HRABSTWO MONTGOMERY
Boże, widzę trupa na Aspen Hill Road.
- Mężczyzna? - Boże, to jest…
Proszę pani, co się dzieje?
Na moich oczach zginął mężczyzna.
Jeden martwy, wszędzie krew. Jestem na stacji…
To nie była statyczna sytuacja.
Nie było bezpiecznie.
Poszedłem do bagażnika i założyłem kamizelkę.
Na miejscu możemy mieć strzelca. Nie zrobię swojego, jeśli mnie postrzeli.
Nagle wybuchł chaos.
- Hrabstwo Montgomery. - Mam trupa na parkingu.
Potrzebuję karetki na rogu Mills i Connecticut.
Krwawienie z nosa i ust.
Czułem, że to się nie skończy, że musimy pytać, co będzie kolejne.
- Numer ratunkowy. - Chyba kogoś postrzelili.
Ktoś zastrzelił u nas kobietę.
Boję się.
Pomyślałem: „O rany.
To będzie piekło”.
DORWAĆ MORDERCĘ: WYSZKOLENI DO ZABIJANIA
Dzień dobry.
Terry Ryan, emerytowany śledczy z hrabstwa Montgomery w Maryland.
Mój ojciec pracował w telewizji.
Zarządzał jedną z lokalnych stacji,
zdarzało mu się jeździć na miejsca zbrodni.
Często zabierał mnie ze sobą.
Ciągle to pamiętam,
miałem może dziesięć lat, szedłem do auta
i jechałem do kolejnego zdarzenia.
Wedlug kumpli byłem dziwakiem.
To był dla mnie wstęp do pracy w wydziale zabójstw.
Przydzielono mnie do ciężkich przestępstw,
pracowałem w wydziale zabójstw, gdy to wszystko się zaczęło.
To nie był normalny poranek.
TRZECI PAŹDZIERNIKA 2002
Zaczęło się na rogu Aspen Hill,
która biegnie przez Waszyngton aż na przedmieścia.
To była godzina szczytu.
Na miejscu było już paru funkcjonariuszy,
którzy odgrodzili teren taśmą
i zaczęli przesłuchiwać świadków.
Kobieta tankowała samochód, gdy usłyszała huk.
Upadając na ziemię, ofiara powiedziała: „Postrzelili mnie”.
Nikt nie uciekał, nie było szybko odjeżdżającego samochodu.
Nic nie wskazywało na to, co się stało.
Mieliśmy jako takie pojęcie, skąd padł strzał,
ale nie wiedzieliśmy, czy ktoś strzelił z samochodu,
czy ze sklepu po drugiej stronie ulicy.
Szukałem pocisku
albo łuski.
Niczego nie znaleźliśmy.
Mój przełożony, sierżant Roger Thomson,
dowodził wtedy przydzielonym do sprawy oddziałem.
Lepszego przełożonego bym sobie nie wyobraził.
Musicie teraz…
Już to zrobiliśmy.
Naprawdę?
Dorastałem w Montgomery w stanie Maryland.
Chodziłem tam do podstawówki i liceum.
Potem spędziłem tam karierę.
Byłem policjantem przez 30 lat,
a śledczym przez 20.
Lubiłem składać sprawy do kupy,
rozwiązywać łamigłówki.
Gdy dojechałem na stację,
Terry Ryan poinformował mnie,
co tak naprawdę się stało.
Potem zadzwonili z informacją…
o kolejnej strzelaninie.
Ktoś zastrzelił kobietę
siedzącą na ławce
przed jakimś fast foodem.
Półtora kilometra dalej.
Miałem na tapecie dwa miejsca zbrodni
w kilka minut.
To niespotykane.
W hrabstwie Montgomery nie mamy wielu zabójstw.
Zastanawiałem się, kogo mam posłać, bo kończyli mi się ludzie,
którzy mogli zbadać miejsce zbrodni.
Rozmawiałem przez telefon z dowódcami
i ludźmi obecnymi w obu lokalizacjach,
gdy zadzwonił do mnie śledczy
sprawdzający trop w szpitalu.
On przekazał mi informację, że sprawdzany przez niego wypadek
okazał się zabójstwem.
Ofiara zginęła podczas koszenia trawnika.
Kolejne morderstwo w biały dzień.
Mieliśmy trzy morderstwa
i żadnych świadków, którzy mogliby podać lokalizację sprawcy.
Mieliśmy problem. Co tu się działo?
Dla każdego z nas była to nowość.
Zacząłem się obawiać, że też zostanę postrzelony.
Nie wiem, skąd padły strzały.
Tyle już widział,
a i tak po jego oczach poznałem, że coś się zmieniło.
Było ciężko.
Wszyscy przełożeni szli do Rogera.
Każdy pytał, co już wie, a przecież był w sytuacji,
która była dla niego nowa, niewiele o niej wiedział.
Nie mamy świadków.
Wszyscy słyszeli strzały, ale nikt nic nie widział.
Organizm ciągle produkuje adrenalinę, a ty walczysz, żeby nie przejęła kontroli.
Musisz walczyć ze sobą,
żeby nie zwariować.
Mamy to. Doug, bez statywu.
Dziennikarze i kamerzyści napływali do nas bez końca.
Za mną znajduje się stacja benzynowa, na której doszło do strzelaniny.
Trzymaliśmy ich z dala od miejsc zbrodni,
ale to bardzo trudne, bo brakowało nam ludzi.
Z ostatniej chwili. Śledczy nadal…
Trzy związane ze sobą morderstwa:
mężczyzna na stacji, kobieta na ławce i…
Było tam więcej dziennikarzy
niż policjantów.
Szczerze mówiąc, utrudniało nam to pracę.
W hrabstwie Montgomery zabójca pozostaje na wolności.
Nawet rozmowy były utrudnione,
bo media i organy ścigania
korzystały z tych samych częstotliwości.
Cały czas ktoś mówił coś na radiu.
Numer ratunkowy.
Potrzebujemy karetki na rogu Mills i Connecticut.
Znowu to samo.
Kolejne morderstwo na stacji parę kilometrów od nas.
Zadzwoniłem do matki, bo często tam tankowała.
Zabroniłem jej wychodzić z domu
i robić zakupy w okolicy.
„Nie wychodź z domu”.
Roger powiedział:
„Nie chcę ci tego robić, ale mamy kolejne morderstwo.
Musimy kogoś wysłać, pojedziesz?”.
Tym razem zginęła 20-letnia matka.
Pani Rivera odkurzała swój samochód,
który zaparkowała tutaj
przy odkurzaczu na monety.
Skontaktowaliśmy się z panem Riverą, mężem Lori-Ann.
Przyszedł na miejsce,
gdzie poinformowałem go o śmierci żony.
Widziałem te emocje,
był w żałobie.
Spytał: „Co powiem dziecku?”.
Przepraszam, to jest…
Nie spiesz się.
Wszystko gra.
Cieszyłem się, że dotarłem do biura, bo mogłem usiąść i wszystko połączyć.
Zebrałem wszystkie informacje, żeby ułożyć z nich sensowną całość.
Ludzie z nocnej zmiany poinformowali nas
o kolejnej strzelaninie z poprzedniego wieczoru.
Około 18.00
pan Martin zginął w centrum handlowym.
Znowu nie mieliśmy świadków.
Miałem pięć morderstw.
DRUGI PAŹDZIERNIKA, 18.04
Dzień wcześniej zginął pan Martin.
Następnego ranka pan Buchanan.
Świadkowie usłyszeli głośny huk.
Myśleli, że uderzyła go eksplodująca kosiarka.
Walekar zginął na stacji.
Sarah Ramos zginęła w centrum handlowym
na północ od miejsca, w którym zginął pan Walekar.
Potem biedna pani Rivera została zastrzelona na stacji Shell.
Zazwyczaj ofiarę i sprawcę coś łączy.
Może razem pracują? Może mieszkają w jednym budynku?
Może wszyscy wpadli gdzieś na strzelca?
Musisz porozmawiać z rodzinami ofiar,
żeby ustalić, czy istnieje jakiś związek.
To twój główny cel jako śledczego.
Próbujesz ułożyć te puzzle.
Próbujemy zebrać mnóstwo informacji, a mój dowódca powiedział,
że to on poprowadzi śledztwo.
Do sprawy zaangażowano FBI.
Pojawiło się też ATF.
Odetchnąłem z ulgą,
bo presja zmalała, ktoś inny miał się tym zająć.
Cześć.
Zaczniemy od trzeciego października, a potem cofniemy się do początków.
Mój mózg się nie cofa, umiem myśleć tylko do przodu.
Wszystko jest podzielone.
Nazywam się Michael Bouchard, byłem dowódcą
okręgowego biura ATF w Baltimore.
Do moich obowiązków należały kontakty z mediami.
Kiedy przyjechałem na miejsce, zastałem około 60 dziennikarzy
stojących przed komendą policji.
Nie cieszyłem się na to,
zwłaszcza w takich okolicznościach.
Jesteśmy w okolicy Waszyngtonu, jesteśmy pod lupą.
Ludzie będą się przyglądać.
Agencie Bouchard, która agencja prowadzi to śledztwo?
Zadawali mnóstwo pytań.
Nie mieliśmy wielu zeznań świadków, więc nie wiedzieliśmy, czego szukamy.
Nie miałem dużo powiedzenia mediom.
- Nie mogę odpowiedzieć. - Agencie…
Dziękuję.
Najważniejszym dowodem były badania balistyczne.
FRAGMENT POCISKU
Z ciała każdej z ofiar wyjęliśmy po kuli.
Te pociski trafiły do laboratorium ATF
parę kilometrów od komendy.
Wierzyłem w Waltera Dadridge’a, który pracował w naszym laboratorium.
Był świetnym biegłym,
jednym z najlepszych w kraju.
Pamiętam Mike’a Boucharda.
To szycha,
pracownicy rządowi niższego szczebla rzadko się z nimi widują.
Jest skromny, robi swoje, nie odpuszcza
i rozwiązuje dużo spraw.
To była sprawa w toku.
Presja rosła,
a oni chcieli natychmiast usłyszeć odpowiedzi.
Udało mi się ustalić, że pocisk z pierwszej sprawy
został wystrzelony z karabinu.
Amunicja 223 remington.
Pociski wystrzelone z jednej broni
będą miały na sobie takie same ślady.
Udało mi się ustalić, że wszystkie pociski z pierwszego dnia
zostały wystrzelone z tej samej broni.
To był przełom.
Wiedzieliśmy, że sprawca użył karabinu, więc założyliśmy,
że mamy do czynienia ze snajperem.
Snajper strzela z daleka,
ukrywając swoją pozycję.
To oznaczało, że strzały oddano z dystansu,
który mógł przekraczać nawet 30 metrów.
Śledczy rozszerzyli obszar poszukiwań.
Szukaliśmy świadków.
Jeden ze świadków ze stacji Mobil
zobaczył białego dostawczaka po drugiej stronie ulicy.
Świadkowie morderstwa Sarah Ramos
też widzieli szybko odjeżdżającego białego dostawczaka.
Może wystrzał był tak głośny,
bo odbijał się od wnętrza paki.
Może ktoś otwierał pakę, strzelał i zamykał.
Dlatego żaden ze świadków nie widział podejrzanego.
Pod koniec pierwszego dnia byliśmy wykończeni.
Miałem nadzieję, że to już koniec,
że nie będzie już nic więcej.
Wieczorem zadzwonił telefon.
Kolejna strzelanina, ale tym razem w Waszyngtonie
tuż za granicą z hrabstwem Montgomery.
Ofiary nie okradziono, nikt nie widział sprawcy.
Coś niewiarygodnego.
Jak to możliwe? Co łączy te sprawy?
W niewiele ponad dobę sześć pocisków zabiło sześć osób.
TRZECI PAŹDZIERNIKA
CZWARTY PAŹDZIERNIKA
Następnego dnia
media niemal rozbiły obóz.
Nie czekali już tylko przed drzwiami,
rozłożyli się też na parkingu.
Podchodzili do nas,
gdy szliśmy do wejścia.
Kolejna konferencja prasowa rozpocznie się o 18.00.
Nie potrafiliśmy tego wyjaśnić.
Jeszcze nie.
Mieliśmy tu wszystkich:
telewizję, radio, prasę.
Komendant podjął decyzję
o poinformowaniu ludzi, że szukamy białego dostawczaka.
To ford econovan.
Nie rozwiązalibyśmy tej sprawy bez mediów.
Ludzie byli naszymi oczami i uszami.
Jeśli znają państwo kogoś, kto posiada taki pojazd…
Pamiętajcie o tym.
Widziałeś coś? Daj nam znać.
Jeśli go zobaczysz, daj nam znać.
Policja zatrzymuje i przeszukuje białe samochody dostawcze…
Dostawaliśmy dużo telefonów.
Ktoś zobaczył białe auto tu,
ktoś zobaczył białe auto tam.
Widzieli je w sklepach i na stacjach,
ale nie połączyliśmy żadnego kierowcy z naszymi morderstwami.
Numer alarmowy w Spotsylvanii.
Na parkingu postrzelono kobietę.
- Oddycha? - Nie wiem.
CZWARTY PAŹDZIERNIKA, 14.27, PRZEŻYŁA
Postrzelenie Caroline Seawell w hrabstwie Spotsylvania
odmieniło to śledztwo,
bo do gry weszły różne jurysdykcje.
Spekulowano, że strzelec albo strzelcy zaczęli się przemieszczać,
że będą mordować w różnych okolicach.
Jaki jest motyw?
Ofiary są chyba dobierane losowo.
Jak w takim razie mamy być krok przed nim, jak ustalić, gdzie zaatakuje?
Dopóki nie poznamy motywu, będzie nam ciężko rozwiązać tę sprawę.
Postanowiliśmy powiększyć grupę zadaniową.
Trochę bliżej.
Utniecie mi nos?
Wywiad z April Carol.
Odebrałam w domu telefon.
Przełożona zapytała: „Siedzisz?”.
Odparłam: „Jasne, o co chodzi?”.
Na to ona dodała: „Muszę cię przypisać do sprawy snajpera”.
Właśnie przeprowadziłam się do Waszyngtonu.
Pierwszy i ostatni raz moim dowódcą była kobieta.
Sama była mamą, więc spytała:
„Dasz radę? Na pewno?
Wiem, że masz dzieci”.
Powiedziałam, że znalazłam nianię,
więc dam radę.
„Trenerze, jestem gotowa”.
CZWARTY PAŹDZIERNIKA
SIÓDMY PAŹDZIERNIKA
Akurat jadłam śniadanie i szykowałam się do pracy.
Z ostatniej chwili. Trzynastolatek jest w stanie krytycznym…
Natychmiast zrobiło mi się niedobrze.
Policja szuka strzelca…
Ktoś postrzelił w szkole niewinnego chłopca.
Atak na dziecko to krok za daleko.
Teraz to już sprawa osobista.
Uderzyło mnie to, bo sama byłam matką trójki chłopców.
Szkoły nie były bezpiecznym terenem.
Co z moimi dziećmi?
Wtedy miałem już pewność, że strzelec
zdawał sobie sprawę, jak bardzo terroryzuje okolicę.
Ludzie byli przerażeni.
Sprawca postrzelił dziecko, żeby wejść na nowy poziom
i sprawdzić reakcję społeczności.
Po Iranie Brownie
osiągnęliśmy najwyższy poziom emocjonalnego zaangażowania.
Nikt nie chciał robić sobie przerwy.
Ta sprawa pochłaniała nas 24 godziny na dobę.
Jeśli mają państwo jakieś informacje, proszę kontaktować się z numerem…
Gdy uruchomiliśmy infolinię,
telefony rozdzwoniły się jak szalone.
Mieliśmy 100 telefonów
obsługiwanych przez 100 osób z różnych agencji.
Każda z nich zajmowała się wpisywaniem donosów do systemu.
Ja miałam je sprawdzać
i określać na podstawie posiadanych informacji,
które z nich były priorytetowe.
Spora presja, bardzo nie chciałam czegoś przeoczyć.
Nie wiedziałam, czego szukam,
opierałam się na instynkcie.
SIÓDMY PAŹDZIERNIKA
ÓSMY PAŹDZIERNIKA
Z doświadczenia wiedziałam,
że seryjni mordercy pojawiają się na konferencjach.
Lubią wracać na miejsce zbrodni i przyglądać się pracy organów.
Odtworzyliśmy nagranie z konferencji,
szukając podejrzanych zachowań.
Dobrze wiedzieliśmy, że morderca może być pośród nas.
Na nagraniu dostrzegliśmy mężczyznę, który po konferencji podszedł do pulpitu
i zaczął przeglądać papiery komendanta Moose’a.
Uznaliśmy, że to bardzo dziwne.
Wtedy stał się głównym podejrzanym.
Musieliśmy go znaleźć.
Następnego dnia jechałam do pracy
i stanęłam na światłach.
Rzuciłam okiem na auto obok mnie i odniosłam wrażenie, że znam kierowcę.
Mózg szybko przetworzył informacje i przypomniałam sobie o zdjęciu.
Spojrzałam na odbitkę, a potem na samochód.
To był on.
To mógł być nasz snajper.
Musiałam działać.
Co teraz?
Nie zatrzymam go ot tak.
Za dużo samochodów, za dużo ludzi.
Jechałam za nim do biurowca, przy którym zaparkował.
Wchodząc bez wsparcia, ryzykowałabym, że zgubię samochód i jego.
Zadzwoniłam do przełożonego,
który pojawił się na miejscu ze wsparciem.
Ujęliśmy tego mężczyznę.
SALA PRZESŁUCHAŃ
To mógł być on.
Może go złapaliśmy?
Z przesłuchania pamiętam jego minę,
gdy zrozumiał, że podejrzewamy go o te morderstwa.
„Że co? Myślicie, że to ja? No nie”.
Twierdził, że po prostu fascynowała go ta sprawa.
Umiem odróżnić reakcję winnego człowieka od reakcji niewinnego.
Machnęłam ręką i stwierdziłam:
„Dureń był w złym miejscu o złym czasie”.
Sprawdziliśmy alibi, rozmawialiśmy z jego żoną.
Parę rzeczy pozwoliło nam szybko wykluczyć go z listy podejrzanych.
Cholera, gdyby to był on,
byłoby po sprawie, a ludzie znowu byliby bezpieczni.
Strzelec, którego policja nazywa nieuchwytnym snajperem,
terroryzuje okolice Waszyngtonu.
Każde morderstwo…
łamało nam serca,
bo oznaczało naszą porażkę.
Chcielibyśmy już zamknąć sprawę…
Ludzie byli przerażeni.
Wszyscy robimy, co możemy.
Szkoły przerwały zajęcia sportowe
i zabawy na zewnątrz.
Snajper terroryzujący okolice Waszyngtonu zabił osiem z dziesięciu swoich celów.
Ostatnią ofiarą jest 53-letni Kenneth Bridges.
Nie wiedzieliśmy, gdzie uderzy.
To było jak trzymanie piasku w dłoni.
Ciągle ucieka, bo nie da się go porządnie chwycić.
ÓSMY PAŹDZIERNIKA
CZTERNASTY PAŹDZIERNIKA
Przyglądałam się poszlakom,
gdy siedzący obok mnie agent odebrał telefon
od innego agenta, który był w Home Depot w Falls Church,
gdzie usłyszał strzały.
Mój mąż miał wolne,
miał pojechać do Home Depot z naszymi synami.
Spanikowałam, gdy usłyszałam słowa „Home Depot w Wirginii”,
bo nie wiedziałam, gdzie są.
Jechałam tam w wielkim stresie.
Na szczęście zadzwonili i nic im się nie stało.
Więcej nie musiałam wiedzieć.
Przyjechałam na miejsce.
Szłam przez ogromny parking
w kierunku centrum dowodzenia.
Nagle zadzwonił mój telefon.
Dzwonił tata z Los Angeles.
Powiedziałam: „Cześć, wszystko gra, ale nie mogę teraz rozmawiać”.
On odpowiedział: „Wiem! Widzę, że idziesz przez miejsce zbrodni!”.
Nie żyje kolejna kobieta.
Policja jest niemal pewna, że…
Panikował, mówił, że jeśli on widzi mnie w telewizji,
to zabójca też mnie zobaczy i mogę zginąć.
Aż zakręciło mi się w głowie.
Gdy odkładałam telefon, pomyślałam, że ma rację.
Wszyscy byliśmy na widoku.
Ciągle myślałam tylko o tym.
Gdy przydzielili mnie do tej sprawy, nie miałam pojęcia,
że będzie aż tak ciężka,
że będzie się wiązała z aż takim stresem i niepokojem.
CZTERNASTY PAŹDZIERNIKA
DZIEWIĘTNASTY PAŹDZIERNIKA
W sobotni wieczór jadłem z żoną kolację
po raz pierwszy od półtora tygodnia.
Ledwo zdążyłem się dowiedzieć, co tam u naszych dzieci,
gdy zadzwonił telefon.
W Ashland w Wirginii doszło do kolejnej strzelaniny.
Mieli dowody, które mogły nam pomóc rozwiązać sprawę.
Powiedziałem żonie, że muszę iść do pracy.
Przyjęła to z godnością.
Nie powtórzę, co naprawdę powiedziała.
Każdy żonaty mnie zrozumie.
DZIEWIĘTNASTY PAŹDZIERNIKA, 19.59
Jeffrey Hopper odniósł poważne obrażenia, ale na szczęście przeżył.
Jechali z żoną drogą I-95 i zatrzymali się na kolację.
Żona nagle usłyszała strzał.
Według niej huk dobiegł z lasu.
Technicy znaleźli list przypięty do drzewa w plastikowej torebce.
Już go przeczytam.
„Panie policjancie, nazywam się Bóg. Proszę nie przekazywać tego prasie.
Jeśli powstrzymanie morderstw jest ważniejsze od złapania nas,
spełnicie nasze żądania.
Warunki są nienegocjowalne”.
Mieliśmy wpłacić dziesięć milionów dolarów
na konto w Bank of America z podpiętą kartą bankomatową.
„Próbowaliśmy się skontaktować, by rozpocząć negocjacje,
ale nie odpowiedzieliście”.
To był przełom.
Znajdźmy tę rozmowę, może dowiemy się z niej czegoś jeszcze.
Rozmawiał z Derickiem,
funkcjonariuszem z działu medialnego.
Powiedział mu,
że brali udział w strzelaninie, napadzie i morderstwie,
do których doszło w Alabamie.
Początkowo śledczy uznali,
że między sprawami nie ma związku.
Do strzelaniny doszło daleko stąd
i jakiś miesiąc przed wydarzeniami z hrabstwa Montgomery.
Ale wystarczy przekazać taką poszlakę agentowi FBI w Alabamie,
a on poszuka dalej.
Dwie osoby wychodziły z firmy,
gdy ktoś do nich podszedł i strzelił.
Potem ukradł ich pieniądze
i uciekł na piechotę.
Podejrzany miał egzemplarz czasopisma Shooters.
Uciekając, upuścił go na ziemię.
Omówiliśmy dowody ze śledczym,
który powiedział, że na czasopiśmie były odciski.
Sprawdzili je w lokalnej bazie danych, ale to nic nie dało.
Postanowiliśmy, że sprawdzimy w krajowej bazie.
Udało się.
Odciski należały do 17-letniego Lee Boyda Malvo.
To był moment olśnienia. „Boże, wreszcie coś mamy”.
Był imigrantem z Indii Zachodnich.
Został zatrzymany
na granicy kanadyjsko-amerykańskiej.
To wtedy pobrano jego odciski.
Malvo twierdził, że był pod opieką starszego mężczyzny.
Ten człowiek był tu legalnie,
nazywał się John Allen Muhammad.
Byłam odpowiedzialna za wyszukanie informacji nt. Muhammada.
Służył w armii pod nazwiskiem John Allen Williams.
Jego była żona złożyła wniosek o zakaz zbliżania się,
żeby uniemożliwić mu spotkanie z dziećmi,
które wcześniej porwał.
Wtedy byłam przekonana,
że to oni i w końcu ich złapiemy.
To była jedna z lepszych chwil tych trzech tygodni.
Czuliśmy, że rozwiążemy sprawę.
Sprawdzaliśmy dane z Wirginii i Waszyngtonu,
ale przeszukiwaliśmy również wszystkie krajowe rejestry.
Skupiliśmy się na samochodzie
zarejestrowanym przez Johna Allena Muhammada.
Niebieski chevrolet caprice kupiony w New Jersey.
Mieliśmy tablice rejestracyjne i dwa nazwiska.
Najważniejsze pytanie brzmiało:
co dalej, jeśli nie mamy pojęcia, gdzie teraz są?
Mieliśmy nadzieję, że będziemy szybsi od nich.
Ktoś postrzelił kierowcę na Oxen Hill.
Boję się, pomóżcie mi. Proszę, jestem w tym autobusie.
Jesteś już blisko, ale jednak to nie to.
Kolejna ofiara.
W tym momencie presja była ogromna.
Czuliśmy, że musimy się spieszyć.
„Zbierzmy wszystkie ważne elementy i znajdźmy ich”.
DWUDZIESTY TRZECI PAŹDZIERNIKA
Wydano nakaz aresztowania…
Akurat pracowałem na nocnej zmianie, gdy zobaczyłem wiadomości w telewizji.
Policja szuka niebieskiego sedana marki Chevrolet.
Zaskoczyła mnie informacja nt. niebieskiego chevroleta caprice.
Tak wiele tropów wskazywało na białego dostawczaka.
Akurat wychodziłem z biura,
gdy kierownik jednostki taktycznej
zatrzymał mnie i powiedział: „Nie wychodź.
Chyba znaleźli samochód”.
Kontaktował się z policją stanową.
Ktoś zauważył poszukiwany samochód na postoju w hrabstwie Waszyngton.
Sądzili, że ktoś jest w środku, ale nie mieli pewności
przez przyciemnione szyby.
Wybiegłem z biura.
Nie chcieliśmy tam dziennikarzy, więc nie jechałem na sygnale.
Mieliśmy się spotkać z policją stanową
w okolicy tego postoju.
Miałem nadzieję, że to właściwy samochód,
że w środku znajdziemy dowody,
które powiążą ich z morderstwami.
W końcu dotarliśmy na miejsce.
Rozmawiałem z dowódcą policji stanowej.
Powiedział, że SWAT jest już na miejscu.
Mieli podejść auto od strony lasu, my mieliśmy czekać.
Nie mogłem się doczekać potwierdzenia, że ich dorwaliśmy.
Miałem też nadzieję, że nikomu nic się nie stanie.
Osiemnaście sekund.
Tysiące myśli naraz…
a do tego mnóstwo adrenaliny.
W końcu zadzwonił telefon.
Zespół taktyczny wybił dwie szyby
i wyciągnął obu podejrzanych.
Mieliśmy dwóch podejrzanych: Muhammada i Malvo.
Celowo usadzili ich po dwóch różnych stronach auta,
żeby nie mogli się komunikować.
Na ziemi leżało szkło.
Przeszukaliśmy samochód.
W bagażniku była dziura,
która umożliwiała oddanie strzału z tylnego siedzenia.
Po wyjęciu tylnej kanapy
znaleźliśmy karabin.
To był koniec.
No i…
- Co sądzicie o komendancie? - Kochamy go!
Wyszliśmy przed budynek
i zobaczyliśmy wiwatujących ludzi.
Byliśmy w szoku,
ale próbowaliśmy się skupić.
Dziękuję, panie komendancie.
Tego dnia dziennikarze nie mieli wielu pytań.
Ucieszył ich nasz komunikat.
Trzeci października, Prem Kumar Walekar w hrabstwie Montgomery.
Trzeci października, Sarah Ramos w hrabstwie Montgomery.
Gdy zaczął wymieniać nazwiska ofiar, popłakałam się.
Poczułam ulgę, ale wtedy dotarło do mnie też zmęczenie.
Będziemy modlić się za wszystkie ofiary.
Moje dzieci oglądały tę konferencję.
Patrzyły raz na mnie, raz na telewizor.
W końcu spytali: „Mamo, dorwałaś go. Czemu płaczesz?”.
Potem krzyknęli: „Wróci zabawa na zewnątrz!”.
Skakali, przybijali piątki,
po czym upewnili się: „Prawda, mamo?”.
Odpowiedziałam: „Tak, wróci”.
Czułam radość i wszystkie inne emocje naraz.
JOHN ALLEN MUHAMMAD I LEE BOYD MALVO ZABILI 17 OSÓB, A RANILI KOLEJNYCH 10
17-LETNI LEE BOYD MALVO ZOSTAŁ SKAZANY NA DOŻYWOCIE
JOHN ALLEN MUHAMMAD ZOSTAŁ SKAZANY NA KARĘ ŚMIERCI
KARĘ WYKONANO W ROKU 2009
Napisy: Jędrzej Kogut