‎(มอนต์โกเมอรีเคาน์ตี ‎รัฐแมริแลนด์)
‎พระเจ้า มีคนตายอยู่ที่ถนนเอสเพนฮิลล์ค่ะ
‎ใครครับ
‎- พระเจ้าช่วย มัน… ‎- คุณผู้หญิงฟังผมนะ
‎เกิดอะไรขึ้น
‎มีคนถูกฆ่าต่อหน้าฉันเลย
‎พบผู้บาดเจ็บหนึ่งราย เลือดกระเซ็นทั่ว ‎ผมอยู่ที่ปั๊มน้ำมัน…
‎นี่ไม่ใช่เหตุสงบแน่นอน ‎ไม่ปลอดภัยอย่างเห็นได้ชัด
‎ผมเลยไปที่ท้ายรถแล้วหยิบเสื้อกันกระสุนออกมา
‎ถ้ามีมือปืนลอยนวลอยู่ ‎เราก็ทำงานต่อไม่ได้ถ้าถูกยิงขึ้นมา
‎แล้วหายนะก็ปะทุขึ้น
‎- มอนต์โกเมอรีเคาน์ตีค่ะ ‎- มีคนถูกยิงที่หลังบ้านเราครับ
‎เราต้องการรถพยาบาลที่ ‎ถนนมิลส์ตัดกับคอนเนคทิคัตค่ะ
‎มีเลือดไหลออกจากจมูกและปากเธอ
‎มันเกิดความรู้สึกที่ ‎ไม่ใช่ว่าจะจบลงเมื่อไหร่ แต่จะเกิดอะไรต่อไป
‎แจ้งเหตุด่วน 911 ค่ะ
‎มีเสียงดังมาก ไม่แน่ใจว่าเขาถูกยิงหรือเปล่า
‎มีผู้หญิงถูกยิงตรงลานจอดรถเราค่ะ
‎ฉันกลัวมากเลย
‎ผมคิดว่า "ให้ตายสิ นี่มันต้องเป็นนรกแน่นอน"
‎(ล่าฆาตกรโฉด ‎ฝึกมาฆ่า)
‎อรุณสวัสดิ์ครับ
‎ผมเทอร์รี่ ไรอัน อดีตตำรวจสายสืบ ‎จากมอนต์โกเมอรีเคาน์ตี รัฐแมริแลนด์
‎พ่อผมเคยทำงานในวงการทีวี
‎เขาเป็นผู้จัดการสถานีในช่องท้องถิ่นแห่งหนึ่ง
‎และก็มักจะออกไปที่จุดเกิดเหตุเสมอ
‎เขาชอบพาผมติดไปด้วย
‎ความทรงจำแรกๆ ของผม ‎น่าจะสักตอนสิบขวบได้ คือผมโดดขึ้นรถ
‎แล้วขับไปที่เกิดเหตุใกล้ๆ
‎เพื่อนผมคิดว่าผมทำตัวห่ามๆ
‎นั่นคือสิ่งที่ทำให้ผมได้รู้จัก ‎กับการสืบสวนคดีฆาตกรรม
‎ผมได้รับมอบหมาย ‎ให้ไปอยู่แผนกอาชญากรรมร้ายแรง
‎ผมอยู่ในฝ่ายคดีฆาตกรรม ‎ในตอนที่เกิดเหตุการณ์นี้ขึ้นครับ
‎และวันนั้นมันก็เป็นเช้าปกติวันนึง
‎(วันที่ 3 ตุลาคม 2002)
‎มันเกิดขึ้นที่หัวมุมถนนเอสเพนฮิลล์
‎ซึ่งเป็นถนนขาเข้าและออก ‎จากวอชิงตันดีซีไปยังชานเมือง
‎ตอนนั้นยังเป็นช่วงจราจรหนาแน่นในช่วงเช้า
‎มีเจ้าหน้าที่ลาดตระเวนหลายคน ‎อยู่ในจุดเกิดเหตุแล้ว
‎พวกเขาล้อมบริเวณที่เกิดเหตุด้วยเทป
‎และสอบปากคำผู้คนที่อยู่แถวๆ นั้น
‎มีผู้หญิงที่กำลังเติมน้ำมันอยู่ตรงหัวจ่าย ‎ได้ยินเสียงปืน
‎เธอได้ยินเหยื่อพูดว่า "ผมถูกยิง" แล้วก็ล้มลงไป
‎ไม่มีใครเห็นคนวิ่ง คนยืน รถหลบหนี
‎ไม่มีอะไรบ่งบอกเลยว่าจะเกิดเหตุแบบนี้
‎เราพอจะคาดเดาได้คร่าวๆ ว่า ‎กระสุนถูกยิงมาจากทิศทางไหน
‎แต่คุณไม่รู้ว่ามันถูกยิงจากทิศนั้น ‎ขณะกำลังขับรถผ่านไป
‎หรือจากศูนย์การค้าฝั่งตรงข้าม
‎ผมมองหากระสุนปืน
‎หรือปลอกกระสุน
‎แต่ก็ไม่พบอะไรเลย
‎หัวหน้าผมในตอนนั้น ‎ส.ต.อ.โรเจอร์ ทอมป์สัน
‎เขาเป็นคนคุมทีมที่ผมอยู่
‎โรเจอร์เป็นสุดยอดหัวหน้าที่ดีที่สุด ‎เท่าที่คุณจะจินตนาการได้เลยครับ
‎คุณต้อง…
‎เราทำไปแล้วครับ
‎ทำแล้วเหรอ
‎ผมโตที่มอนต์โกเมอรีเคาน์ตี รัฐแมริแลนด์
‎ผมเรียนที่นั่น เรียนม.ปลายที่นั่น
‎แล้วก็ทำงานที่นั่นตลอดจนเกษียณครับ
‎ผมเป็นตำรวจมา 30 ปี
‎เป็นตำรวจสายสืบ 20 ปี
‎และผมชอบที่ได้ปะติดปะต่อเรื่องราวเข้าด้วยกัน
‎เพื่อจะไขปริศนา
‎(เวลา 8:24:58 น. - 08:25:01 น.)
‎ตอนผมไปถึงปั๊มน้ำมัน เทอร์รี่ ไรอันก็บอกว่า
‎เกิดอะไรขึ้นบ้าง ณ ที่เกิดเหตุ
‎แล้วผมก็ได้รับสาย…
‎แจ้งว่ามีเหตุยิงเกิดขึ้นอีก
‎ผู้หญิงคนนี้ถูกยิงขณะกำลังนั่งอยู่ ‎บนม้านั่งหน้าร้านอาหารฟาสต์ฟู้ด
‎ห่างไปแค่หนึ่งไมล์เท่านั้น
‎เท่ากับผมมีที่เกิดเหตุสองคดี ‎ที่เกิดห่างกันแค่ไม่นาทีเท่านั้น
‎ไม่ปกติอย่างมาก
‎ในมอนต์โกเมอรีเคาน์ตี ‎มีเหตุฆาตกรรมไม่มากขนาดนั้น
‎ผมคิดว่าจะส่งใครไปดูดี
‎เพราะเรามีคนไม่พอจะส่งไปที่เกิดเหตุ
‎ผมคุยโทรศัพท์อยู่กับผู้บังคับบัญชา
‎คุยกับเจ้าหน้าที่ในที่เกิดเหตุทั้งสองคดี
‎แล้วก็ได้รับสายจากสายสืบอีกคนที่อยู่ที่รพ.
‎แจ้งความคืบหน้าว่า ‎เขากำลังดูแลอุบัติเหตุหนึ่งคดีที่เป็นเหตุถูกยิง
‎เหยื่อกำลังตัดหญ้า ‎และถูกยิงตอนกลางวันแสกๆ
‎เหมือนกับคนอื่นๆ
‎ตอนนี้เรามีเหยื่อฆาตกรรมสามราย
‎และไม่มีพยานเห็นเหตุการณ์เลย ‎ว่ามือปืนยิงมาจากไหน
‎เรามีปัญหาแล้ว นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น
‎เราต้องเผชิญกับสิ่งที่ไม่เคยพบเจอมาก่อน
‎ผมเกิดหวาดกลัวขึ้นมา ‎ว่าอาจจะถูกยิงในตอนที่อยู่ที่นั่นด้วย
‎ผมไม่รู้ว่าเขายิงมาจากตรงไหน
‎โรเจอร์เคยผ่านมาหมดแล้วครับ
‎แต่ผมดูสายตาเขาออกเลยว่า ‎ตอนนี้เขากำลังรู้สึกอะไรอีกแบบนึง
‎มันตึงเครียด
‎ผู้บังคับบัญชาแต่ละคน ‎ตามสายการบังคับบัญชาพากันมารุมโรเจอร์
‎"รู้อะไรบ้าง" แล้วเขาก็อยู่ในสถานการณ์ ‎ที่ไม่ค่อยได้พบนัก
‎คือมีข้อมูลน้อยมากๆ
‎เราไม่มีพยาน
‎ทุกคนได้ยินเสียงปืน แต่ไม่มีใครเห็นอะไร
‎อะดรีนาลีนคุณหลั่งตลอดเวลา
‎และคุณก็พยายามไม่ให้มันควบคุมคุณ
‎คือคุณพยายามตั้งสตินั่นแหละครับ
‎(เวลา 9:29:58 น. - 9:30:02 น.)
‎ได้ละ ถือกล้องไปเลยดั๊ก
‎ตอนนี้ก็มีผู้สื่อข่าว ตากล้องหลั่งไหลกันเข้ามา
‎ดูข้างหลังผมนะครับ นี่คือปั๊มน้ำมัน
‎ที่เกิดเหตุยิงขึ้น
‎เราพยายามกันพวกเขาออกจากที่เกิดเหตุ ‎แต่มันก็ยากมากครับ
‎เพราะคุณไม่มีกำลังคนมากพอ
‎ข่าวด่วนค่ะ สายสืบยังคง…
‎เชื่อมโยงเหตุยิงทั้งสามครั้ง ‎ในมอนต์โกเมอรีเคาน์ตี
‎ชายที่กำลังเติมน้ำมัน หญิงที่นั่งบนม้านั่ง…
‎มีผู้สื่อข่าวกับตากล้อง ‎มากกว่าเจ้าหน้าที่ตำรวจซะอีก
‎และบอกตามตรงครับว่า ‎มันทำให้เราทำงานได้ยากขึ้น
‎มือปืนยังคงลอยนวลในมอนต์โกเมอรีเคาน์ตี
‎คุณสื่อสารกับเพื่อนร่วมงานได้ยาก ‎เพราะตอนนั้นสื่อกับผู้รักษากฎหมาย
‎ยังใช้บริการวิทยุไร้สายเดียวกัน
‎และก็มีการสื่อสารทางวิทยุเยอะมากๆ ครับ
‎(เวลา 9:57:57 น. ‎- ‎9:58:01 น.)
‎แจ้งเหตุด่วน 911 ค่ะ
‎เราต้องการรถพยาบาลที่ ‎ถนนมิลส์ตัดกับคอนเนคทิคัตค่ะ
‎เอาอีกแล้วครับ
‎มีเหตุยิงที่ปั๊มน้ำมันอีกแห่ง ห่างไปไม่กี่ไมล์
‎ผมโทรหาแม่เพราะท่านไปที่ปั๊มนั้นบ่อยๆ
‎และบอกว่าอย่าออกมาข้างนอก
‎และอย่าไปร้านขายของแถวๆ นั้น ‎"แค่อย่าออกจากบ้านก็พอ"
‎โรเจอร์เข้ามาหาผมแล้วบอกว่า
‎"ไม่อยากจะบอกเลยนะ แต่มีเหตุยิงอีกครั้งแล้ว"
‎"เราต้องส่งคนไปที่นั่น คุณไปได้ไหม"
‎เหยื่อเป็นหญิงสาวอายุยี่สิบกว่าๆ เป็นแม่คน
‎คุณริเวร่ากำลังดูดฝุ่นในรถ
‎ซึ่งจอดอยู่ข้างหลังนี้ ‎ตรงตู้เครื่องดูดฝุ่นหยอดเหรียญนั่นครับ
‎เราติดต่อสามีของคุณริเวร่า ลอริ-แอนน์
‎เขามาที่เกิดเหตุ
‎ผมต้องแจ้งการตายของภรรยาเขา
‎ผมเห็นอารมณ์ของเขาเลยครับ ‎คือเขาเศร้าโศก
‎เขาบอกว่า "ผมจะไปบอกลูกยังไง"
‎ขอโทษครับ แต่มันแค่…
‎ตามสบายเลยครับ
‎โอเคละครับ
‎ผมดีใจที่ได้มีสำนักงาน เพราะจะได้นั่งลง
‎พยายามปะติดปะต่อเรื่องเข้าด้วยกัน
‎จะได้รวบรวมเอาข้อมูลทั้งหมดที่มี
‎แล้วทำความเข้าใจมัน
‎เราได้ข้อมูลมาจากเจ้าหน้าที่กะกลางคืน
‎ว่ามีเหตุยิงเกิดขึ้นเมื่อคืนก่อน
‎(รายงานคดี ‎กรมตำรวจมอนต์โกเมอรีเคาน์ตี)
‎ช่วงประมาณหกโมงเย็น ‎คุณมาร์ตินถูกยิงที่หน้าศูนย์การค้า
‎และแน่นอนว่า ‎ไม่มีพยานเห็นเหตุการณ์อีกแล้ว ไม่มีเลย
‎ตอนนี้ผมรู้แล้วว่ามีเหตุยิงทั้งหมดห้าครั้ง
‎(เจมส์ ดี มาร์ติน ‎วันที่ 2 ต.ค. เวลา 18.04 น.)
‎เมื่อคืนก่อนคุณมาร์ตินถูกยิง
‎เช้าวันถัดมา เหยื่อถูกยิงรายแรกคือคุณบูเคนัน
‎พยานได้ยินเสียงดังปัง
‎พวกเขานึกว่าเครื่องตัดหญ้าคงระเบิดใส่เขา
‎ต่อไปคือเหตุยิงวาเลการ์ที่ปั๊มน้ำมัน
‎ซาร่าห์ เรมอสถูกยิงที่ศูนย์การค้า
‎ทางเหนือจากจุดที่คุณวาเลการ์ถูกยิง
‎และคุณริเวร่าที่น่าสงสารถูกยิงที่ปั๊มเชลล์
‎โดยทั่วไปแล้ว ‎มันจะมีจุดเชื่อมโยงบางอย่างระหว่างเหยื่อ
‎กับผู้ต้องสงสัย
‎พวกเขาทำงานที่เดียวกันหรือเปล่า ‎พวกเขาอยู่ที่เดียวกันหรือเปล่า
‎พวกเขาเคยเผชิญหน้ากับคนที่เป็นมือปืนหรือเปล่า
‎คุณต้องเข้าไปคุยกับครอบครัวเหยื่อ
‎เพื่อหาว่ามีจุดเชื่อมโยงอะไรบ้างไหม
‎นั่นคือเป้าหมายหลักในฐานะสายสืบครับ
‎คุณพยายามต่อชิ้นส่วนต่างๆ เข้าด้วยกัน
‎เราพยายามรวบรวมข้อมูลจำนวนมาก ‎และผู้บัญชาการของผมก็บอกว่า
‎เขาจะรับหน้าที่คุมการสืบสวนนี้เอง
‎มีเอฟบีไอมาร่วมด้วย
‎เอทีเอฟมาร่วมด้วย
‎ผมเลยโล่งใจไปเปลาะหนึ่ง ‎ที่รับแรงกดดันลดลง
‎และส่งต่อไปยังคนอื่นแทน
‎สวัสดีครับ
‎เริ่มจากวันที่ 3 ตุลาคมก่อนนะครับ ‎แล้วเราค่อยคุยเรื่องก่อนหน้านั้นต่อได้
‎สมองผมไม่มีย้อนกลับนะ ไปข้างหน้าอย่างเดียว
‎สมองผมแยกแยะแบบนั้น
‎ผมชื่อไมเคิล บูชาร์ด
‎เป็นเจ้าหน้าที่พิเศษดูแลภาคสนามในบัลติมอร์
‎ประจำกระทรวงเอทีเอฟครับ
‎หนึ่งในหน้าที่ของผม ‎ในฐานะเจ้าหน้าที่ที่ดูแลภาคสนาม
‎คือการรับมือกับสื่อ
‎ตอนผมมาถึง ‎ผมว่าน่าจะมีผู้สื่อข่าวราวๆ 50 ถึง 60 คน
‎ประจำการกันด้านนอกสำนักงานตำรวจ
‎ผมไม่ได้อยากจะทำเลยครับ
‎โดยเฉพาะในเหตุการณ์แบบนี้ด้วยแล้ว
‎แต่คุณอยู่ในพื้นที่วอชิงตันดีซี ‎มันถูกจับตาอย่างใกล้ชิด
‎ไม่ว่าคุณจะทำอะไร ก็จะมีคนจับตามองเสมอ
‎เจ้าหน้าที่บูชาร์ดครับ ‎หน่วยงานไหนที่จะเป็นคนคุมการสืบสวนนี้ครับ
‎พวกเขาถามคำถามมากมาย
‎ทั้งหมดนี้ไม่สามารถ…
‎ไม่ได้รับมือสำหรับ…
‎เราไม่มีพยานเห็นเหตุการณ์มากนัก ‎และเราก็ไม่รู้ว่า
‎เรากำลังตามหาใครอยู่
‎เลยมีอะไรแถลงต่อสื่อไม่มากนักครับ
‎ผมคงตอบคำถามนั้นไม่ได้ครับ ขอโทษด้วย
‎เจ้าหน้าที่บูชาร์ด
‎ขอบคุณครับ
‎หลักฐานที่เด่นชัดที่สุด ‎ที่เรามีคือรายงานวิถีกระสุน
‎(ซาร่าห์ เรมอส ‎เศษกระสุน)
‎กระสุนที่ผ่าจากตัวเหยื่อแต่ละราย
‎กระสุนปืนพวกนี้ถูกส่งไปยังห้องทดลองเอทีเอฟ
‎ห่างจากสำนักงานตำรวจไปหนึ่งหรือสองไมล์
‎และผมก็มั่นใจในตัววอลเตอร์ แดนดริดจ์ ‎ที่ทำงานในห้องทดลองด้วยครับ
‎เขาเป็นนักนิติเวชชั้นยอด ‎น่าจะเป็นหนึ่งในคนที่เก่งที่สุดในประเทศ
‎ผมจำไมค์ บูชาร์ดได้ครับ ‎เขาคือหนึ่งในเจ้าหน้าที่ระดับสูง
‎ที่เจ้าหน้าที่รัฐชั้นผู้น้อยแบบเรา ‎ไม่ค่อยได้ติดต่อด้วยนัก
‎เขาเป็นคนถ่อมตัว ทำหน้าที่ตัวเอง ขยัน
‎ไขคดีไปเป็นจำนวนมาก
‎นี่ยังเป็นสถานการณ์ที่เกิดต่อเนื่อง
‎พวกเขากดดันอยากได้คำตอบในทันที
‎กระสุนและเศษกระสุนนัดแรกที่ผมได้รับ
‎ผมระบุว่ามันถูกยิงมาจากปืนไรเฟิล
‎เป็นกระสุนปืนเรมิงตัน .223
‎กระสุนทุกนัดที่ยิงมาจากปืนกระบอกเดียวกัน
‎จะมีรอยพิเศษแบบเดียวกัน
‎ผมสามารถระบุได้ว่าทุกๆ เหตุยิงในวันแรก
‎ยิงมาจากปืนกระบอกเดียวกันครับ
‎นี่เป็นเบาะแสใหญ่ของเรา
‎เพราะเมื่อเรารู้แล้วว่า ‎เหตุยิงมอนต์โกเมอรีเคาน์ตีน้นใช้ปืนไรเฟิล
‎เราก็รู้ว่ากำลังเจอกับมือปืนซุ่มยิง
‎แปลว่ามีคนยิงมาจากระยะไกล
‎และคุณมองไม่เห็นว่ายิงมาจากไหน
‎นั่นแปลว่าจุดยิงต้องอยู่ห่างออกไป
‎อย่างน้อยๆ 50 ถึง 100 ฟุต ‎หรือไม่ก็มากกว่านั้นครับ
‎ดังนั้นทีมสืบสวนจึงขยายวงค้นหา
‎เรากำลังตามหาพยาน
‎ที่ปั๊มน้ำมันมีพยาน
‎และเห็นรถบรรทุกสีขาวอยู่ฝั่งตรงข้ามถนน
‎พยานในเหตุยิงซาร่าห์ เรมอส
‎ก็เห็นรถบรรทุกสีขาวรีบออกจากที่เกิดเหตุไป
‎บางทีเหตุผลที่เสียงปืนดังมาก
‎ก็เพราะมันดังสะท้อนจากท้ายตู้รถบรรทุกสีขาว
‎บางทีอาจจะมีคนเปิดประตูหลัง ‎เหนี่ยวไก แล้วค่อยปิดประตูลง
‎จึงไม่มีพยานเห็นตัวผู้ต้องสงสัยเลย
‎(เวลา 9:19:58 น. - 9:20:02 น.)
‎ตอนจบวันแรกลง ‎พวกเราหมดเรี่ยวแรงกันเลยครับ
‎ผมรู้เลยว่าผมแอบหวังในใจว่าให้มันจบซะที
‎ให้เราไขคดีที่เกิดขึ้นแล้วได้
‎ในตอนเย็นเราก็ได้รับโทรศัพท์
‎มีเหตุยิงอีกครั้งที่วอชิงตันดีซี
‎ข้ามเขตมอนต์โกเมอรีเคาน์ตี ‎ไปวอชิงตันดีซีแค่นิดเดียว
‎เขาไม่ได้ถูกปล้น ไม่มีใครเห็นคนร้าย
‎อย่างกับไม่ใช่เรื่องจริงเลยครับ
‎มันยังเกิดขึ้นอีกได้ยังไง ‎แล้วมันเชื่อมโยงกันตรงไหน
‎ในเวลาไม่ถึงวัน มีเหตุยิงหกนัด หกศพ
‎(วันที่ 3 ตุลาคม)
‎(วันที่ 4 ตุลาคม)
‎วันต่อมาสื่อก็เริ่มมาปักหลักรอกัน
‎ไม่ใช่แค่ตรงถนน แต่ที่หน้าสำนักงานตำรวจเลย
‎มาอยู่กันตรงลานจอดรถเรา
‎พอเราเดินออกนอกประตูก็กรูกันเข้ามา
‎เขาจะเปิดแถลงข่าวที่นี่อีกครั้ง ‎ในเวลาหกโมงเย็นครับ
‎บางทีเขาอาจจะมีข้อมูลเพิ่มมากขึ้น
‎คุณอธิบายไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้น ‎เราอธิบายไม่ได้
‎ตอนนั้นอธิบายไม่ได้
‎สื่อทำข่าวกันทั้งทีวี วิทยุ และสิ่งพิมพ์
‎และทางผู้กำกับก็ตัดสินใจ
‎ที่จะแจ้งให้ประชาชนทราบ ‎ว่าเรากำลังตามหาคนที่ขับรถบรรทุกสีขาว
‎รถฟอร์ด รุ่นอีโค่โนแวน
‎เรารู้ว่าเราไขคดีนี้ไม่ได้แน่ ‎หากไม่มีสื่อมวลชน
‎ประชาชนเป็นหูเป็นตาให้เรา
‎กรุณาดูภาพนี้นะครับ ‎หากคุณรู้จักใครที่ขับรถแบบนี้…
‎พึงระลึกเอาไว้เสมอ
‎ถ้าคุณเคยเห็นรถแบบนี้ โทรหาเรา
‎ถ้าคุณได้เห็นรถแบบนี้ โทรหาเรา
‎รถตู้ส่งของสีขาวถูกสกัดตรวจค้น…
‎เราเริ่มได้รับแจ้งเหตุจำนวนมาก
‎พวกเขาเห็นรถบรรทุกสีขาวที่แยกนี้
‎เห็นรถบรรทุกสีขาวที่แยกนั้น
‎ทั้งหมดถูกพบเห็นที่ศูนย์การค้าและปั๊มน้ำมัน
‎แต่ไม่มีข้อมูลไหน ‎ที่เชื่อมโยงคนขับเข้ากับเหตุยิงได้เลย
‎(เวลา 2:29:58 น. - 2:30:02 น.)
‎แจ้งเหตุด่วน 911 ค่ะ
‎มีผู้หญิงถูกยิงที่ลานจอดรถบ้านเราค่ะ
‎เธอยังหายใจอยู่ไหมคะ
‎ฉันไม่รู้ค่ะ
‎(แคโรลีน ซีเวลล์ ‎วันที่ 4 ต.ค. เวลา 14.27 น. รอดชีวิต)
‎เหตุยิงแคโรลีน ซีเวลล์ ‎เกิดขึ้นที่สปอตซิลเวเนียเคาน์ตี รัฐเวอร์จิเนีย
‎ขยายขอบเขตการสืบสวนไปอย่างมากครับ
‎(เฟรเดอริกส์เบิร์ก รัฐเวอร์จิเนีย)
‎ตอนนี้มีเรื่องของเขตอำนาจศาลต่างกัน ‎เข้ามาเกี่ยวด้วย
‎มีการคาดเดาว่าตอนนี้มือปืนกำลังเคลื่อนที่
‎และกำลังเล็งเป้าไปยังคนในหลายพื้นที่
‎แรงจูงใจคืออะไร
‎เพราะมันดูเหมือนการสุ่มยิง
‎คุณจะคิดล้ำหน้าไปหนึ่งก้าว ‎เพื่อจะหาว่าพวกเขาจะทำอะไรต่อไปยังไง
‎ถ้าเรายังหาแรงจูงใจไม่เจอ ‎การไขคดีนี้ก็คงลำบากมากครับ
‎เราเลยตัดสินใจขยายทีมปฏิบัติการ
‎ใกล้อีกนิด
‎จะให้โดนจมูกฉันเหรอคะ
‎สัมภาษณ์เอพริล แครอล เทคสอง มาร์ค
‎ฉันอยู่บ้านและโทรศัพท์ก็ดังขึ้น ‎แล้วหัวหน้าฉันก็บอกว่า "นั่งอยู่หรือเปล่า"
‎และฉันก็บอกว่า "ค่ะ มีอะไรเหรอ"
‎แล้วเธอก็บอกว่า ‎"ฉันต้องส่งคุณไปทำคดีมือปืนซุ่มยิง"
‎ฉันและครอบครัวเพิ่งย้ายมาที่วอชิงตันดีซี
‎นั่นคือครั้งแรกและครั้งเดียว ‎ที่ฉันมีหัวหน้าเป็นผู้หญิง
‎ซึ่งก็เป็นแม่คนเหมือนกัน และเธอบอกฉันว่า
‎"แน่ใจนะว่าทำคดีนี้ได้"
‎"ฉันรู้ว่าคุณมีลูก และเพิ่งลงหลักปักฐาน"
‎ฉันบอกว่าฉันเพิ่งหาพี่เลี้ยงเด็กได้ ‎แล้วเราจะจัดการได้เรียบร้อยแน่ค่ะ
‎(เอทีเอฟ)
‎"ส่งฉันลงเล่นเลยค่ะ ฉันพร้อมละ"
‎(วันที่ 4 ตุลาคม)
‎(วันที่ 7 ตุลาคม)
‎ฉันอยู่บ้านกำลังกินข้าวเช้ากับกาแฟ ‎เตรียมตัวจะไปทำงาน
‎ข่าวด่วนค่ะ เด็กชายวัย 13 ปี ‎ได้รับบาดเจ็บสาหัส ตำรวจนับร้อยนาย…
‎ความรู้สึกสะอิดสะเอียน ‎มันพุ่งขึ้นมาเลยค่ะ แบบว่า "พระเจ้าช่วย"
‎กำลังตามหาตัวมือแม่นปืน
‎มีเด็กที่ไร้เดียงสาถูกยิงที่โรงเรียน
‎นี่มันล้ำเส้นกันครับ ยิงเด็กแบบนี้
‎ผมว่านี่มันเกินไปมากๆ ครับ
‎ฉันรู้สึกสะเทือนใจกับเรื่องนี้มากค่ะ
‎เพราะฉันเองก็เป็นแม่ลูกสาม ‎การได้รู้ว่าโรงเรียนไม่ปลอดภัยแบบนี้
‎ลูกผมจะเจออะไรแบบนี้ไหม
‎ผมแน่ใจขึ้นมาว่ามือปืนรู้
‎ว่าเขาสร้างความหวาดผวาแบบไหนให้คนในพื้นที่
‎ว่าคนหวาดกลัวจนหัวหด
‎และพวกเขาอยากจะเพิ่มระดับความกลัว ‎ด้วยการยิงเด็ก
‎และอยากเห็นว่าประชาชนจะมีปฏิกิริยายังไง
‎หลังจากเหตุยิงไอแรน บราวน์
‎ระดับอารมณ์ความรู้สึก ‎และความตึงเครียดก็แตะจุดสูงสุด
‎คุณไม่อยากจะออกเวร ไม่อยากพัก
‎คดีนี้ทำกันทั้งวันทุกวัน 24 ชม. ‎จนกว่ามือปืนจะถูกจับ
‎หากคุณมีข้อมูลเกี่ยวกับคดีนี้
‎ขอให้คุณโทรเข้ามาให้เบาะแส ‎ที่เบอร์ 240…
‎ทันทีที่เราแจ้งเบอร์ไป คนก็กระหน่ำโทรเข้ามา
‎เราเตรียมโทรศัพท์ 100 เครื่อง ‎เจ้าหน้าที่ 100 คน
‎จากทุกหน่วยงาน
‎คอยรับแจ้งเบาะแส ‎และบันทึกลงระบบเพื่อสืบสวนต่อ
‎หน้าที่ฉันคือไล่ดูเบาะแสพวกนั้น
‎และตัดสินใจจากสิ่งที่เราได้รู้นับจนถึงขณะนั้น
‎ว่าเบาะแสไหนคือเบาะแสหลัก
‎มันกดดันมากนะคะ ‎เพราะคุณไม่อยากมองข้ามอะไรเลย
‎ฉันไม่รู้ว่ากำลังมองหาอะไร
‎และบอกตามตรงว่า ‎มันเป็นเรื่องของสัญชาติญาณมากกว่า
‎(วันที่ 7 ตุลาคม)
‎(วันที่ 8 ตุลาคม)
‎ในคดีต่อเนื่อง ฉันมีประสบการณ์มาว่า
‎ผู้ต้องสงสัยมักจะไปงานแถลงข่าว
‎มักจะกลับไปยังที่เกิดเหตุ
‎พวกเขาจะชอบดูผู้รักษากฎหมายทำงาน
‎เราเลยลองย้อนดูเทปงานแถลงข่าว
‎มองหาคนที่ทำตัวน่าสงสัย
‎เรารับรู้ว่าฆาตกรอาจจะอยู่ในหมู่พวกเราก็ได้
‎เราเห็นคนหนึ่งในวิดีโอ ในตอนจบงานแถลงข่าว
‎เดินไปที่โพเดี้ยม
‎และเปิดดูกระดาษที่ผู้กำกับมูสทิ้งไว้
‎เราก็คิดว่ามันแปลกมากๆ
‎เขาเป็นผู้ต้องสงสัยเบอร์หนึ่งในตอนนั้น
‎และเราก็ต้องตามหาคนคนนี้
‎ฉันกำลังขับรถไปทำงานในวันต่อมา ‎และกำลังจอดติดไฟแดง
‎ฉันมองไปข้างๆ และเห็นคนที่คุ้นตา
‎แล้วสมองฉันก็ประมวลผลได้ ‎ว่าฉันจำรูปนี้ได้
‎ฉันดูรูปแล้วก็มองรถและ…
‎มันคือเขาแน่นอน
‎คนข้างๆ ฉันนี่อาจเป็นมือปืนซุ่มยิงก็ได้
‎ฉันต้องทำอะไรสักอย่าง
‎โอเค ทำยังไงดีล่ะ
‎ฉันสั่งให้หยุดรถตรงนี้ไม่ได้
‎มีรถเยอะเกินไป คนเยอะเกินไป
‎แล้วฉันก็ขับตามเขาไปที่ย่านการค้า ‎และเขาก็จอดรถ
‎ถ้าฉันบุกเข้าไปคนเดียว
‎ฉันอาจจะคลาดกับเขา ‎แล้วก็อาจจะคลาดกับรถไปด้วย
‎ฉันเลยโทรบอกให้หัวหน้า ‎จากทีมปฏิบัติการรีบมาหาฉัน
‎พร้อมกับกำลังเสริม ‎เราจะได้ควบคุมตัวชายคนนี้ได้
‎(ห้องสอบสวน)
‎เราอาจจะได้ตัวเขามาแล้ว นี่อาจจะใช่ก็ได้
‎เราอาจจะจับตัวฆาตกรได้แล้ว
‎สิ่งหนึ่งที่ฉันจำได้ระหว่างสอบปากคำ
‎คือสีหน้าของเขา
‎ในตอนที่เขารู้ตัว ‎ว่าเขาคือผู้ต้องสงสัยในคดีซุ่มยิง
‎"เดี๋ยว อะไรนะ คิดว่าเป็นผมเหรอ ‎คิดว่าเป็นฝีมือผมเหรอ ไม่นะ"
‎เขาบอกเราว่าเขาแค่สนใจในคดีนี้มาก
‎ฉันเคยเห็นปฏิกิริยา ‎ของคนบริสุทธิ์จริงๆ กับคนผิดมาแล้ว
‎และฉันก็ยกมือขึ้นมาแบบ
‎"ใช่ นี่มันแค่เรื่องผิดกาลเทศะเฉยๆ "
‎เราตรวจสอบพยานที่อยู่
‎คุยกับภรรยาเขา แล้วก็อะไรพวกนั้นแล้ว
‎ภายในไม่กี่นาที ‎ก็ตัดเขาออกจากผู้ต้องสงสัยได้เลย
‎ให้ตายสิ ถ้าเขาคือคนร้ายจริงๆ
‎เท่ากับเราจับเขาได้แล้ว เราจะได้เดินหน้าต่อ ‎และประชาชนก็จะปลอดภัยอีกครั้ง
‎มือปืนที่ตำรวจเรียกว่า ‎มือปืนซุ่มยิงต่อเนื่องที่ยังลอยนวล
‎กำลังทำให้วอชิงตันหวาดผวา
‎ทุกครั้งที่มีเหตุยิงเกิดขึ้นอีก
‎ใจเราร่วงไปตาตุ่ม ‎คือมันเป็นความรู้สึกถึงความผิดพลาด
‎ว่าเราหยุดยั้งฆาตกรไว้ไม่ได้
‎เราควรจะไขคดีนี้ได้ไปแล้ว
‎ผู้คนหวาดกลัว
‎กำลังพยายามสุดความสามารถ
‎งานกีฬาโรงเรียนถูกยกเลิก
‎ช่วงพักกลางแจ้งในโรงเรียนถูกยกเลิก
‎มีคนถูกยิงไปสิบราย และเสียชีวิตแปดราย
‎เมื่อมือปืนซุ่มยิงก่อเหตุรุนแรงในพื้นที่วอชิงตัน
‎เหยื่อรายล่าสุดคือเคนเน็ธ บริดเจสวัย 53 ปี
‎เราไม่รู้ว่าพวกเขาจะไปที่ไหนต่อ
‎เหมือนกำทรายเอาไว้ในมือ
‎มันลอดร่วงลงมาเรื่อยๆ ‎เพราะคุณกำมันไปทำอะไรไม่ได้เลย
‎(วันที่ 8 ตุลาคม)
‎(วันที่ 14 ตุลาคม)
‎ฉันนั่งอยู่ที่โต๊ะสืบสวน นั่งดูเบาะแสต่างๆ
‎และเจ้าหน้าที่ที่นั่งข้างฉันก็รับสายมือถือ
‎จากเจ้าหน้าที่อีกคน ‎ที่อยู่ที่โฮมดีโปต์ในฟอลล์สเชิร์ช
‎เขาอยู่ในร้านค้าและได้ยินเสียงปืน
‎สามีฉันออกไปข้างนอกกับลูกๆ สามคน
‎และกำลังจะไปโฮมดีโปต์ในวันนั้น
‎ความตื่นตระหนกตอนที่ฉันได้ยินว่า ‎"โฮมดีโปต์ในเวอร์จิเนีย"
‎และฉันก็ไม่รู้ว่าพวกเขาอยู่ไหนกัน ‎มันปั่นป่วนไปหมดตอนที่ฉันขับรถไป
‎โชคดีที่พวกเขาโทรมาบอกว่า ‎"เราถึงบ้านปลอดภัยดี"
‎ฉันบอก "ฉันอยากรู้แค่นั้นแหละ ไว้โทรหานะ"
‎(โฮมดีโปต์)
‎ฉันไปถึงที่เกิดเหตุ ‎และก็กำลังเดินผ่านลานจอดรถขนาดใหญ่
‎ไปยังจุดบัญชาการ
‎แล้วมือถือส่วนตัวฉันก็ดัง
‎เห็นว่าเป็นเบอร์พ่อฉันที่ลอสแอนเจลิส
‎แล้วฉันก็บอกว่า ‎"พ่อคะ หนูไม่เป็นไร หนูสบายดี
‎แต่ตอนนี้หนูไม่ว่างคุย"
‎พ่อบอกว่า "พ่อรู้ว่าลูกคุยไม่ได้"
‎"นี่กำลังดูลูกเดินตรงลานจอดรถ ‎ที่เกิดเหตุอยู่เนี่ย"
‎มีหญิงสาวเสียชีวิตอีกราย ‎ทางตำรวจแจ้งว่าค่อนข้างจะมั่นใจว่าเป็น…
‎พ่อฉันวิตกว่าถ้าเขาเห็นฉันในข่าวได้
‎ผู้ต้องสงสัยก็เห็นฉันได้เหมือนกัน ‎และฉันอาจจะถูกยิงด้วยก็ได้
‎ฉันนี่มึนไปหมดเลยค่ะ
‎ฉันจำได้ว่าเอามือถือใส่กระเป๋า ‎แล้วก็คิดว่าพ่อพูดถูกแล้ว
‎และเราก็อยู่ในพื้นที่เปิดโล่งเป็นเป้ายิงได้
‎พยายามแค่ไหนก็หยุดคิดไม่ได้เลย
‎ตอนที่ถูกส่งมาทำคดีนี้ ฉันไม่รู้เลยว่า
‎มันจะมีความรุนแรง ‎ความหวาดกลัว และความเครียด
‎สูงมากขนาดนี้
‎(วันที่ 14 ตุลาคม)
‎(วันที่ 19 ตุลาคม)
‎มันเป็นคืนวันเสาร์
‎ภรรยากับผมไปทานมื้อเย็นกันเป็นครั้งแรก
‎น่าจะในรอบสัปดาห์ครึ่งได้
‎เราคุยกันเรื่องต่างๆ เกี่ยวกับลูกๆ เรา
‎แล้วก็มีสายโทรมาขัดจังหวะผม
‎มีเหตุยิงอีกครั้งที่แอชแลนด์ เวอร์จิเนีย
‎พวกเขามีหลักฐานทางนิติเวช ‎ที่อาจช่วยเราไขคดีได้
‎ผมบอกภรรยาผมว่าผมต้องไปทำงานต่อ
‎เธอรับมันได้แบบเป็นมืออาชีพมาก
‎ผมจะไม่บอกหรอกนะครับ ‎ว่าเธอพูดว่าไง แต่…
‎ใครที่แต่งงานแล้วจะรู้ครับ
‎(เจฟฟรีย์ ฮอปเปอร์ ‎วันที่ 19 ต.ค. เวลา 19.59 น.)
‎เจฟฟรีย์ ฮ็อปเปอร์ เขาบาดเจ็บสาหัส ‎แต่โชคดีที่รอดมาได้
‎เขากับภรรยากำลังขับรถไปตามเส้นไอ-95 ‎แล้วแวะพักทานมื้อเย็น
‎แล้วภรรยาเขาก็ได้ยินเสียงปืน
‎เธอคิดว่ามันดังมาจากทางในป่า
‎เจ้าหน้าที่ตรวจสอบที่เกิดเหตุ ‎พบข้อความในถุงซิปล็อกตรึงไว้กับต้นไม้
‎ครับ ผมอ่านได้
‎"สำหรับคุณตำรวจ เรียกฉันว่าพระเจ้า ‎อย่าเผยแพร่ให้สื่อ"
‎"ถ้าในตอนนี้การหยุดยั้งการฆ่า ‎สำคัญกว่าการจับเรา
‎คุณจะรับคำขอของเรา ‎ซึ่งจะไม่มีการต่อรองใดใดทั้งสิ้น"
‎คำขอคือให้เราเอาเงินสิบล้านดอลลาร์ ‎เข้าบัญชีแบงก์ออฟอเมริกา
‎พร้อมบัตรเอทีเอ็ม
‎"เราพยายามติดต่อคุณเพื่อเจรจากัน ‎แต่ไม่มีการตอบสนอง"
‎นี่คือเบาะแสใหญ่ในคดีครับ
‎ลองย้อนกลับไปดูว่าพวกเขาติดต่อเข้ามาเมื่อไหร่
‎ดูว่าหาอะไรเพิ่มเติมได้อีกไหม
‎เขาเคยติดต่อเจ้าหน้าที่เดอริค
‎ที่ทำงานในแผนกประชาสัมพันธ์ ‎และบอกเจ้าหน้าที่เดอริคไปว่า
‎พวกเขามีส่วนเกี่ยวข้อง ‎กับเหตุยิง ปล้น และฆาตกรรม
‎ที่เกิดขึ้นในแอละบามา
‎(แอละบามา)
‎ตอนแรกเจ้าหน้าที่สืบสวน ‎คิดว่ามันดูไม่เกี่ยวข้องกัน
‎เหตุยิงนั้นเกิดห่างออกไปหลายไมล์
‎ราวๆ หนึ่งเดือนก่อนจะเกิดเหตุ ‎ในมอนต์โกเมอรีเคาน์ตี
‎แต่คุณเอาเบาะแสแบบนั้นส่งต่อให้ ‎เจ้าหน้าที่เอฟบีไอในแอละแบมา
‎ให้พวกเขาตรวจข้อมูลได้เลยครับ
‎คือมีคนสองคนออกมาจากร้านค้า
‎มีคนเดินเข้าไปหาพวกเขาและเหนี่ยวไก
‎ขโมยเงินที่เหยื่อได้จากร้านค้านั้นแล้วหนีไป
‎แต่ผู้ต้องสงสัยพกนิตยสารชู้ตเตอร์สมาด้วย
‎ระหว่างวิ่งหนี เขาก็ทำนิตยสารนั้นหล่น
‎เราคุยกับเจ้าหน้าที่สืบสวน ‎เกี่ยวกับหลักฐานที่ได้จากคดีนั้น
‎แล้วเขาก็บอกว่า ‎"เราได้ลายนิ้วมือมาจากนิตยสาร"
‎ลองเอาไปตรวจเทียบ ‎ในระบบระบุตัวตนของรัฐแอละบามา
‎และไม่พบที่ตรงกัน
‎เราเลยลองเอาลายนิ้วมือนั้นมาตรวจเทียบ ‎กับฐานข้อมูลของประเทศ แล้วก็พบค่ะ
‎ลายนิ้วมือตรงกับชายวัย 17 ปี ‎ชื่อลี บอยด์ มัลโว
‎นี่คือช่วงไชโยเลยค่ะ ‎แบบพระเจ้าช่วย เราได้ของเด็ดมาแล้ว
‎เขาเป็นผู้อพยพจากเวสต์อินดี้ส์ ‎และเคยถูกจับกุมตัว
‎ตอนข้ามฝั่งจากแคนาดาเข้ามาในอเมริกา
‎และถูกพิมพ์ลายนิ้วมือไว้ตอนนั้น
‎เขาถามมัลโวว่าเขาอยู่กับใคร ‎และเขาก็บอกว่าอยู่กับผู้ชายที่อายุมากกว่า
‎คนคนนั้นมีเอกสารทำงานถูกต้อง ‎และชื่อว่าจอห์น อัลเลน มูฮัมหมัด
‎ฉันได้มีส่วนตรวจหาข้อมูล
‎ทุกอย่างที่เราพอจะสืบเกี่ยวกับมูฮัมหมัดได้
‎เขาเคยเป็นทหารในชื่อจอห์น อัลเลน วิลเลี่ยมส์
‎มีคำสั่งห้ามเข้าใกล้ที่อดีตภรรยายื่นฟ้อง
‎เพื่อห้ามไม่ให้เขาได้เจอลูกๆ
‎เพราะเขาเคยลักพาตัวลูกๆ ‎ไปเป็นระยะเวลานาน
‎ฉันรู้สึกทันทีในตอนนั้นเลย
‎ว่าเราเจอถูกตัวแล้ว และเราจะจับเขามาให้ได้
‎นั่นน่าจะเป็นจุดที่ทุกคนอารมณ์ดีที่สุด ‎ในช่วงสามสัปดาห์นั้นเลยครับ
‎ที่เราคิดว่าเรากำลังจะไขคดีนี้ได้
‎เราตรวจทะเบียนในเวอร์จิเนียและดีซี
‎ในทุกๆ ฐานข้อมูลแห่งชาติ ‎เกี่ยวกับมูฮัมหมัด
‎และสิ่งหนึ่งที่เราโฟกัสมากที่สุด
‎คือรถซึ่งจดทะเบียน ‎ในชื่อของจอห์น อัลเลน มูฮัมหมัด
‎เป็นรถเชฟวี่คาพรีสสีน้ำเงิน ‎ซึ่งซื้อไปในนิวเจอร์ซีย์
‎เรามีทะเบียนรถ เรามีชื่อคน สองคนเลยด้วย
‎สิ่งสำคัญที่สุดที่เราทุกคนคิดคือ
‎เราจะเอาทั้งหมดนี้ไปทำอะไรดี ‎ในเมื่อเราไม่รู้ว่าพวกเขาอยู่ไหน
‎และภาวนาว่าจะจับพวกเขาได้ ‎ก่อนจะลงมือครั้งต่อไป
‎มีคนขับรถเมล์ถูกยิงที่อ็อกเซนฮิลล์
‎ฉันกลัวมาก ‎ช่วยส่งคนมาช่วยทีนะคะ ฉันอยู่บนรถเมล์
‎เฉียดมากแล้ว แต่ก็ยังไม่สำเร็จ
‎มีเหยื่ออีกราย
‎ฉันว่าเรารู้สึกกดดันมากที่สุด ‎หลังจากเหตุยิงครั้งนั้นค่ะ
‎แบบว่า "เร่งมือหน่อย ทำให้ได้"
‎"หาเบาะแสสำคัญๆ ให้ได้ ‎เราจะได้จับตัวพวกเขาซะที"
‎(วันที่ 19 ตุลาคม)
‎(วันที่ 23 ตุลาคม)
‎ทางรัฐได้ออกหมายจับ…
‎ผมกำลังทำงานกะดึกอยู่ ‎แล้วทีวีในห้องทำงานเราก็เปิดข่าว
‎รถยนต์ที่ตามหา ‎คือรถเก๋งเชฟวี่สีแดงอมม่วงหรือน้ำเงิน
‎ผมประหลาดใจที่ได้ยินว่า ‎เรากำลังตามหารถคาพรีสสีน้ำเงิน
‎เพราะเรามีเบาะแส ‎เกี่ยวกับรถบรรทุกสีขาวเยอะมากๆ
‎ผมกำลังเตรียมตัวออกจากสำนักงานปฏิบัติการ
‎และหัวหน้าจากหน่วยยุทธวิธี
‎ก็มาหยุดผมและบอกว่า ‎"อย่าไป ผมว่าพวกเขาเจอรถแล้วนะ"
‎เขาคุยกับตำรวจรัฐอยู่
‎รถที่เราตามหาถูกพบที่จุดพักรถในวอชิงตันเคาน์ตี
‎พวกเขาคิดว่ามีคนอยู่ในรถ
‎พวกเขาไม่มั่นใจว่ามีคนไหม ‎เพราะหน้าต่างติดฟิล์มดำสนิท
‎ผมเลยออกจากสำนักงานไป อย่างด่วนเลยครับ
‎เราไม่อยากให้สื่อตามเรามา ‎ผมเลยไม่เปิดไฟไซเรน
‎เราทุกคนจะไปพบกับตำรวจรัฐใกล้ๆ จุดพักรถ
‎ผมหวังและภาวนาว่าเราจะเจอรถที่ใช่ ‎และเราจะได้ตัวคนร้าย
‎และเราจะได้พบหลักฐานในรถ
‎ที่จะโยงเข้ากับเหตุยิงของเราได้
‎ในที่สุดเราก็มาถึงจุดชุมนุม
‎ผมคุยกับกัปตันที่ควบคุมตำรวจรัฐตรงนั้น
‎เขาบอกว่าหน่วยสวาทมาถึงแล้ว
‎อยู่ในพื้นที่ป่าพร้อมจะบุกประชิดรถ ‎เราแค่ต้องรอเท่านั้น
‎เราแค่รอพวกเขายืนยัน ‎ว่าได้ตัวคนร้ายแล้วอย่างกระวนกระวาย
‎และหวังว่าจะไม่มีใครได้รับบาดเจ็บ ‎ระหว่างการบุกจับกุม
‎สิบแปดวินาที
‎ในหัวคุณจะคิดไปล้านแปดอย่าง
‎อะดรีนาลีนจะหลั่งเต็มสูบ
‎แล้วผมก็ได้รับแจ้ง
‎ทีมยุทธวิธีพังหน้าต่างทั้งสองด้านของรถ
‎ดึงตัวทั้งคู่ออกมา
‎ผมเห็นผู้ต้องสงสัยสองคน มูฮัมหมัดและมัลโว
‎เจ้าหน้าที่จับทั้งสองคนแยกกันไว้สองฝั่งรถ
‎พวกเขาจะได้คุยกันไม่ได้
‎มีเศษกระจกแตกทั่วไปหมด
‎เจ้าหน้าที่ทำการค้นหาเบื้องต้น
‎พบว่ามันมีรูที่ท้ายรถ
‎ที่คุณจะคลานไปยิงปืนจากท้ายรถได้
‎ทันทีที่ยกเบาะหลังขึ้นมา ‎ก็จะเห็นปืนไรเฟิลวางอยู่
‎มันแบบ… มันจบแล้ว
‎ก็…
‎- บอกเราทีครับว่ารู้สึกยังไงกับผู้กำกับมูส ‎- เรารักเขา!
‎เราเดินออกไปแล้วมันก็…
‎คือแบบ… ผู้คนกู่ร้อง มีเด็กๆ ถือป้าย
‎เราตกใจกันหมดเลย
‎พยายามตั้งสมาธิกับสิ่งที่กำลังจะพูด
‎ขอบคุณครับ ผู้กำกับ ‎ขอโทษที่ทำให้ทุกคนรอด้วยนะครับ
‎นั่นคือวันเดียว ‎ที่สื่อมวลชนไม่ได้มีคำถามมากมายอะไร
‎พวกเขาแค่ดีใจที่จะได้ฟังสิ่งที่เราจะพูด
‎ในวันที่ 3 ตุลาคม ‎เปรม คุมาร์ วาเลการ์ในมอนต์โกเมอรีเคาน์ตี
‎วันที่ 3 ตุลาคมซาร่าห์ เรมอส ‎ในมอนต์โกเมอรีเคาน์ตี
‎และเขาก็ร่ายชื่อเหยื่อทุกคน ‎ฉันน้ำตาไหลเลยค่ะ
‎เป็นความโล่งใจเหมือนยกภูเขาออกจากอก
‎เราขอระลึกและภาวนาให้กับเหยื่อ ‎ในเหตุยิงทั้งหมดนี้ครับ ขอบคุณครับ
‎ลูกๆ ฉันดูแถลงข่าว ‎แล้วก็มองทีวี แล้วก็มองฉัน
‎และก็บอกว่า "เดี๋ยวนะแม่ แม่จับเขาได้นี่"
‎"ร้องไห้ทำไม"
‎แล้วพวกแกก็ "เดี๋ยวนะ ‎งั้นเราก็พักกลางแจ้งได้แล้วสิ!"
‎แล้วพวกแกก็โดดขึ้นลงไปมา ไฮไฟฟ์กันใหญ่
‎พวกแกหยุดแล้วมองมาที่ฉันบอกว่า "ใช่ไหมแม่"
‎ฉันก็บอกไปว่า ‎"ใช่ ลูกออกไปพักกลางแจ้งได้แล้ว"
‎มันเป็นความสุข ‎ที่ผสมปนเปกับความรู้สึกหลายๆ อย่างค่ะ
‎(จอห์น อัลเลน มูฮัมหมัดและลี บอยด์ มัลโว ‎ฆ่าคน 17 รายและทำให้บาดเจ็บ 10 ราย)
‎(ลี บอยด์ มัลโว วัย 17 ปี ‎ถูกตัดสินจำคุกตลอดชีวิตโดยไม่มีทัณฑ์บน)
‎(จอห์น อัลเลน มูฮัมหมัด ‎ถูกตัดสินว่าผิดในข้อหาฆาตกรรมอุกฉกรรจ์)
‎(และถูกประหารในปี 2009)
‎คำบรรยายโดย นันทพร อนุชิตดัสกร