้อ
‪ซาราห์จะได้ดูไม่ออกว่าฉันสับสนแค่ไหน
‪งั้นเรามาที่นี่ทำซากอะไร
‪เราร้องไห้ไม่ได้ คำตอบก็ไม่มีให้
‪เราจะเดินทางไปที่ที่ใกล้กว่านี้ก็ยังได้
‪เราต้องมาที่นี่ เรามาจบเรื่องทั้งหมด
‪เวลานายโดนแทงน่ะ
‪การเย็บแผล ถึงมันไม่ได้ช่วยให้หายเจ็บ
‪แต่มันก็ทำให้เลือดหยุดไหล ‪และเนื้อเยื่อก็จะเริ่มสร้างแผลเป็น
‪เยี่ยม พูดแบบนักพยาธิวิทยากายวิภาค
‪ฉันไม่เข้าใจว่าเราจะเดินทาง 400 ไมล์ ‪เพื่อมาสร้างแผลเป็นทำไม
‪แต่ฉันไม่มีแรงที่จะตอบ
‪ฉันยังคงคิดถึง
‪ทุกๆ ครั้งที่อลิซเข้าหาฉัน ‪แต่ฉันไม่เคยสังเกตตลอด 20 ปีที่ผ่านมา
‪นายรู้ไหมว่าอลิซชอบฉัน
‪รู้
‪หมายความว่าไง ใครบอกนายกัน
‪เธอบอกเอง
‪วันนั้นที่นายไม่รับสาย ‪เธอโทรหาฉัน และเราไปนั่งเล่นด้วยกัน
‪แล้วนายทำอะไร
‪เรากินไอติม
‪แล้วอลิซพูดอะไรบ้าง
‪เยอะ เธอพูดไปสี่ชั่วโมงได้
‪เธอต้องการที่ระบาย
‪ฉันบอกเธอว่านายมันเฮงซวย กับฉันนายยังเมิน
‪แต่เราก็ยังเป็นเพื่อนกันอยู่ดี
‪แล้วทำไมไม่บอกฉันล่ะ
‪ผ่านมาตั้งสองปีและตอนนี้เธอก็ฆ่าตัวตายแล้ว
‪นายควรรับสายเธอ ฉันไม่ใช่ผู้ช่วยของนายนะ
‪โอเค งั้นฉันก็เป็นคนเดียวที่ไม่รู้ห่าอะไรเลย
‪ตอนที่ฉันแนะนำเธอให้นายรู้จัก ‪นายไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเรากิ๊กกัน
‪หือ อลิซก็เป็นเกย์เหรอ
‪แค่กึ่งๆ มันยังไม่พอ แต่ฉันหยวนๆ ได้
‪หมายความว่ายังไง
‪พวกเธอมีทะเลาะกันเพราะฉันไหม
‪นี่แปลว่าฉันไปทำลายความสัมพันธ์…
‪อย่าเป็นบ้าแบบนั้นขึ้นมาอีกสิ
‪ที่ฉันบอกนายก็เพราะมนุษย์เราน่ะซับซ้อน
‪พวกเรามีด้านที่ซ่อนอยู่
‪พฤติกรรมที่ขับเคลื่อนด้วยเหตุผล
‪ซึ่งคนข้างนอกมองไม่เห็น
‪เราเห็นได้แค่ส่วนเล็กๆ ของสิ่งที่พวกเขาเป็น ‪ทั้งด้านในและด้านนอก
‪และเราก็ทำอะไรได้น้อยมาก
‪เราเป็นแค่ใบหญ้า จำได้ไหม
‪ฉันสับสน ‪และฉันรู้สึกเหมือนเป็นคนเฮงซวยหลงตัวเอง
‪ฉันรู้ว่าเรื่องใบหญ้านั่นมันจริง มันสมเหตุสมผล
‪แต่มันไม่ได้ทำให้ใจสงบเหมือนเมื่อ 30 ปีก่อน
‪ฉันมองดูรอบตัว
‪และฉันคิดว่าเราเหมือนผ้าขี้ริ้วเก่าๆ มากกว่า
‪ผ้าขี้ริ้วที่บางและเก่า
‪เหมือนๆ กับชีวิตของเรา
‪และเราก็โง่ด้วย
‪เพราะเราเอาแต่เทียบชีวิตเรากับชีวิตของคนอื่น
‪ซึ่งดูเหมือนจะตัดมาพอดีเป๊ะ เนี้ยบสวย
‪แต่นั่นอาจเป็นเพราะเรามองพวกเขาจากที่ไกล
‪เราจ้องมองเศษกระดาษไร้ความหมายเหล่านี้…
‪ซึ่งไม่ได้ถูกตัดเป็นรูปร่าง ‪อย่างที่เราคิดว่าพวกเขาจะเป็น
‪ถ้านักบุญปีเตอร์ปรากฏตัว
‪และถามถึงรูปร่างของผู้คนในชีวิตฉัน…
‪ฉันคงคิดว่านักบุญปีเตอร์ถามอะไรพิลึกเป็นบ้า
‪(การสอบปากเปล่าวันนี้)
‪ฉันคงตอบไป…
‪มันมีรูปร่างของผู้หญิงที่อยากเป็นครู
‪เธอใช้ชีวิตไล่ตามความฝันนั้น ‪และเธอก็ตัดไปตามเส้นนั้น
‪แต่ตอนนี้ชีวิตเธอกำลังละลายในมือเธอ
‪วันแล้ววันเล่า ในออฟฟิศเฮงซวยนอกเมือง
‪ที่เธอต้องคอยเอากาแฟมาเสิร์ฟ ‪คนที่ไม่ได้รู้ชื่อเธอด้วยซ้ำ
‪มันมีรูปร่างของคนคนหนึ่ง ‪ที่ชีวิตติดริมปากเหวตลอด
‪และมีดาบของดาโมเคลสลอยเหนือหัว
‪และถ้าเขามีไฟฟ้าใช้
‪นั่นเป็นเพราะเขามือขึ้นตอนเล่นโป๊กเกอร์
‪หรือไม่ก็เพราะผู้เล่นอีกคนเล่นห่วย
‪บางทีฉันคงตอบนักบุญปีเตอร์ไป…
‪ฉันไม่รู้ว่าศึกนี้ยังดำเนินอยู่
‪หรือว่ามันจบไปแล้ว
‪และเราก็พบว่าเราสามารถมีชีวิตรอด ‪ถึงแม้รูปร่างเรารุ่งริ่งดูไม่จืด
‪โดยที่เรายอมรับว่าเราจะไม่ได้อยู่
‪ในทีมกระดาษเนี้ยบสวย
‪แต่เราก็ยังสามารถนั่งเบียดเสียดกันรอบกองไฟ
‪และระลึกว่าถึงยังไง
‪กระดาษก็ยังสามารถทำให้เราอบอุ่น
‪ซึ่งบางครั้งแค่นั้นก็เพียงพอ
‪และบางครั้งก็ไม่
‪พวกคุณมาจากโรมใช่ไหม
‪แม่ของอลิซอยากให้พวกคุณกลับเข้าไป ‪มีบางอย่างที่พวกคุณอาจจะชอบ
‪เราไม่รู้ว่าอลิซจะต้องการอะไรสำหรับวันแบบนี้
‪แต่เรารู้ว่าเธอภูมิใจในตัวเด็กๆ ที่เธอดูแล
‪และเด็กๆ ก็ภูมิใจในตัวเธอ
‪เพราะงั้นเราถึงได้ยังชอบฟังเสียงของพวกเขา
‪มาเร็ว เด็กๆ
‪อลิซ เล่านิทานเรื่องเจ้าชายให้ฟังหน่อย
‪ได้สิ แต่ทุกคนต้องเงียบก่อน
‪นี่คือเรื่องราวของเซต้า ‪เด็กที่ไม่อยากให้ถึงตอนเช้า
‪เพราะในคืนก่อนหน้า แม่ได้บอกเขาว่า…
‪พรุ่งนี้ลูกจะต้องไปซื้อนม
‪แล้วใครล่ะที่อยู่ใกล้ๆ ร้าน
‪เจ้าชายขัดขา
‪ใช่แล้ว เจ้าชายขัดขา
‪ทุกคนรู้ว่าเขาอันตราย
‪ไม่มีใครอยากไปที่ร้าน
‪เวรุสก้าแฟนของเซต้าบอกเขาว่า…
‪ถ้าเธอตาย ฉันขอกระต่ายเธอได้ไหม
‪- เช้าวันต่อมา… ‪- เรื่องสนุกนะ
‪เซต้ากลับไม่เจอใคร
‪บางทีเจ้าชายอาจจะป่วย
‪ไม่ ทันใดนั้น เงาก็ปรากฏขึ้นพร้อมขายาว
‪เรากินไอติมกันไหม
‪เจ้าชายมา
‪เจ้าแมวหางกุดรีบวิ่งหนีเพื่อที่จะได้ไม่สะดุด
‪เซต้าพยายามข้ามถนน ‪แต่เขาทำไม่ได้ มันเกิดอะไรขึ้น
‪เขาสะดุดล้ม
‪มันเกิดขึ้น
‪เขาล้มเหมือนกระสอบมันฝรั่ง ทุกคนเห็นเขา
‪เขาเจ็บไหม
‪นิดหน่อย แต่เดี๋ยวมันจะดีขึ้น
‪เข่าเขาเลือดออกไหม
‪นิดหน่อย แต่พอวันต่อมา ‪มันก็กลายเป็นแผลเป็นแล้ว
‪อลิซ เมื่อไหร่แผลเป็นจะหาย
‪แผลเป็นไม่มีวันหาย
‪มันเหมือนเหรียญรางวัล ‪ที่ใครก็เอาไปจากเธอไม่ได้
‪เมื่อเซต้าโตขึ้นและเขาไม่กลัวเจ้าชายอีกแล้ว
‪เขาจะจดจำได้ว่าเขาได้ผ่านการผจญภัยมากมาย
‪ที่เขาล้มและลุกขึ้นมาใหม่
‪ทำไมแผลเป็นถึงไม่หายล่ะ
‪เพราะมันเป็นแผลเป็นไง
‪ถึงล้างมันก็ไม่หลุด
‪มันน่ากลัว แต่มันก็เป็นสิ่งที่ดี
‪มันคือชีวิต
‪(หากคุณหรือคนที่คุณรู้จัก ‪กำลังเผชิญกับความคิดที่จะฆ่าตัวตาย)
‪(เข้าถึงแหล่งข้อมูลเพื่อรับมือวิกฤตได้ที่ ‪www.wannatalkaboutit.com)
‪ฉันจะไปเดินเล่น
‪สงบศึกกัน
‪แค่วันนี้นะ ตกลงไหม
‪มันเกิดขึ้น
‪อือ
‪ไอ้งี่เง่า
‪- ไหนว่าสงบศึกไง ‪- เริ่มตอนนี้
‪คำบรรยายโดย วรพล ถาวรวรานนท์