NETFLIX PRZEDSTAWIA
Dzień dobry.
Zaczynamy specjalny program z relacją na żywo
na temat rozwoju pandemii koronawirusa.
Za kilka minut pojawi się prezydent,
gdy tylko skończy się nadzwyczajne posiedzenie Rady Ministrów
w sprawie kryzysu.
Drodzy obywatele.
Poinformowałem dziś głowę państwa,
iż na jutrzejszym posiedzeniu Rady Ministrów
w Hiszpanii ogłoszony zostanie stan wyjątkowy.
Potrwa 15 dni.
Co się stało?
Wszystko gra?
1. DZIEŃ LOCKDOWNU
Jak się nazywa?
Nie wiem. Nie odezwała się jeszcze.
- A odciski palców? - Sprawdzamy to.
Jak twoja mama?
Nie wpuszczają mnie.
A twój chłopak?
Na kwarantannie.
Panie poruczniku, mamy odciski.
To Saioa Blanco.
Zaginiona od trzech miesięcy.
Ma na stopach i dłoniach ślady krępowania.
Zważywszy na stan oczu i ciała,
cały czas była w zamknięciu.
Wyzdrowieje?
Zaczekamy na opinię neurologa.
Potem poszukamy specjalisty od stresu pourazowego.
Skończyliśmy.
Zaczekam na dole.
Mogę na chwilę wejść?
Na minutę.
Porucznik Samuel García, komenda główna.
Sierżant Ramos, oficer Altuna.
Znaleźli Saioę.
Załóżcie maseczki. Ten wirus to nie żarty.
Przepraszam.
Jak się czuje?
Jest w szoku,
więc rozpoczniemy dochodzenie w ciemno.
Mamy pilnować,
żeby nikt nie naruszał lockdownu. W razie czego
zostawię wizytówkę.
Dziękuję.
Ktoś zadzwonił na alarmowy.
Kierowca widział ją przy San Vicente.
To po drodze do Picu Siana.
Niewiarygodne.
Wszyscy myśleli, że nie żyje. Oprócz jej matki.
Nie traciła nadziei.
Trzeba ją powiadomić.
Zajmiemy się tym.
To nasza sprawa i nasze problemy.
Nic nie mówiłam.
No i przekażemy jej dobre wieści.
Oszaleje, jak ją zobaczy.
Jej córka żyje.
Nic innego nie ma znaczenia.
Kto tam?
Porucznik García i sierżant Castro, policja.
Musimy porozmawiać.
Julia López?
Znaleźliście ją?
Znaleźliśmy pani córkę.
Żyje.
Jak się czuje? Jest cała?
Została porwana.
Musi wyzdrowieć,
ale żyje. Tylko to się liczy.
Dobrze?
Tak.
Maseczka.
Mamy stan wyjątkowy, potrzebuję wszystkich ludzi.
Sami musicie rozwiązać tę sprawę.
Kurde, jakby świat się kończył.
Może się kończy.
- Do jutra. - Do jutra.
Carlos?
- Cześć. - Cześć.
- Jak się masz? - Mam lekką gorączkę i kaszel.
- Cholera. - Nic mi nie jest.
A co u ciebie?
Cóż.
Mamy sprawę.
DOM SPOKOJNEJ STAROŚCI
Mamo.
2. DZIEŃ LOCKDOWNU
Zniknęła 20 grudnia.
Wyjechała z domu na rowerze wcześnie rano.
Rower znaleziono w rowie. A jej ani śladu.
Przesłuchano najbliższych i okolicznych przestępców, bez skutku.
Musimy zacząć od zera.
To skrzyżowanie San Vicente.
Spokojnie, dziś nie pada.
A wiosna już za cztery dni.
Tutaj wiosną pada tyle samo, co zimą.
Chodźmy do góry.
Policja!
Stój, policja!
Stać!
Ani kroku!
Spokojnie.
Na kolana!
To do użytku osobistego.
Ciężko tu o pracę. Musimy z czegoś żyć.
Jebani hipisi.
Tak?
- Saioa się obudziła. - Jedziemy.
Przyszli.
Paz Nogueira, Centrum Leczenia Stresu Pourazowego.
- García. - Castro.
Jak się czuje?
Jest słaba, ale rozpoznała matkę. Kontakt był natychmiast.
- Kiedy będzie mogła mówić? - Może za parę godzin, może miesięcy.
Dobra.
Wszystko, co powie lub narysuje, bardzo nam pomoże.
Nie możemy jej zmuszać, by sobie przypomniała.
Wiem, że to trudne, ale porywacz może uciec.
Albo porwać inną dziewczynę.
Jeśli ma mówić, musi się poczuć bezpiecznie.
Ile to potrwa?
Nie wiem, ale jej mama i ja zrobimy wszystko, aby pomóc.
Bardzo dziękujemy.
- Co z ojcem dziewczyny? - Zginął w kopalni.
- Jej ojczym był głównym podejrzanym. - Jak to?
Rozwiedli się na krótko przed zniknięciem.
Złóżmy mu wizytę.
Rób, co chcesz.
Ricardo Marquina?
Czyli to prawda!
Znalazła się?
Przecież widać, żeście z policji.
Jak się czuje?
W porządku, żyje.
Ja pieprzę, nie do wiary. A Julia?
Radzi sobie.
Czego chcecie?
Już mnie przesłuchiwano,
wasi ludzie wszystko tu przeszukiwali.
Ponoć się nie lubiliście.
Znowu to samo.
Byłem jej ojczymem, a ona nastolatką.
Nie dogadywaliśmy się. To ja jej nie lubiłem,
ale nigdy w życiu, kurwa… Wyrażę się jasno,
w życiu jej palcem nie tknąłem.
Jasne?
Jeśli nie macie nakazu, dajcie mi pracować.
Proszę.
Dzień dobry.
Co się stało?
Chłopaki z oddziału się o ciebie założyli.
Poważnie?
I co obstawiają?
Większość mówi, że schrzanisz przed Wielkanocą.
- To za niecały miesiąc. - Czyli robi się gorąco.
Co obstawiłaś?
Mówiłeś, że to koniec. Wierzę ci.
Tydzień temu Koreanka na Drodze św. Jakuba zgłosiła,
że gość chciał ją wrzucić do SUV-a.
Manuel Gómez, „Psobójca”.
Sprawdź adres.
Przy San Vicente.
Tak.
Chryste.
Jesteśmy. To tutaj.
Kurwa!
Cicho!
Do budy!
Do budy.
Nikogo nie ma.
- Zajrzyjmy do środka. - Na pewno?
Jest tam łóżko.
Co robicie w moim domu? Wypierdalać!
- Policja! - Odłóż strzelbę!
Odłóż broń!
Co robicie w moim domu?
Szukamy podejrzanego. Sądzimy, że może się tu ukrywać.
W mojej stajni?
Tak. Możemy się rozejrzeć?
Pospieszymy się.
Wezmę strzelbę.
Nikogo nie ma.
- A łóżko i jedzenie? - No tak.
Mój kuzyn tu śpi, gdy polujemy.
Zawsze bałagani.
- Ma pan pozwolenie na broń? - Oczywiście.
Czym się pan zajmuje?
- Ja? - Tak.
Sprawdzałem wodomierze,
ale mnie zwolnili. Jestem bezrobotny.
W zeszłym tygodniu oskarżono pana o napaść.
- O co chodzi? - Co się wtedy stało?
Nic nie zrobiłem.
Kurwa, to nieporozumienie.
Byłem w barze w Oviedo. Zobaczyłem ją w drodze do domu.
Zagadałem, była rozmowna. Pomyślałem, że chce czegoś więcej.
Chciałem ją objąć, ale jej odwaliło.
Chciałem tylko pobzykać.
Powinien siedzieć za bycie świnią.
Co za oblech.
Mów. Moment.
Właśnie dostałam. Raport z badania.
„Nie znaleziono śladów DNA, a rana na jej nodze to ugryzienie psa”.
Co jeszcze?
„Piasek pod paznokciami”…
„Zawiera ślady etanolu i kwasu winowego”.
Co robisz?
- Etanol i kwas winowy to wino. - To co?
Te stajnie są pełne wina.
- Nie ma go. - Kurwa mać.
Skurwiel.
Zgłoś to.
Policja jest wszędzie, nie zwieje.
Podejrzany ucieka.
Odjechał czerwonym mitsubishi montero.
Prześlę lokalizację.
Castro!
Castro.
Ja pierdolę.
Samuelu, jeśli…
Tak?
Jedziemy.
- W porządku. - Wezwij karetkę.
Tutaj!
Zatrzymaj się!
Co się stało?
Próbował ominąć blokadę i spadł ze skarpy.
- Jest tam ktoś? - Nikogo nie ma.
Jest ranny.
Nie uciekł daleko.
Kurwa!
Rzuć strzelbę!
Rzuć broń, już!
- Rzuć to! - To koniec!
Rzuć broń!
To dopiero początek.
Rzuć to!
To dopiero początek!
Nie!
Kurwa mać!
3. DZIEŃ LOCKDOWNU
Cześć.
Zajrzyj tam.
To było w piwniczce.
Różne rozmiary.
Nie działał sam.
Wspomniał o kuzynie. Mówił, że razem polują.
Znajdźcie go. Musimy się dowiedzieć, czy ofiar było więcej.
Zakończmy to, zanim prasa coś zwęszy i wywoła skandal.
Prasa jest zajęta wirusem.
W takich miasteczkach plotki szaleją.
Na kolejnym w prawo i znowu.
Bierz jedną co sześć godzin.
- Są znaki? - Nie, ale to jedyny dom.
Mamy coś dużego, opowiem ci później.
Jak skoczy ci gorączka, zawiozę cię do szpitala.
Spróbuj trochę wypocząć.
Pogadamy później.
Ja ciebie też.
- Mogę cię odwieźć. - Nie trzeba.
- Musisz odpocząć. - Ty pierwszy.
Kuzyn Psobójcy ma gospodarstwo kilka kilometrów stąd.
Dzień dobry.
Dobry.
Szukamy kuzyna Manuela Gómeza.
To pan?
Znowu nabroił?
Mówił, że w weekendy polujecie.
Nigdy nie polowałem.
A już na pewno nie z nim.
- Nie dogadujecie się? - W ogóle nie gadamy.
Poluje z Demonem.
Wariat i ćpun. Był parę lat w legii cudzoziemskiej.
Gdzie możemy go znaleźć?
Pracuje z bratem jako kierowca ciężarówki.
W warsztacie Marquina.
Mieszka w przyczepie kempingowej za warsztatem.
Dziękujemy.
Uważajcie na siebie. Gość to kłopoty.
Numer 672-274-575 należy do Santiaga Marquiny.
Ostatni telefon Psobójcy był do Marquiny.
Demona.
Wchodzimy?
Otwarte.
Cholera, wiej!
- Żyjesz? - Tak.
Spodziewał się nas.
Co się stało, do diabła?
Prowadzimy dochodzenie.
- A pan to kto? - Komisarz Basterra.
Możemy pomóc. Tu wszyscy się znają.
Dziękuję. Wystarczy, że nikogo tu nie wpuścicie.
Tak jest.
W miasteczkach wszyscy się znają.
Prasa nie może wiedzieć, dopóki go nie złapiemy.
Im mniej wiedzą, tym lepiej.
Służył sześć miesięcy w Iraku w 2004 roku.
Odszedł z wojska i przeszedł psychoterapię.
Wyroki za zakłócanie porządku, posiadanie narkotyków i napaść.
- Aniołek. - Można wejść.
Komisarzu.
Moment.
Ci dwaj to chłopcy.
Zatem się myliliśmy.
Idźcie odpocząć.
- Nie. - Musimy znaleźć tego drania.
Marto, nie śpicie od 48 godzin.
Jutro to przeanalizujemy i zorganizujemy poszukiwania.
A jeśli te dzieci wciąż żyją?
Odpocznijcie. Musicie myśleć trzeźwo.
Kochanie.
Bez obaw. Wszystko będzie dobrze.
Mogę iść z nim?
Czeka panią kwarantanna. Takie zasady.
Jestem gliną. Mam ważną sprawę.
- Mieliście styczność. - Izolował się.
- Pilnowaliśmy dystansu. - Przykro mi.
Zero szkoły. W kółko Fortnite.
A ty, Evo?
- Nudzę się. - Siedzi w telefonie.
- Nieprawda. - Cały czas na Instagramie.
- Nie słuchaj go. - Obiad gotowy!
- Pa, tato. - Pa.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
- Jest aż tak źle, jak mówią? - Z wirusem?
Na to wygląda. Niech zostaną u ciebie.
Nie ma sprawy.
Dzięki.
A ty jak się trzymasz?
Dobrze. Jak mam ochotę się napić, czyszczę buty.
To dobrze.
Tęsknię za wami.
Na razie.
4. DZIEŃ LOCKDOWNU
…są gotowe do produkcji
maseczek z certyfikatem medycznym na dużą skalę.
Certyfikat ma zostać uzyskany w przyszłym tygodniu…
Przepraszam.
Co u Carlosa?
W szpitalu. Miał problemy z oddychaniem.
- A ty się trzymasz? - Tak.
To silny chłop. Zaraz go wypiszą.
Wejdźcie.
Zidentyfikowaliśmy pozostałą czwórkę.
Dzieci porwano w różnych prowincjach, żeby spraw nie połączono.
Ta dziewczyna była pierwszą ofiarą. Zniknęła w León 15 miesięcy temu.
Santander, 12 miesięcy temu.
Lugo, dziewięć miesięcy temu.
Palencia, sześć miesięcy temu.
Saioa Blanco, zaginiona w grudniu, jest jedyną miejscową.
Jedno co trzy miesiące.
Motyw seksualny jest możliwy, ale to wygląda na jakiś rytuał.
Odzież, korony, lalki i symbol na plecach Saioi.
- Rodziny wiedzą? - Nie.
Zataimy to jeszcze przez 48 godzin.
Chciałbym im powiedzieć, że znaleźliśmy ich dzieci.
A przynajmniej porywaczy.
Czyli mamy 48 godzin.
Komisarzu.
Znaleziono wóz Demona.
Zaczekajcie.
Weźcie je.
Oczywiście.
Proszę o szczegóły.
ZAGINIONA PODEJRZANY 1 – PODEJRZANY 2
- Dzień dobry. - Dobry.
- Niczego nie dotykaliśmy. - Zajmiemy się tym.
Ostrożnie.
Co za skurwiel.
Cholera.
To myśliwy, zna okolicę. Nie może być daleko.
To jak szukanie igły w stogu siana.
Odwiedźmy jego brata.
Dziękuję.
- Na razie. - Cześć.
Co się stało?
O sprawie Saioi i Demona aż huczy w sieci.
Wiecie co? Zaczynam mieć dość policji.
Gdzie jest pański brat?
Pytanie za milion dolarów.
Nie wiem. Dzwonię do niego od rana, nie odbiera.
Nie wie pan, gdzie mógł się ukryć?
To wasza praca.
Jestem jego bratem, nie aniołem stróżem.
- Ejże. - Ty gnoju.
Jest podejrzany o porwanie piątki dzieciaków!
Powiedz mi, co wiesz, bo przyklepię ci tuszowanie.
Puści mnie pan?
W górach obok fontanny Cuervo znajduje się pustelnia.
Zabierał tam panny.
Więcej nie wiem.
Słonko,
uspokój swojego kolegę.
To tutaj. Tam znaleźli wóz.
Nie mam amunicji.
- Nie mam amunicji! - Wstrzymać ogień!
Nie mam amunicji!
No to jestem, chuje.
Na ziemię!
Zmuś mnie.
Gleba!
Połóż się.
To mnie zmuś.
- Gleba, już! - Nie.
Co?
- Kładź się. - Nie chcę.
Na ziemię, kurwa!
Śmieciu, zajebię cię!
To koniec.
Nie. To dopiero początek.
- Zabierzcie go. - To dopiero początek!
Nic nie powiem.
Nie marnujcie energii.
Nie musisz nic mówić.
Mamy mnóstwo dowodów.
Fantastycznie.
Będziesz pierwszą osobą z okolicy, która dostanie dożywocie.
Byłeś w pustelni.
Szaleństwo, co?
Nie jesteś szalony, tylko obłąkany.
Nie. To społeczeństwo jest obłąkane.
Nie widziałeś, co się dzieje?
Pandemia?
Koniec świata.
Dobrze.
Dlatego porwaliście te dzieciaki?
Ktoś musiał jakoś przebłagać Taranisa.
Wszechmogącego. Pana Burz.
Co zrobiliście z dziećmi?
Gdzie je trzymacie?
Mówiłem, że musieliśmy przebłagać Taranisa.
Co spotkało Saioę?
Też chcieliście ją złożyć w ofierze?
Zostało tylko kilka dni, ale Psobójca złamał zasady.
Wypuścił ją, żeby zaczerpnęła powietrza, a ona uciekła.
Inaczej nigdy byście nas nie znaleźli.
- To ty ustalałeś zasady? - Nie!
- Nie? - Nie ja.
To wszystko jest dziełem Proroka.
Kim jest Prorok?
On nas prowadzi.
Jest bardzo mądry. Nie schwytacie go.
Posłuchaj mnie.
Teraz masz szansę go przechytrzyć.
Powiedz, jak się nazywa, a to on dostanie dożywocie.
Złapaliście mnie. Poniosę ten krzyż.
Gadaj, kto to jest.
Uderz mnie.
Dalej. Może w ten sposób coś ze mnie wyciągniesz.
Dalej, uderz mnie.
Śmiało.
Jeszcze coś.
Nie traćcie czujności. Prorok nie zakończył swego dzieła.
Słyszeliście?
Blefuje.
Jest na to za głupi.
Tylko jedna osoba może nam pomóc.
- Co u niej? - Lepiej.
Mamy dwóch podejrzanych.
Jeden się zabił, drugi jest w areszcie.
Chciałabym pokazać pani córce kilka zdjęć, aby potwierdzić, że to oni.
- Nie jest gotowa. - Wiem, ale to bardzo ważne.
Musimy potwierdzić udział osoby trzeciej.
Nie wiem.
Może skrzywdzić inną dziewczynę.
Ty ją przestraszysz.
Dziękuję.
Skarbie.
Jak się masz?
Kochanie.
Czy to oni?
Słonko.
Już ich złapano.
Chcemy tylko…
W porządku.
Ilu ich było?
SZPITAL SAN RAFAEL SOR
Co u Carlosa?
Jest pod respiratorem.
Mówią, że za parę godzin będzie lepiej.
Na pewno.
Rozmawiałeś z dziewczyną?
Cholera.
Co teraz?
Musimy go znaleźć, zanim uderzy.
Taranis był bogiem burz i nawałnic.
Składano mu ofiary z ludzi podczas przesilenia letniego i zimowego
oraz obu równonocy.
Co trzy miesiące.
Słomiane lalki, jemioła, symbole, rytualne ofiary…
To z mitologii celtyckiej, ze świata druidów.
Druidzi byli celtyckimi kapłanami i prorokami.
Składali ofiary z ludzi i wierzyli w reinkarnację.
Krótko mówiąc, mamy do czynienia z mądralą,
pieprzonym psychopatą, który myśli, że musi składać ofiary,
bo bogowie ześlą koniec świata.
Wiosna zaczyna się za 48 godzin.
Mamy 48 godzin.
To jakieś szaleństwo.
Dwa pełne piętra, a to dopiero początek.
Słyszałaś o tej dziewczynie?
Kumpela z OIOM-u mówi, że miesiącami ją więzili.
Policja zwinęła kogoś z miasta. Straszne, wiem.
Tak, dostałam obie.
Mam tu obie listy.
Psobójca i Demon dzwonili pod pewien numer.
Podaj mi dane.
Sprawdzę.
Tak, widzę.
To numer na kartę.
Dobrze, dziękuję.
Spójrz.
Demon i Psobójca znali się od dziecka.
Cholera.
Numer należy do Ismaela Fernándeza, który zmarł w 2015 roku.
To nie świr. Dobrze wie, co robi.
Jak można być tak…
Złapiemy go.
Idę po kawę.
- Chcesz? - Nie, dzięki.
Mogę jakoś pomóc?
Halo?
Proszę zaczekać.
Stój.
Zatrzymaj się!
Stój, policja!
Odwróć się. Powoli.
Kaptur.
Daj mi dowód osobisty.
Co robiłaś pod komisariatem?
Nie słyszałaś?
Jest godzina policyjna.
Idź do domu.
- Kto to taki? - Nikt. Jakaś wariatka.
5. DZIEŃ LOCKDOWNU
MOJA MAMA ZMARŁA
- Tak mi przykro. - Gdzie ona jest?
Mieliśmy wielu chorych, ale nie przyjęli ich do szpitala.
Gdzie ona jest?
Kazali nam ich zabrać do kostnicy.
- Chcę ją zobaczyć. - Nie wpuszczą nas.
Samuelu!
Nie wolno tu wchodzić.
Słyszy mnie pan?
Z drogi, kurwa.
- Z drogi! - Dobra.
Już!
Tak?
Jadę.
Do laboratorium.
Tak mi przykro.
Co wiemy?
Pielęgniarka, 20 lat.
Ktoś ją napadł i porwał ją jej własnym autem, szarym peugeotem 308.
- Jest monitoring? - Tak.
Kamery przy wejściu i na rogu. Już poprosiłam.
Myślisz, że to on?
Takie same opaski były w wozie.
- Chodźmy. - Dokąd?
- Co się stało? - Porwano dziewczynę.
Gdzie komisarz?
Na zebraniu w sprawie pandemii.
Musimy zabrać osadzonego na poszukiwania.
- Sędzia wie? - Zadzwoń i poproś o zgodę.
Jesteś pewny?
Nie możemy tracić czasu.
Idziemy.
Chodź.
Idziemy.
Wyłaź, chuju!
Zostańcie.
Co jest? Chcecie poznać szczegóły?
Kim jest Prorok? Nazwisko.
Żałujcie, że nie słyszeliście ich krzyków.
Jak wyjący z bólu postrzelony jelonek.
Właśnie tak.
Kim jest Prorok? Podaj nazwisko.
A chłopcy krzyczeli najgłośniej.
Mów, bo nie wyjdziesz stąd żywy.
Nie masz jaj.
Nazwisko.
Kim jest Prorok? Mów.
Nazwisko.
Kim jest Prorok? Nazwisko!
Nigdy wam nie powiem.
Samuelu.
Możesz wyjść.
Kim jest Prorok?
Jeśli to zrobisz, to cię zniszczy.
Powiem, że chciałeś uciec.
Dalej, zaryzykuję.
Śmiało.
Samuel! Co ty robisz, do cholery?
Zostaw mnie!
- Co to było? - Nie wchodzić.
Mów nazwisko.
Nazwisko!
Jednak masz te jaja.
Trzy, dwa…
jeden!
Samuel!
Co ty odpieprzasz?
Chodzi o życie dziewczyny!
Zawieszam cię bez wynagrodzenia.
Nie mogę cię dłużej kryć.
Musimy spróbować. Nie możemy bezczynnie siedzieć.
- Mówiła już, że było ich trzech. - Na pewno może powiedzieć coś więcej.
Mało wycierpiała?
Porwano kolejną dziewczynę.
Przykro mi, ale Saioa musi zapomnieć o tym, co się stało.
- Nie rozumiesz… - Dość tego, Paz!
- Zostaw moją córkę w spokoju. - Julio…
PILNE – ZAGINIONA
Jak się czuje?
Na wszelki wypadek przenieśliśmy go na OIOM.
Respirator i leki powinny mu pomóc.
- Mogę wejść? - Przykro mi.
- Żeby wiedział, że tu jestem. - Takie mamy zasady.
Muszę go zobaczyć.
To niemożliwe. Przekażę, że pani była.
Bez obaw, jest w dobrych rękach.
Będziemy informować.
PAZ NOGUEIRA MOŻEMY POGADAĆ?
Policja.
W porządku.
- Ramos. - Poruczniku.
Potrzebuję pomocy.
Znasz tego mężczyznę?
To zdjęcie sprzed 20, może 25 lat.
Oczywiście.
Mówili na niego „Prorok”. Dzieciaki go uwielbiały.
Wiesz, gdzie go znaleźć?
Dawno o nim nie słyszałem, ale jego ojciec mieszka pod Infiesto.
Dziękuję.
Moment. Dobrze znam okolicę.
Podrzucę pana.
Pani sierżant.
Słucham?
Może to nieistotne, ale widziałam rany na plecach Saioi.
Mamy w ośrodku kobietę, która ma taki symbol na piersi.
Za młodu należała do sekty.
Jak się nazywa?
Lidia Vega.
Cholera jasna.
Prawie jesteśmy.
- Cześć, Lidio. - Cześć.
Jak się masz?
Kawa świetnie pachnie.
Zrobić ci?
Nie odmówię.
SAMUEL – MAM PODEJRZANEGO. JADĘ DO INFIESTO Z RAMOSEM.
SAMUEL – LOKALIZACJA
Tu jest samochód.
Należy do porwanej wczoraj dziewczyny.
Miałam 17 lat.
Uciekłam z domu. Mieszkałam z hipisami w opuszczonej kopalni.
Cały dzień paliliśmy trawkę i uprawialiśmy seks.
Aż guru popadł w obsesję na punkcie druidów i składania ofiary.
Jak się nazywał?
Nazywali go Prorokiem.
Co się stało?
To on. Z ojcem.
Chciał odprawić na mnie rytuał.
Na szczęście ktoś go w porę powstrzymał.
Kim był Prorok? Jak się nazywał?
Miał na nazwisko Ramos.
Pochodził z Infiesto.
Tak?
Samuelu, to on. Ramos jest Prorokiem.
No dalej, Samuelu. Odbierz.
Samuelu!
- Samuelu. - Ranny policjant!
Pani sierżant!
W domu są zwłoki.
Leżą tam od wielu lat.
- Co to za hałas? - To alarm.
Tam jest kopalnia.
6. DZIEŃ LOCKDOWNU
Jestem Prorokiem!
Poznałem przeznaczenie ludzkości!
Już dobrze.
Spokojnie.
Przepowiednia się wypełnia.
Nadszedł koniec świata.
Nie!
Ani drgnij.
Ani drgnij!
To dopiero początek.
Już dobrze, już po wszystkim.
10. DZIEŃ LOCKDOWNU
O 2.00 Kongres zatwierdził wydłużenie
stanu wyjątkowego do 11 kwietnia.
To najdłuższe posiedzenie od 20 lat.
Równo 321 deputowanych było za, a 28 wstrzymało się od głosu.
Kongres tym samym przedłużył stan wyjątkowy.
Zaostrzono zasady kwarantanny…
Co u dziewczyny?
Lepiej.
Boli?
Nie, wszystko gra.
A bliscy Samuela?
Sam wiesz.
Bardzo tęskniłam.
Ja też.
Ja pierdolę.
Jakby świat się kończył.
Może się kończy.
Napisy: Konrad Szabowicz