BİR NETFLIX DİZİSİ
Ölüler ölmüştür,
bizi yukarıdan izlediklerine inanmıyorum, bu yüzden cenazeleri anlamıyorum.
Tam bir baş belaları.
Yapma, biraz saygı göster.
Tartışma çıkarmaya çalışmıyorum. Olan bu. Papaz laf kalabalığı yapar.
Tanrı benim çobanımdır. Beni sakin suların kıyısına götürür.
Görülmemiş derecede sıkıldım.
İşi bu ağıtla kulaklarınız kanayıncaya dek sizi kedere boğmaktır.
Dört saat sonra tamamen kurursunuz
ve sıkıntıdan ağlarsınız.
Zaten boğazımda bir yumru hissediyorum.
-Vay be. -Ciddiyim.
Boğazındaki yumru bir boka yaramaz.
Sonuna kadar gitmelisin.
İki sürahi göz yaşı ve sümük doldurmalısın.
Köpürene kadar yarım saat boyunca güzelce karıştırmalısın.
Yoksa mukus dibe çöker.
Bağırsak ve vücut sıvılarını mı düşünmek zorundayız?
Evet, zorundayız.
Hepsini atman gerek.
Kederden böyle kurtulursun.
Katarsis ve Katolik kelimelerinin çok yakın olduğunu fark ettin mi?
-Latin Katolik kelimesi Yunancadan gelir. -Kime ne lan?
İki büyük antik medeniyet
aynı fikirde buluşmuş.
Sen kim oluyorsun da her şeyi sorguluyorsun?
Bu papaz, gözyaşı ve katarsis düşüncesini düşündüm
ve burada bulunma sebebimizle bir ilgisi olmadığını fark ettim.
Burası spor merkezi, kilise değil.
Sunağın yerinde boks ringi var.
Alice boksa takıntılı olduğu için buraya geldiğimizi biliyorum
ama burası papazın beni ağlatması gereken ağıtları için
yeterince dini bir yer değil.
Sence insanların ağlaması için burası uygun bir yer mi?
Ağlamam gerek, tren biletine 300 avro bayıldım.
Cenazeye sırf ağlamak için gidilmez.
Sarah haklıydı tabii.
Cenazeye gitmenin başka sebepleri vardı. Ya da bazı cenazelere gitmenin.
Cevap bulmayı umarsınız.
Salı gününden, telefonlar gelmeye başladığından beri arıyoruz.
Ne diyeceğinizi, hangi kelimeleri kullanacağınızı
sorulara ne cevap vereceğinizi bilemezsiniz.
Dondurma mı yesek?
Yapma ama. Cenazedeyiz.
Dondurma mı yesek dedim, asılalım demedim.
Saygısızlık mı oldu? Alice laktoza duyarlı mıydı?
Soru bu değildi. Soru daha derindi.
Bunu neden yaptı?
Bir sebebi olmalı. İnsan acıkınca yemek yer.
Öğle yemeği yemeyince acıkırsın.
Sebepleri ve açıklamaları vardır.
Birinin suçu olmalı.
İnsanların intihar etmesinin bir sebebi olmalı.
Alice'nin bir sebebi olmalı.
Bunu ben söylüyorum, kusura bakma ama basit bir cevabı yok.
Biliyor musun,
intihara çıkan belli bir tek yol yoktur,
saçmalıktır bu.
Veya iç rahatlatan bir yalan.
Gerçek hayatta bir kulübede saklanırken
tüm mermin bitmiş ve 40 IŞİD'li seni öldürmeye gelmiyorsa…
O zaman kendini patlatırsın, başka seçeneğin yoktur.
Başka bir durumda kendini basit bir sebepten öldüren
hiçbir tanıdığım olmadı.
"A'nın sonucu B'dir" ilişkisi olmadı.
Başka insanlar bir kenara o kişinin bile mantığına sığdıramadığı
dev bir sebepler havuzu sonucudur.
Nasıl yani?
Nasıl olur da delirmemizi engelleyecek bir sebep olmaz?
Sebebi anlayamamızı aklım almıyor,
o da bizden biriydi.
Onun arkadaşıydın. Ben de onunla yakındım.
Tabii ikimiz de zırdeliydik
ve amaçsızca birbirimizin peşinde koştuk.
Ama yakındık.
O senin peşinden koştu, sen kaçtın.
Öncelikle, sen ne biliyorsun?
İkincisi, kızın üzerine atlamamış olabilirim
ama o da hiçbir şey belli etmedi.
Eleştirdiğim yok. Buna saygı duyarım. İlk hamleyi yapmak çok risklidir.
Bu yüzden ikimiz de hamle yapmadık.
Ciddi misin şu an?
Yüzlerce kez denedi.
-Ne? -Ha sıçayım.
Dışarı sigaraya çıkmayı teklif etti, sen sürekli "Sigara içmem." dedin.
Senden hikâye yazmanı istedi,
ona açılmanı umuyordu
ama ona herkesi ezen bir çocukla ilgili acıklı, dehşet veren bir öykü gönderdin.
Roma'ya gitmeden önce tüm gün seni aramaya çalıştı,
buraya gelmeden önce sana her şeyi anlatmak istedi
ama iki hafta ortadan kayboldun.
İnsanın kendine sıkabileceği palavralar sınırlıdır.
Donakaldım. Nutkum tutuldu.
Bu gerçeklere anlam vermeye çalıştım
ama kafamda sanki hidrojen bombası patladı.
İnsanın kendi hayatına bakıp
kendini tanıyamaması korkunçtur.
Hugh Grant'in oynadığı, çok uzun süre flört eden
iki kararsız insanı konu alan saçma romantik komedilerde
daima görürsünüz.
Ama şimdi
zerre sorumluluk almadan hayatının 20 yılını heba etmiş
bir aptalı görüyorsunuz.
Bacaklarımı hissetmiyorum. Endişeden felç kaldım.
Bir sebep, bir neden arayarak dedektifçilik oynuyordum.
Ama ben
kurbanının cenazesine giden bir seri katilim.
Onu benim öldürmediğimi biliyorum
ama şimdi düşününce kalması için bir sebep olabilirdim,
ona bir şey verebilirdim…
Babası konuşuyor.
Alice çok duygusal bir kızdı.
etrafında gördüğü her acıyı içselleştirirdi.
Etrafındaki insanlardan
faydalanmak istemezdi.
Öyle yaşamak istemedi.
Belki de bu sebepten dünyada ona vadedildiği gibi bir yer bulamadı.
Gerçekleşeceğine inandığımız için ona vadettiğimiz bir yer.
Alice çalışmak, faydalı olmak istedi.
Kirasını ödeyemeyince Roma'dan ayrılıp
bizim yanımıza taşınması gerektiğinde
başarısız olduğunu hissetti.
Bağımsız olamadığı için acı çekti.
Ama Alice bundan fazlasıydı.
Çektiği acıdan fazlasıydı.
Alice heves dolu biriydi.
Çocuklar için sürekli gönüllü oldu
ve son yılında boksu çok sevdi.
Ben karşıydım, neden boks yaptığını anlayamadım.
Kızımın yüzüne yumruk yemesini pek istemedim.
Hayatta zaten herkesin suratına yumruk yediğini,
yumruğu karşılayıp mücadele etmeyi öğrenmek istediğini söylerdi.
Oyuncak bebek gibi,
hiç yaşlanmamış bir yüzle ihtiyarlaşmaktansa
yara izleriyle dolu bir yüzle ihtiyarlaşmayı tercih ederdi.
Boks onun hayata tutunduğu dalıydı. Bir süreliğine.
Kızımız bir kurban değil.
Kızımız bir savaşçı, tıpkı tüm ailemiz gibi.
Çok acı çekti.
Ama bundan daha fazlasıydı.
Hayatı bundan fazlasıydı.
Çok dokunaklı sözler ama sikerim.
Kafam şu konuda takılıp kaldı,
"Hepsi benim suçum,
İsa'nın çarmıhta ölmesinden İkiz Kuleler'e kadar."
Sarah'nın söyledikleri kafamda yankılandı
ve şöyle demek istedim…
Saçmalık bu! Bunları uyduruyorsun!
Ama kendimi bile ikna edemedim.
Hadi, en azından birazcık duygusal dürüstlük göster.
İsa Cemiyeti'nden biri bile buna cüret edemez
Biraz hava almam gerek.
Alice belki hayatta olurdu diye düşünüyorum.
Belki ben adım atıp risk alsaydım
o şerefsizle tanışmazdı.
Belki biraz daha cesur olsaydım,
kalması için bir sebep verebilecek o kişi olsaydım belki…
Keser misin şunu?
Sus artık! Küçüklüğündeki gibi,
her şeye kadir olduğunu, her şeyi yapabileceğini düşünüyorsun.
Alice'nin adım atmamı beklediğini söyledin.
Suçlu hissederim tabii.
Onunla yatmadığın için
intihar etti demedim!
Sana gerçekleri verdim,
egomanyak biri olduğun ve dikkat çekmek istediğin için
suçlu hissettin. Bu filmin kahramanı sen değilsin.
Piçlik yapmaya gerek yok.
Onun arkadaşıydın.
Belki bir ara seninle yatmak,
sonra birlikte dondurma yemek istemiştir.
Bazen onu güldürdün bazen de onu sinirlendirdin.
İnsanlar böyledir.
Yaşayıp yaşayamayacağına sen karar veremezsin.
Seçim onundu.
En azından bunu ona verir misin?
Tamam, bunu Sarah kazandı.
İnsan kendi kaderini kendi belirler.
Şimdi egoist bir aptal gibi hissediyorum ve kendi düşüncelerimden utanıyorum.
Kafa karışıklığı, utanç, tereddütler. Ne kadar kaybolmuş olduğumu
Sarah anlamasın diye konuyu değiştirdim.
O zaman biz ne sikime geldik?
Ağlayamıyoruz. Hiçbir cevap yok.
Daha yakın bir yere geziye gidebilirdik.
Nokta koymak için gelmek zorundaydık.
Bıçaklandığında
ve dikiş attıklarında acı geçmez
ama kanama durur, dokular yara izi oluşturur.
Harika, anatomopatolojik bir cümle.
Yara izi almak için niye 650 kilometre geldiğimizi anlamadım
ama cevap verecek gücüm yok.
Alice'nin 20 yıl önce attığı ama benim fark etmediğim adımları
düşünüyorum hâlâ.
Alice'nin benden hoşlandığını biliyor muydun?
Evet.
Nasıl yani? Kim söyledi?
Kendi söyledi.
Telefonu açmadığın gün beni aradı, takıldık.
Ne bok yaptınız lan?
Dondurma yedik.
Ne dedi?
Çok şey. Dört saat konuştu. İçini dökmesi gerekiyormuş.
Götün teki olduğunu, beni de göz ardı ettiğini
ama dost olduğumuzu söyledim.
Bana niye söylemedin? Üstünden iki yıl geçti, kız intihar etti.
Telefonu açmalıydın. Ben senin asistanın değilim.
Tamam, bir tek benim haberim yokmuş.
Seni onunla tanıştırdığım zaman aramızda bir şey olduğunu bile anlamadın.
Ne? Alice bir de eş cinsel miydi?
Yarı eş cinsel. Yeterince değildi ama ben esneğimdir.
Nasıl yani? Benim yüzümden mi kavga ettiniz?
Sizin ilişkinizi mi mahvettim yani?
Yine bu saçmalığa başlama!
İnsanlar karmaşık olduğu için anlatıyorum.
Saklı yönleri vardır,
dıştan göremeyeceğin sebeplerden kaynaklı davranışları vardır.
Onların içten ve dıştan ne olduğunun çok küçük bir kısmını görürüz.
Elimizden çok az şey gelir.
Biz bir dal çimeniz, hatırlasana.
Kafam çok karıştı ve egoist bir aptal gibi hissediyorum.
Çimen meselesi doğru, mantıklı biliyorum
ama 30 yıl önce olduğu kadar sakinleştirici değil.
Etrafıma baktığımda
daha çok eski birer paçavra olduğumuzu düşünüyorum.
Eski, ince paçavralar.
Tıpkı hayatlarımız gibi.
Üstelik aptalız
çünkü hayatımızı başkalarının kusursuzca,
derli toplu kesilmiş gibi görünen hayatlarıyla kıyaslıyoruz
ama belki sadece uzaktan gördüğümüz
ve bu üzerinde nokta olmayan, sandığımız gibi belli şekil olmayan…
…kâğıt parçalarına baktığımız içindir.
Aziz Peter çıkıp gelse
ve hayatımdaki insanların şeklini sorsa
Aziz Peter'ın boktan bir soru sorduğunu var sayarım.
BUGÜN SÖZLÜ SINAV VAR
Şöyle derim,
öğretmen olmak isteyen ve tüm hayatını bu hayalin peşinde koşarak,
o çizgiyi takip ederek kesen
ama şehrin dışında lanet bir ofiste
adını bile bilmediği insanlara kahve götürürken
hayatı ellerinde günbegün eriyip giden bir kızın şekli.
Daima uçlarda olan, başının üzerinde Demokles kılıcı bulunan birinin şekli.
Ve elektriği varsa
bunu sadece pokerde iyi el denk gelmesine veya diğer oyuncuların
boktan oynamasına borçlu.
Belki Aziz Peter'e şöyle derim,
bu kavga hâlâ devam ediyor mu veya iş işten geçti
ve kötü kesilmiş bir şekille
hayatta kalabileceğimizi öğrendik ve düzgün kesilmişler takımında
asla oynayamayacağımızı kabullendik mi bilmiyorum.
Ama hâlâ bir ateş etrafında toplanabilir,
sonunda kâğıtların
bizi ısıtabileceğini hatırlayabiliriz.
Ve bazen bu kadarı yeter.
Bazen de yetmez.
Roma'dan mı geldiniz?
Alice'nin annesi geri girmenizi istiyor. Seveceğiniz bir şey var.
Alice böyle bir gün için ne isterdi bilmiyoruz
ama çocuklarıyla ne kadar gurur duyduğunu,
çocuklarının da onunla ne kadar gurur duyduğunu biliyoruz.
Bu yüzden onların seslerini dinlemeyi hâlâ seviyoruz.
Hadi çocuklar!
Alice, bize prensin hikâyesini anlat.
Sessiz olursanız anlatırım.
Bu, Zeta'nın hikâyesi. Annesi yarın gidip süt alması gerektiğini
söylediği için sabahın gelmesini istemeyen
bir çocuğun hikâyesi.
Markette hep kim vardır?
İnsanları ezen prens!
Aynen öyle! İnsanları ezen prens!
Tehlikeli olduğunu herkes bilir.
Kimse markete gitmek istemez.
Zeta'nın kız arkadaşı Veruska ona der ki, "Sen ölürsen tavşanın benim olabilir mi?"
-Sonraki sabah… -Ne güzel bir hikâye.
…Zeta kimseyi göremez.
Belki prens hastadır.
Hayır, birden çok uzun bacaklı bir gölge belirir.
-Dondurma yiyelim mi? -Prens bu.
Prens!
Yarı kuyruklu kedi ezilmemek için kaçar,
Zeta karşıya geçmeye çalışır ama geçemez. Peki ne olur?
Takılıp düşer!
Öyle oldu.
Patates çuvalı gibi düşer. Onu hepsi görür.
Bir şey olmuş mu?
Biraz ama iyileşir.
Dizi kanıyor mu?
Biraz ama sonraki gün yara kapanır bile.
Alice, yara izi ne zaman iyileşir?
Yara izi asla iyileşmez.
Kimsenin alamayacağı bir madalyaya benzer.
Yani Zeta büyüyüp kocaman olduğunda artık prensten korkmaz.
Bir sürü macera yaşadığını,
düşüp tekrar kalktığını hatırlar
Yara izi neden iyileşmez?
Çünkü yara izidir.
Yıkayıp geçiremezsiniz.
Korkutucu olsa da iyi bir şeydir.
Hayat böyledir.
SİZİN VEYA TANIDIĞINIZ BİRİNİN AKLINDA İNTİHAR DÜŞÜNCELERİ VARSA
WWW.WANNATALKABOUTIT.COM ADRESİNDEN YARDIM ALABİLİRSİNİZ
Ben yürüyüş yapacağım.
Ateşkes.
Sadece bugünlük, tamam mı?
Oldu.
Evet.
Geri zekâlı.
-Ateşkes ne oldu? -Şimdi başlıyor.
Alt yazı çevirmeni: Ömür Gencer