W poprzednim odcinku Kardashianowie...
Przejdę zabieg histerektomii.
Muszę udawać odwagę.
Nie chcę, by dzieci myślały, że się boję, ale czasami się boję.
Będę wtedy w Australii.
Powinnam lecieć?
Paparazzi są straszni.
Nie wierzę, że jest u mnie taki spokój.
Co się zmieniło?
Zaczęłam chodzić do terapeutki.
W końcu mówiłam, że mam dość.
„Mam dość tych zagrywek”.
Być może Khloé miała trochę racji.
Cieszę się.
Kiedy Gypsy napisała, że chce zaangażować się w reformę,
bardzo chciałam ją poznać.
Pytałam w więzieniu, czy mogę iść na terapię.
Dowiedziałam się, że nie kwalifikuję się na terapię.
Dlaczego nie przygotowali programu?
Nie mam pojęcia.
- Cześć. - Cześć.
Ślicznie wyglądasz w tej piżamce.
No wiesz.
Odwiedzam dziś mamę.
Mama dochodzi do siebie po zabiegu.
Cześć, Corey.
Chcę wiedzieć, jak się ma.
Pielęgniarka powiedziała mi,
że mogę wziąć tabletkę albo martini.
Wiem, co wybrałaś.
- Cudowne martini. - Oczywiście.
- Siemanko. - Hej.
- Jak się czujesz? - Dobrze.
Jestem już po zabiegu i czuję się świetnie.
Może trochę opuchnięta i obolała, ale to nic takiego.
Dowiedziałam się, że guzek był łagodny.
Nawet mi nie powiedziałaś.
Tak.
Dobrze wiedzieć.
Następne kilka dni
poświęcę na odpoczynek.
Długo potrwa twoja rekonwalescencja?
Co powiedzieli?
Za dwa tygodnie mogę zacząć ćwiczyć.
Zero ciupciania przed dwa tygodnie.
- Ciupciania? - Corey wie.
Seksu?
To cudowne, że o tym pamiętasz.
Znamy cię.
To wszystko naprawdę...
Khloé kiedyś tam mieszkała.
- To było jej mieszkanko. - Masakra.
Ciekawe, jak to było. Pierwsza ciężarna osoba na świecie,
dziecko wyszło z jej pochwy
i nikt się nie przejął.
Dlaczego nie zabili tej osoby, myśląc, że to kosmita?
- Co? - Nigdy nie wiesz.
Ale gdyby zabili kobietę i dziecko, ludzie nie mogliby się rozmnażać,
więc nikt się nie przejmował.
To bez sensu.
Dlaczego pomyśleli,
że rozszerzona pochwa
i wychodzący z niej człowiek to coś okej?
- Nikt nie pomyślał... - Rety.
...że to jakaś wiedźma?
Zastanówcie się.
Może leki zaczęły działać,
bo nie wiem, o czym oni mówią.
Pomóż mi.
Tylko mnie to zastanawia?
Nawet nic nie brałam.
Powiedzmy, że Ewa jako pierwsza zaszła w ciążę.
Myślicie, że Adam łatwo to przyjął?
- Boże. - To byli jaskiniowcy.
Myślicie, że Adam pomyślał: „Tak, to normalne.
Z krocza mojej laski wychodzi mały człowiek”.
Myślicie, że Adam nie poderżnąłby jej gardła?
Oczywiście, że tak.
To byłby dobry odcinek Dateline.
- Czuję się, jakbym miała halucynacje. - Co?
Dlaczego w Biblii nie ma dinozaurów?
- Kocham was. - A ja ciebie.
Na pewno musicie gdzieś iść.
Mamy sobie iść? Jasne.
Ja idę do psychiatry.
Muszę wrócić do łóżka.
Spokojnie, też mam swoje sprawy.
Lecę z Kim do więzienia.
Po co?
Kim ma swoje sprawy, a ja będę ją wspierać.
Chodzi o reformę?
Tak.
To będzie obłęd.
Wrzeszczący faceci.
- Powodzenia. - Dziękuję.
Producentka: Co ci się stało w palce?
Mam w łazience wielkie, przesuwane drzwi.
Otwierają się i widać całe okno.
Zamykałam je, a nie mam zasuwki,
więc musiałam wyciągnąć mechanizm.
Zwykle zatrzymuję je ręką.
Pociągnęłam je mocno, a potem Saint wbiegł z chipsami.
Powiedziałam, że jest późno, żadnych chipsów.
A potem „bum”.
Spojrzałam na dłoń i upadłam na ziemię.
UWAGA: Drastyczny obraz za 3, 2, 1...
Chwyciłam za stół i padłam na kolana,
bo zobaczyłam krew
i lekko wystającą kość.
Prosiłam o pomoc.
Potrzebowałam lodu.
- Cześć. Jak się masz? - Dzień dobry.
Nie krzyczałam.
Nic nie zrobiłam. Chciałam tylko pomocy.
Dwa?
Tak, dwa złamane palce.
Nie potrafiłam nic zrobić.
Nie umiem nawet opisać tego bólu.
Całe ciało było w szoku.
To było bardziej bolesne niż poród.
Koniuszek kości odłamał się w obu palcach.
- Wiem, chcę umrzeć. - Boże.
Dowiedziałam się,
że mój paznokieć może nie odrosnąć.
„No nie. Daj spokój.
Wymyślę implant paznokcia”.
Producentka: Czy hiperbaryka pomaga?
Tak sądzę. Wczoraj poświęciłam na to cztery godziny.
Ale kto ma na to czas?
Właśnie.
- Możemy przejść do 2,4? - Pewnie.
To oznacza większe ciśnienie.
Wygląda świetnie.
Podoba ci się?
To tylko...
DR JOHN LAYKE CHIRURG PLASTYCZNY
...sucha krew i drobny wyciek.
Będzie bolało?
- Nie. - Na pewno?
Nie ma jak woda utleniona.
Mam nadzieję, że uniknę amputacji.
- Na pewno. - Dobrze.
Z tym mi się skojarzyło.
PIŁA II
Super.
Mogło być dużo gorzej.
- Mogło być bardzo źle. - Tak.
Nie dam się spowolnić.
Pokazałabym wam środkowy palec, ale go nie mam.
WITAMY W CALABASAS
Cześć.
Kto nosi spodnie w ten sposób?
Uwielbiam, kiedy siostry wylegują mi się na kanapach.
Przyszłam odpocząć.
- Łaskotki. - Boże!
Jesteś jak Edward Nożycoręki.
Nie jest dobrze.
- Oj, nie. - Nie.
Przytrzasnęłam palce drzwiami.
Minęło już kilka dni,
a ból...
Straszne.
Nie da się tego opisać, ale jest dobrze.
Mam obowiązki, więc to mnie nie spowolni.
Znów spotkałam się z terapeutką.
- W sprawie palców? - Nie.
Ogólnie.
Powiedziała, że spokój to moja supermoc.
„Jesteś tak nieczuła na traumę,
że po prostu zamarzasz”.
Mogę w to uwierzyć.
Powiedziała:
„Raz coś cię spotkało,
zachowałaś wtedy spokój,
co ci pomogło,
więc robisz to dalej”.
Chodzi o napad?
Wcześniej nie byłeś spokojna.
- Nie pamiętasz? - Naprawdę?
Kim, byłaś wariatką.
Wystarczyło, że ktoś dotknął twoich ciuchów.
Zmieniłaś się dopiero...
Powinnam jej to powiedzieć,
bo próbujemy wrócić do dzieciństwa.
Nigdy nie byłaś spokojna,
ani jako nastolatka, ani jako dwudziestoparolatka.
Wiecznie płakałaś.
Byłaś rozwydrzona.
Wszystko się zmieniło, kiedy zostałaś napadnięta,
zachowałaś wtedy spokój
i nawet mówiłaś, że to cię uratowało.
Wtedy to się zaczęło.
Nie potrzeba do tego detektywa.
Facet celuje ci w głowę, wiąże cię,
ciągnie po pokoju hotelowym.
Pamiętam, jak powiedział mi:
„Zachowaj spokój, a przeżyjesz”, i tak zrobiłam.
Wtedy uratowało mi to życie.
TRZYMANA NA MUSZCE MILIONY SKRADZIONE
Ale bywam zbyt spokojna.
Kim wdzięczna, że spotkało to ją, bo jej siostry by nie dały rady
Ludzie potrafią to wykorzystać.
Albo zamieniam się w robota bez żadnych emocji.
Coś ci powiem.
Kourtney miała rację.
Pomyślałam: „Boże”,
bo pytała mnie, dlaczego tyle pracuję.
- „Dlaczego?” - Rany.
Spojrzałam na nią i pomyślałam „Czy ty jesteś Kourtney?”.
Nie rozumiem, co cię motywuje.
A jeśli ty nie rozumiesz, co cię motywuje,
nie jesteś panem swojego umysłu.
Jeśli wiesz, co cię motywuje, możesz osiągnąć szczęście.
Potraktowałam wtedy pytanie Kourtney
w sposób defensywny.
Ale myślę, że miała na myśli to,
że uciekam przed problemami,
cały czas coś robiąc.
Zaczęła oglądać nasz program jako pracę domową.
To chyba nie jest dobry pomysł.
Powiedziała, że wszyscy potrzebujemy terapii, zwłaszcza ty.
Nie wątpię.
Powinnaś przejść przez to ze mną.
O nie.
Nie chcę być nową Kourtney, ale zawsze nią jestem.
Myślę, że Khloé chciałaby,
żeby ktoś pomógł jej przejść
przez trudne życiowe sytuacje.
Hej, mała.
Cześć, Chi Chi. Byłaś na tańcach?
Nie poszła, bo śpiewała z Northie.
- Jak ci poszło? - Nie śpiewałam.
- W ogóle? - Nie chciałam.
Nie chciałaś? W porządku.
Nigdy nie rób tego, czego nie chcesz.
Pojechałam do Nowego Orleanu
spotkać się z Gypsy Rose.
- Jak było? - Cudownie.
Skoro mowa o terapii, opowiedziała mi, jak działa system.
System działa tak,
że nawet w takich przypadkach jak jej...
Powiedzieli jej, że nie jest na tyle powalona, by iść na terapię,
to jakaś masakra.
Ale wydawała się silna.
Była jak otwarta księga.
Żal mi jej.
Szkoda, że tak wyglądało jej życie.
- Tak. - To przykre.
Jedziemy do więzienia.
- Tak. - Byłoby cudownie,
gdybyśmy mogli wejść z kamerami.
To jest najfajniejsze.
- Jestem podekscytowana. - Tak.
Byłam już kilka razy w więzieniu z Kim,
cieszę się, że w końcu wejdziemy tam z kamerami,
żeby ludzie mogli zajrzeć do więzienia, wysłuchać historii osadzonych
i być może zobaczyć w nich ludzi.
Jestem gotowa.
Co jeszcze mam zrobić?
Nic.
Żartuję.
Ruchy, ruchy.
- Cześć. - Witamy.
Dziękuję.
Jestem w Australii. Udało nam się.
Bawimy się świetnie.
Travis występuje w różnych miastach
w ciągu tego tygodnia.
Jako że najpierw musiałam leżeć w łóżku,
a potem opiekowałam się noworodkiem,
nie mogłam wyjść nigdzie z pozostałymi dziećmi,
więc chciałam pomieszkać w Sydney.
Szkoda, że Mason został w domu z tatą.
Korzystam z każdej sekundy.
Lubisz marchewki?
Dobra robota.
Co podobało ci się najbardziej, a co najmniej?
Najlepsze były lody.
- Były pyszne. - To słabo.
Najbardziej powinien mi się podobać rollercoaster.
Zaliczymy to jutro.
- Rollercoaster? - Tak.
P, a jak to wygląda u ciebie?
Podobało mi się na plaży.
Nie podobało mi się, że trafiliśmy na atak rekina,
więc nie chciałam wchodzić do wody.
Fakt.
Kogo to obchodzi?
Szansa na ugryzienie to jeden procent.
Zaryzykuję.
A u ciebie?
ALLIE GARCIA NIANIA
Najbardziej podobało mi się u Mirandy.
- Tak. - Jej mama nauczyła mnie
wielu tradycji,
które chcę zachować u siebie.
- Tak. - Mama zawsze gotuje
i opiekuje się wszystkimi.
- Jej syn był taki pomocny. - To prawda.
- Wszyscy razem zmywają. - Tak.
Nie podobał mi się pająk.
- Czy to... - Tak.
Boże.
Cholera.
Jest jeden powód, dla którego nie mogłabym zamieszkać w Australii,
z powodu pająków.
Wszędzie szukam pająków.
To przerażające, nie chcę tak żyć.
Czy kochamy Australię?
Oczywiście.
Mrug.
Nie wiem, skąd u niego to poczucie humoru.
Jest jak mały Jim Carrey.
Dawno, dawno temu...
Koniec bajki.
To nie było zbyt zabawne.
Zaczyna przypominać ojca.
Ma podobne poczucie humoru.
Tego właśnie potrzebujemy.
- Dziękujemy za odwiedziny. - Dziękuję.
Dziękujemy.
- Chodź, Reigny. - Musimy iść tędy.
Pięknie tu.
Tam jest paparazzi.
Paparazzi! Ty stalkerze!
Wkurza mnie to.
Lepiej stąd chodźmy, skoro on tu jest.
Paparazzi są w całym Sydney.
Wszędzie.
Idziemy?
Ucieka. Chodźmy tędy.
Dlatego nie zabieram nigdzie Rocky'ego.
Chodź, P.
Choć bardzo bym chciała zostać w mojej bańce,
to nie fair wobec reszty moich dzieci,
w końcu chcę je gdzieś zabrać.
Nie możemy pozwolić, by zepsuli nam wypad.
LOS ANGELES, KALIFORNIA
- Wiesz, co zamówisz? - Tak.
Mam ochotę na kwiaty...
- Nie mogę mówić. - Kwiaty dyni.
Kwiaty dyni.
Czym są kwiaty dyni?
Przed wyjazdem z Kim
umówiłam się z Maliką.
Tak, poza domem.
Żebyście wiedzieli.
Jak sytuacja z dzieckiem?
Cieszę się, że nie wzięłam wszystkiego
we własne ręce.
Teraz chcę się z kimś umawiać.
Tak się cieszę.
Myślę sobie: „Może kiedyś wyjdę za mąż.
- Może nie chcę”... - Wyjdziesz za mąż.
Wybacz, muszę zmienić temat.
Nie ma sprawy.
W tym roku mamy dużo do zrobienia.
Czeka nas huczne świętowanie twoich urodzin.
Nie chcę nic hucznego.
Może zorganizujemy ci Jedz, módl się, kochaj.
- Nie. - Okej, wybacz.
- To brzmi jak katastrofa. - Nie, to...
To terapia pośrednia.
Terapia na twoich warunkach.
Myślisz, że potrzebuję terapii?
Na 100%.
Naprawdę?
To się powtarza,
Kimberly powiedziała mi to samo.
Posłuchaj swojej siostry.
- Nie jest tak źle. - Byłam już na terapii.
Byłam u trzech czy czterech różnych terapeutów.
- Sama czy z innymi? - Tak i tak.
Byłam u terapeutki w sprawie ciąży z Tatumem,
ale nie podeszło mi to.
Ona tylko słuchała.
„Opowiedziałam ci historię mojego życia,
wszystkie mroczne sekrety, a ty nic”.
Nic nie powiedziała?
Nic, żadnych wskazówek. Tylko słuchała.
To nieodpowiednia terapeutka dla ciebie.
U każdego terapeuty było to samo.
Jedna terapeutka powiedziała mi, że nie potrzebuję terapii,
bo przetwarzam wszystko...
To było dziwne doświadczenie.
Powiedziałam: „Mój mąż,
znalazłam go w melinie”.
A ona na to: „Zdenerwowałaś się?”.
Byłam bardzo spokojna.
„Byłaś zła?” Ja na to, że nie.
Więc powiedziała, że nie jest mi potrzebna.
„Czy ona mnie zwolniła?”
Nie rozumiałam tego. „Zrywasz ze mną?”
Nie wiedziałam, co się dzieje.
Terapeutka ze mną zerwała.
Masz za sobą kilka traumatycznych wydarzeń.
Ktoś musi ci pomóc.
Nikt nie musi mówić ci, jak być Khloé.
Ktoś musi powiedzieć ci,
jak zakończyć hibernację w domu,
by nie trwała 25 lat.
To nie może trwać wiecznie.
Na pewno potrzebuję terapii.
To nie tak, że z tym walczę,
wiem, że potrzebuję terapeuty.
„Dobrze, spróbuję”.
Zgadzam się.
Muszę być bardziej towarzyska, wyjść może raz w tygodniu.
Chcę chodzić na kolacje.
Nie w liczbie mnogiej.
Nie przesadzajmy.
Nie chcę chodzić na randki.
Ale kiedy już wyjdę...
To krok numer dwa.
Całowałyśmy już wiele żab. Wciąż szukamy księcia.
Nie chcesz tego...
Pogadaj z różnymi terapeutami,
dopóki nie załatwimy innych spraw.
Kto ma na to czas?
Znajdź czas.
Kourtney: Jak to otworzyć?
Mój mąż wrócił.
- Tęskniłam za tobą. - Tęskniłem za tobą.
Travis wrócił do Sydney.
Ile to było?
Jak długo? Dziewięć dni?
Tak długo.
Nie widzieliśmy się tak długo
od narodzin dziecka.
- Jesteś gotowy? - Tak.
Nie korzystaliśmy z usług
żadnego rodzaju niani.
Ale teraz, gdy jesteśmy w Australii, musieliśmy kogoś ze sobą zabrać,
żebym mogła wyjść z innymi dziećmi
i przeżywać z nimi przygody.
Dlatego każdą przygodę
planuję wokół jego drzemki.
A potem mam okienko.
Po dwóch i pół godziny czuję,
że mogę bezpiecznie wrócić.
Cześć, kamero.
Reign, zachowuj się normalnie.
Zachowuję się normalnie.
Travis, tutaj!
Nasza łódź.
- Pycha. - To też.
- Super. - Tak.
Sztos.
Mamo!
Przestańcie się migdalić.
Już chcecie mieć kolejne dziecko?
Myślę, że miło widzieć rodziców,
zwłaszcza po narodzinach kolejnego dziecka,
którzy się tak kochają.
Nie ma w tym nic złego.
Robisz jej malinkę?
- Nie. - To delikatny pocałunek w szyję.
Jasne.
Tęskniłam za nim.
Uwielbiamy to.
Cześć, kamero.
CHOWCHILLA, KALIFORNIA
Dziękuję.
Do zobaczenia.
Przepraszam, otworzysz?
Ostatnio nie mogę nic otworzyć.
Najpierw jedziemy do więzienia Valley State w Chowchilli.
Kiedy odwiedzam więzienie i poznaję nowych ludzi,
zawsze doświadczam czegoś, co potrafi odmienić życie,
myślę, że moja rodzina i przyjaciele
też na tym zyskają.
Khloé ma wielkie serce, jestem pewna,
że chętnie pomoże więźniom.
Simon i Savas to najlepsi przyjaciele Khloé,
wiedziałam, że im się to spodoba,
a potrzebujemy jak najwięcej ludzi.
Kto jeszcze jedzie? Scott?
Scott Budnick i kilku innych facetów.
Wszyscy faceci, którzy są ze Scottem,
byli skazani na dożywocie,
ale wyszli z więzienia i dla niego pracują.
Wysiadamy.
- Hej. - Jak się masz?
- W porządku.
- Miło cię widzieć. - Fajnie, że jesteś.
- Dziękujemy za zaproszenie. - Dzięki.
To kierownictwo więzienia.
Cześć.
Gubernator Newsom wysłał delegację do Norwegii,
znanej z najbardziej humanitarnego systemu więzień na świecie,
i zapytał: „Co możemy zrobić,
by nasze więzienia były najbardziej humanitarne?”.
To był pierwszy wybór.
Są tu skazani na dożywocie?
Mnóstwo, w tym bez możliwości warunkowego,
faceci są tu skazani na śmierć.
Poziom drugi, więc niższy.
TRISTAN LEMON WICEDYREKTOR, CDCR
Więźniowie będą otwarci na próbowanie nowych rzeczy.
Chcemy zmienić środowisko,
jak i kulturę więzień.
Ruszamy?
Tak.
UWAGA - WYSOKIE NAPIĘCIE
Wyciągnijcie dokumenty.
Musicie pokazać dowód i przepustkę.
Tu pilnują, by nikt nie uciekał.
Idziemy tutaj.
W budynku C1 prowadzą program szkoleniowy dla psów.
Tu ratowane są psy, które zostałyby uśpione.
Szkolą je i oddają weteranom
oraz ludziom, którzy potrzebują psów.
Jeśli uważacie, że to dobre dla psów,
poczekajcie, aż zobaczycie,
jak bezwarunkowa miłość działa na ludzi.
To cudowne.
Lubią, gdy ktoś przychodzi?
Na wizyty?
Jasne.
Zawsze mówią: „Kiedy przychodzicie, czujemy się normalnie.
Nie czujemy się zamknięci”.
Czujemy się ludźmi.
Możemy się przywitać?
- Boże, co ona robi? - Chcesz się przywitać?
Co słychać?
Chciałam się tylko przywitać. Co słychać?
Cześć, jak się macie?
Miło was widzieć.
Kim K na prezydenta.
Cieszę się, że interesujecie się programem
i go popularyzujecie.
To bardzo ważne, dziękujemy.
Dzięki.
Jesteś najlepsza.
Dzięki. Pa.
System więzienny jest stworzony
na wzór norweskiego,
który opera się na rehabilitacji.
Każdy trafia do systemu,
a my chcemy, żeby wyszli jako lepsi ludzie.
Trzeba dotrzeć do źródła ich problemów,
zapewnić im terapię i wykształcenie.
Większość więzień tego nie ma.
Czeka je porażka.
Pomóżmy im, żeby się udało.
Cieszę się dzisiejszym dniem.
Cześć.
- Jak się macie? - Cześć.
Miło was widzieć.
Dziękujemy za zaproszenie.
Dzięki, że przyszliście.
- Cześć. - Opowiecie nam wszystko?
Szkolenie trwa od dziesięciu tygodni
do dziewięciu miesięcy, w zależności od potrzeb.
Psy pochodzą ze schroniska. Mają traumę.
Musimy pracować jako drużyna,
by przygotować psy do adopcji.
Uczy nas to odpowiedzialności, empatii i współczucia.
Te psy są ważną częścią naszej społeczności.
Część osadzonych jest z drugiego, trzeciego czy czwartego poziomu,
niektórzy z nich nie głaskali psa od 20 czy 30 lat.
Pytają, czy mogą pogłaskać psa.
Widać w nich przemianę.
Jak możecie sobie wyobrazić, w kulturze więziennej
nie ma miejsca na wrażliwość
ani na okazywanie emocji.
Próbujemy to zmienić.
Poznanie emocji pozwala na lepsze podejmowanie decyzji.
Możemy obejrzeć, jak tu mieszkacie?
Nie musicie siedzieć w tym zatłoczonym pokoju.
Zróbmy psom trochę miejsca.
- Oczywiście. - Świetnie.
Podpiszesz mi się?
Na pewno trudno jest ludziom
patrzeć na tych mężczyzn
i nie myśleć o ich ofiarach czy ich rodzinach.
Ale co możemy zrobić?
Pozbyć się każdego, kto coś spieprzył?
Macie telewizory.
Oczywiście liczy się kontekst.
„Zabiłeś 20 osób, dam ci kolejną”...
Tego nie mówię.
Ale ludzie zasługują na drugą szansę.
Ładnie posprzątaliście.
Dla mnie tak nie sprzątacie.
Psy śpią tu z wami?
Tak, w budach.
Super.
- To twoja? - Nie, ta.
To lalki? Nie wiem, co to takiego.
- Myślisz, że mamy tu lalki? - Wybacz.
Sam je robię.
Mam nawet pisak.
- Mogę zobaczyć? - Mamy kilka dla was.
- Wszyscy pomagali. - Z czego to jest?
Z papieru. Papieru i tuszu.
Niesamowite.
To jedna z moich pierwszych.
Chciałem poprosić o autograf.
- Pewnie. - Mamy ją zepsuć?
- Tak. - No dobra.
Jest tego pewien na 100%.
Mówi się, że więzienia są pełne przemocy,
a osadzeni są malowani w negatywnym świetle.
Na pewno częściowo tak jest.
Nie wątpię.
Ale nie podkreślamy ich kreatywności
i dokonywanej przemiany.
Idziemy dalej.
Chcę podzielić nas na grupy.
Napisałam „Kim K”, ale nie widać tego.
- Kamera jest świadkiem. - Tak jest.
Oczywiście.
Unoszą się. Nie machają nawet skrzydłami.
- O mój Boże. - Super.
Jemy lunch na łodzi.
Zaprosiliśmy Marka Hoppusa z Blink-182
i jego żonę Skye.
- Miło cię widzieć. - Jak się masz?
Mark i Travis znają się od zawsze,
a Skye bardzo mi pomaga
z życiem na trasie koncertowej.
Ale jestem głodna.
- Potem idziemy do Luna Parku. - Tak.
Na każdym koncercie jesteśmy razem za kulisami.
Zabierała swojego syna w trasę, gdy ten był małym dzieckiem,
więc miło mieć kogoś, kto wie, jak to jest.
- Jak leci? - Dobrze.
- Trzymałaś już koalę? - Jutro idziemy do zoo.
Ale koale są zagrożonym gatunkiem.
- Tak. - I ponoć mają rzeżączkę.
To prawda?
Chwila. Co?
- Koale mają rzeżączkę. - Wszystkie mają chlamydię.
- Nie! - Mają biegunkę?
Nie biegunkę. Coś gorszego.
- Co u małego? - Wszystko dobrze.
Jest grzeczny?
- Śpi z nami w łóżku. - Tak.
Cudownie jest budzić się obok niego.
Rano jest taki uśmiechnięty.
Nie lubię go zostawiać. Denerwuję się.
Czuję, że za długo mnie nie ma.
- Tak. - Jakie mamy plany?
Przez następne miesiące tak będzie.
Jak długo będziesz karmić piersią?
Chciałabym co najmniej rok.
Z Reignym tak było.
- Zaczął mnie gryźć. - Nie!
Jack też taki był.
- Naprawdę? - Tak.
Ogród botaniczny.
- Dziękuję. - Duży.
- Opera. - Spójrz, Reigny.
Pod mostem widać Luna Park.
Widzę cię.
Dobra robota.
Cześć, Travis. Cześć, Kourtney.
- Co słychać? - Cześć.
Super.
CHOWCHILLA, KALIFORNIA
WIĘZIENIE STANOWE VALLEY
Mamy tu ludzi z naszego programu,
którzy byli skazani na dożywocie.
Teraz pracują w tego typu miejscach.
Jak wyszli?
Tym właśnie zajmuje się Kim.
Mogli być niesłusznie skazani.
Cześć. Jak się macie?
- Cześć. - Cześć, chłopaki.
Mogę prosić o uwagę? Mamy gości.
Cieszę się, że są z nami kamery,
bo za każdym razem, gdy tu jestem,
poznajemy ludzi i ich historie,
a to naprawdę pomaga zrozumieć fakt,
że nie ocenia się książki po okładce
i należy zrozumieć, co popchnęło tych ludzi do tego, co zrobili.
Jeśli ktoś chce się czymś podzielić, chętnie posłucham.
- Jestem Michael Freitas. Jak się masz? - Dobrze.
Jestem w więzieniu od 18 roku życia,
odsiaduję dożywocie bez możliwości zwolnienia. Mam 42 lata.
Usłyszałem, że jestem niereformowalny i umrę w więzieniu.
Oni nigdy nie widzą nadziei.
Nie wiedzą, że człowiek może się zmienić.
Powiem ci dokładnie, kiedy...
Niedługo dostanę dyplom licencjata we Fresno State.
Nie uważam, że zasługuję na drugą szansę,
ale jeśli tak, będę przygotowany,
wiem, że już nigdy nikogo nie skrzywdzę.
Mam nadzieję, że dostaniesz drugą szansę, bo jesteś tego wart.
Naprawdę.
Najtrudniejsze dla mnie jest to, kiedy słyszę...
jacy byli młodzi.
Nie trafiłeś tu, chcąc, żeby tak było.
Ale kiedy jesteś młody
i nie masz nadziei na drugą szansę, to...
To jakieś szaleństwo.
Niektórzy z tych ludzi popełnili straszne zbrodnie,
ale byli nastolatkami.
Pomyślcie, jak bardzo jesteście inni,
kiedy macie 40, 50, 60 lat,
a nie kilkanaście.
Oczywiście są decyzje, z którymi muszą żyć
i wybory, których dokonali,
które powinny być karane,
ale wierzę, że niektórzy powinni dostać drugą szansę.
Jedną z rzeczy, które nas łączą, jest trauma.
Wszyscy pochodzimy z traumatycznych środowisk,
a niezdolność do radzenia sobie z traumą
sprowadziła nas na tę drogę.
Wielu z nas nauczono, że przemoc jest w porządku.
Alkohol jest w porządku.
Narkotyki są w porządku.
Nazywamy to narzędziami.
Dostaliśmy nieodpowiednie narzędzia do radzenia sobie z życiem.
Ale w tego typu więzieniu zaczynamy się uczyć.
Narzędzia nie zadziałały.
To narzędzie nie zadziałało. Tamto też.
Dostajemy nowe.
A potem uczymy siebie nawzajem,
jak być lepszymi ludźmi.
Mam na imię Oscar.
Denerwuję się, bo moja bratowa uwielbia wasz program.
Jeśli to schrzanię, będzie wściekła.
Kiedy słuchałem Mike'a,
przypomniałem sobie coś, o czym myślę każdego dnia.
Gdy mnie skazano, matka ofiary powiedziała mi:
„Mam nadzieję, że codziennie będziesz budził się bez celu w życiu”.
Zorientowałem się, że żyłem tak już wcześniej.
Muszę być dla siebie lepszy, by być lepszym dla społeczeństwa,
bo nawet jeśli nie wrócę do domu,
spotkam ludzi, którzy wrócą.
Rozumiem, że nie każdy czuje to, co ja.
Ale to nie zmienia faktu, że empatyzuję z tymi,
którzy chcą zmienić swoje życie,
zwłaszcza jeśli nie znamy ich przeszłości
i tego, co skłoniło ich do podjęcia decyzji, które podjęli.
Jako społeczeństwo nie jesteśmy współczujący
i nie zastanawiamy się nad źródłem problemu.
Widzimy tylko kartotekę.
A w tych ludziach jest o wiele więcej.
Mimo że nigdy nie wrócę do domu, udowodnię, że zasługuję na drugą szansę.
W wolnym czasie staram się nieformalnie prowadzić ludzi.
Wiem, jak to jest być zranionym czy przygnębionym.
To, co robisz, jest ważne,
bo to wpływa na morale ludzi.
Wiesz to najlepiej,
więc nie przestawaj.
Dziękuję. Doceniam to.
Widzę, że ten model działa.
Oni dokonują przemiany, uczą się,
dostają narzędzia do radzenia sobie
z traumą, której doświadczyli.
Jeśli któryś z nich kiedyś wyjdzie,
będzie już wyposażony w odpowiednie narzędzia.
Nie chcemy, by wrócili do nawyków,
którymi żyli kiedyś.
To nie może być łatwe.
Teraz idziemy do więzienia dla kobiet.
Dzięki, kocham was. Do zobaczenia.
Dziękujemy.
Dziękujemy, że mogliśmy wpaść.
Miło było się spotkać.
Miło było poznać.
Do widzenia.
Rozwal wszystkie!
Dobra.
To dla ciebie.
Luna Park został dla nas zamknięty,
co było naprawdę wyjątkowe.
Powiedz „zapalenie spojówek”!
Zapalenie spojówek!
Jeśli mam zostawić dziecko, chcę być z nimi wszędzie
i jak najlepiej wykorzystać
czas spędzony razem z dziećmi
i Travisem, co jest naprawdę wyjątkowe.
- Dla ciebie. - Dzięki, Reigny.
- Wracamy. - Dzięki, że do nas dołączyliście.
Dzięki za lunch.
- Do zobaczenia na koncercie. - Tak.
- Cześć, Mark. - Cześć.
Szczęśliwych Walentynek...
Australia jest jak dotąd idealna.
Tak się cieszę, że zdecydowałam się przyjechać.
Kręci mi się w głowie.
Ale wysoko.
Nie.
O mój Boże.
To było super.
Producentka: Jak wam się podobało?
- To było straszne. - Okropne.
Nie okropne. Przerażające.
- Mamo, jeszcze raz. - Nie.
Mamę bolą piersi.
Mamo.
Cześć, Travis!
- Cześć. - Cześć.
Uwielbiamy twoją muzykę.
Dzięki. Będziecie na koncercie?
Nie możemy. Nie mam pieniędzy.
Wpiszemy was na listę, jeśli rodzice pozwolą wam przyjść.
- Dobrze. - Serio?
Ile kosztuje bilet?
Nie wiem. Dla was nic.
- Naprawdę? - Tak.
Co?
O ile rodzice was puszczą.
- Moi rodzice się zgodzą. - Ja zadzwonię.
- Moi się zgodzą. - Dziękuję.
Zrobię z nimi selfie.
Jestem do tego przyzwyczajona,
Travis jest bardzo miły dla fanów.
- Macie? - Tak.
Lubi dawać ludziom bilety,
zwłaszcza jeśli są wielkimi fanami i ich nie stać.
Pa. On spisze wasze numery.
Nie wiem, czy mam to w sobie.
Cholera!
Rzadko mam okazję spędzić całe dwa tygodnie z dziećmi
ze względu na szkołę i ich kolegów.
- O mój Boże. - OMG. Mega.
- To było coś. - Możemy jeszcze raz?
Będzie dobrze, Reigny.
To najstraszniejsze atrakcje, na jakich był Reign.
Boże. Nie!
- Boże, Reigny. - To szaleństwo.
Nie.
Reign, masz mnie.
Mam cię, P!
CHOWCHILLA, KALIFORNIA
WIĘZIENIE DLA KOBIET OTWARCIE 1 PAŹDZIERNIKA 1990
Pierwszy raz jestem w więzieniu dla kobiet.
Nigdy wcześniej w takim nie byłam.
Kocham cię, Kim!
A ja kocham ciebie!
Pomóż nam stąd wyjść.
Staram się.
Wspaniale było porozmawiać z mężczyznami.
A tuż obok jest więzienie dla kobiet.
Cześć.
Mam tu usiąść?
Cześć.
Cieszę się, że tu jestem.
Pierwszą osobą, której pomogłam, była kobieta.
Była skazana pierwszy raz, za narkotyki.
Pomyślałam sobie: „Dlaczego ta kobieta dostała
taki sam wyrok jak Charles Manson?”.
To nie miało dla mnie sensu.
A ja nie wiedziałam...
Nie znałam nikogo, kto był w więzieniu.
Khloé przymknęli na siedem minut za jazdę pod wpływem.
Khloé, szacun.
Witaj u nas, Khloé.
Siedem minut.
Przepraszam, że cię zawstydzam.
Od tego są siostry.
Boże. Ale w porządku.
Nie ma czym się chwalić, ale byłam na wytrzeźwiałce.
Nie sądzę, by to zrobiło na nich wrażenie.
Ale dzięki, Kim.
Cieszę się, że tu jestem, więc dziękuję za zaproszenie.
Z czego jesteś dumna?
Z czego jestem dumna?
Z tego, że zdobyłam w więzieniu wykształcenie.
Skończyłam liceum, zdobyłam dwa tytuły.
Mam przed sobą przyszłość,
nie muszę już tego robić.
Amen.
Zaraz się wzruszę.
Zdobyłam wykształcenie i się zmieniłam,
bo był taki czas,
że rozumiałam tylko przemoc.
Trafiłam tu, bo byłam wyjątkowo agresywna,
ale już nie jestem.
Jestem dumna z moich trzech tytułów.
To mój ostatni semestr.
Szkolę też psy.
Robię to od pięciu i pół roku. Jestem w więzieniu od 27 lat.
Dziękuję, że tu przyjechałaś.
- Dzięki. - Doceniam to,
że wybrałaś tę drogę,
że miałaś odwagę powiedzieć,
że chcesz wyciągać ludzi z więzienia.
To nie jest popularne.
Przypominanie sobie mnie motywuje.
Póki pamiętam, jestem zmotywowana.
Dalej będę się uczyć.
Zdobywać wykształcenie.
Bo jestem warta więcej, niż mówią, że jestem.
Cieszę się, że masz odwagę
spojrzeć na nas inaczej.
Kim Kardashian tu przyjechała.
- Jesteśmy coś warte. - Tak.
Oczywiście.
Amen.
Dziękuję.
Jestem bardzo dumna z Kim
i pracy, którą włożyła w reformę więziennictwa.
Pokazała, że jest nie tylko piękna.
Jest mądra i ma w sobie mnóstwo empatii i współczucia.
Nikt by nie pomyślał, że Kim będzie pracować nad reformą więziennictwa,
studiować prawo i robić rzeczy,
których po niej nie oczekiwali.
Ona zmienia życie ludzi. Zmienia prawo.
Zmienia świat i zostawia swój ślad w społeczeństwie.
Dzieci mogą być z niej dumne.
Kiedy słyszę wasze historie,
czuję się nimi bardzo zainspirowana.
Dziękuję.
Wiele z tych kobiet, gdy je skazano,
nie miało żadnej nadziei.
Ale gdy pojawiły się w ośrodku,
który stawia na rehabilitację,
odnalazły w sobie nową nadzieję.
Myślę, że to najważniejsze.
Mamy Kim, a gdzie Khloé?
Z przodu najniższe osoby? Mogę być z przodu.
Z przodu najniższe osoby.
Miło, że się zjawiłaś, Khloé. Dziękuję.
Mnie również miło.
Rozwiązaniem jest miejsce przypominające więzienie,
ale z elementami resocjalizacyjnymi,
które są przyszłością.
To jedyne rozwiązanie dla przeludnionych więzień.
To jasne, że model resocjalizacji działa.
Nie wyobrażam sobie miejsca, w którym by nie działał.
Raz, dwa, trzy.
Dziękuję.
W finale sezonu Kardashianowie...
Dawno nie byłam na koncercie.
Cieszę się, że mogę zabrać dzieci.
Cześć, synku.
Kocham cię.
- O mój Boże. - Cześć.
Dziewczynki!
Tatum tu jest.
Organizujemy u mnie kolację.
Cześć.
- Fantastycznie. - Cześć.
- Wyglądasz słodko. - Cześć.
Ktoś pije martini beze mnie?
- Chyba się upiłam. - Co?
Jestem nową Kourtney.
- W końcu poszłam na terapię. - Nie gadaj.
Musiałaś przez to przejść jako pierwsza.
Teraz już wiecie, czemu chciałam, żebyście to zrobiły.
Jesteście gotowi zmierzyć swój wiek?
Tak.
Pewnie okażę się dużo starszy.
Właśnie tego się obawiam.
Jeśli jestem starsza niż mój wiek,
trochę będzie mnie to bolało.
Nie!
O mój Boże.
Napisy: Jakub Jadowski