Widzisz tę osobę?
Tak, jest tam.
To dobrze.
Chyba będziesz miał włamanie.
Dzięki za jedzenie. Na razie.
Nie mieliśmy szansy zapytać, jak się czujesz.
A jak myślisz? Utknąłem w domu, bo mam halucynacje.
Wczoraj uszczypnął moją koleżankę, żeby sprawdzić, czy istnieje.
Istniała.
I wyraźnie zapomniała, czym jest męski dotyk.
Nie wierzę, że to przez zapalenie pęcherza.
W połączeniu z parkinsonem infekcja może przeciążyć organizm
i wywołać przedziwne symptomy.
Przynajmniej odsapniesz.
Nie chcę. Kocham pracę ponad wszystko.
- Gościu. - Wszystko?
No bo znam pracę dłużej niż ciebie.
Nie wybrnąłeś.
Wiem, że jest ci ciężko,
ale powiedziałeś, że się na nas oprzesz i wszyscy chcą pomóc.
Gaby i ja zastąpimy cię w pracy.
Julie zajmie się lekami, higieną snu
i pozostałymi… aktywnościami sypialnianymi,
które podnoszą morale, jeśli łapiesz klimat.
- Wszyscy łapią. - Super.
Reszta pomoże w ćwiczeniach i rutynie, które przyśpieszą rekonwalescencję.
A Sean będzie twoim szoferem i wyczyści rynny w domku gościnnym.
- Jak to mu pomoże? - Mnie bardzo.
Grafiki to nie moja bajka, bo nie lubię dyrygować ludźmi
i wtrącać się w ich sprawy.
Dlatego załatwiliśmy fachurę.
- O Boże. - Nie ma za co.
Twój tygodniowy grafik będzie gotowy z samego rana.
Dziękuję za waszą pomoc.
Jesteśmy bardzo wdzięczni.
Mów za siebie.
- No weź, Paul. - W porządku.
Wprawię się w niańczeniu przy takiej marudnej dzidzi.
Tak. Moja dziadzia dzidzia.
Zamorduję.
Idzie sobie.
Co za słodziak.
KAWIARNIA SMUTNY KOJOT
Mega się cieszę, że dostałaś się na Wesleyan.
Super. Ja stawiam.
Aż tak dobra?
- Zawsze się natnę na pyszny wygląd. - To nasz trik.
Gaby pyta, co porabiam. Chodź.
Wyduś z siebie uśmiech.
Słodko.
Sorki.
Jak się czujecie?
Świetnie. Dzięki raz jeszcze za przyjęcie naszej znajomej Mai.
- Jasne. - Widać, że jej ciężko.
A ty jesteś idealną terapeutką dla ludzi niecierpiących terapeutów.
Mam hasło reklamowe.
Mark, ostatnio wyjaśniałeś mi,
dlaczego byłeś zły na Donnę za zaspoilowanie ci filmu.
Nie oceniam, ale skończyliście z tą dziecinadą?
On nie.
- To kompletny brak szacunku. - Minęło 25 lat.
Wszyscy wiedzą, że Bruce Willis od początku był martwy. Wszyscy.
I historyk się wkurza, bo zdradziła, że Hamilton kończy się stworzeniem USA?
Widzisz, z czym ja muszę żyć?
To jest koniec Hamiltona.
Żyjemy w nim, teraz, na żywo.
- Skończyła? - Tak.
Mamuńciu!
- Wystraszyłeś mnie. - Wybacz.
Nie przywykłem, że jak otwieram drzwi, to ktoś się na mnie drze.
Wybaczam ci.
Byłam tu wczoraj wieczorem. Przyjechałam, przeszłam podjazd
i skapnęłam się, że jestem ubrana w czarne ciuchy sportowe,
więc wyglądam jak spocony ninja.
Szkoda, mam słabość do ninja.
Niech to szlag.
To zapasowy kluczyk do auta. Pomyślałam, że może się przydać.
Dorobiłem już trzy na wszelki wypadek.
Mogłem to przemilczeć.
- Mogłeś podziękować. - Mogłem.
Dzięki. To bardzo miłe.
To ja się zbieram.
Okej, spoko.
Skoro ja poczęstowałam cię ice tea, to może ty zrewanżujesz się kawą?
Muszę jechać do pracy, ale uciułam jakieś 15 minut.
W takim razie ja mam tylko 14 minut.
- I co, fajnie tak? - Nie bardzo.
- Właśnie. - Chodź.
Czas ucieka.
Tak sobie myślę, Liz.
Jesteś moją pacjentką,
więc to niestosowne, żebym tu w ogóle przebywał.
Bo ci uwierzę. Pij swoje zielone smoothie na mózg.
Dzisiaj rano masz fizjoterapię,
a po południu Brian bierze cię na siłkę.
Zblendowanie sałatki nie robi z niej smoothie.
Smoothie to lody, sos czekoladowy i…
dolewka w metalowym kubku.
To koktajl mleczny.
Super. Dla mnie koktajl.
Wciągnąłbym koktajl mleczny. Robisz?
Ja też poproszę.
Nie robię koktajli!
Jakby Jimmy pytał, to moja piłka utknęła na jego drzewie.
Później ją zdejmę.
- Cieszę się, że ćwiczysz. - Jutro mam rozmowę o pracę w Panera.
- Mają świetną lemoniadę. - Super!
Czy on właśnie podrzucił ci swoje pranie?
Nie. Wróci później i sam je wypierze.
Czemu kłamiesz?
Widzisz ten oceniający wzrok?
Jak rekin, który wyczuł krew.
- No. - To on przyszedł na moje wesele
w samych gaciach?
Tak. Znowu stracił pracę, więc wrócił na trochę do domu.
Kochamy go, ale Jezu, chłopak nie ogarnia życia.
Ale w końcu stanie na nogi, prawda?
To zależy.
Największym błędem rodziców jest zbytnie wyręczanie dzieci.
Pojawia się problem, a oni od razu go rozwiązują.
I dzieci nie uczą się zaradności.
Chuchacie na niego?
Komu koktajl mleczny?
Z podwójną bitą śmietaną.
- Wrony nie są pamiętliwe. - Właśnie że są!
Niedawno się dowiedziałem. Dlatego się przy nim pilnuję.
- Czemu? - Puknąłem mu matkę.
Nie mogę przeboleć, że wygadałam się o wczorajszej wizycie.
Tak jak wtedy, gdy poszłam do sklepu po tampony, chusteczki i butelkę wina.
Jakiś koleś zapytał: „Ciężki dzień?”, a ja na to: „Wściekły okres”.
Żałuję, że mu to powiedziałam.
Ale zrobiłaś to znowu.
Szlag.
Szybko, teraz ty się ośmiesz.
Kiedy Alice miała sześć lat, zabrałem z placówki nie to dziecko.
O rany. Porwanie dziecka jest dużo gorsze.
No, dosłownie zwabiłem ją do auta cuksami.
- Że co? - Zaznaczam, że było Halloween.
Było wielu Optimusów Prime’ów.
Rany, zapomniałem o tej historii.
Nie mogę uwierzyć, że mój Optimus Prime idzie na studia.
Rany, na studia?
Mój syn ma dziewięć lat i już mi go mało. Jak sobie z tym radzisz?
Nie wiem, próbuję…
Nie mów. Minęło 14 minut.
Więc teraz wiemy, jak zacząć kolejną rozmowę.
Jeśli do niej dojdzie.
Było miło.
Ciesz się kluczykiem.
- Przestań pukać wrony. - Odprowadzę cię.
To było idealne pożegnanie. Nie pozwól mi go zepsuć.
Pa, Jimmy.
Okej. Pa, Sofi.
Cholera, moja torebka. Nie patrz. Zapamiętaj świetne pożegnanie.
Ziomek!
Nie zaprosiłeś jej na randkę?
Wiesz, że nienawidzę szpiegowania!
Ona ma rację, stary.
Aż bolało patrzeć.
Co to ma być?
Mówiłem, że wpadł jej w oko przy zakupie auta.
- Dobra, mam ją. - Wiecie co?
- Wypad z mojego ogrodu! - Ja jestem u siebie.
Ja sobie chyba tu posiedzę.
- Nie umiesz zejść, co? - Umiem.
- Pomóc ci zejść? - Nie. A tobie pomóc zejść?
Wiecie co? Wal się. Wal się.
- Wal się. - Nie przeklinaj na mnie, gnido!
Pomożecie mi zejść?
TERAPIA BEZ TRZYMANKI
Czyli miałem wysłuchać, że spodobałeś się pięknej kobiecie
i nic z tym nie zrobiłeś?
- Powiedziałem jej, że puknąłem ptaka. - Brawo.
Ciągle myślę o tym, jak mnie to paraliżuje.
Pewnie masz tak samo.
Nadal myślisz ciągle o Sarah?
Nie ciągle.
Tylko kiedy śpię.
I nie śpię.
Ale nigdy w ciągu tych 30 sekund pomiędzy.
Najlepsze 30 sekund dnia.
Wiem, że muszę ruszyć naprzód, ale ugrzęzłem po kolana.
Obaj ugrzęźliśmy.
No, ale jest drobna różnica. Ja się staram wydostać.
Pozwalam sobie na radość. Uśmiecham się, całkiem często.
O tak.
Krypioza.
- Serio? - No.
To moja popisówka. Za to ty sądzisz, że nie zasługujesz na szczęście.
- Nieprawda. - Zasługujesz?
Jasne, że nie. Oczadziałeś?
Dobra, trzeba coś z tym zrobić.
Co sprawiało ci radość?
- Samotność i samoizolacja. - Nie dam się nabrać. Mów.
- Nie. - No dalej.
- Nie. - Tak.
- Nie. - No powiedz.
- Nie… - Co cię uszczęśliwia?
To jest ten jimmizm? Nękanie kogoś, póki się nie zgodzi dla świętego spokoju?
Z grubsza.
Ja pierdolę, co za lura.
W tym się zgadzamy.
Dlaczego tu jesteśmy?
Ja tu jestem, bo Liz tu nie ma.
No i mam kryzys egzystencjalny, bo kocham pracę ponad wszystko
i nie wiem, kim jestem bez niej.
I co ja mam z tym zrobić?
- Siedź skrępowany. - Mówisz i masz.
Moja była, Marisol, wróciła. Nie wiem, czemu wydzwania,
i nie chcę wiedzieć.
Wydajesz się rozregulowany.
Chcesz o tym pogadać?
Nie. Masz bana, póki nie wyzdrowiejesz.
Jedno narzędzie.
- Nie. - Tylko jedno.
- Nie. - A kij ci w oko.
Pogadamy o tym za tydzień.
Dzień dobry panom.
Wiedziałam, że wrócisz.
Nigdy nie widziałem tu tylu czarnych ludzi naraz.
Po pierwsze, takich rzeczy nie mówi się na głos.
Mówiłem w dobrym sensie.
Po drugie, nie lubimy być liczeni.
- Ani trochę. - Nie przepadam.
Okej. Czworo na jednego. Wygraliście.
Na razie zgłosił się tylko jeden z twoich pacjentów, pan Hollis.
Chciał porozmawiać o bezpodstawnym oskarżeniu o napastowanie w pracy,
ale potem zapytał, czy mam zdrowe zderzaki,
- więc chyba nie było bezpodstawne. - Możliwe.
Jak halunki?
Coraz rzadsze. Ale nie lubię, gdy nazywasz je „halunkami”.
No, ale to megasłodkie, więc musisz z tym żyć.
Jak z halunkami.
Hej. Wpadłem po prowiant na misję uszczęśliwiania.
Dołączysz?
Nie, mam klienta. Ale miłej zabawy.
- Paul? - Gdybym tylko nie miał choroby mózgu.
Je pan orzechy włoskie?
Tam są drzwi.
- Okej. Dziękuję. - Chodź.
Co ją tak mieszasz, jakby cię za tyłek chwyciła?
Chcesz wiedzieć?
Poczekaj. Liz dzwoni. Czego?
Brian będzie po ciebie za dwie minuty.
Odpuść sobie komentowanie szortów. On się nigdy nie zmieni.
Jakkolwiek jestem wdzięczny, tak nie musisz dzwonić za każdym ra…
Możemy porozmawiać?
Jasne. Odprowadź mnie.
Ten cały Louis jest wszędzie.
Co o nim sądzisz? Złamas, nie?
Ma fajny akcent.
Jakby zmyślony.
Bawi mnie.
No nie, ty też? On zabił Tię. A Alice i Jimmy się z nim kumplują.
I ma tragiczny akcent. Z Mary Poppins się urwał?
Wcisnęłabym mu tę łyżeczkę cukru w dupę.
Wspólna trauma sprawia, że ludzie robią dziwne rzeczy.
Może Jimmy i Alice myślą, że jak Louis sobie poradzi, to oni też.
A może lubią krzaczaste brwi. Nie wiem.
Wiem tylko, że to im pomaga, więc nie mamy wyjścia.
Musimy gryźć się w język i jakoś to przeżyć.
Boszsz…
Jądra ci widać.
Nigdy się nie zmienię.
Jakbyś stał w płomieniach.
Już jestem. Szorty robią furorę.
Bynajmniej.
Paul ma rację.
Musimy walnąć pięścią w stół i wykopać Matthew z domu.
Uwielbiam ten zapał.
- Pytanko. - No?
Dla kogo to?
Dla mnie.
Ale ty nie lubisz musztardy.
Właśnie że lubię. Przepadam.
Weź gryza.
Dobra.
Dla Matty’ego.
Boję się, że się rozsypie, jak już, wiesz, pokażesz mu drzwi.
Czemu to zawsze muszę być ja? Myślisz, że lubię być tą złą?
- Nie, ty to uwielbiasz. - Wiem, że jestem w tym dobra,
- może nawet wybitna… - Tak.
Ale serce mi krwawi za każdym razem, gdy muszę postawić do pionu dzieci
- lub ciebie. - Lub moją mamę.
Nie, to akurat uwielbiam.
W sumie to chyba do niej zadzwonię, żeby poprawić sobie humor.
Załatwisz to z Matthew, bumbuś?
- Możesz na mnie liczyć. - Dziękuję.
Cześć, Constance.
Przestaniesz słać Derekowi skarpety?
Stać nas.
Nie, na bieliznę też.
Nigdy nie sądziłam, że pójdę na terapię. Ale oto jestem.
Mark i Donna cię chwalili.
Oby mieli rację.
Ja i kredyty studenckie też na to liczymy. Co cię do mnie sprowadza?
Nie wiem. Donna mówi, że ostatnio wisi nade mną burzowa chmura.
Widzisz jakąś?
Widzę kogoś, kto nie lubi mówić o sobie.
- Ale w porządku. - Co to za gumki?
- Są dla mnie ważne. - Czemu?
Po prostu są.
Na początek coś prostego. Czy ostatnio wydarzyło się coś…
Są zrobione ze złota?
To nie o mnie mamy rozmawiać.
Jak chcesz robić uniki, śmiało.
To twój czas, miłego bycia zrytą.
O Boże, przepraszam. Mam kompletnie powalony dzień.
Możemy zacząć od nowa?
Nie, dziękuję.
Było gorzej, niż myślałam.
Kurwa mać.
Kiedy pracowałem jako grafik
i brakowało mi pomysłów, przychodziłem tu po wenę.
- Wspaniale tu, prawda? - O tak.
Kocham muzea.
Nienawidzi muzeów.
Wiem, że powinienem je kochać, więc nauczyłem się udawać.
Znajdź coś, co przemówi do twojej duszy, nawet jeśli nie wiesz dlaczego.
Na przykład to.
Ja tu widzę niemożność egzystencji.
Masz światło i ciemność, masz uciekający czas.
No i osioł kojarzy się ze Shrekiem.
Shrek!
Ten jest fajny. Kojarzy mi się z tatą.
Zabierał cię na ryby?
Nigdy, ani razu.
Ale ma taką czapkę.
Może i nie jesteśmy zżyci, ale mam z nim parę miłych wspomnień.
Hej.
Jeśli brakuje ci weny, możesz mnie narysować nagą,
wylegującą się, jedzącą jabłko.
- Wytrzymałabyś tak dziewięć godzin? - Nie, to za długo.
Musiałabym robić coś, co pociągnę przez tyle czasu.
- Na przykład? - Spać.
- Tak? - Albo…
- Przewijać smuty. - Wybierać, co zamówić na kolację.
Fajnie, to byłaby taka postmodernistyczna martwa natura.
Masz wielkie szczęście, że pociągają mnie bufoni.
Tak, mam.
Louis.
Wszystko dobrze?
Znowu myślałeś o Sarah?
Tylko rozmowa zamknie ten rozdział.
Właśnie! A jeśli cały czas na ciebie czeka?
Wystarczy już tej radości na dziś.
Louis…
Louis, no weź.
Jak mogłaś go tak wykurzyć?
No ej.
Hej, Matty. Masz chwilę?
Nie, jestem zarobiony.
Żartuję.
Wiesz, że ci kibicuję, prawda?
Czasem mam wrażenie, że jako jedyny.
O co chodzi?
O nic.
To wszystko.
Spoko.
I zaciśnij.
I zaciśnij. Dobrze.
- Co tu robisz? - Liz mówiła, że tu jesteście.
Możemy pogadać?
Paul nie przyszedł gadać, tylko wypacać halunki.
Nigdy dotąd nie widziałem górnej części twoich górnych ud.
Pokazuj je częściej.
Możesz zostać.
- Ładnie spinasz pośladki. - Dzięki.
Zgodziłem się tu przyjść, bo chciałem odpocząć od podrywów.
Jesteś miodzio-dziadzio. Trudno się oprzeć. I nie pesz się.
Żyłem w latach 70. Myślisz, że nie miałem trójkąta z facetem?
Co? Nie pieprz mi tu, stary heteryku.
To było obowiązkowe.
Nie zmyśla.
Nawet w latach 80.
Tęsknię za Steve’em. I dużym, wysokim Randallem.
Gratulacje, w końcu zaniemówił.
Co tam? Chodź.
Zaraz, mam tyle pytań.
Zostawiłam Mai tysiąc wiadomości, ale nie oddzwania.
- To przez tego Louisa. Jestem straszna. - Jesteś wspaniała.
Jesteś człowiekiem. Gnój odebrał ci przyjaciółkę.
Choć znalazłaś zjawiskową dublerkę.
- Jezu, Liz. Nie teraz. - No wiem.
Ale to wciąż prawda.
- Pożycz kapelusz. - Dzięki, Sean.
Gaby nie pożycza moich ciuchów.
Laska, ostatni raz mówię: mam 180 cm wzrostu, więc to niemożliwe.
Mimo wszystko.
Moja była gada z Jorgem. Nie patrzcie.
Teraz nie mamy wyjścia.
Wybacz, nie znam hiszpańskiego.
Gdzie, do kurwy, jest Sean?
- O szlag. - Gorąca.
Chowasz się przed tą pięknością z energią bogini i zgrabnym tyłkiem?
Kocham ją.
Bądź z nią na zawsze.
Joł.
Czemu jej unikasz? Zdradziłeś ją?
Przez tydzień nie wychodziliście z łóżka,
a potem wyszło, że jest poszukiwana i się u ciebie ukrywała?
Wyraźnie mówisz z autopsji, więc bardzo mi przykro.
Luz, byłam w wiadomościach.
Kiedy byłem na misji, zerwała ze mną listownie.
- Nie! - Co za franca!
Nie przyjąłem tego dobrze. Byłem strasznym kutafonem. Megawrednym.
- Nie! - Ty franco!
Nie jestem z tego dumny, ale nie umiem spojrzeć jej w oczy.
Dobra, jesteście dla siebie zbyt surowi.
Oczywiście Gaby w mniej tchórzliwy sposób.
Ale serio, jesteście najbardziej życzliwymi ludźmi, jakich znam.
- Dzięki, Liz. - Dzięki.
- I tak będę się chował. - Powodzenia, bo właśnie tu idzie.
O cholera.
- O nie. - Co jej powiemy?
Nic, błagam.
- Jak nie ty, to ja się z nią spiknę. - No weź.
Podpuszczamy cię. Poszła sobie.
Nabrał się!
Nie oddam ci go.
- Wkurzył się. - Odejdę wściekły,
- bo mam sexy byłą. - Wracam do roboty.
Nigdy nie potrafiłem być surowy dla moich dzieci, zwłaszcza Matthew.
Dlaczego?
Spośród 16 gości w tej szatni 11 ma wygolone genitalia.
Gaby wspominała o liczeniu. Skończ z tym.
Dwunastu.
Nie znam twojej historii, ale po 10 000 godzin praktyki
wiem, w czym rzecz.
Nie jesteś wróżką, Paul.
Biorąc pod uwagę twoją niechęć do stawiania granic,
dorastałeś z niestabilnymi emocjonalnie rodzicami.
Oboje tacy byli.
Jako dziecko wypracowałeś strategie, aby uchronić się przed tym bólem.
Na przykład za wszelką cenę unikałeś konfliktów.
Tak.
Może jednak jesteś wróżką. Kiedy umrę? Nie mów.
Czternastego stycznia. Stratują cię na koncercie.
Którego roku? Na czyim koncercie? Cher? Ma trasę koncertową?
Rzecz w tym, Derek,
że ten bezbronny dzieciak wciąż tam jest.
Nazywamy to stłumionym ja.
Jeśli chodzi o Matthew, to masz się za dobrego, oddanego ojca,
gdy na niego chuchasz.
Ale to nie jego boisz się zranić.
Ty boisz się zranić siebie.
A to jest samolubne.
Cholera.
Dzięki, Paul.
To ja dziękuję.
Brakuje mi tego.
- Nie dziwię się. - Beyoncé.
Stratują cię na koncercie Beyoncé.
Miałem bilety na płytę?
- Zapraszam. - Dziękuję.
Przepraszam, że tak uciekłem.
W ramach zadośćuczynienia kupiłem ci magnes ze sklepiku.
Ten ci się podobał.
Jasny gwint.
Taki pełnowymiarowy obraz, ale skurczony do rozmiaru magnesu,
- o czym artysta zapewne zawsze marzył. - No.
Nie przepraszaj.
Za mocno dziś naciskałem.
Gaby zabiera Alice na mecz.
O, fajnie.
Hej, Louis.
Brałeś moje serum z witaminą C?
W życiu.
Muszę je schować, a potem udać, że znalazłem.
- Fanka Sparksek? - Nie, jestem zawodniczką.
Fajnie.
No.
Wyrzuć to z siebie.
Buchasz tym jak grzejnik ciepłem.
Posłuchaj.
Im na tobie zależy.
A ja staram się być dobrą osobą.
Z całych sił.
Wysłuchuję pytań: „Jak mam pomóc Louisowi?”
albo: „Myślisz, że Louis sobie poradzi?”.
I mam ochotę odparować: „Chuj mnie to obchodzi!
Zabił moją przyjaciółkę.
Jebać go.
Powinien zgnić w więzieniu”.
Ale nie gnijesz.
Czemu nie zostawisz nas w spokoju?
Czemu tu jesteś?
To razem z Tią zabierałyśmy Alice na mecze.
Tańczyłyśmy jak postrzelone, żeby trafić na telebim. O tak.
Najpierw robocik, a potem pięć, sześć, siedem, osiem.
Tak to szło. Oczywiście nigdy takich sprośnic nie pokazali.
Ale to nie było ważne, bo bawiło Alice,
bawiło mnie i bawiło Tię.
Słuchaj…
oni może ci wybaczyli,
ale ja tego nie zrobię.
Nigdy.
Tii już tu nie ma,
nie tańczy jak postrzelona i nie żyje swoim życiem.
Przez ciebie.
Więc kiedy ty mógłbyś żyć swoim życiem,
ale tego nie robisz, to aż się we mnie gotuje.
Nosi mnie.
To brak szacunku do niej
i brak szacunku do mnie.
Idź, kurwa, żyć własnym życiem.
Dociera?
Dociera.
Dobrze.
Cześć.
Pamiętasz mnie?
Louis, prawda?
Tak. Louis.
Jesteś ostatnią osobą, której się spodziewałam.
Przedostatnią.
Podwiozłem go.
Wrócę sam.
Tak będzie najlepiej.
Rany, ale dziwnie.
Wiem.
Tyle razy wyobrażałam sobie, co bym zrobiła, gdybym cię spotkała.
Czasami dawałam ci w twarz.
A czasami przytulałam.
A teraz stoję przed tobą i nie mam pojęcia,
- co zrobić z rękami. - Wybacz, to moja wina.
- Powinienem był przyjść wcześniej… - Zdecydowałam.
Louis.
Tak się cieszę, że wszystko z tobą dobrze.
Tęskniłam za tobą.
Ja za tobą też.
Tyle chciałem ci powie…
Skarbie, widziałaś może…
Kochanie,
to jest Louis.
Tak.
Cześć. Jak się masz?
Casey.
Miło cię poznać.
Jutro rano idziesz na spacer z Jimmym,
a potem masz neurolożkę.
Powtarzam, nie musisz za każdym razem…
Lubię, jak torturujesz kogoś innego niż ja.
Lubię spędzać z tobą czas.
Ja z tobą też. Chcesz zagrać w Gears of War?
Nie wiem co to, ale bardzo.
Hej, młody.
- Masz chwilę? - Nie teraz, gramy.
- Teraz. - Wrócę później.
Dla dodania sił.
Dasz radę.
Poważna mina.
Co tam, tato?
Jestem ci winien przeprosiny.
- Przyjmuję. - Daj mi skończyć.
Kocham cię.
I kocham cię tak bardzo, że nie ułatwiłem ci startu w życie.
Masz 25 lat.
Musisz sam sobie poradzić,
a tak się nigdy nie stanie,
jeśli będę ściągał twoje piłki z drzew.
To się nie powtórzy.
To metafora.
Czego?
Wyrzucam cię.
No weź, tato.
Staram się.
Nie sądzę.
I nie byłbym dobrym ojcem,
gdybym pozwolił ci zostać i nie…
postarać się naprawdę.
Masz czas do jutra.
Mama ci kazała?
Nie.
To moja decyzja.
Myślałem, że mnie wspierasz.
- Trzymasz się? - Tak.
- Do dupy być tym złym. - Wiem.
Pewnego dnia ci podziękuje.
Dokąd idziesz?
Przeprosić Matthew za wrednego ojca.
Jest z jakimś Caseyem?
Walić brzydala.
Jest naprawdę przystojny i miły.
Straszny palant.
Większość przystojnych to palanci.
Nic nie poradzimy.
Bliźniaki-palanciaki.
Na mnie już pora.
Kim jest ten Brytyjczyk?
Kierowcą, który zabił żonę Jimmy’ego.
Jezu, Paul. O takich rzeczach należałoby mnie uprzedzić.
Myślałam, że to jeden z gejów z siłki.
On nie jest gejem.
Tylko Anglikiem.
Jak się czujesz?
Lepiej.
Odkąd wiem, że ułożyła sobie życie, nie czuję już, że ugrzęzłem.
Słuchajcie, chciałbym wam podziękować.
Okazaliście mi niewiarygodną życzliwość,
na którą wątpię, że zasłużyłem.
Rany, co to za przemowa?
Chyba się z nami żegna.
Tak.
Co zamierzasz?
Wyjadę stąd.
Może do San Diego. Mają tam świetne zoo, a ja kocham zoo.
Chyba wrócę do pracy jako grafik.
A co z najobrzydliwszą lurą świata?
Ten szczyt już zdobyłem.
Rozumiem.
Będę tęsknić.
Ja też.
Dbaj o siebie.
Teraz twoja kolej, przyjacielu.
Nie zwlekaj z telefonem do Sofi.
Jakiej Sofi?
Wielkie dzięki.
Nie ma za co.
Co to za Sofi?
- Nikt taki. - Powiedz.
- Nie. - Tato?
Co mówiłem o wtrącaniu się w nie swoje sprawy?
Jeśli mogę. To były dla pana ciężkie lata. Skąd przekonanie o byciu gotowym do pracy?
Nie wiem.
Chyba mam nadzieję, że jeśli wyjdę światu naprzeciw,
wyniknie z tego coś dobrego.
I chyba w końcu zrozumiałem,
że to ja muszę wykonać pierwszy krok.
Hej, Marisol.
Sorry, że cię unikałem.
Co u ciebie?
Napisy: Daria Okoniewska