Mówi się, że podróże to życie.
Może i tak, o ile dzień na lotnisku nie wyssie z ciebie resztek życia.
Gdzie indziej kazano by ci zjawić się z dwugodzinnym zapasem...
tylko po to, byś prawie spóźnił się o dwie godziny?
Mimo to sądzę, że zeszłoroczne podróże całkiem mi służyły.
Poszerzyły moją perspektywę.
Do pewnego stopnia.
Pora na coś, co jest podobno obowiązkiem
każdego szanującego się podróżnika.
Zaliczam Europę.
No dobrze. Gdzie dokładnie jesteśmy?
Przemierzę ten kontynent...
wzdłuż i wszerz.
Zboczę z utartych ścieżek, by odkryć ukryte skarby...
Widzicie to?
...i przyjmę z otwartymi ramionami kiełkującego we mnie ducha przygody.
Patrzcie. Bez trzymanki.
Są tuż obok. Co to, ukłon?
Będę rozwijał swoje kubki smakowe...
O rany, ależ to było dobre.
Winogrona gotowe.
Spróbuję też żyć jak miejscowy.
Witaj w moim miasteczku.
To niesamowite.
Właśnie uratowałem ci życie. Zapamiętaj mnie.
Pakuję obawy na dno walizki...
Zbliżają się.
Nie wiesz, co zrobi ciało w sytuacji skrajnego przerażenia.
Chyba od dziecka nie robiłem niczego takiego.
...i zaraz wypowiem słowa, których nigdy nie wypowiedziałem.
Gotowy do startu.
EUGENE LEVY: NIEOCHOCZY PODRÓŻNIK
EUROPA
Szwecja nauczyła mnie o komarach więcej, niż mógłbym kiedykolwiek przypuszczać.
Mam nadzieję, że kolejny przystanek mojej podróży po Europie
nauczy mnie więcej o mnie.
Szkocja to moja ojczyzna, a raczej matczyzna.
Moja matka urodziła się w Szkocji i mieszkała tu do 13. roku życia.
Odwiedzam ten kraj po raz pierwszy.
SZKOCJA
Nie tylko moją rodzinę łączą bliskie związki ze Szkocją.
Rodziną, która przyjeżdża tu raz za razem, są Windsorowie.
Brytyjska rodzina królewska.
Od królowej Wiktorii po królową Elżbietę II... a teraz również Eugene'a I.
Bardzo dziękuję.
Mówią, że lepiej późno niż wcale i w wieku 76 lat jestem tego żywym dowodem,
Pokonałem półtora tysiąca kilometrów, dzielących Szwecję
od północy Wysp Brytyjskich, gdzie zamierzam odwiedzić piękną Szkocję.
HIGHLANDS SZKOCJA
Moja podróż ku samopoznaniu rozpoczyna się w miejscu, gdzie zmarła królowa Elżbieta
postanowiła spędzić ostatnie dni.
W regionie Highlands.
Rozumiem, dlaczego lubili tu uciekać.
To piękny region.
I rozległy.
Highlands obejmują około 26 000 kilometrów kwadratowych
oszałamiających i dość surowych krajobrazów.
Dobra, to gdzie dokładnie jesteśmy?
Jeśli będę w Szkocji nocował w namiocie, to może być ostatni odcinek.
Moja mama dorastała w Glasgow.
Wydaje mi się, że styl życia
w Szkocji mojej mamy
nieco różnił się od tego w Szkocji Windsorów.
Zamierzam jeszcze odbyć pielgrzymkę do Glasgow,
ale tu w Highlands zatrzymam się w miejscu, które wygląda...
...i brzmi, jakby było godne króla.
Witamy w Szkocji. Lynne, właścicielka Candacraig House.
Dziękuję. To dopiero powitanie.
Chcesz obejrzeć wnętrze?
- Bardzo chętnie. - Dobrze.
O tak.
Candacraig to luksusowa posiadłość w Highlands.
Jej historia sięga XVII wieku,
co oznacza, że jest około 200 lat starsza od Kanady.
Dziś całe to miejsce z jego 12 sypialniami może być twoje za grosze,
o ile za grosze uznasz 12 000 $ za noc.
Bardzo ładnie.
Dom został zaprojektowany przez tego samego architekta, co Balmoral,
w którym mieszka rodzina królewska.
- Jak daleko od zamku Balmoral jesteśmy? - Jakieś pół godziny drogi.
O rany, więc to dosłownie wasi sąsiedzi.
- Tak. - I byli tu?
- Tak. - Okej.
Obecny król i królowa byli naszymi gośćmi.
Widocznie kiedy masz już własny zamek,
lubisz rozejrzeć się po cudzych.
- Tutaj? - Tak.
Ale podoba się tu nie tylko rodzinie królewskiej.
To nasza jadalnia.
Od razu wiadomo, że jest się w Szkocji.
Na przestrzeni lat było tu wielu twoich kolegów z Hollywood.
- No dobrze. Kto tu był? - Steve Martin.
Robin Williams.
Sean Connery.
- Naprawdę? - Jesteś chyba w dobrym towarzystwie.
Panowie, odpowiedź jest prosta.
Sean Connery siedział na jednym z tych krzeseł.
Tartan znamy z kiltów.
Nigdy nie widziałem go na ścianach, suficie i abażurach.
Wszechobecny tartan.
Ale nadmiar tartanu to nie jedyna rzecz, która leży mi na sercu.
Umówiłem się z Michaelem, badaczem genealogii i korzeni żydowskich...
- Miło cię poznać. - Mnie również.
...który usiłował odkopać historię rodziny mojej mamy, Rebekki „Betty” Kudlatz.
KUDLATZ: DRZEWO GENEALOGICZNE
To nieco przerażające.
Nikt nie chce odkryć czegoś, co byłoby krępujące.
„Twoi pradziadkowie byli złodziejami i mordercami,
niestety chętnie plądrowali i dokonywali wielu grabieży”.
„Naprawdę?
Naprawdę? Okej”.
Po pierwsze mamy tu duże drzewo genealogiczne.
To twoi pradziadkowie,
Samuel i Nellie.
Nigdy nie widziałem tych zdjęć.
To rodzice twojego dziadka, Louisa.
Pochodzą z Nasielska, z małego miasteczka
położonego około 40 kilometrów na północ od Warszawy.
W 1891 roku rodzina przybyła do Glasgow.
- Jak brzmi nazwa... - Nasielsk.
Nasielsk.
Twoja matka mówiła kiedyś, dlaczego przenieśli się do Glasgow,
a potem do Kanady?
Ludzie na przełomie wieków chętnie przybywali do Ameryki, prawda?
Tak.
Ale nie wiem, dlaczego wybrali Szkocję. A ty?
Rzadko płynęło się wtedy bezpośrednio
z Europy kontynentalnej do Ameryki Północnej.
Była to droga podróż, a te rodziny były bardzo ubogie.
Dlatego większość rodzin dzieliła podróż na dwie części...
- No tak. Okej. - Żeby opłacić bilety.
Przybyli do Glasgow i to musiał być dla nich szok,
bo zamieszkali w Gorbals, bardzo biednej części miasta.
- Tak. - Ale zostali tam na 30 lat.
Tak.
A oto zdjęcie całej rodziny.
Twoja matka to jedna z najmłodszych.
- To ona? - To może być ona.
Tak, to moja mama.
O rany.
Jestem dumny, że miałem przodków,
którzy pragnęli lepszego życia dla swojej rodziny.
Kiedy pomyśli się o tym, przez co musieli przejść...
To wielka rzecz.
Gdyby moja mama została w Szkocji...
Nie wiem, z kim byście teraz rozmawiali.
Zapewne by mnie nie było, bo poznała mojego tatę w Kanadzie.
Niesamowite są te przypadkowe chwile, które są w stanie zaważyć na całym życiu.
I choć nigdy nie byłem w tym pięknym kraju,
ukształtował on dzieciństwo mojej mamy.
Teraz, kiedy wreszcie tu jestem, chcę wszystko zobaczyć.
Dlatego przyjąłem zaproszenie od jednego z miejscowych
na coś, co jest podobno narodową rozrywką i czego nie należy przegapić.
- Robert. - Witaj. Miło cię poznać.
Zakładam, że to nie może być tak stresujące,
jak wypatrywanie łosi w Szwecji.
A może się mylę?
Co robimy? Dokąd jedziemy?
Zrobimy coś przyjemnego i tradycyjnego.
Zabierzemy cię do Royal Deeside nad rzeką Dee.
Zajmiesz się połowem łososia.
- Połów łososia. - Tak.
Okej.
Dlaczego połów łososia jest tak popularny w Szkocji?
Cóż, Eugene, mamy czyste rzeki ze wspaniałymi łososiami.
To pełna energii ryba.
Jako młode, maleńkie ryby, spływają w dół słodkowodnych rzek,
a następnie przepływają przez Atlantyk,
po czym zawracają
i wracają do tej samej rzeki, w której przyszły na świat.
Wracają, żeby się rozmnożyć, a nie żeby zostać złowione.
Migracja łososia do Szkocji
wydaje się dużo bardziej ryzykowna od mojej podróży,
ale te ryby przyciągają wędkarzy z całego świata.
Łowienie ich nie jest tak proste, jak by się wydawało,
więc Robert zwrócił się o pomoc do eksperta.
- John. - Eugene.
- Miło cię poznać. - Miło mi.
- Witaj w Royal Deeside. - Dziękuję.
Cieszę się, że tu jestem.
John to gillie. To gaelickie słowo oznacza pomocnika.
Kimś w rodzaju przewodnika po Highlands.
Wie wszystko o wędkowaniu. Może poza tym, że jestem fatalny.
Ale wkrótce sam się przekona.
No dobrze. Mam dla ciebie ładny strój.
To wszystko po to, by nie urazić gillie.
Dobrze, chłopcy, szelki na górę.
Będę grzecznym uczniem.
Będę pełen entuzjazmu. Nie chcę zepsuć mu dnia.
No proszę. Wyglądasz bardzo stylowo.
Nauczę cię zarzucania nazywanego Circle C.
Kółko.
A przy drugiej części
unosi się tacę pełną alkoholu.
To whisky i to moja whisky. Nie chcę, żebyś ją wylał.
Jeśli John myśli, że zdołam to zrobić,
to chyba musiał już zaglądać do barku.
No dobra. Łatwizna.
Ale najlepiej chyba spróbować.
Kółko.
- Tak jest. - No proszę. Dobra robota.
- Bez zarzutu. - Dobrze.
Jeszcze raz.
Idealnie.
- Dobra robota. - Świetnie.
No i jak?
Wystarczy już tylko złowić łososia.
Dobra.
To mogłoby być moje nowe hobby.
Odpuścić golfa, wkręcić się w połowy łososia.
Już rozumiem, dlaczego ludzie uważają to za najbardziej relaksujące zajęcie.
Jest tu naprawdę pięknie.
Jak ci idzie?
Niczego nie złowiłem.
No i jak wrażenia?
To się powoli staje moim ulubionym sportem.
Wyglądasz na bardzo szczęśliwego.
Ponoć członkowie rodziny królewskiej też lubią tu wędkować.
Ta rzeka przebiega przez ich posiadłość.
Mam nadzieję, że szczęście sprzyja im bardziej niż mnie,
bo spędziłem w wodzie już godzinę i nie złowiłem ani jednej ryby.
Hej, Eugene, coś bierze?
Na razie nic, ale parę razy byłem chyba blisko.
Chcesz skończyć na dziś?
- Dobra. Tak zróbmy. - Okej.
Łososiowi się upiekło,
ale wygląda na to, że topienie smutków to część tego doświadczenia.
Napijesz się?
Czas na pierwszy łyk czegoś mocniejszego.
Ja nie... Nie przepadam za whisky.
To mocny trunek, ale faceci, z którymi wędkowałem,
byli uroczymi Szkotami.
To tacy ludzie, którzy wołają radośnie... „Rybka bierze?”.
To było miłe popołudnie.
Czy jest lepszy sposób na zakończenie udanego dnia niż wcielenie się
w innego gościa: w Seana Connery'ego zamawiającego martini z wódką?
Podoba mi się Szkocja, a to dopiero pierwszy dzień.
Ma w sobie pewien urok.
Moja mama i ta część mojej rodziny...
ciągle chodzi mi po głowie.
Nie sądziłem, że tak mnie to poruszy.
Jutro zamierzam dowiedzieć się więcej o historii mojej rodziny.
Miejmy nadzieję, że dudy nie obudzą mnie zbyt wcześnie.
Po udanej nocy
zaczynam cieszyć się faktem, że też jestem królem swojego zamku.
Wspaniały, prawda?
Ale dziś zostawiam Highlands za sobą
i ruszam do Glasgow, by dowiedzieć się więcej o dzieciństwie mojej mamy.
Mama opowiadała tylko historie rodzinne.
Niewiele mówiła o swoim życiu w Gorbals, więc nie mogę się doczekać.
Do Glasgow mamy ponad 160 kilometrów,
a ja dowiedziałem się o kimś, z kim muszę się po drodze spotkać.
To jeden z niewielu rzemieślników, którzy wciąż robią wszystko ręcznie.
Mam w połowie prawo do noszenia kiltu,
bo połowa mojej rodziny pochodziła ze Szkocji.
Na rodzinne imprezy wkładali kilty
i po prostu świetnie się bawili.
Było dużo śmiechu.
A skoro byli w stanie robić to wszystko bez bielizny,
to mam obowiązek zbadać tę rodzinną tradycję. Z pewnym niepokojem.
- Witaj, Eugene. - Bill, prawda?
Zgadza się.
Kluczem do kiltu jest tartan,
a istnieje ponad 9000 zarejestrowanych wzorów.
Blisko połowa z nich symbolizuje poszczególne rodziny lub klany.
Nie wiem, czy moja rodzina ma...
- Tak. - Tartan.
Nie pamiętam, żeby moi bliscy mówili o jakimś konkretnym tartanie.
Dobrze.
Spróbujemy znaleźć coś, co ma raczej związek z tobą,
coś bardziej osobistego.
Cóż, robię w komedii.
Macie komediowy tartan?
Zależy, na ile chcesz być komiczny.
A ten?
Jest znany jako „koszerny tartan”. To żydowski tartan.
To chyba w sam raz, prawda?
Dobrze. Teraz muszę zdjąć miarę.
- Jak to? - Muszę wiedzieć, ile masz w pasie,
- w talii i ile masz wzrostu. - Dobrze.
Od szczytu twojej kości biodrowej do środka kolana.
Bill uszył w życiu więcej kiltów, niż ja zjadłem bajgli.
Chociaż odstawiłbym je,
gdybym wiedział, że zostanę zaatakowany miarką.
No dobrze.
Weź pod uwagę, że właśnie jadłem.
Dobrze.
Gotowe.
Mamy 97 centymetrów.
Nie znam systemu metrycznego.
Około 38 cali.
To nie może być 38. Nie noszę 38.
Mam rozmiar 34. Tak.
Miarka nie kłamie, Eugene.
W rękach Billa jestem chyba bezpieczny.
Nie będę podawał rozmiaru na głos.
- Zachowam to dla siebie, co? - Dobrze.
No tak.
Pracuje z niesamowitą precyzją.
I gotowe.
- Dobrze. Cokolwiek tam jest. - Ogromny.
Dziękuję.
Raz przyszyłem guzik do koszuli i było to wyczerpujące.
Mogę zaproponować ci trunek?
Przyznam, że nie jestem miłośnikiem szkockiej.
- Nieźle. - Naprawdę?
Wystarczy.
Twoje zdrowie, Bill.
- I twoje, Eugene. - Za ciebie i twoje rzemiosło.
Na zdrowie, sir.
Dwa kieliszki w 24 godziny, a wciąż nie jestem przekonany do whisky.
Jeśli nie wezmę się do roboty, nie dostaniesz kiltu.
Ale w kilcie zawsze będę się czuł jak w kostiumie,
jeśli nie zrozumiem w głębszy sposób swoich szkockich korzeni.
Najlepszym dowodem na to, że jestem nieochoczym podróżnikiem, jest fakt,
że odwiedzam to miasto dopiero 100 lat po tym, jak moja mama wyjechała z Glasgow...
Miejsce, w którym się urodziła.
Nie mogłoby się bardziej różnić od Highlands.
To naprawdę wygląda na miasto robotnicze.
I cieszę się, że tu jestem.
Kiedy moi pradziadkowie przybyli tu z Polski,
podobnie jak tysiące innych robotników-imigrantów,
osiedlili się w Gorbals, dzielnicy na południowym brzegu rzeki Clyde.
To Gorbals.
To tutaj.
Dziwne uczucie.
Dziwne uczucia towarzyszyły mi przez całe życie,
ale to... pozytywne dziwne uczucie.
Budynek, w którym moja mama mieszkała do 13. roku życia, został zburzony,
kiedy Gorbals poddano rewitalizacji.
Ale ekspert w dziedzinie genealogii, Michael, zaproponował, że mnie oprowadzi
i pokaże mi kapsułę czasu, która wciąż istnieje.
To miejsce jest zamrożone w czasie.
Mniej więcej w ten sposób wyglądała kamienica w Glasgow
w początkach XX wieku.
To powinno dać ci wyobrażenie o tym, jak to wtedy wyglądało.
- To co? Gotowy? - Rozejrzyjmy się.
Chodźmy.
Przy 60 000 ludzi stłoczonych na obszarze
o połowę mniejszym od Coney Island, warunki życia w kamienicach w Gorbals
uchodziły za jedne z najgorszych w Europie.
Jesteśmy.
To było serce mieszkania.
Kuchnia.
- Tu skupiało się życie. - O rany.
Pomieszczenie o wielu funkcjach.
Gotowali przy tym stole.
- Jedli przy tym stole. - Okej.
Pewnie zauważyłeś coś w kącie pokoju.
- Łóżko. - Tak.
To tak zwana wnęka sypialna, bo ludzie tu też spali.
Ludzi nie było stać na to, by nie wykorzystać kuchni jako sypialni.
Nie kiedy mieli dużą rodzinę.
Pod łóżkiem trzymało się wannę,
którą wyciągało się i napełniało wodą, żeby wykąpać dzieci.
O rany.
Twoja mama i jej rodzeństwo brali pewnie kąpiel raz w tygodniu.
Szczęściarze kąpali się pierwsi.
A jeśli miałeś pecha, kąpałeś się w tej samej wodzie jako ostatni.
O rany.
To spis ludności z 1921 roku.
Twoi pradziadkowie już nie żyli,
ale mamy tu twoich dziadków, Louiego i Florę,
ośmioro dzieci i lokatora na takiej samej powierzchni,
choć nie tak porządnej jak ta.
- Nie tak porządnej jak ta. - Tak.
Kiedy twoja rodzina tu przybyła, toalety były wspólne.
Dzieliło się toaletę z około 25-30 innymi osobami.
- Na zewnątrz? - Tak.
Mogła mieć drzwi. Mogła ich nie mieć.
O tym chyba nigdy nie wspominano.
No tak.
Chciałbym lepiej zrozumieć,
jak 11 osób dawało radę tak żyć.
Nigdy nie opowiadała o takich szczegółach.
Tutaj mamy sypialnię.
Materac jest zrobiony z końskiego włosia,
a pościel ze słomy.
Nie wiem, na ile było wygodnie,
ale łóżko było pewnie dość ciepłe.
Świetnie się z nią bawiłem i miała wspaniały śmiech.
Po prostu... cieszyła się życiem
i zawsze patrzyła na wszystko z optymizmem.
Jedenaście osób w dwupokojowym mieszkanku?
- A nigdy się nie skarżyła. - Tak.
Choć nie zdołam bardziej zbliżyć się do domu,
w którym dorastała moja mama,
Michael chce mnie zabrać do miejsca, w którym będę mógł podążać jej śladem.
Kiedy ostatnio byłeś w synagodze?
Dość dawno.
- Tak? - Tak.
Synagoga Garnethill.
Nie wiem, jak ma się do tych w Kanadzie.
Chyba nigdy nie byłem w tak starej synagodze.
No tak. Zbudowano ją w 1879 roku.
Była to pierwsza specjalnie zaprojektowana synagoga w Szkocji,
a od Gorbals dzieli ją około dwóch kilometrów.
Więc możliwe, że rodzina mojej mamy
była tu w którymś momencie
- na jakąś specjalną okazję? - Tak.
Na pewno mogli być tu na ślubie,
bat micwie albo czymś takim.
O rany.
Musiała mieć z siedem, osiem, dziewięć albo dziesięć lat.
Trudno o niej myśleć jak o małym dziecku, ale...
Będąc tu sto lat później, czuję ciarki na plecach.
Często o niej myślisz?
Każdego dnia. Tak.
O mamie i o tacie.
Zawsze jest jakaś chwila w ciągu dnia, kiedy po prostu... pojawiają się...
w mojej głowie.
Czuję, że jestem to mamie winny i muszę zobaczyć, gdzie to się zaczęło.
Nigdy nie czułem przywiązania do miejsca, z którego pochodziła moja rodzina.
To było tylko przywiązanie poprzez opowieści.
Więc cieszę się, że przyjechałem.
Cieszę się, że tu jestem.
I cieszę się, że odbudowuję więź z przeszłością.
Budząc się tego ostatniego dnia w Szkocji,
wiem, że to, czego dowiedziałem się o dzieciństwie mamy w Glasgow,
na długo zapisze się w mojej pamięci.
Do zamknięcia tej podróży szlakiem rodzinnej historii brakuje jednego punktu.
Odkryłem miejsce pochówku
dwóch najodważniejszych osób, których nigdy nie poznałem.
Moich pradziadków, Samuela i Nellie.
„Pamięci naszej drogiej matki, Nellie Kudlatz.
Zmarła w styczniu 1921 roku”.
I mój pradziadek.
Co wy na to?
Patriarcha rodu, co?
To jak dotknięcie własnego drzewa genealogicznego.
Docierasz do samych korzeni tego drzewa.
Szukali lepszego życia.
Wiele zrobili z tym, co mieli.
Czas spędzony w Szkocji zbliżył mnie do mojego klanu...
I jestem zaskoczony tym, że czuję się jak w domu.
To mi przypomina północne Ontario.
A teraz zza moich pleców wyłania się jeszcze pełnowymiarowa tęcza.
Tak. Ładna, co?
Kiedy będę teraz myślał o Szkocji...
mój umysł będzie biegł
od Candacraig, które jest naprawdę wspaniałą posiadłością,
do Gorbals.
I do więzi, którą, ku swojej radości, nawiązałem z tym miejscem...
Dzięki tej podróży.
Zanim wyjadę, będę mógł uczcić nowo odnalezione dziedzictwo.
Zostałem dziś zaproszony na tradycyjną szkocką balangę.
Ale jeśli chcę wznosić toasty jak prawdziwy Szkot,
muszę się najpierw przekonać do ulubionego rodzinnego trunku.
Mój dziadek...
wypijał kieliszeczek whisky raz w tygodniu, w każdy piątek.
Nigdy nie byłem wielbicielem whisky, ale podziwiałem tych, którzy ją piją.
Jest coś bardzo imponującego w szkockiej z lodem,
choć sam nigdy nie zdołałem jej wypić.
Dlatego, aby uczcić mojego dziadka i wypaść trochę fajniej,
zmierzam do lokalnej destylarni. Spotkam się z ekspertem od whisky, Garym.
Miło cię poznać.
- Witaj w destylarni Loch Lomond. - Dziękuję za zaproszenie.
Więc to tutaj dzieje się magia?
Zdecydowanie. Magia whisky.
Mój Boże, nie brakuje wam beczek.
Mamy w naszych siedzibach około pół miliona beczek.
Okej.
Szkocka może być produkowana jedynie w Szkocji,
ale większość tutejszych beczek pochodzi z USA,
gdzie przechowywano w nich dawniej burbona.
Co jest w beczkach tak kluczowego
dla procesu produkcji whisky?
Nadają whisky głębszy smak i kolor.
Alkohol, który uzyskujemy z destylatora, jest przezroczysty.
Dopiero w beczce
nabiera tego cudownego złotego, karmelowego, bursztynowego koloru.
On pochodzi z beczki.
Witaj w magazynie.
Możemy tu przechowywać około 8000 beczek.
Zanim spróbujemy szkockiej,
mamy też próbkę świeżego destylatu.
To alkohol, który pochodzi prosto z destylatora.
To przezroczysta ciecz, która jeszcze nie została zabarwiona w beczce.
Możesz lekko wprowadzić ją w ruch.
Zbliż kieliszek do nosa.
- Pachnie... - Wybacz.
Powinienem wspomnieć, że ma 63% alkoholu...
- Miałem to powiedzieć. - Tak.
Bo oczyściło mi to zatoki...
Nie powiedziałbym, że to była zdrowa inhalacja.
Wyczuwasz każdy z tych 63,5%.
O rany.
Więc...
Zaraz wracam, Gary.
O mamusiu.
To mnie pozbawiło kilku warstw nabłonka w przełyku.
Było ciężko.
W takim razie może przejdziemy do whisky?
Ale najwyraźniej ma tu miejsce jakaś alchemia,
podczas gdy to paliwo lotnicze leżakuje w starych beczkach.
Ta whisky ma 18 lat.
Przez ten czas leżakowała w beczce po bourbonie.
Od razu widać różnicę w kolorze.
- To za sprawą drewna. - Tak.
Powinieneś wyczuć
- bardziej owocowy charakter. - Lepiej pachnie.
Tak. Jest gładsza.
No tak.
Spróbuj.
Do dna i pod sam kilt,
Wspaniałe.
To rzeczywiście
- bardzo dobry trunek. - Świetnie.
Ma lekki aromat kompotu z jabłek.
A ja wyczuwam lekki aromat upicia.
To było lepsze, niż sądziłem.
Nieco mnie to zaskoczyło.
Wyczuwasz jakieś aromaty?
Nie.
Tymczasem w moim zamku
rozpoczyna się uroczystość pożegnalna. Wkrótce ruszam w dalszą drogę.
Wreszcie mam okazję z dumą nosić mój koszerny kilt.
- O rany. - No proszę.
Proszę, proszę.
Dobrze się w tym czujesz?
Tak, bardzo dobrze.
Mój własny tartan.
Dzisiejsze menu zawiera najlepsze, co Szkocja ma do zaoferowania.
Dobrą whisky...
- Zdrowie. - Tak.
...którą potrafię teraz naprawdę docenić.
Haggis, narodowe danie...
Całkiem dobre.
...do którego mogę przekonywać się nieco dłużej.
No i odrobinę tańca.
Dorastając, nie czułem się Szkotem,
ale w jakiś sposób, w ciągu kilku dni,
przesiąknąłem tu związkiem z rodziną mojej mamy.
I to mnie pozytywnie zaskoczyło.
Moja mama i jej bliscy mieli charakterystyczny sposób bycia.
Uwielbiali dobrą zabawę.
Każdy, kogo tu poznałem, cechował się podobnym radosnym ciepłem.
Podczas mojej europejskiej podróży liczyłem na fajne przygody,
ale nie spodziewałem się, że inaczej spojrzę na własne życie.
Przybyłem do Szkocji, czując się jak obcy,
a wyjeżdżam stąd, wiedząc, że ten kraj jest częścią mnie.
Myślę, że moja mama byłaby dumna.
Dobra robota, Eugene.
Dobra.
Niezły trening.
Na szczęście mam klimę.
W kolejnym odcinku...
odwiedzę najchętniej odwiedzany kraj na świecie.
Francuski pocałunek. W końcu jesteś we Francji.
Cała naprzód!
Wiesz, że jesteś we Francji, kiedy widzisz auto
przeznaczone dla dwóch rolników i worka ziemniaków.
Czuję się jak jeden z Backstreet Boysów.
To chyba kiepski pomysł.
Chyba mnie nie lubią.
Codziennie pracuję nad joie de vivre.
Świetnie.
- Widziałeś? - Widziałem.
Lewa.
Spóźnia się. Zwykle nie czekam na mężczyzn.
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK