To historia inspirowana życiem.
Jednak postaci i wydarzenia zostały zmyślone.
Wszelka zbieżność jest przypadkowa.
A ty kto, perukarzu?
Enrique Suárez, mistrzu.
Pracuję tu.
Silvia, przynieś Ringowi wody. Ciężka noc?
Gdzie byłeś?
Na mszy.
W klubie, a niby gdzie?
Nie tym tonem.
Nic nie wolno powiedzieć? Mam łazić na paluszkach?
Po prostu nie mów tak do mnie i już.
Dobrze cię traktuję. Lepiej się nie da.
Tyram dla ciebie i dla rodziny.
- Co ty pieprzysz? - Ciszej.
Spójrz na moją gębę. Tak niszczę duszę dla ciebie i dzieci.
- A ty się czepiasz! Chuj z tobą! - Nie drzyj się, obudzisz dzieci.
Wszyscy mówią mi, co mam robić, ale na ringu jestem sam!
Zabierają nawet stołek!
VI: MÓJ KARAIBSKI KUMPEL
JEZIORO TAHOE W NEVADZIE ROK 1976
Musisz przyjść, należysz do gości honorowych!
Tak, jestem w Tahoe.
Nerka, taki łosoś, zgadza się.
Spróbuję ci złowić takiego drania.
Muszę trochę odsapnąć.
Przyjadę wieczorem na otwarcie.
Na razie. Pa.
WIELKIE PONOWNE OTWARCIE RANCZA MUSTANG
Dobry wieczór, Reno!
Jak się bawicie?
Będę kochać cię...
Spokojnie.
Nie będę śpiewał.
Mamy świętować, nie cierpieć.
I gorąco powitać
nowe dziewczyny Rancza Mustang!
Dawajcie.
Otwierać portfele, kurwa!
Gdzie Sally?
Gdzie szefowa?
Prawdziwa szefowa?
Tu jesteś!
Proszę o gromkie brawa
dla niepowtarzalnej Sally Conforte!
Witamy w naszym domu!
Balujemy, kurwa!
Ostrzygłaś się?
Ano.
Chciałam coś zmienić.
Niezły ten nasz prowadzący.
Miło, że... cię zabawia.
Brzydką sukienkę ci kupiłem?
Ta nadaje się na bal.
Nie po to tu jesteśmy?
Oblejmy to, że interes się kręci.
Pewnie.
Przywitam się z paroma kumplami.
Ringo, czekaj.
Pogadajmy chwilę.
Trochę się pośpieszyłeś.
Zwolnij, bo Joe się pogniewa.
Joe jest zły?
Ringo jest zły.
Obiecał mi walkę z Alim, a załatwił taką w salonie bingo. Widziałeś.
Ja nie mówię o boksie.
Nie radzę mu podpadać.
Nie prowokuj go.
Wiesz, dlaczego zawsze będziesz sługusem?
Bo nie masz tego, co ja.
Pary wielkich jajec.
Nie, nie tę.
Jest dla zwykłych klientów.
Nalej nam tej najlepszej.
Wyjątkowa whisky dla wyjątkowych ludzi.
Wypindrzyłeś się.
Prawie bym cię przeleciał.
Zdrowie.
Jak ci się podobało nad jeziorem?
Ładne miejsce.
Mili ludzie.
Ten dom to moja kryjówka.
Tutaj bywa czasem nieco...
klaustrofobicznie.
Tam – czuję się wolny.
Mogę się poświęcać pasji.
Jakiej?
Łowię ryby.
Łososie.
Wiesz, jak je nazywają?
Nie.
„Rybą – herosem”.
Żywot łososia to odyseja.
Migruje na ocean,
a gdy nadchodzi tarło,
płynie pod prąd,
aż do rzeki, w której się wykluł.
Tam czeka na nie Joe.
Ale nie łowię dla sportu.
To dla słabeuszy.
Wolę zjadać ryby – herosów do ostatniej...
ości.
Trzeba zwrócić ich uwagę.
Łosoś chwyta jaskrawy spławik.
Ma się za władcę.
I wtedy... bach!
Zdycha, bo rozdziawił gębę.
Ale durna ryba.
Rób z moją żoną, co chcesz.
Ale wara od mojego interesu.
Zwariowałeś?
Co ty tu robisz?
Wybacz. Potrzebuję forsy.
Jest późno. Wynocha.
- Ktoś cię widział? - Nie.
Proszę, Sally.
- Pogadajmy o interesie. - Uciekaj stąd.
Starczy na dziś.
- Proszę cię. - Błagam, wracaj do przyczepy.
Narażasz się.
Proszę, idź.
Idź.
ODDZIAŁ RATUNKOWY
Oscar.
Proszę cię, idź prosto.
Oscar. Titi.
Spójrz na mnie. Odetchnij.
Ej. Jesteśmy w szpitalu.
Wszystko będzie dobrze.
Zapnij kołnierzyk i pogadajmy z doktorem, dobra?
Rodzina Dory Raffy?
Jestem jej mężem.
Ile lat ma pacjentka?
Dwadzieścia pięć.
Jakieś przewlekłe choroby?
Nie, jest bardzo zdrowa.
Nadużywała jakichś środków czy czegoś podobnego?
Poślizgnęła się pod prysznicem?
Panie Bonavena, trafiła do nas odurzona.
Od dawna bierze środki uspokajające?
Mogę ją zobaczyć?
Widział pan może mojego męża?
Od dziś codziennie będę ci robił śniadanie.
Nie będziesz.
Nie składaj pustych obietnic.
Na początek budź się przy mnie w domu.
Codziennie.
Wiem, jak sprawić, że zawsze będziemy razem.
Przestaniesz się bić?
Wiesz co? Wymienimy wóz na inny.
Mój wóz.
A propos przyszłych mistrzów: mamy niespodziewanego gościa.
Powitajcie, proszę,
Oscara Natalio „Ringo” Bonavenę.
Cześć, jak leci?
Dzięki za gościnę.
Tito.
Usiądź. Co za niespodzianka.
Wpadłem, bo słyszałem, że nagrywacie.
Walczyłeś o tytuł mistrza świata
w ten sam weekend, co Nietykalny w Japonii.
Był z nim Tito.
On wygrał, a ty nie. Co na to powiesz?
Cóż, że Nietykalny został mistrzem świata, a ja jeszcze nie.
Ale zarobiłem 75 tysięcy dolców,
a tamto chuchro – niecałe 30.
Zastanów się. Gdybyś mógł cofnąć czas,
wolałbyś być nim czy mną?
Szczerze mówiąc, nie wiem.
A ty – kim?
Też nie wiem.
Wiem za to, że w Stanach płacą więcej za udział,
bo walki są lepiej reklamowane.
- O. - Jest w tym trochę racji.
- Ale są też inne czynniki. - Mianowicie?
Że z promotorem zarabia się mniej.
I na tym się zatrzymajmy.
Nie będziesz już pracował z Titem?
Jak to nie? Facet jest legendą.
Powiedz, czy to możliwe, żebyś zmierzył się z Alim.
Sądzę, że tak.
Marzę o tym każdego dnia.
I o tym, że Tito mi towarzyszy.
To dobry moment na przerwę.
Ale to nie koniec Świata Sportu.
Do zobaczenia.
Teraz? Wczoraj umierałaś.
Cicho.
Co ci podał lekarz?
Zastanowiłeś się?
Nic nie mów.
- Dorita. - Cieszmy się wieczorem.
Przestanę walczyć.
Jeszcze jedna walka i koniec, słowo.
Bo uwierzę.
Tamten palant się na ciebie gapi.
Zabiję go.
To pewnie twój wielbiciel.
Jeden z ostatnich.
Panie Bonavena, pan przy barze przesyła butelkę szampana.
Dziękuję, ale zapłacę sobie sam.
I kupiłbym całą piwnicę, gdybym lubił te szczyny.
Niech wie.
Wszystko tylko dlatego, że gość jest przystojny.
Bo jest.
Obcy nagle stawiają mi szampana, jakbym głodował.
- Walić ich. - Masz papierosa?
- Nie. - Skończyły mi się. Idę kupić.
- Zamówimy u kelnerki. - Muszę się przewietrzyć.
Nie chciałem pana niepokoić, panie Bonavena.
Przystojniak od szampana.
Dajesz mi prezenty, bo lubisz facetów?
Otóż lubię.
Masywnych i umiejących się bić, jak pan.
Odczep się pan, jem kolację z żoną.
Zajmę tylko chwilkę.
Nazywam się José Montano.
Promotor bokserski.
Chcę kupić pański kontrakt. A raczej: ja i moi wspólnicy.
Nie jest na sprzedaż.
Ale nie zamienilibyśmy go na pieniądze.
Tylko na co? Na szampana?
Na chwałę.
Jak pan wie, Muhammad Ali znów walczy.
Musi wrócić do formy.
Amerykanie zastanawiają się, z kim zmierzyłby się teraz.
A prawda jest taka, że cieszy się pan tam dużą renomą.
„Ostatnia nadzieja białych”. Wiesz pan, ile razy to słyszałem?
No właśnie.
Biały bokser zdolny ukrócić rządy czarnych.
Umiejący nie tylko mocno bić,
ale i rozumiejący, co jest najważniejsze: widowisko.
To, co panu oferuję, panie Bonavena,
to szansa na zostanie nowym przeciwnikiem Mistrza.
Oraz 20 tysięcy dolarów w chwili podpisania.
Ile bierzesz?
Moja działka wynosi jakieś 35%
wszystkiego, co zarobimy w kraju i poza nim.
A jak mam ci ufać?
Ustęp o walce jest zawarty w umowie.
Jeśli się nie odbędzie, będzie po sprawie.
A ja – stracę 20 tysięcy.
Niech się pan przyjrzy.
Może i wyglądam jak karaibski cwaniak.
Ale czy tak, jakby ciążyła mi ta kwota?
Rozumie pan?
Kelner.
Wlatujemy w sztorm, a ja mówię pilotowi: „Leć w środek”.
Jednak się poczęstowałeś.
- Miło mi. José Montano. - Dora.
Przedstawiam ci boga Karaibów.
Sprawi, że Ringo Bonavena trafi na swoje miejsce.
Zrobi ze mnie legendę.
Bohatera narodowego. San Martína boksu.
A jeśli coś spieprzy, wyłuskam mu jajca łyżeczką.
Nie!
Bonavena, Bonavena!
Panowie, z radością ogłaszamy dziś,
że ukończyliśmy negocjacje
w sprawie tej bardzo istotnej, 15-rundowej walki
Muhammada Alego i Oscara Bonaveny.
Ja też dostanę?
Chodź, prostaku, niech cię uściskam.
Dają mi 150 tysięcy dolarów za walkę z Cassiusem Clayem,
czyli 60 milionów pesos.
Kupuj bilet, Rolito, lecisz ze mną!
No jasne, Oscarze kochany!
Będzie ostrzejsza niż ta z Quarrym.
- Będziemy sławni. - Bardziej niż te z Chuvalem,
z Mildenbergerem i Folleyem.
Pokonasz Cassiusa Claya?
Spytaj raczej, w której rundzie.
Nie. Dokąd?
Skąd masz gnata?
Boisz się tego draństwa?
Nie chcę skończyć na pustyni z kulą we łbie.
Wyluzuj.
Nie jesteśmy u siebie. To nie Parque Patricios.
No i co?
No i to, że nas zastrzelą.
Mnie nikt nie zabije.
Oni się nie cackają.
Zupełnie.
Spalili twój paszport. Sprzątną nas. Wiejmy.
Idź.
Skoro się boisz.
Tak, boję się.
To już cię nie ma, tchórzu.
Zdrajco.
Zdradziłeś mnie.
Napisy: Piotr Kacprzak