Diyos ko, may patay na lalaki sa Aspen Hill Road.
Anong lalaki?
Diyos ko. Naku…
Ma'am, makinig ka sa akin. Ano'ng problema?
May pinatay na lalaki sa harap ko.
May isang bagsak, puro dugo rito. Nasa Mobil gas station ako…
Hindi 'to kalmadong eksena. Talagang hindi ligtas.
Pumunta ako sa trunk ko at nagsuot ng ballistic vest.
Kung may shooter dito, di namin magagawa ang trabaho kung nabaril kami.
Tapos sumabog na 'yong kaguluhan, literal.
-Montgomery County. -May binaril sa may likuran namin.
Kailangan namin ng ambulansya sa kanto ng Mills at Connecticut.
May dugong lumabas sa ilong at bibig niya.
'Yong pakiramdam, di kung kailan titigil, pero saan ang susunod?
-911, ano'ng emergency? -May malakas na ingay, binaril yata siya.
May babaeng binaril sa parking lot namin.
Natatakot ako.
Naisip ko, "Naku, ang sama nito."
Magandang umaga.
Ako si Terry Ryan, retired na police detective ng Montgomery County, Maryland.
Sa telebisyon ang tatay ko,
sa station management siya ng isang local broadcast facility,
at pumupunta siya sa mga pinangyarihan ng krimen.
At madalas niya akong isama.
May mga naaalala ako, siguro 10 taon ako, sumakay sa kotse,
papunta sa malapit na nanagyari.
Natatawa lang ang mga kaibigan ko.
'Yon halos ang introduction ko sa homicide investigation.
Na-assign ako sa Major Crimes division ng departamento.
Nasa Homicides section ako noong magsimulang mangyari ang mga 'to
at talagang pambihirang umaga 'yon.
Nangyari 'to sa kanto ng Aspen Hill Road,
na daang papasok ng Washington, DC, mula sa labas ng lungsod.
Rush hour pa rin namin 'yon noon, noong umagang 'yon.
May ilang patrol officer na nandoon na,
gumawa na sila ng perimeter gamit ang crime scene tape.
At nagtatanong na din sa mga nakatayo sa paligid.
Narinig 'yong pagputok ng babaeng nagpapagasolina din sa katabing gas pump.
Narinig niyang sinabi ng biktima, "Nabaril ako," habang bumagsak siya.
Walang nakakita sa tumatakbo, sa tao, nagmamadaling sasakyan,
walang nagpapahiwatig kung ano ang maaaring nangyari.
May ideya kami kung saan nanggaling ang bala,
pero di namin alam kung galing 'yon sa tumatakbong sasakyan,
o mula sa shopping center sa kabilang kalye.
Hinahanap ko 'yong projectile.
O 'yong shell casing.
At wala kaming nakita.
'Yong supervisor ko noon, si Sergeant Roger Thomson,
siya ang namamahala sa crew kung saan ako nakatalaga, o 'yong squad.
Si Roger ang the best na superbisor sa lahat.
Kailangan 'yong…
Ginawa na namin 'yon.
Ginawa n'yo na ba?
Lumaki ako sa Montgomery County, Maryland.
Doon ako nag-aral, doon ako nag-high school.
Tapos nagtrabaho ako doon ng buong karera ko.
Tatlumpung taon ako naging pulis.
Dalawampung taon ako naging detective.
Na-enjoy ko ang pagbubuo ng mga piyesa
para intindihin ang puzzle.
Dumating ako sa Mobil station
at kinuwento sa akin ni Terry Ryan ang nangyari doon.
Tapos nakatanggap ako ng tawag…
na sinasabing may barilan ulit.
Binaril ang babaeng 'to habang nakaupo sa bench sa harap ng fast food store.
Isang kilometro lang ang layo.
May dalawang magkaibang krimen sa loob ng ilang minuto.
Bihirang-bihira 'yon.
Di madalas may homicide sa Montgomery County.
Iniisip ko, sino pa ba ang maipapadala ko?
Dahil naubusan na ako ng mga maipapadala sa crime scene.
Nasa cell phone ako, nakikipag-usap sa mga commander,
nakikipag-usap sa mga tao sa dalawang pinangyarihan,
tapos nakatanggap ako ng tawag mula sa imbestigador na nasa ospital,
para sabihin sa akin na 'yong aksidenteng hawak niya ay barilan talaga.
Nagtatabas ng damuhan ang biktima at binaril siya habang maliwanag ang araw,
gaya ng sa ibang tao.
Tatlo na ang biktima ng pagpatay,
at walang nakasaksi kung nasaan ang bumaril.
May problema tayo. Ano ba talagang nangyayari?
Nahaharap kaming lahat sa bagay na di pa namin nararanasan.
Natatakot akong mabaril habang nandoon ako.
Di ko alam kung saan nanggagaling ang putok.
Nakita na ni Roger ang lahat.
Pero ramdam ko sa mga mata niya, iba ang pakiramdam niya.
Matindi.
Bawat superbisor sa chain of command, lahat sinakausap si Roger.
"Ano'ng alam mo?" Pero nasa sitwasyon siya na hindi niya madalas nararanasan.
Wala masyadong maibabahagi.
Walang nakasaksi.
Narinig ng lahat ang putok ng baril, pero walang nakakita.
Ang lakas lagi ng adrenaline mo,
at pinipigilan mong lamunin ka ng adrenalin.
Pinipigilan mong masiraan ng ulo.
Ayan na. Mag-handheld ka, Doug.
Ngayon, tuloy-tuloy na ang mga reporter, mga cameraman.
Tingnan n'yo doon. Ito ang gasolinahan, ang Mobil gas station.
Dito nangyari ang pamamaril…
Sinusubukan naming ilayo sila sa mga lugar ng krimen, pero mahirap 'yon,
dahil di sapat ang mga tauhan mo.
Nagbabagang balita. Patuloy ang mga imbestigador…
…tatlong pamamaril sa Montgomery County,
lalaking nagkakarga ng gas, babaeng nakaupo sa bench…
Mas marami pa ang mga reporter at cameraman kaysa mga pulis.
At sa totoo lang, medyo pinahirap lalo noon ang trabaho namin.
Sa Montgomery County, malaya pa rin ang bumaril.
Mahirap makipag-usap sa mga kasamahan mo, dahil ang media, ang mga pulis,
iisa lang ang ginagamit na radyo.
At napakaraming gumagamit ng radyo.
911, ano'ng emergency?
Kailangan namin ng ambulansya sa kanto ng Mills at Connecticut.
Heto na naman tayo.
May namaril na naman sa isang gasolinahan, ilang kilometro lang ang layo.
Tinawagan ko ang nanay ko, dahil madalas siya sa gasolinahan na 'yon,
at sinabihan ko siyang 'wag lumabas at 'wag pumunta sa mga tindahan doon.
"Basta 'wag kang lalabas."
Lumapit sa akin si Roger at sinabing,
"Ayokong gawin sa 'yo 'to pero may bagong pangyayari."
"Kailangan nating magpadala ng tao. Puwede ka ba?"
Isang insidenteng kinasangkutan ng babaeng nasa 20s. Isang ina.
Nagva-vacuum si Ms. Rivera ng van niya,
na nakaparada lang dito sa coin vacuum na nandito pa rin.
Kinontak si Mr. Rivera, asawa ni Lori-Ann.
Dumating siya sa eksena.
Kinailangan kong ipaalam sa kanya ang pagkamatay ng asawa niya.
Nakita ko ang emosyon. Siya mismo, nagdadalamhati.
Sabi niya, "Ano'ng sasabihin ko sa anak ko?"
Pasensya na, ano lang kasi…
'Wag kang magmadali.
Ayos lang ako.
Masaya akong nasa opisina na ako, dahil makakaupo na
at maumpisahang mapagkonekta ang mga bagay.
Matitingnan ko ang lahat ng impormasyong hawak ko
at masubukan nang intindihin.
Nakakuha kami ng impormasyon mula sa night shift
tungkol sa panibagong pamamaril na nangyari noong gabi.
Bandang alas-sais ng gabi,
binaril si Mr. Martin sa isang shopping center
at siyempre, na naman, walang nakasaksi sa pamamaril. Wala.
Ngayon lima na ang binaril.
Noong nakaraang gabi, binaril si Mr. Martin.
Kinaumagahan, ang pinakaunang binaril ay si Mr. Buchanan.
Malakas na putok ang narinig ng mga saksi.
Akala nila sumabog ang lawnmower niya at tinamaan siya.
Si Walekar, binaril sa Mobil station.
Si Sarah Ramos, binaril sa shopping center malapit kung saan binaril si Mr. Walekar.
Tapos binaril si Rivera sa Shell station.
Kadalasan, may koneksyon ang biktima
at suspek.
Nagtrabaho ba sila sa iisang lugar? Nakatira ba sa iisang lugar?
Nakipag-away ba silang lahat sa iisang tao, 'yong taong bumaril?
Kailangan mong pumunta at kausapin ang pamilya ng mga biktima
para malaman kung may koneksyon.
'Yan ang pangunahing layunin mo bilang detective.
Sinusubukan mong makonekta ang mga piyesa na parang puzzle.
Sinusubukan naming mangalap ng maraming impormasyon at sinabi ng kumander ko
na siya ang mamamahala sa imbestigasyon.
Kasama na ang FBI.
Kasama na ang ATF.
Kaya medyo nakahinga ako at nabawasan ang pressure na 'yon
at mapupunta sa iba.
Hi.
Magsimula tayo sa October 3, tapos balikan natin mamaya ang mga nauna.
Hindi bumabalik ang utak ko. Pasulong lang, nakaayos ang lahat.
Ako si Michael Bouchard.
Ako ang special agent na namamahala sa Baltimore Field Division,
Bureau of Alcohol, Tobacco, Firearms at Explosives.
Isa sa mga tungkulin ko bilang namamahala sa field division
ay humarap sa media.
Pagdating ko, masasabi kong nasa 50 hanggang 60 media ang nandoon
sa labas ng police headquarters.
Talagang hindi ko inasam na gawin ito,
lalo na sa mga ganitong sitwasyon,
pero nasa DC area ka, nakabantay ang lahat.
Kung anuman ang gawin mo dito, laging nakatitig ang mga tao.
Agent Bouchard, anong ahensya ang may operational command dito?
Marami silang mga tanong.
Wala sa mga ito ang…
…di inasikaso…
Wala kami masyadong testigo at hindi namin alam
kung ano nga ang hinahanap namin.
Kaya wala masyadong mailalabas sa press.
-Di ako makasagot diyan. Pasensiya na. -Agent Bouchard…
Salamat.
'Yong ballistic ang pinakamahalagang ebidensyang mayr'on kami.
'Yong bala na kinuha sa bawat biktima.
Dinala ang mga projectile sa ATF Laboratory.
Mga isang kilometro mula sa police headquarters.
At may tiwala ako kay Walter Dandridge na nagtatrabaho sa laboratoryo namin.
Isa siyang magaling na forensics examiner. Baka isa sa pinakamahusay sa bansa.
Naaalala ko si Mike Bouchard, isa siya sa mga bigating tao
na hindi nakakausap nang madalas ng tulad naming mabababa sa gobyerno.
Mapagpakumbaba siya, gumagawa lang ng trabaho, nagsisipag,
nalulutas ang maraming kaso.
Tumagal ang sitwasyon na 'yon.
Bumibigat ang pressure at gusto nila ng kasagutan kaagad.
'Yong unang projectile at mga fragment na natanggap ko
natukoy kong pinaputok 'to mula sa rifle.
Isang caliber .223, Remington na projectile.
Mag-iiwan ng parehong marka
ang bawat projectile mula sa iisang baril.
Natukoy ko na ang bawat pamamaril sa unang araw,
ay pinaputok mula sa iisang baril.
Malaking hakbang 'to para sa 'min.
Nang malaman namin na rifle ang ginamit sa mga pamamaril sa Montgomery County,
pakiramdam namin, sniper ang kinakaharap namin.
Ibig sabihin, may bumaril mula sa malayo
at hindi mo makita kung saan galing.
Ibig sabihin, nanggagaling ang putok mula sa malayong lugar,
siguro mga 15 o 30 meters, o baka higit pa.
Kaya pinalawak ng mga detective ang search area.
Naghahanap kami ng saksi.
Sa Mobil station, may saksi doon
na nakakita ng puting box truck sa kabilang kalye.
Ang mga saksi sa pamamaril kay Sarah Ramos,
nakita nila ang isang puting box truck na mabilis na umalis sa lugar.
Siguro kaya napakalakas ng putok ng baril
dahil umaalingawngaw mula sa likod ng puting box truck.
Baka inaangat ang gate mamamaril tapos isinasara ang gate.
Kaya walang saksi na nakakita sa suspek.
Sa katapusan ng unang araw, pagod na pagod na kaming lahat.
Inisip ko na sana matapos na 'to.
Malutas na namin ang mga nangyari.
Gabi noon. Nakatanggap kami ng tawag.
Isa pang pamamaril ang naganap sa Washington, DC,
malapit sa border ng Washington, DC sa Montgomery County.
Hindi siya ninakawan, walang nakakita.
Parang hindi totoo.
Paano 'to nangyayari pa, at ano ang koneksyon?
Matagal lang ng kaunti sa isang araw. Anim na bala, anim na patayan.
Kinabukasan, halos mag-camp out na ang media.
Hindi lang sa kalye sa harap ng police headquarters,
nasa parking lot namin sila.
Papalapit na sila sa amin habang papalabas kami.
Magkakaroon siya ng press briefing dito mamayang alas-sais.
Baka mas may impormasyon na.
Di maipaliwanag ang nangyari. Hindi namin maipaliwanag.
Hindi sa puntong 'yon.
Puro ito ang laman ng media sa telebisyon, radyo, at print media.
At nagpasya ang hepe ng pulisya
na isapubliko na may hinahanap kaming tao na nasa isang puting box truck.
Ford Ecoovan iyon.
Alam naming di namin malulutas ang kaso na wala ang media.
Ang madla, sila ang mata at tenga namin.
Pakitingnan ito. Kung may kilala kayong nagmamaneho ng ganito…
Tandaan n'yo lang.
Kung nakakita ka ng ganito, tawagan mo kami.
Kung may makikita ka, tawagan kami.
Pinahihinto at sinusuri ang mga puting delivery truck…
Nakatanggap kami ng maraming tawag.
May nakita silang puting box truck sa intersection na 'to,
may nakitang puting box truck sa intersection na 'yon.
Lahat 'to nasa mga shopping center at gasolinahan,
pero walang impormasyon na nag-uugnay sa driver sa alinman sa mga pamamaril.
Spotsylvania 911. Ano'ng emergency?
May binaril na babae sa parking lot namin.
Humihinga ba siya?
Hindi ko alam.
CAROLINE SEAWELL OCT 4, 14:27 NAKALIGTAS
Binago ng pagbaril kay Caroline Seawell sa Spotsylvania County, Virginia
ang saklaw ng imbestigasyong 'to.
Ngayon, may iba't iba na ang nasasakop.
Ang pinaghihinalaan ay ang bumaril, o ang mga bumaril ay gumagalaw na ngayon.
At tatartgetin ang mga tao sa ibang lugar.
Ano ang motibo?
Dahil mukhang random shooting,
paano mo uunahan at alamin kung saan sila sa susunod?
Hanggang sa malaman ang motibo, mahihirapang lutasin ang kasong 'to.
Kaya, nagpasya kaming palawakin ang task force.
Lapit pa ng kanti.
Kukunin n'yo ang ilong ko?
Panayam kay April Carol, take two. Mark.
Nasa bahay ako at tumunog ang telepono ko, at sinabi ng supervisor ko, "Nakaupo ka?"
At sabi ko, "Oo, ano'ng mayr'on?"
At sinabi niya, "Kailangan kitang italaga sa sniper case."
Kakalipat lang namin ng pamilya ko sa Washington, DC.
Ito ang tanging pagkakataon na nagkaroon ako ng babaeng superbisor,
na nanay rin, at sinabi niya sa akin, "Sigurado ka bang kaya mo 'to?"
"Alam kong may mga anak ka at kakalipat mo lang."
Nakahanap na ako ng yaya at gagawan na lang ng paraan.
"Ipasok mo ako, coach, handa ako."
Nasa bahay ako, nag-aalmusal at nagkakape, naghahanda para pumasok sa trabaho.
Nagbabagang balita. Kritikal ang kondisyon ng 13 taong gulang na bata. Mga pulis…
Ang napakabigat, nakakasukang pakiramdam na, "Diyos ko."
…pinaghahanap ang sharpshooter…
Isang bata ang binaril, inosente, nasa paaralan.
Sumosobra na, namaril ng bata.
Mukhang magiging personal na ito ngayon.
Tinamaan talaga kasi bilang ina ng tatlong lalaki,
iniisip na di pala ligtas ang paaralan.
Baka mangyari 'to sa anak ko?
Namuo sa isip ko na napagtanto ng bumaril
ang uri ng takot na nililikha nila sa buong lugar.
Takot na takot ang mga tao
at gusto nilang palalain sa pamamaril sa isang bata.
At tingnan kung ano ang magiging reaksyon ng publiko.
Pagkatapos ng Iran Brown shooting,
'yong tindi ng emosyon at panata ay napakataas na.
Ayaw mong umabsent o magpahinga.
Full-time ang kaso, 24/7, hanggang sa mahuli sila.
Kung may impormasyon tungkol sa kasong 'to,
tumawag sa tip line. Ang numero ay 240…
Pagbigay namin ng numero, bumuhos ang mga tawag.
Isang daan ang telepono at 100 empleyado, mula sa lahat ng ahensya,
na kumukuha ng mga tip na 'yon at inilalagay sa system para sa maproseso.
Ang trabaho ko ay tingnan ang mga tip at magpasya batay sa mga alam namin
kung alin ang mga mahalagang lead.
Mabigat na pressure, dahil dapat walang makaligtaan.
Hindi ko alam kung ano ang hinahanap ko, at sa totoo lang, madalas kutob lang.
Sa serial case, ang naranasan ko
'yong mga kriminal ay dumadalo sa mga press conference,
bumabalik sila sa pinangyarihan,
pinapanood nila ang mga pulis sa ginagawa nila.
Kaya pinanonood muli ang video ng press conference na 'yon,
para hanapin ang sinumang may kahina-hinalang kilos.
Alam naming lahat na maaaring nandiyan lang ang pumatay.
Isang tao ang nakita sa video pagkatapos ng press conference,
naglakad papunta sa podium
at kinalkal ang mga papel na iniwan ni Chief Moose.
At naisip naming sobrang kakaiba 'yon.
Siya ang number one suspect noon.
Kaya kailangan naming hanapin ang lalaking ito.
Nagmamaneho ako papunta sa trabaho kinabukasan at nasa stop light ako.
At tumingin ako at may nakita akong taong parang kilala ko.
Mabilis na pinoproseso 'yon ng utak at naalala ko ang larawan.
Tinitingnan ko ang larawan at tinitingnan ko ang kotse at…
siya talaga 'yon.
Baka ito ang sniper dito mismo sa tabi ko.
Kailangan kong kumilos.
Sige, ano'ng gagawin ko?
Di puwedeng ipatigil ang sasakyan dito. Napakaraming sasakyan at napakaraming tao.
Sinundan ko siya sa business complex at pumarada siya.
Kung mag-isa akong pumasok,
baka mawala ko siya at baka mawala rin ang sasakyan.
Kaya tinawagan ko ang supervisor ko sa task force,
pati ang ilang backup at nahuli namin ang lalaking ito.
Puwede na siyang mahuli. Baka ito na.
Baka mahuli na ang pumatay.
Isang bagay na natatandaan ko sa questioning
ay 'yong itsura niya
noong naintindihan niyang suspek siya sa pamamaril.
"Teka, ano? Akala n'yo ako 'yon? Sa tingin n'yo ako? Hindi."
Ang sabi niya sa amin, nabighani lang siya sa kaso.
Nakakita na ako ng reaksyon ng inosente kumpara sa reaksyon ng mga guilty,
at napataas na lang ako ng kamay,
"Oo, nasa maling lugar lang sa maling oras ang engot na 'to."
Tiningnan namin ang alibi.
Kinausap ang asawa niya, may mga bagay na,
sa loob lang ng ilang minuto, pinakitang hindi siya.
Buwisit, kung siya 'yon,
nahuli namin siya at makakausad na at ligtas na ang mga tao.
Tinatakot ng namamaril na tinatawag ng pulisya na mailap na serial sniper
ang rehiyon ng Washington.
Tuwing may panibagong pamamaril…
masakit sa puso namin, dahil randam namin ang pagkabigo
na di pa naming napapahinto ang pumapatay.
Nais na sana naming malutas na ito…
Takot na takot ang mga tao.
…ginagawa namin ang lahat.
Pinatigil ang sports sa mga paaralan.
Pinatigil ang mga recess.
Sampung tao ang binaril, walo ang patay,
tinatakot ng sniper ang Washington.
Ang pinakahuling biktima, si Kenneth Bridges, 53 taong gulang.
Hindi namin alam kung saan sila sa susunod.
Para kang humahawak ng buhangin sa kamay mo.
Patuloy lang na tumatagas dahil hindi mo mahawakan at may gawin.
Nakaupo ako sa investigative table at tinitingnan ang mga lead
at may tumawag sa cell phone ng agent na nakaupo sa tabi ko
mula sa ibang agent na nasa Home Depot sa Falls Church
na nasa tindahan at nakarinig ng putok ng baril.
Walang pasok ang asawa ko at kasama ang tatlong anak ko,
at pupunta sila sa Home Depot noong araw na 'yon.
'Yong pagka-panic ko, nang marinig ko ang "Home Depot sa Virginia,"
at 'yong di ko alam kung nasaan sila habang nagmamaneho ako roon.
Mabuti at tumawag sila at sinabing, "Nasa bahay kami, ayos kami,
sabi ko, "Iyon lang ang gusto kong malaman."
Dumating ako sa pinangyarihan at naglalakad sa napakalaking parking lot
papunta sa command site namin.
At nag-ring ang personal phone ko.
Nakita kong Dad ko sa Los Angeles
at sabi ko, "Uy, Dad, ayos lang ako pero di kita makakausap ngayon."
Sabi niya, "Alam kong di puwede."
"Pinapanood kitang naglalakad sa parking lot sa crime scene."
Isa pang babae ang patay, sabi ng pulis, sa kamay…
Natakot siya na kung nakikita niya ako sa balita,
makikita rin ako ng mga suspek at puwede akong barilin.
At nataranta na ako.
Naalala kong ibinalik ko ang telepono sa bulsa ko, iniisip kong tama siya,
at kitang-kita kami doon para mabaril.
Di ko na mapigilang isipin, kahit ano'ng gawin.
Wala akong ideya noong naatasan ako sa kasong 'to,
'yong tindi, at pagkabalisa, at stress
na kaakibat nito.
Sabado ng gabi 'yon.
Doon lang ulit kami naghapunan ng asawa ko,
baka sa loob ng isang linggo at kalahati.
Nag-uusap kami sa mga nangyayari sa mga anak namin.
At inistorbo ako ng isang tawag
na may naganap na naman na pamamaril sa Ashland, Virginia.
May forensic evidence sila na maaaring makatulong sa paglutas ng kaso.
Sabi ko sa asawa ko, kailangan kong pumasok sa trabaho.
Tinanggap niyang parang propesyonal. Hindi ko sasabihin ang sinabi niya, pero…
Alam ng sinumang may asawa.
Si Jeffrey Hopper. May malubhang mga sugat, pero nakaligtas siya.
Bumibyahe sila ng asawa niya sa I-95, tumigil para maghapunan,
nang marinig ng asawa niya ang putok.
Tingin niya nagmula 'to sa kakahuyan.
Natagpuan ng mga crime scene technician ang isang note
na nakadikit sa puno na nasa plastic na Ziploc bag.
Oo, nababasa ko.
"Para sa 'yo, Mr. Police. Tawagin mo akong Diyos.
'Wag mong ilabas sa media."
"Kung mas mahalagang matigil ang pagpatay kaysa mahuli kami ngayon,
tatanggapin mo ang mga kahilingan namin, na di negotiable."
Ang kahilingan ay maglagay ng 10 milyong dolyar sa Bank of America account
na may ATM card.
"Sinubukan naming kontakin kayo para sa negosasyon, pero walang sumagot."
Malaking hakbang 'to sa kaso.
Balikan natin kung kailan sila tumawag,
tingnan kung may malalaman pa tayo.
Kinontak niya si Officer Derick…
na nagtrabaho sa media section, at sinabi kay Officer Derick
na sangkot sila sa pamamaril, pagnanakaw, at pagpatay
na nangyari sa Alabama.
Noong una, inakala ng mga imbestigador na hindi ito konektado.
Ilang kilometro ang layo ng pamamaril,
halos isang buwan bago nagsimula ang lahat sa Montgomery County.
Pero puwede mong ibigay ang ganyang lead sa FBI agent sa Alabama,
para puwedeng tingnan ang impormasyon.
Dalawang tao ang paaalis sa isang tindahan,
at may lumapit sa kanila at binaril sila,
ninakaw ang kita ng tindahan at tumakbo.
Pero may dalang Shooters magazine ang suspek.
Habang tumatakbo siya, nahulog niya ang magazine.
Nakausap namin ang detective tungkol sa ebidensyang nakuha
at sinabi niyang "May fingerprint sa catalog."
Tiningnan nila sa Alabama state identification system at walang tumugma.
Kaya pinasok namin ulit 'yong fingerprint sa National Database at may tumugma.
Ang fingerprint ay sa isang 17 anyos na nagngangalang Lee Boyd Malvo.
Ito ay isang aha moment. 'Yong OMG. May nalaman na tayo.
Mukhang dayo mula sa West Indies at nakulong na siya,
dahil sa pagtatawid ng border mula sa Canada papuntang States,
at kinuhanan ng fingerptint noon.
Tinanong nila si Malvo kung sino ang kasama niya at matandang lalaki daw.
May lehitimong papeles ang taong 'yon at ang pangalan ay John Allen Muhammad.
Sumali ako sa pagtitingin ng mga file
sa lahat ng posibleng malaman tungkol kay Muhammad.
Nagsilbi siya sa Army sa pangalang John Allen Williams.
May restraining order na inihain ang dati niyang asawa
para pigilan siyang makita ang mga anak nila,
dahil kinidnap niya ang mga ito sa loob ng mahabang panahon.
Talagang naramdaman ko, mula noon,
na tama ang mga tinitingnan namin, at mahuhuli na namin sila.
Isa iyon sa pinakamahusay na pangyayari ng mga tao sa loob ng tatlong linggo,
na tingin namin, malulutas na namin 'to.
Tinitingnan namin ang Virginia at DC,
lahat ng database na mayr'on, tungkol kay Muhammad.
'Yong pinakatinutukan namin,
'yong sasakyang nakarehistro kay John Allen Muhammad.
Isang asul na Chevy Caprice, na binili sa New Jersey.
May plaka, may pangalan, dalawang pangalan,
ang pinakamalaki sa isip namin,
ano'ng gagawin natin dito kung di pa natin alam nasaan sila?
At na sana mahuli na sila bago ang susunod na pagpatay.
Binaril 'yong bus driver sa Oxen Hill.
Natatakot ako. Magpadala kayo ng tulong. Pakiusap. Nasa bus ako.
Ang lapit mo na… Pero hindi pa.
May panibagong biktima.
Siguro pinaka-napressure kami pagkatapos ng pamamaril na 'yon.
Alam mo 'yon, "Bilisan mo. Kayanin mo 'to."
"Tingnan ang mga mahahalaga at gawin na para mahanap natin."
Naglabas na ng federal arrest warrant…
Nagtatrabaho ako sa night shift, at nasa TV sa opisina namin.
Nalaman din namin na Burgundy, o asul, na Chevy sedan ang hinahanap na sasakyan.
Nagulat akong mabalitaan na naghahanap kami ng asul na Caprice,
dahil marami kaming lead tungkol sa mga puting box truck.
Naghahanda na akong umalis sa opisina ng task force,
at isang superbisor mula sa Tactical Unit,
pinigilan niya ako at sinabing, "'Wag kang umalis. Nahanap na yata ang kotse."
Nakikipag-ugnayan siya sa State Police.
Nakita sa Washington County sa rest stop 'yong kotseng hinahanap namin.
Tingin nila may tao.
Hindi nila masabing may tao, dahil madilim ang bintana.
Kaya, umalis ako sa task force office. Agad.
Ayaw nating sundan tayo ng media, kaya hindi naka-on ang red light siren ko.
Kikitain naming lahat ang pulis ng estado malapit sa rest stop.
Umaasa ako at nagdarasal na ito na ang sasakyan at ito na ang mga tao.
At makakakita ng ebidensiya sa sasakyan
na mag-uugnay sa kanila sa mga pamamaril na nangyari.
Nakarating na kami sa staging area.
Nakausap ko ang kapitan na namamahala sa pulisya ng estado doon.
Sinabi niya sa amin na dumating na ang SWAT team
para pumunta sa kakahuyan at lapitan ang kotse, at maghihintay na lang kami.
Naghihintay lang kami ng kumpirmasyon na nahuli na sila.
At sana walang masugatan sa panghuhuli.
Labingwalong segundo.
Maraming bagay ang tumatakbo sa isip mo.
Ang taas ng adrenaline mo.
Tapos nakatanggap ako ng tawag.
Binasag ng tactical team ang dalawang bintana sa magkabilang gilid ng kotse.
Hinila silang dalawa palabas.
Nakita ko ang dalawang suspek, sina Muhammad at Malvo,
at sinadyang inilagay sila sa magkahiwalay na lugar sa magkabilang gilid ng kotse,
para hindi sila makapag-salita o makapag-usap.
Basag na salamin kung saan-saan.
Ginawa ang initial search.
At may butas sa trunk.
At makakagapang ka sa likod at magpaputok ng baril.
At pag inangat ang upuan sa likod, makikita mo ang rifle doon.
Mukhang, tapos na.
Kaya…
-Ano ang tingin n'yo kay Chief Moose? -Mahal namin siya!
Lumabas kami ng pinto at puro
mga taong nagsasaya, mga batang may karatula.
Lahat kami ay nabigla,
sinusubukang mag-focus. Ito ang sasabihin namin.
Salamat, Chief. Pasensya na at naghintay kayo ngayong gabi.
Iyon ang araw na wala masyadong tanong ang media.
Masaya silang marinig ang sasabihin namin.
October 3, si Prem Kumar Walekar sa Montgomery County.
October 3, si Sarah Ramos sa Montgomery County.
At inisa-isa niya ang lahat ng biktima at tumulo ang mga luha ko,
at makakahinga ka na, 'yong pagod biglang bumubuhos.
Ang aming panalangin ay para sa lahat ng biktima ng pamamaril. Salamat.
Nanonood ang mga anak ko ng press con at tumitingin sa akin,
tapos sa TV, tapos sa akin.
At parang, "Teka, Mom, nahuli mo siya."
"Bakit ka umiiyak?"
Sabi nila, "Sandali, puwede na tayong mag-recess!"
At tumatalon-talon sila, nakikipag-apir sa isa't isa,
at tumigil, tumingin sa akin at sinabing, "Di ba, Mom?"
At sabi ko, "Oo, puwede nang mag-recess."
Kasama ng saya ang iba pang mga emosyon.
17 KATAO ANG PINATAY AT 10 ANG SINUGATAN NINA JOHN ALLEN MUHAMMAD ATLEE BOYD MALVO
17 ANYOS NA SI LEE BOYD MALVO
AY HINATULAN NG HABAMBUHAY NA PAGKAKULONG NA WALANG PASUBALI
SI JOHN ALLEN MUHAMMAD AY HINATULAN NG CAPITAL MURDER
BINITAY SIYA NOONG 2009
Tagapagsalin ng Subtitle: Donna Escuin