ไอร์แลนด์เหนือ ปี 1974
เหตุการณ์ความไม่สงบในประเทศหลายสิบปี ได้บานปลายกลายเป็นการสู้รบ
เบลฟาสต์
มากันแล้ว
เอาเลย เด็กๆ
ไอ้พวกเด็กบ้า...
อย่าแกล้งน้อง แพทริค
โผล่มากันตอนนี้...
ทำแบบนั้นทำไม?
หยิบขึ้นมาเลย ขอโทษพี่ด้วย
นี่ไม่ใช่เวลาจะมา...
- ผมเปล่านะ! - เราสายกันมากแล้ว
มาสิ!
ปล่อยมันไว้!
เร็วสิ!
ขึ้นรถไป!
- ขับไป! - ไป ไป ไป!
พระเจ้า! ช้าลงหน่อย!
บรรยายไทย - อนันต์ โพธิสูง
- นายมันเฒ่าเจ้าเล่ห์นี่ ฟินบาร์ - อะไรนะ วินนี่?
ฉันรู้นะว่านายทำอะไร
ถ้ามองไม่เห็นเป้าฉันจะยิงได้ไงล่ะ?
- เอาขึ้นมาด้านบนอีกหน่อย - ลมแรง ไม่ได้ยินเลย
เออ โอเค...
ถ้าคิดว่าฉันโกงล่ะก็ ฉันจะโกรธมากเลยนะ โอเช
พนันกันก็ต้องแฟร์หน่อยสิ
นายจะบ่นทั้งวัน
หรือจะยิงแล้วแพ้ๆไปเหมือนทุกครั้งดี?
บ้านนายสิ
ยิงซะทีเถอะ
ไอ้เฒ่าเจ้าเล่ห์...
- ขอบใจมาก - ปล้นกันชัดๆ ไอ้เปรต
แล้ววันนี้ทำอะไรบ้าง?
นอกจากให้ข้าวแมวกับนั่งคิด...
ถึงเรื่องกัลลิเวอร์กับคนตัวเล็กๆ?
ฉันอ่านกัลลิเวอร์ทราเวลจบแล้ว
ตอนนี้กำลังไปเรื่องมิสเตอร์โดสโตเยฟสกี้ นักเขียนรัสเซียน่ะ
พระเจ้า ไม่รู้จักเลย
ชอบงานของอะกาธา คริสตีมากกว่า
นี่เราจะไปไหนกัน?
ฉันมีงานนิดหน่อย
คุณนายเบย์ลี่ย์แวะมาบอกว่า
ป้ายต้อนรับเข้าเมืองแถวนี้มันหายไป
นายจะได้เห็นว่าทำงานจริงๆเป็นยังไง
พระเจ้า เละเทะเลย
สีแดงม่วง
- ม่วงแดงต่างหาก - ม่วงแดง?
ม่วงแดง
พวกบ้าระห่ำทำตัวงี่เง่า ต้องรถเสียหลักมาชนป้ายแน่
- ไม่ก็เมา - ใช่
อาจจะพวกโง่
แสดงว่านายจะได้ออกตามล่า คนบ้าในเมืองแล้วสิ?
น่าจะจับได้ก่อนเวลาดื่มชาแหละ
หันหลังยังรู้เลยว่าคุณมองอยู่
ริต้า...
ผมไม่สงสัยเลย...
อดัมคงยอมแลกอีฟกับคุณ...
...ถ้าเขาได้เห็นที่นี่
คนเราต้องมีงานอดิเรกนี่นะ
ดอกพวกนี้ทำบ้านสวยขึ้นเยอะ
ไว้จัดบนโต๊ะน่ะ
ถ้ารับคำเชิญมาทานมื้อเย็นกับฉันบ้าง คุณคงรู้นานแล้ว
แบรนดอนเป็นไงบ้าง?
อาการเขาหนักเกินกว่าจะดีขึ้น
มีสาวสวยอย่างคุณอยู่ใกล้ เขาคงอยากมีชีวิตต่อแหละ
เหตุระเบิดทำให้มีผู้เสียชีวิตหกคน โดยสามคนเป็นเด็ก
กองทัพสาธารณรัฐไอร์แลนด์ ถูกเชื่อว่าเป็นกลุ่มผู้ก่อเหตุครั้งนี้
แม้พวกเขาจะยังไม่ออกมา แสดงความรับผิดชอบก็ตาม
ทางการร้องขอให้ทุกท่านที่มีข้อมูล ออกมาทำการช่วยเหลือ
โอเค เบาได้แล้ว
สำหรับคนต่อไป ผมพูดเท่าไหร่ก็คงไม่พอ
เขาทำเพื่อเมืองนี้มากมายจริงๆ
ชายผู้มากพรสวรรค์ และที่จริง...
ถ้าเรายอเขามากพอ คืนนี้เขาอาจแสดงให้เราดูบ้าง
บาร์ท แม็คกินเนส ให้เกียรติร้องซักเพลงได้ไหม?
ไม่เอาน่า พวกคุณไม่อยาก ได้ยินคนแก่ร้องเพลงหรอก
ลูกหลานผมยังอุดหูเลย
โอเค ออกมาได้แล้ว
ยิงฉันตรงนี้ไม่ได้เหรอ เราจะได้ไม่ต้องเดินให้เหนื่อย?
เดินไป ไปทางซ้าย
ตรงนี้โอเคแล้ว
ไม่ๆ...ก้าวไปทางขวาสองก้าว
ขุดได้เลย
นี่เราอยู่ที่ไหน?
ถ้าจะต้องมาตายที่นี่ ฉันอยากรู้ว่าฉันอยู่ที่ไหน
ดันนีกัล
ในดันนีกัล อีกฟากของประเทศ
เขตปกครองที่ถูกลืม...
ก็เหมาะดีนะ
นี่นายหากินแบบนี้เหรอ?
ลึกพอแล้ว ออกมา
คุกเข่าลง
พระเจ้า
ต้นไม้พวกนี้...
นายฆ่าคนมาเยอะนี่
คุกเข่าลง
เอามือไว้หลังหัว
นายมีเวลา 1 นาที มีอะไรก็พูดมา
อยากอ้อนวอนก็เชิญ ไม่มีผลอยู่แล้ว
ไม่จำเป็นต้องอ้อนวอนหรอก
ฉันรู้ว่าวันนี้มันต้องมาถึง
น่าจะมาถึงก่อนนี้นานแล้วด้วย
เรื่องมันนานมามากแล้ว
สมัยหนุ่มๆฉันมันขี้โมโห
ฆ่าคนมาเยอะ
ฉันรู้ว่ามันย้อนกลับไปไม่ได้...
...หลังจากลงมือไปแล้ว
แต่วันนึง ฉันก็ตัดสินใจว่า...
...สิ่งที่ยังเหลือในชีวิตเหี่ยวเฉาของฉัน
ไม่ควรเสียเปล่าไป ก็เลย...
ไม่รู้ทำไม ฉัน...
ฉันปัดเมฆดำพวกนั้นไปจากชีวิต
แล้วกลายเป็นส่วนหนึ่งของชุมชน
ช่วยคนรอบข้างให้มากที่สุด
คนอย่างเรามีจุดจบแบบนี้ทั้งนั้นแหละ
ในที่เปียกๆ ลมแรงๆ
พยายามทำดีเถอะ ก่อนจะต้องมาลงเอยที่นี่
นายมีเวลาไม่มาก
- แล้วมีสะอึกมั่งไหม เคฟ? - ไม่เลย
นายเป็นตุ๊ดเหรอ โรเบิร์ต?
- ฟังเพลงเหมือนพวกตุ๊ดฟัง - นายหัวช้าเหรอ เคฟ?
ใส่รองเท้าเหมือนพวกหัวช้า
ไม่อยากคิดว่านายจะก่อเรื่องไว้ขนาดไหน
แผ่นนี้แจ่มมากมาย
ฉันจะขอยืมนะ
"ความหลงระเริงดึงคนอ่อนแอ ลงหลุมก่อนเวลาอันควร"
ใครพูดไว้? เยตส์เหรอ?
แม่ฉันเอง
- ใครน่ะ? - ผมเองครับ คุณนายแม็คคิว
ฟินบาร์ เป็นไงบ้าง?
ร็อบบี้บอกว่าเธอจะมา ฉันเลยทมำขนมสโคนของโปรดเธอให้
เชอรี่เหรอครับ?
ลูกเกด ฉันนึกว่าเธอชอบลูกเกด...
ลูกเกดก็ลูกเกดครับ คุณรู้จักผมดีกว่าตัวผมเองอีก
ฉันก็ว่างั้นแหละ งั้นเธอจะ เอากลับไปด้วยใช่ไหม?
- ครับ - เธอเอากลับไปทุกครั้งเลย
อรุณสวัสดิ์ สุดสวย สุดหล่อ
ร้อนๆเลยไหมนี่?
เฮ้ๆๆ มีมารยาทหน่อย
นี่ไง พ่อคนมือไวที่สุดในตะวันตก
รู้เลยว่าเด็กดับลิน
- เด็กสมัยนี้นะ - พระเจ้า..
- สบายดีไหม? - นายล่ะ?
- ขอบใจ - โห ภาพใหม่นี่
ฉันรับแทนการจ่ายเงินจากกลุ่มโอไรลี่ย์
คนเม็กซิกันวาด
ท่าทางนิยมมากในอเมริกา
มูลค่ามากกว่าที่พวกมันติดฉันเยอะเลย
น่าเสียดายที่นายขายกลับไป ให้เจ้าของตัวจริงไม่ได้
ฉันกำลังคอยอยู่ อีกอาทิตย์นึง น่าจะมีอะไรมาอีก
ให้มันไปซะ
งานน่ะ ให้มันไป ทั้งหมดเลย
ช่วงหลังๆฉันมาคิดเยอะ
ฉันตัดสินใจแย่ๆมาเยอะมาก โรเบิร์ต ตั้งแต่มาร์กาเร็ตตายน่ะ
คือฉันน่ะเป็นได้มากกว่านี้ ฉันอยากให้ทุกคนได้เห็น
แล้ว...
นายอยากให้โลกได้เห็นอะไรล่ะ?
คือนายทำเป็นอยู่แค่นี้
ฉันปลูกสวนได้
- สวนเหรอ? - ใช่
งั้นนายจะทิ้งฉันเหรอ?
ทิ้งฉันไว้กับไอ้บ้านั่นเนี่ยนะ?
ขอบใจนะ
จะคิดถึงฉันมั่งไหม?
คิดสิ...เหมือนรูที่หัวเลย
เอาเมล็ดเหรอ?
ใช่ แพท ขอเมล็ด
ปกตินายไม่ซื้อเมล็ดนะ ฟินบาร์
ใช่ ไม่เคย
แน่ใจใช่ไหม? เมล็ดนะ?
- พระเจ้า ตกลงนายมีไหม? - โอเค...
ฉันมี...
ถั่วปากอ้า กะหล่ำ...
มีแครอทกับอย่างอื่นนิดหน่อย
ผมว่าผมจะปลูกสวนเอง
อาจจะมีพืชผล พืชดอกโกลเด้นรอด
เหมือนดอกเหลืองๆที่คุณกำลังปลูก
โกลเด้นรอดมันวัชพืชนะ ฟินบาร์
ผมไม่รู้เลย
อาจจะต้องหาครูสอน...
พอทานได้ไหม?
ไม่รู้ว่าอันไหนดีกว่ากัน อาหารหรือที่นั่งคุยกับคุณ
เมียคุณทำอาหารเก่งไหม? มาร์กาเร็ตใช่ไหมคะ?
- ฟินบาร์ ฉันขอโทษ ฉันไม่ได้จะ... - ไม่ๆ ไม่เป็นไร
ผมแค่ไม่ได้ยินใครพูดชื่อเธอนานมากแล้ว
มาร์กาเร็ต...
เธอลองทำอะไรไปเรืื่อย
เธอเคยอบ...นานมาแล้วนะ
ใส่แอปเปิ้ลกับถั่ว...
ใส่อบเชยเข้าไปหน่อยด้วย
- ผมไม่เคยลิ้มรสอะไรแบบนั้นเลย - ฟังดูน่าอร่อยจัง
พระเจ้า ไม่เลย มันแย่มาก
ก็อย่างที่บอก ผมไม่เคย ลิ้มรสอะไรแบบนั้นเลย
โชคดีที่ไม่ได้ลิ้มรสแบบนั้นอีก
นี่คือสมัยอยู่ดับลินเหรอ?
ใช่
ผมผ่านร้านหนังสือที่เธอทำงานทุกวัน
ตอนเดินไปโรงงานน่ะ
พระเจ้า เธอรักหนังสือพวกนั้นมาก
ทำผมติดอ่านไปด้วยเลย
ฉันอยากมีโอกาสเจอเธอจัง
ผู้หญิงคนนั้นดีเกินไปสำหรับผม เหมือนคุณนั่นแหละ
แปปนึงนะ
โมย่าเป็นไงบ้าง?
ถ้าจะถือเบ็ด ระวังนะ
สายมันจะบาดมือเอาได้
นี่
ใช้นี่ซะ
นั่นแหละ เก่งมาก
หนูหวังจะจับอะไรได้เหรอ?
ปลาทอง?
จะเอามันกลับบ้าน ตั้งชื่อว่าโกลดี้สินะ?
ปลามันไม่สนใจเราหรอก
พ่อฉันที่ตายไปแล้วเคยบอก
เราไม่ควรแคร์คนที่ไม่สนใจเรา
ก็จริงอยู่นะ
ฉันถูกสั่งให้มาจับปลาไว้กินตอนเย็น
ติดแล้ว
คลายเบ็ดหน่อย คลายหน่อย...
ไม่นะ...
โมย่า ไม่เป็นไรนะ โมย่า...
เฮ้ แพท
โอเคนะ ซีนิด?
ฟินบาร์ ไม่นึกว่าจะเจอคุณ ในวันคนเยอะแบบนี้นะ
- แคทเธอรีน - ฟินบาร์ คืนนี้เขาหงุดหงิดน่ะ
ตาเฒ่าเนี่ยเหรอ? ไม่มีทางหรอก
ใช่ ฉันออกได้แค่คืนนี้ด้วย
ขอเบียร์ให้ตาเฒ่าหน้าบึ้งซักแก้ว
และขอไวน์ให้เมียผู้น่าสงสารด้วย
ส่วนผมขอเหล้าแบลคบุชนะ
อวดรวยเหรอ?
นายขายหนังสือหากินได้ยังไง ฉันไม่รู้จริงๆ
ตราบใดที่ยังได้เงินจากนาย ฉันอยู่ได้แน่นอน
แล้วเจอตัวเด็กบ้าระห่ำที่ว่าไหม?
โอ้ย ไม่เจอเลย ช่วงนี้ไม่มีอะไรคืบหน้าเท่าไหร่
แต่ฉันจับมันได้แน่
ฉันก็ว่าได้
เพราะมาก!
ขอน้ำหน่อยครับ
- สีเก่งมากเลย พ่อหนุ่ม - ขอบคุณมาก เพื่อน
เพลงเก่า เก่าเหมือนภูเขาเลย แต่มีคนชอบฟังเสมอ
คนที่นี่ใช้คำว่าเก่าเหมือนภูเขาไหม?
- เราเรียกมันว่า "จิ๊ก" น่ะ - โอเค
- ขอบคุณครับ - แล้วลมอะไรหอบนายมาที่นี่?
นานมาแล้ว มีคนไอริชมาที่หมู่บ้านผม...
...มาเล่นเพลงที่เพราะที่สุด ที่ผมเคยได้ยินมา
เขากลับไปก่อนผมได้เรียนเพลงนั้น ผมเลยต้องมาที่นี่
แล้วไม่คิดถึงบ้านเหรอ?
ผมไม่คิดถึงการต่อสู้ ไม่คิดถึงเลือด
ซีนิด ผมเห็นโมย่าที่สะพาน ไปตกปลาเป็นมื้อเย็น
ฟังดูเหมือนลูกฉันจริงแหละ เธอเป็นตัวของตัวเองมาก
ช่วงกลางคืนเราไม่ได้เจอกันเลย เพราะฉันต้องทำงานที่นี่
- อย่าไปโกรธเธอมากนักนะ - อะไรนะ?
กล่องอาหารมันตกลงไปในแม่น้ำน่ะ
- อะไรนะ? - ผมผิดเอง ผมทำเธอเสียสมาธิ
โอเค ขอบใจที่เตือนนะ
- ระวังเหยียบเท้าฉันด้วย! - ไม่ได้เต้นมานานแล้วนี่!
ใจเย็นหน่อย!
เห็นก็รู้แล้ว
เทอจะไปไหน?
คงไม่คิดจะหนีเพราะทำกล่องข้าวหกหรอก ใช่ไหม?
ฉันบอกแม่เธอแล้วว่าฉันผิดเอง
แม่ต้องคิดถึงเธอมากแน่นอน
ถ้ารู้ว่าเธอออกมาอยู่นี่ มาขี่ม้าคนเดียวแบบนี้
เธอใจกล้ามากนะ โมย่า
เพราะพวกม้ามันเกลียดความมืด
พวกมันกลัวรูกระต่ายกับกระต่ายด้วย
ถ้าจะหนี ไปตอนกลางวันดีกว่า
จะได้ไม่ต้องเจออะไรไม่คาดคิด
แต่สุดท้ายก็ขึ้นอยู่กับเธอ เธอคือเจ้านายตัวเอง
- อย่าบอกนะว่ายังอยู่ในคาราวาน? - ค่ะ
แม่บอกว่าบังกะโลไม่มีวันเสร็จ
คุณกลับไปได้แล้ว
- ว่าไงนะ? - คุณกลับไปได้แล้ว
ไม่ได้หรอก สุภาพบุรุษต้องส่งสตรี ถึงประตูเสมอ
- ฉันบอกว่าไม่เป็นไรไง... - โมย่า อะไรวะเนี่ย?
ไปไหนมา? ฉันหิวจะแย่แล้ว
- ใครเนี่ย? - สุภาพบุรุษคนนึง
เหมือนลุงเคอร์ติสของแกน่ะเหรอ?
คุณไม่ใช่ลุงฉัน
อย่ามาเถียงนะ ได้ยินไหม?
พวกผู้หญิงอะเนอะ? แม่งโคตรฝันร้าย
ไอ้เถลไถลกลับมาได้ซักที
กว่าจะมา
ฉันรีบกลับมาทันที พอดีรออยู่
อะไรวะเนี่ย?
- แอปเปิ้ลเหรอ? - ก็มันได้มาแค่นี้
ออกไปตั้งสองชั่วโมง ได้แอปเปิ้ลกลับมาเนี่ยนะ?
- เป็นบ้าอะไรของแกวะ? - เฮ้! หุบปากไปเลยนะ!
ไอ้นี่เป็นน้องเธอได้ไง? พูดจาไม่เหมือนกันด้วยซ้ำ
อย่ายุ่งน่า
แกออกไปทำอะไรมาตั้งนาน?
- ฉันรออยู่ที่คาราวานไง - แกไม่จำเป็นต้องไปอยู่แถวนั้น
เอาของที่เราต้องการ แล้วรีบกลับมา เข้าใจไหม?
ก็อกๆ
พระเจ้า ฟินบาร์...
ขอบใจนะ
ระวังด้วย มันหนัก
- ดื่มชาซักแก้วไหม? - ไม่ล่ะ ขอบใจ ผมโอเคแล้ว
โมย่าเป็นไงบ้าง?
- ถืออะไรเหรอ? - เปล่านี่คะ
- ฉันน่าจะถามแม่เธอดีไหม? - อย่านะ ขอร้องล่ะ!
อย่าพูดอะไรกับเธอนะ
งั้นให้ฉันดูซิ
เร็ว ขอดูหน่อย
เธอไปเอามาจากไหน?
- ลุงเธอให้มาเหรอ? - เขาไม่ใช่ลุงฉัน
แล้วเขาเอานี่มาให้เธอทำไม โมย่า?
เกี่ยวกับรอยช้ำตามตัวเธอไหม?
โมย่า?
มีอะไรที่...
...เธอไม่อยากบอกฉันไหม?
โย่ โมย่า?
สุภาพบุรุษกลับมาอีกแล้ว
หวัดดี ซีนิด โมย่า!
นายคงไม่คิดจะมาจีบซีนิดหรอกใช่ไหม?
- เธอเด็กไปสำหรับนายนะ ฉันว่า - เงียบไปเลย เคอร์ติส
อย่าไปสนเขาเลยนะ ฟินบาร์ เขามันงี่เง่า
ฉันคุยกับคนที่นี่ไม่ได้เลยรึไง?
เราออกจะน่ารัก ถูกไหม?
มาแล้ว
แก้ผ้าว่ายน้ำแล้วหิวจริงๆ
เอาไปเลยไป
คืนนี้ฉันจะเอามาให้อีก หลังเลิกงาน
อยู่ที่นี่ฉันเบื่อจะตายอยู่แล้ว
อยากมีเพื่อนใหม่บ้าง จะว่าฉันได้ไง
แม่ง แล้วเจอกันนะ เจ้าหญิง!
- เพื่อนเก่าเหรอ? - เพื่อนน่ะมันเลือกได้
แต่พวกเขยเลือกไม่ได้หรอก
เอ่อ...
พี่ชายฉันแต่งงานกับพี่สาวมัน พอแต่งปุ๊บก็ตาย
ฉันอยากให้มันไปซะที
ไหนว่านายล้างมือแล้วไง?
ให้งานไอ้เบื๊อกเควินนั่นก็ได้ ฉันจะจ่ายเอง
นายฉลาดจริงเหรอเนี่ย?...
คนท้องถิ่นเนี่ยนะ?
อยากให้ตำรวจไปเยี่ยมนายรึไง?
ไอ้นี่มันไม่ใช่คนที่นี่ แค่แวะมา มันชื่อเคอร์ติส จูน
ฉันไม่สน แต่ทำที่นี่ไม่ได้
อีกอย่าง มันอาจเป็นพวกกองทัพไอริช
ถ้าเป็นงั้นโดนมันตามล่าตลอดชีวิตแน่
เราจะปล่อยให้มันทำร้ายเธอแบบนี้ตลอดไปเหรอ?
- นายไม่รู้ว่ามันทำอะไรด้วยซ้ำ - ฉันรู้สิ
มองตาเธอฉันก็รู้แล้ว
มันขู่ให้เธอปิดปากเงียบ
พระเจ้า เธอยังเด็กนะ โรเบิร์ต!
ส่งตัวมันให้การ์ดไป แจ้งแบบนิรนาม
- จะได้ไม่ต้องรู้สึกผิดอีก - เธอไม่มีวันแฉพวกมัน
มันทำเธอกลัวขนาดนี้
มันไม่มีทางหยุดแน่ เดี๋ยวก็ไปทำคนอื่นอีก
โรเบิร์ต ฉันรู้ฉันเคยพูดเรื่องฆ่าคนยังไง แต่นี่มันไม่เหมือนกันนะ
ฉันไม่อยากยุ่งด้วยหรอก ฟินบาร์
ไม่เอาด้วยดีกว่า
- มาเดินเล่นเหรอ? - ตกลงนายพูดเป็นสินะ?
ฟังเสร็จแล้วถึงพูดน่ะ
ฉันจะผ่านบ้านซีนิด ขึ้นมาสิ เดี๋ยวไปส่ง
โอเค
นายพักร้อนอยู่เหรอ?
ใช่ "พักร้อน" โคตรแย่เลย...
ไปอาบแดดที่มายอร์ก้าดีกว่า แต่ก็อด
ชวนกันมาที่ห่างไกลผู้คนกันดีกว่า
ช่องด้านหน้ามีบุหรี่นะ เชิญเลย
ไม้ขีดอยู่บนพื้น
ถนนที่นี่ตลกดี ขากลับดูไม่เคยเหมือนเดิม
เพราะพวกยักษ์สร้างเขาพวกนี้ขึ้นมา
จริงเหรอ?
ดินแดนแห่งนี้เคยถูกปกครองโดยชาวโฟโมเรียนส์
พวกนั้นเหมือนเทพเจ้ากะลาสี
อ้างสิทธิ์ดินแดน กินเด็กๆ เรื่องเล่ามากันแบบนั้น
คิดดู ฉันใช้ที่นี่ยิงปืนเฉยๆ
- นายเป็นพรานล่าเหรอ? - ก็...
ถ้าจะเรียกการยิงกระป๋องถั่ว กับกระต่ายตัวเล็กๆว่า "ล่า"
ก็คงใช่ ฉันเป็นพรานล่า
- แล้วใช้อะไรล่า? - ปืนลำกล้องเกลี้ยง
เอ.เอช.ฟ็อกซ์
เท็ดดี้ โรสเวลต์เรียกมันว่า ปืนที่ดีที่สุดที่เคยถูกผลิตมา
อยากเห็นไหมล่ะ?
ฉันเคยมีเรมิงตันโมเดล 17 ก่อนจะได้กระบอกนี้มา
ใช้ไม่คล่องเท่ากระบอกนี้
ปืนมันคุณภาพคนละอย่างกัน
สวยใช่ไหมล่ะ?
อยากลองถือดูไหม?
พระเจ้า...
แม่ง...
ฉันทำอะไรผิดวะ?
โมย่าตัวน้อยไง ไอ้เปรต
แม่เจ้า!
ฉันไปก็ได้! นายจะไม่ได้เจอฉันอีกเลย!
พระเจ้า!
แกตายแน่!
ไอ้ระย...
ไอ้หัวแดงนี่วิ่งไวจริงนะ
ทำไมมันถึงพกมีด? เดี๋ยวนี้เด็กๆชอบพกกันรึไง?
เอาจริงๆ ฉันเองก็ไม่ได้ คิดว่าตัวเองคิดเหมือนเด็กหรอกนะ
แล้วแกมาทำอะไรที่นี่?
โรเบิร์ตบอกให้มาดูนายหน่อย
มันว่างั้นใช่ไหม?
ใช่
ถ้างั้น...
ฉันชอบเล่นบิงโก โอเคไหม?
คืนนี้ไรท์มีจัดเกมส์ให้เล่น นายต้องมาจ่ายให้ฉัน
เบียร์อีกซักแก้วสองแก้วก็ดี!
พระเจ้า...
เริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมพวกนี้บ่นกันจัง
เคยมีไอ้บ้าคนนึง...
มันกำลังขุดหลุม แต่มันรู้...
...ว่าหยุดขุดเมื่อไหร่ ก็ตาย ถูกไหม?
จบแล้ว
มันเลยขุดไม่ยอมหยุด!
ตอนขุดเสร็จหลุมลึก 9 ฟุตได้มั๊ง
มือพองออกมาลูกเบ้อเร่อเลย!
มันอาจจะขุดจนเจอฟิจิก็ได้ ใครจะรู้?
ฉันแค่ยืนหัวเราะมัน สุดยอดจริงๆ
มันแค่เรื่องตลกสำหรับแก ใช่ไหม?
งานนี้
ก็...
เหมือนที่พ่อฉันเคยบอก...
"ทำงานที่แกรัก"
เบอร์ต่อไปคือ 53...
นี่ ฟินบาร์
- ฉันเลี้ยงเอง เรื่องเมื่อวาน - ซีนิด ไม่ต้องหรอก
ที่รัก ขอแก้วนึงด้วยได้ไหม?
นายถูกแบนไม่ใช่เหรอ เควิน?
ดุนะเนี่ย
เห็นแล้วนึกถึงคนนึงที่ฉันทิ้งไว้ในป่า...
เบอร์ 34
- ผู้หญิงเหรอ? - ใช่
พวกนั้นคุมสติดีกว่าพวกผู้ชาย นายว่าไหม?
มีเกียรติก่อนตายมากกว่า
- พระเจ้า... - อะไร?
- นายไม่เคย... - ไม่ ผู้ชายเลวๆมีถมไป
ยัยนั่นโหดน่าดูเลยล่ะ
- หน้าตานะ - เบอร์ 66
- พอร้องไห้แล้วค่อยดูดีหน่อย - บิงโก!
โธ่เว๊ย!
แกนี่มันบ้านิดๆใช่ไหม?
นายก็กล้าพูด!
ฉันแค่ทำเพื่อหาเงินใช้
แต่ฆ่าคนมาเกลื่อนอย่างนายเนี่ยนะ? แบบนั้นสิบ้าจริง!
ฟังนะ ไอ้เปรต
การฆ่าคนไม่ใช่เรื่องตลกสำหรับฉัน และฉันเลิกทำแล้ว
แต่ถ้าฉันได้ยินแกหัวเราะ ถึงน้ำตาคนตายอีกที...
...ฉันจะเอามือแก่ๆนี่แหละอัดแก
นายฆ่าคนมาทั้งหมดกี่คนแล้ว?
เคอร์ติส ไม่เอาน่า...
โคแนนบ่นไม่หยุดเลย
วันที่พวกมันฆ่าพ่อเรา
เคอร์ติสยังเล่นบอลรุ่นอายุต่ำกว่า 12 อยู่เลย
ไอ้บ้านั่นเล่นได้ไม่เลวด้วย
ฉันไม่มีวันลืมตอนไปรับมัน แล้วบอกมันว่าเกิดอะไรขึ้น
มันนั่งนิ่ง มองหน้าฉัน ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
มันโตขึ้นมาที่เบลฟาสต์ ส่วนฉันอยู่ทางใต้กับแม่...
โลกมันเปลี่ยนไปหมด
ฉันสัญญากับมันไว้ บอกว่าจะดูแลมันเสมอ
โคแนนบอกว่าเราไปดีกว่า
- ไปฝรั่งเศสหรือที่ไหนก็ได้ - น้องฉันต้องไปด้วย
มันอาจจะโดนขังเพราะเมาก็ได้
เธอก็รู้ว่ามันเป็นยังไง
นอกจากมันจะมีพลังวิเศษหายตัวได้
มันไม่ได้ถูกขังทั้งคืนอยู่แล้ว!
คิดว่าฉันโง่หรือไง?
เราจะไม่ไปโดยไม่มีเคอร์ติส
มันทิ้งเราแล้ว เดอรัน อาจจะกลับบ้านไปแล้วก็ได้
ไม่หรอก กลับไปมันตายแน่ พวกเราก็ด้วย
ใช่ ฉันรู้
"เคอร์ติส จูน กับเดอรัน แมคคาน"
เพราะเธอเราถึงยุ่งแบบนี้ ฉันรู้ว่าเธอทำงานพัง
เราจัดการพวกมันได้นี่ มันสำคัญแค่นั้น
แล้วพวกเด็กๆที่ตายล่ะ?
นายก็รู้ว่าฉันเดาล่วงหน้าไม่ได้!
เธอทำให้ทุกคนรู้จักเธอ ฉันกับเชมุสน่ะรอดไปแล้ว
พวกนั้นไม่มีใครเห็นหน้าเรา
เมื่อคืนฉันก็ไม่เห็นหน้าเธอนะ
อะไรวะ! ฉันแค่ะพูดคลายเครียดเฉยๆ!
เธอจะไปไหน?
ฉันจะออกไปหาไอ้คนบ้า ที่มีหน้าที่แค่อยู่เงียบๆ
แต่นี่มันทำหน้าที่ดีเกินไปแล้ว
ถ้าพวกแกอยากไป เชิญเลย
แต่อย่าหวังว่ากลับไปถึงเบลฟาสต์ แล้วจะมีคนรอกอดล่ะ
เคอร์ติส!
พระเจ้า เดอรัน... เธอออกนอกบังกะโลมาทำไมเนี่ย?
เคอร์ติสบอกไหมว่ามันไปไหน?
เมื่อวานฉันไม่เจอมันเลย
มันหายตัวไปงั้นเหรอ?
ขอบคุณพระเจ้า...
ฉันไม่น่าให้พวกเธอกลับมาในชีวิตเลย
ไปเก็บของ แล้วไปซะ
อย่ากล้าดีพูดจาแบบนั้นกับฉันนะ
เดี๋ยวฉันก็ดึงลิ้นออกจากปากเธอหรอก!
อาจจะโดนตำรวจจับไปไหม?
อาจจะใกล้จะมาจับพวกเหี้ยๆของเธอด้วย...
แม่!
ฉันสู้เพื่ออิสรภาพของไอร์แลนด์ รวมถึงเธอด้วย อีเปรต!
ฉะนั้นเริ่มให้เกียรติฉันได้แล้ว!
มันบอกอะไรเธอ?
แม่!
มันไม่ได้พูดอะไรเลย!
แต่ฉันไม่ได้โง่นะ เดอรัน ฉันอ่านหนังสือพิมพ์ทุกวัน
แม่ไม่เป็นไร ลูก แม่โอเค
มันว่ายน้ำแทบทุกวัน จมน้ำตายไปแล้วมั้ง?
พระเจ้า นายไม่คิดจะแก่บ้างเลยเหรอ?
ไปรบแนวหน้ามา เป็นใครก็คงยิงแม่นทั้งนั้น
แล้วข้ออ้างนายล่ะ?
ฉันไปถึงสนามรบคนสุดท้ายแล้ว ไม่ได้เห็นสงครามนรกแบบนายหรอก
สำหรับฉัน ตอนปลดปล่อยฝรั่งเศส...
ทหารไม่ได้ทำอะไรนักหรอก ถ้าจะให้พูดตรงๆนะ
แล้วตอนกลับมาโดนล้อไหม?
พวกนั้นไม่ได้ทำฉันรู้สึกดีขึ้นหรอกนะ
ฉันตั้งใจจะช่วยสู้กับพวกนาซี
ถึงจะต้องอยู่ฝ่ายอังกฤษก็ตาม
ฉันถึงใส่ชุดทหารไง ฉันรู้ถูกผิดดี
และคนเรามันต้องรู้
ตอนนี้ที่ทางเหนือเป็นแบบนี้
ฉันเห็นคนสู้กันมาเยอะแล้ว
แบบนั้นสิ!
- มีใครมาที่นี่ไหม? มีใครรู้บ้าง? - ไม่มีเลย
งั้นมันอาจจะกลับเบลฟาสต์ไปแล้วไหม?
ถ้ามันกลับมา ฉันจะเตะมัน กลับไปหาเธอเองเลย
- ถ้าหน่วยพิเศษรู้ว่าเราแอบที่นี่ล่ะ? - ไม่มีทางหรอก...
อย่าพล่ามน่า! บอกอะไรฉันหน่อย
เบาะแสท้องถิ่น ชื่อใครก็ได้ ที่น่าจะรู้เรื่องนี้
เธออยู่ไหน? "เกล็นคอล" อะไรรึเปล่า?
นั่นแหละ เหมาะจะซ่อนตัวสุดแล้ว แต่แม่งสะกดยากมาก
แถวนั้นเรามีคนรู้จักอยู่ เป็นพวกฟรีแลนซ์
- เธอมีปากกาไหม? - มี มี...
แม่ง...
ไม่ต้อง รออยู่นี่แหละ
โรเบิร์ต แม็คคิว?
ไม่เคาะเลยเหรอ?
เป็นนิสัยแล้วน่ะ
"เพื่อนร่วมงาน" คุณ...
...ไม่ได้เจาะจงว่าคุณจะมาเรื่องอะไร
คงกลัวรัฐบาลจะดักฟังโทรศัพท์มั๊ง?
ไอ้พวกขี้ระแวง
ฉันพยายามหาเพื่อนอยู่
ไม่มีใครรู้จักเงาดีเท่ากับเงาเอง
ผมชอบนะ
แล้วเพื่อนที่ว่า...ชื่ออะไรล่ะ?
เคอร์ติส
เคอร์ติส จูน
ชื่อตลกดีนะ จูนเหรอ?
ใช่ จูน
เป็นคำย่อของอะไรรึเปล่า?
- อะไรเหรอ? - "จูน" น่ะ
จูนเป็นคำย่อของอะไรรึเปล่าเหรอ?
ก็แค่จูน เหมือนชื่อเดือนไง!
ผมไม่เคยเจอใครที่ชื่อจูนมาก่อนเลย
ผมแดง ตัวสูง ผอม
จำไม่ได้เลยจริงๆ
พวกโจรแถวอิชิชเวสต์
พวกนั้นอาจจะรู้ข่าว...
ตอนนี้ผมมีหลายอย่างต้องเคลียร์
คุณช่วยออกไปเองนะ
เป๊ะเลย
- ฉันบอกว่า... - ได้ยินแล้ว
คุณอยู่ห่างผมแค่สามฟุตสาม
มันตายรึยัง?
ไม่ต้องสงสัยเลย
- แต่ผมไม่เกี่ยวนะ! - งั้นใคร?
บอกมา ไม่งั้นฉันจะเป่าสมองแก!
วางปืนก่อนได้ไหม?
ผมไม่แลกชีวิตเพื่อมันหรอก
- ผมบอกมันแล้วว่าอย่าทำ... - ใคร?
ฟินบาร์
ฟินบาร์ เมอร์ฟี่
แต่เราแยกทางกันเดิน
เขาไม่ได้เป็นลูกจ้างผมอีกแล้ว
- ใครสั่งฆ่า? - อันนี้คุณต้องถามมันเอง
- บ้านมันอยู่ไหน? - ผมไม่รู้
ถ้าไม่ถือสา ผมจะขอบคุณมากเลย ถ้าคุณออกไป...
ร็อบบี้?
- ร็อบบี้ไม่อยู่ - แล้วเขาไปไหน?
ฉันยิงเขาไปแล้ว
เชื่อฉันเถอะ เขาสมควรโดนแล้ว ฉันไม่ได้จะหยามอะไรใครนะ
คุณชื่ออะไรเหรอ?
โจซี่
เสียงคุณเพราะมากเลยนะ โจซี่
ฉันรู้ว่าคุณไม่ได้ทำอะไรผิด
แต่ฉันก็ให้คุณเห็นหน้าฉันไม่ได้ ใช่ไหม?
- ใช่ - ใช่
งั้นคุณกลับเข้าไปในห้องนอน ล็อคประตู
แล้วอย่าออกมาจนกว่าฉันจะไปดีไหม?
ร็อบบี้ไม่ไปไหนอยู่แล้ว
เก็บปืนไป
ดูนี่สิ
เงินสกปรก
ฆ่าเละเลย
ขอบคุณอีกครั้งนะ ริต้า
เดี๋ยวนะ
เดี๋ยวฉันจะคอยสอนตอนคุณเริ่มทำ แต่ฉันจำทุกอย่างไม่ได้
ใช้หนังสือช่วยเอา
- คุณทำได้ดีมาก - ก็ถือเป็นการเริ่มต้นน่ะ
- ราตรีสวัสดิ์ครับ - ฝันดีนะ
โรเบิร์ต...
- ฟินบาร์... - โธ่ คุณนายแม็คคิว
- ขอบคุณที่แวะมานะ - ฟินบาร์!
- ฟินบาร์... - ไม่ๆๆครับ คุณนายแม็คคิว
- อย่าครับ - ร็อบบี้เป็นคนดีมาก
- ไม่ใช่หรอกว่ะ - เฮฺ้ย!
จะยังไงเขาก็เป็นคนดีนะ
- เห็นไหมว่าเขาหน้าตาเป็นยังไง? - เป็นผู้หญิง
ฉันไม่เห็นหน้า แต่เธอมาคุยกับร็อบบี้
เธอมาตามหาคนชื่อเคอร์ติส
ไอ้หัวแดงนั่นเหรอ?
อยากหาคงต้องมีพลั่วแหละ
เราอยู่ที่นี่ไม่ได้แล้ว
ดี ฉันโคตรเกลียดงานศพเลย
ไปหาน้ำมันมาหน่อย คุณนายแม็คคิว ไปที่ครัวนะครับ
- โอเค - ที่เหลือผมจัดการเอง
เมืองเล็กๆพวกนี้ ทุกคนรู้จักกันหมด
- พวกนั้นรู้จักหมอนั่นแน่ - แล้วทำไมต้องเป็นฉันด้วย?
เพราะนายหน้าเหมือนคนหลงทางไง ไปสิ!
สวัสดีครับ
ผมมาเยี่ยมลุงที่นี่ช่วงสุดสัปดาห์
เราหลงทางนิดหน่อย คุณรู้จักฟินบาร์ เมอร์ฟี่ไหม?
ฟินบาร์?
ผมรู้จักเขา
อยู่ไม่ไกลจากนี่หรอก
โธ่เว๊ย!
- สวัสดีครับ - สวัสดี...
- ให้เติมน้ำมันให้ไหม? - เอาสิ
นายเคยเห็นหมอนั่นแถวนี้หรือเปล่า?
ไม่เคยเลย
มันบอกว่ามันมาหาลุงฟินบาร์
- ฟินบาร์? - อืม
ตาแก่นั่นไม่เห็นเคยบอกว่ามีหลาน
- ฟินบาร์... - ผมเสียใจด้วยจริงๆ
ฉันไม่อยากเชื่อเลย
พอเราไป โทรแจ้งตำรวจ โอเคนะครับ?
ได้ ฉันจะโทร
เฮ้ ดูนี่สิ
สวยมาก
นายว่าพวกนั้นหาร็อบบี้เจอได้ไง?
อาจจะถามตามเครือข่าย เรื่องไอ้บ้าเคอร์ติสนั่น
แล้วไปหาหลังคุยกับนายไหม?
ฉันรอข้างนอกละกัน
- จะไปนานไหม? - ไปจอดตรงนั้น
ตกใจอะไรเหรอ?
มีคนอยู่ในบ้านฉัน
แบบนี้ฉันคงตกงานใช่ไหม?
ตาแก่โรเบิร์ตเอาเปรียบฉัน แต่ก็ดูแลฉันดี
พวกนายเป็นเพื่อนกันใช่ไหม?
เรามีอะไรเหมือนกันหลายอย่าง
เรื่องที่เราต้องปิด
แกเป็นเด็กหนีจากบ้านมาเหรอ?
ถ้าบ้านเรามันห่วยแตก เขาไม่เรียกว่าหนีจากบ้านหรอกนะ
เหมือนลี้ภัยออกมามากกว่า
มีคืนนึง...
ฉันทะเลาะกับคนในผับ
สุดท้ายฉันก็ชนะ
แล้วก็เจอโรเบิร์ต
เลี้ยงเบียร์ฉันจนพุงกาง
แล้วจ้างฉันสามหมื่นให้ผลักคนลงทะเล
ฉันไม่รู้ว่าหมอนั่นได้เงินตั้งแสนสาม แต่โรเบิร์ตก็งี้แหละ ตาแก่เอ๊ย
เงินมันง่ายมาก
ฉันจำไม่ได้นานแล้ว...
...ว่าฆ่าคนไปกี่คน
สงครามเปลี่ยนฉัน...เป็นคนที่ ฉันเองก็ไม่รู้จัก
พอฉันกลับบ้านมา แล้วรู้ว่ามาร์กาเร็ตตาย...
สิ่งที่เหลือในฉันคนเก่า
ดูเหมือนจะหายไปในหลุมมืด
แล้วโรเบิร์ตก็มา
อย่างที่แกบอก มันง่ายดี
ไอ้พวกคนแก่ชอบแดกลูกเกด...
ถ้าป่านนี้มันยังไม่มา...
มันอาจจะแอบดูเราอยู่นะ
ถ้างั้น...หาอะไรให้มันดูละกัน
พระเจ้า
กลับเข้าบ้านไป ริต้า
ขอล่ะ
เธอคือเพื่อนบ้านจอมเสือกสินะ หา?
ถ้ารู้ว่าอะไรเป็นอะไร เธออย่าเสือกดีกว่านะ
เธอรู้จักฟินบาร์เหรอ?
ยังไม่มีโอกาสเลย แต่ได้รู้จักแน่
คุณเมอร์ฟี่ไปก่อเรื่องมา
เรื่องที่ให้อภัยไม่ได้
- ทำอะไรน่ะ? - ฉันจะฆ่าเธอไง
เรายังไม่มีข้อได้เปรียบนะ
"ข้อได้เปรียบ"? ภาษาสงครามรึไง?
วางปืนลง ฉันไม่อยากให้ริต้าโดนลูกหลง
พระเจ้า ที่นี่เหงาจริงๆ...
โดยเฉพาะสำหรับสาวแก่อย่างเธอ
ถ้าเธอเจอเพื่อน ฝากบอกด้วยนะ
ฉันจะบอกให้ว่ามาจากอีปากมาก
เอาสิ
บอกแล้วผู้หญิงก็โหด
โคแนน!
ออกมา!
พระเจ้า...
จับขาเธอ
เข้าก่อนเลย
บ้านหลังที่สองจากทางแยก หลังที่มีดอกไม้เยอะๆ
- แล้วนี่ใครนะครับ? - โธ่ ไม่สำคัญหรอกน่า
ฟังนะ คุณเป็นหมอ ไปหาเธอหน่อย โอเคไหม? ขอล่ะ!
ถึงแล้ว
บ้านแสนสุข
นั่งนะ...เก่งมาก
มูลค่าไม่น้อยนะเนี่ย
มิน่าต้องให้คนอื่นออกค่าบิงโกให้
ฉันอาจจะแค่อยากคุยก็ได้ไหม?
เล่นกีตาร์ด้วยเหรอ?
ได้อยู่ไม่กี่คอร์ด
ไม่ได้เรียนอะไรมา สอนตัวเองเล่นน่ะ
ซักวันฉันจะทำเพลงเอง
อาจจะในแคลิฟอร์เนีย
ถ้าเก็บเงินพอไปได้นะ
คนที่นั่นดูเหมือนจะ...
...มีอิสระยังไงไม่รู้
ใช้ชีวิตสนุกสนาน เข้าใจใช่ไหม?
ไม่เห็นนายเคยซื้อนสพ.เลย
ฉันก็ไม่เคยเห็นนายสร่างเมานะ
หวัดดี แพท
- หวัดดี - ขอซื้อบุหรี่หน่อยได้ไหม?
ฟินบาร์
หมอนั่นต้องเป็นฤาษีแน่ ไม่เคยเห็นมันในเมืองนี้เลย
ใช้ชื่อว่าโรเบิร์ต แม็คคิว
- นายรู้จักมันไหม? - ไม่
คนแม่บอกว่าผู้หญิงเป็นคนฆ่า
ฉันเดาอะไรไม่ออกเลย
สงสัยเหมือนกันว่าเกี่ยวกับป้ายเมืองหรือเปล่า?
คือป้ายอาจจะเป็นเหมือน...สัญลักษณ์ แต่ช่างเถอะ...
ฉันจะตามนักสืบลงมาจากดับลิน ให้พวกนั้นจัดการ ฉันจะได้ไม่ต้องทำ
เอ้อ นายไม่เคยบอกฉันเลยนะว่ามีหลาน
ใช่ นิสัยดีด้วย แต่ฉันไม่ค่อยได้เจอเท่าไหร่
- ช่วยไปส่งฉันที่บ้านซีนิดได้ไหม? - ขึ้นมาเลย
ไงก็...
ขอบใจที่มาส่งนะ วินนี่
เฮ้ อย่าไปเที่ยวบอกใครล่ะ คนจะคิดว่าฉันเอาใจนาย
ไปเถอะ
กลับเข้าไป!
- สู้หน่อย! - เร็ว เร็ว!
"อย่าโตกตาก"
"อย่าให้ใครเห็น" แล้วเธอมาดูบอลเนี่ยนะ?
มันมาแน่
พวกปากโป้ง เรารู้จักแต่พวกนี้จริงๆ
ลงด้านนายไม่หล่อด้วยนะเนี่ย
แบบนี้บีบเราหนักเลย เราต้องเผ่นแล้ว
- อย่าเพิ่ง - ใครอาจจะจำหน้าเราได้ก็ได้นะ!
เคอร์ติสตายแล้วนะ นายแคร์บ้างสิ
เผาบ้านมันล้างแค้นให้เคอร์ติส แล้วเราเผ่นดีกว่า
ไปอัมสเตอร์ดัมหรือฝรั่งเศสก็ได้ เรามีเงิน ไปเริ่มใหม่กัน
นี่นายบ้าไปแล้วเหรอ?
หนีไปจากไอร์แลนด์เนี่ยนะ? แล้วเราจะสู้มาเพื่ออะไร?
- ถ้าเรายังอยากมีชีวิต... - พวกนั้นก็ตายเปล่างั้นเหรอ?
แค่ซักพัก ให้เรื่องมันซา
นี่มีแค่ฉันใช่ไหม ที่เข้าใจว่าเราสู้เพื่ออะไร?
เราจะไม่หนีไปไหนทั้งนั้น
มีคนจ้างเมอร์ฟี่มาฆ่าเคอร์ติส เราต้องสืบว่าเป็นใคร
ยายแก่ เจ้าของร้านชำ... ต้องมีคนรู้ว่ามันเป็นใครสิ
เราต้องรีดข้อมูลจากพวกนั้น
ฉันไปหาห้องน้ำก่อน
ระหว่างที่ไป พวกนายสองคน อาจจะคิดห่าอะไรออกบ้าง
ฟินบาร์!
ฮาสซาน
- แฟนตัวยงของผม - ตกลงนายยังอยู่นี่เหรอ?
คิดว่าไง?
พวกนี้ดูกระหายเลือดมาก ผมไม่รู้จะเชียร์ใครเลย
- ไฮ ซีนิด - เป็นไงบ้าง ฟินบาร์?
ไม่เลวนะ โมย่าล่ะ?
เธออยู่แถวนี้แหละ วางแผนอะไรแน่ๆ ฉันว่า
เธอโอเค
- เราสบายดี - ดี
โอเค แล้วเจอกันนะ
- คืนนี้เจอกันใช่ไหม? - โอเค
ฟินบาร์ เมอร์ฟี่?
เดียรัน แม็คคาน
"เดอรัน" ต่างหาก
เคยเห็นชื่อแต่ในหนังสือพิมพ์ เห็นลงข่าวเรื่องเธอกันเยอะด้วย
บอกมาว่าใครสั่งฆ่า ไม่งั้นฉันจะฆ่านายตรงนี้
ในสนามเน่าๆนี้เลย
ฟังนะ เราต่างก็ฆ่าเพื่อนของกันและกัน
มาขีดเส้นดีกว่า
- เธอไปซะ แล้วไม่มีใครต้อง... - ไม่ๆๆๆ ไอ้บ้า
ฉันฆ่าแต่พวกเลวๆ แต่เคอร์ติสเป็นน้องชายฉัน
งั้นเธอคงต้องรู้...นิสัยน้องเธอสินะ?
บอกชื่อมา
ง่ายนิดเดียว
โอเค ฉันพามันมาหาเธอได้ แบบนั้นง่ายกว่า
คือนายจะกล่อมให้หมอนั่นมาหาฉันงั้นเหรอ?
ฉันกล่อมน้องเธอให้ขึ้นรถได้ ถูกไหมล่ะ?
กลับมาเจอกันที่นี่ สองทุ่ม
ฉันจะมาเงียบๆ ไม่มีใครเห็นแน่
ไม่ ไปไกลๆเลย! คิดว่าฉันโง่หรือไง?
เราจะเจอกันที่ผับนั่น
- ไรท์เหรอ? - นั่นแหละ
มีชาวบ้านชาวช่องเต็มไปหมด
และคงไม่มีใครคิดว่านายเป็นฆาตกรด้วย
หมดสิทธิ์ลูกเล่น
ฉันให้เธอทำร้ายใครในเมืองนี้ไม่ได้อีกแล้ว
มาละกัน
ไม่งั้นเราจะส่งของพิเศษ ให้ผับนั่นระเบิดกระจายไปทั่วดันนีกัล
ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับเรา จะมีคนมาตาม
คนที่เลวร้ายกว่าฉันเยอะ
พวกนั้นจะมาพังเมืองที่พระเจ้าทอดทิ้งนี่
ส่วนสาวเพื่อนบ้านจอมเสือกนายน่ะเหรอ?
ไม่มีใครปลอดภัยแน่...
ไอ้โง่นี่!
นายเอาปืนฉันไปแล้วออกมาโดยไม่บอกเนี่ยนะ?
- ดราม่าสมเป็นนายจริงๆ - ฉันเจอตัวผู้นำแล้ว
เธอไม่ยอมสงบศึก
เธอทำฉันหมดทางเลือก ฉันจะจัดการเธอ
- ฆ่าพวกมันให้หมด - แล้วนายมีแผนจะทำไง?
ต้องดีและต้องเป็นข่าว
ถ้าจะมีใครมาเล่นงาน ต้องมาหาฉัน
อย่ายุ่งกับคนเมืองนี้
แกไปเถอะ ฉันจัดการเองได้
ไม่ได้หรอก พวก
ฟินบาร์ เมอร์ฟี่ผู้ยิ่งใหญ่จะทำสงคราม ถ้าพลาดฉันก็แย่สิ!
เก่งมาก
ก็อกๆ
โมย่า...
ฉันมีของขวัญมาให้
เลี้ยงมันได้ไหม? ฉันยกให้เลย
มันชื่ออะไรคะ?
ฉันไม่เคยตั้งชื่อให้มันเลย
เธอคิดว่าไงล่ะ?
มันหน้าเหมือน...ชอน
โอเค
ช่วยดูแลมันให้ดีด้วยนะ
การดูแลเป็นสิ่งดี ถึงจะต้องเจ็บปวด
มันทำให้เราเป็นมนุษย์
โอเคไหม?
บาย ชอน
นายอยากได้คนดูนี่
เราจะเจอพวกมันข้างใน
บอกมันว่าฉันเอาตัวคนสั่งมาอยู่หลังร้าน
ที่ฉันจะดักรอพวกมันอยู่
แบบนี้สิ ข้อได้เปรียบ
เห็นไหม? ฉันฟังนายสอนนะ
ไม่
ฉันมีข้อได้เปรียบของฉันเอง
ไปเถอะ เอานี่ไปด้วย
ในกระเป๋าหน้ามีซองจดหมายอยู่ ช่วยเอาไปให้แม่โรเบิร์ตด้วย
ที่เหลือเป็นของแก
- หมายความว่าไง? เราตกลงแล้วนี่... - เราไม่ได้ตกลงอะไรกันทั้งนั้น
ฟังนะ ที่นี่ไม่มีอะไรสำหรับแกอีกแล้ว
นี่มันสงครามของฉัน
เอาเงินนั่นไป ถือว่าฉันส่งต่อให้แก
แกจะไม่ต้องใช้ปืนนั่นอีก
แกยังหนุ่ม หาอย่างอื่นทำซะ
ไปแคลิฟอร์เนีย
ฉันไม่ได้บอกว่าแกต้องเป็นคนดีเด่อะไร
แค่อย่ามาเสียทั้งชีวิตเพื่อทำงานนี้
ไม่เคยมีใครให้อะไรฉันมาก่อน
คำสอนฉันมีค่ามากกว่าเงินอีกนะ
เชื่อฉันเถอะ
ไปสิ
- คืนนี้ขี้ตกใจจังนะ? - โธ่ วินเซ็นต์ ฉันมันแก่แล้ว
แต่ใจยังหนุ่มอยู่ มาเถอะ มานั่งตรงนี้กัน
กับดักชัดๆ
มันไม่ได้พยายามอะไรที่สนามบอล คนเยอะแบบนี้มันไม่ทำแน่
โอเค
ฉันจะเข้าไปดูก่อน โคแนน นายค่อยเอาของตามเข้าไป
- ทำไมให้โคแนนทำ? - เพราะนายยิงห่วยไง
เพราะนายไม่ช่วยฉันตามหาเคอร์ติสเลย
เพราะฉันเป็นคนจัดการแลกตัวนี้
และเพราะฉันสั่งไง!
ก็ได้
ติดเครื่องรอบนรถก็พอ
ถ้ามีใครเล่นตลกอะไร นายตั้งเวลา แล้วเราจะเผ่นทันที ได้ยินไหม?
- ย่างพวกมันให้หมด - คนในหมู่บ้านครึ่งนึงก็อยู่ในร้านนะ
พวกนั้นจะเล่นเราเรื่องเด็กที่ตายด้วยไง
แอบหวังว่าคืนนี้คนจะเงียบหน่อย
นั่วคุยนั่งเล่นกันนิดนึง...
แล้วหนังสือรัสเซียไปถึงไหนแล้ว?
ยังอ่านไม่จบเลย
แต่ฉันว่านายชอบอ่านแน่
- แนวปริศนา น่าอ่านล่ะสิ? - ใช่
มีนักสืบสมองเพชร สืบสวนคดีฆาตกรรมสุดสยอง
ชื่อพอร์ฟิรี
เขาดื้อด้านจะตามหาความจริงให้ได้
เค้นความจริงจากผู้ต้องสงสัย ความโดดเดี่ยวทำลายเขา
กัดกินเขาไปเรื่อยๆ...
ทำให้เขาเข้าใจว่าพลังที่จะจบเรื่องนี้...
...มาจากเขาทั้งหมด
ใจจดจ่อมากนะ นักสืบคนนี้
อ่านแล้วนึกถึงนายนะ
- แล้วตอนจบมันจับได้ไหม? - ไม่รู้สิ
คืนนี้หลานนายจะมาไหม?
หรือกลับไปแล้ว?
นายไม่ได้ทำงานซื้อขายหนังสือใช่ไหม ฟินบาร์?
นายทำงานอะไรแน่?
วินนี่...
นายไม่อยากรู้หรอก
ถ้านายอยากบอกอะไรฉัน ฉันช่วยนายได้นะ
ไม่หรอก วินนี่ นายช่วยไม่ได้
พระเจ้า...โมย่า!
มาเถอะ เธอต้องกลับบ้านนะ
- เราจะไปไหนคะ? - ที่นี่ไม่เหมาะกับเด็กๆ
- แต่หนูได้รับอนุญาตให้เข้าในบาร์! - คืนนี้ไม่ได้
- ฉันอยากให้เธอกลับไป - หนูอยากให้ชอนเจอแม่
- ไม่ใช่คืนนี้ เอาชอนกลับไปซะ - แต่...
ชอนเจอแม่เธอตอนอื่นก็ได้ กลับบ้านไป!
เล่นเลย!
- คนเยอะดีนะ - ใช่
แล้วพรรคพวกเธอล่ะ? ไหนบอกไม่มีเล่ห์อะไรไง
อยู่แถวนี้แหละ มั่นใจได้เลย
ทีนี้ส่งตัวคนสั่งมาอย่างที่นายบอก นายจะได้กลับไปฟังเพลงสบายๆ
เจอกันหลังร้าน จะได้คุยกันรู้เรื่อง
ถ้านายขยับจากตรงนั้นไป รับรองว่าฉันยิงนายตายแน่
โอเค ฉันเองแหละ...
ฟังเพลงแล้วใจเรานี่แสนสุขมาก ว่าไหมครับ?
หา?
เพลงน่ะ...
ฟังแล้วอยากจับสาวมาจูบให้สสะใจเลย
- พวกแกจีบสาวแบบนี้เหรอ? - เป็นไงบ้างล่ะ?
ฉันแก่เกินจะจีบไปไหม?
ผมเล็งสาวทุกคนที่พร้อมแหละ...
...เดอรัน
ขอบใจที่ทำบุญให้นะ ฟินบาร์
แต่จะเป็นนักบุญได้ ต้องเป็นคนบาปก่อน
- หมอนี่เหรอ? - ใจเย็นๆ
- บอกแล้วไง ว่าฉันเอง... - ผมเองนี่แหละ
เอาล่ะ ทำไมเราไม่ไปหลังร้าน...
หมอบลง!
แม่ง!
แย่แล้ว
นั่นของฉัน ไอ้เปรต
อีโง่นั่นยิงฉัน!
มานี่มา
แค่อยากบอกว่าฉันยังอยู่นี่นะ เดอรัน!
พระเจ้า แกจะกลับมาทำบ้าอะไร?
ฮาสซาน หมอบลง! หมอบ!
เงินนายอยู่ในรถฉันนะ
สงสัยนายจะได้ไปแคลิฟอร์เนียก่อนฉัน
ฟินบาร์
มาให้พระเจ้าช่วยเธอเหรอ?
ฉันไม่ใช่คนที่ต้องช่วยหรอก
ฉันทำสิ่งที่ฉันทำไปแล้ว
ฉันมีเหตุผลของฉัน
และพระเจ้ารู้ดี
นายไม่ต้องมาว่าฉันหรอก
ฉันไม่ได้มาว่าเธอ
เราทุกคนต่างก็มีเหตุผล
ยิงฉันเถอะ
เธอกำลังจะถึงจุดจบ
ทำใจให้สบาย
น้อง...
น้องชายฉัน...
มันอยู่ตัวคนเดียว
ฉันจะส่งเธอไปอยู่กับมันเอง
พวกเลวนั่นทำอะไรคุณไม่ได้เลย
ริต้า ผมขอโทษด้วย
ไม่เป็นไรหรอก ฟินบาร์
คุณไม่เคยถามว่าผมทำงานอะไร
ฉันควรต้องถามเหรอ?
น่าเสียดาย ไม่มีอะไรโตเลย ผมน่าจะเริ่มปลูกตั้งหลายปีแล้ว
ไม่หรอก คุณเก็บไว้เถอะ
บางทีซักวัน คุณอาจจะลองปลูกอีกที
บาย ริต้า
ดูแลตัวเองด้วยนะ
บรรยายไทย - อนันต์ โพธิสูง