Yolculuk etmek hayattır derler.
Daha önce havaalanında geçen bir gün ömrünüzü tüketmezse belki.
Başka nereye iki saat önce gelin derler
ve iki saat geç kalmaya tehlikeli biçimde yaklaşırsınız ki?
Yine de geçen yılki gezilerimin bana iyi geldiğini düşünüyorum.
Bakış açımı genişlettiler sanki.
Bir noktaya kadar.
Bu yüzden şimdi her saygıdeğer gezginin yapması gerekeni yapıyorum.
Avrupa'yı geziyorum.
Tamam. Tam olarak neredeyiz?
Tüm kıtayı gezeceğim,
en tepeden en aşağıya dek.
Gerçek gizli mücevherleri keşfetmek için sık gidilen yerlerden uzak duracak...
Görüyor musunuz?
...ve gelişmekte olan maceracı ruhumu kucaklayacağım.
Bakın. Tutunmuyorum.
Buradalar. Burası neresi, pruva mı?
Damak zevkimi eğitiyor...
Vay, çok güzeldi.
Üzümler hazır.
...yerel yaşamı deniyorum.
Köyüme hoş geldin.
Çılgınca bir şey.
Hayatını kurtardım. Beni unutma.
Tüm endişeleri valizime koyuyorum...
Geliyorlar.
Dehşete düşünce vücudun ne yapacağı belli olmaz.
Çocukluğumdan beri böyle bir şey yapmamıştım sanırım.
...ve daha önce hiç söylemediğim bir şey söylemek üzereyim.
Kalkışa hazırım.
AVRUPA
İsveç bana sivrisinekler hakkında çok şey öğretti...
...ve Avrupa gezimde sıradaki durağın
bana kendim hakkında daha çok şey öğretmesini umuyorum.
İskoçya, ana vatanım ya da annemin vatanı demeliyim.
Annem İskoçya'da doğmuş ve 13 yaşına dek orada yaşamış.
İskoçya'ya ilk kez geliyorum...
İSKOÇYA
...ve İskoçya'yla yakın bağları olan sadece benim ailem değil.
Windsor'ların döneminden beri buraya gelen bir aile var.
İngiliz kraliyet ailesi.
Kraliçe Victoria, Kraliçe II. Elizabeth ve şimdi I. Eugene.
Çok sağ ol.
Geç olsun, güç olmasın derler ve 76 yaşında bunun yaşayan kanıtıyım
çünkü Büyük Britanya'nın kuzeyindeki harika İskoçya'da
aile ağacıma dokunmak için İsveç'ten neredeyse 1.600 kilometre yol geldim.
KUZEY İSKOÇYA
Kendimi keşfetme yolculuğum merhum Kraliçe II. Elizabeth'in
son günlerini geçirmeyi seçtiği yerde başlıyor.
Highlands.
Neden buraya kaçmayı seçtiklerini anlayabiliyorum.
Çok güzel.
Ve engin.
Burası kabaca 26.000 kilometrekarelik çarpıcı ve biraz da engebeli
bir manzaraya ev sahipliği yapıyor.
Peki. Tam olarak neredeyiz?
İskoçya'da çadırda kalacaksam bu, son bölüm olabilir.
Annem Glasgow'da büyümüş.
Bence annemin İskoçya'sıyla,
Windsor'ların İskoçya'sı arasında
bir yaşam tarzı farkı vardı.
Glasgow'a gitmeyi planlıyorum
ama burada, Kuzey İskoçya'da kalacağım yerin görünüşü...
...ve sesi krallara layık gibi geliyor.
İskoçya'ya hoş geldin. Ben Lynne. Candacraig Evi'nin sahibiyim.
- Sağ ol. Karşılama diye buna derler. - Evi göstereyim mi?
- Çok isterim. - Peki.
Evet.
Candacraig, 17. yüzyıldan kalma lüks bir Kuzey İskoçya konağı,
yani Kanada'dan 200 yıl eski
ama bugün tüm konak ve 12 odası çok ucuza sizin olabilir,
ucuz anlayışınız, gecesi 12.000 dolardan başlıyorsa tabii.
Çok güzel.
Evi, kraliyet ailesinin kaldığı Balmoral Kalesi'ni de tasarlayan
mimar tasarlamış.
- Balmoral Kalesi ne kadar uzakta? - Yarım saat kadar.
Vay canına, yani cidden komşusunuz.
- Kesinlikle. - Buraya geldiler mi?
- Geldiler. - Peki.
Şu anki kral ve kraliçe konuğumuz oldu.
Sanırım insanın kalesi olunca
diğer herkesinkini kolaçan etmek istiyor...
- Burası mı? - Evet.
...ama burayı sevenler sadece kraliyet ailesi değil.
Yemek salonumuz.
İnsan İskoçya'da olduğunu anlıyor.
Yıllar boyunca Hollywood'daki birçok meslektaşın geldi.
- Peki. Kimler geldi? - Steve Martin.
Robin Williams.
Sean Connery.
- Cidden mi? - Yani bence yalnız değilsin.
Cevap basit.
Sean Connery, bu sandalyelerden birine oturmuş.
Ekoseyi İskoç eteklerinde gördük.
Duvarlarda, tavanda ve abajurlarda hiç görmemiştim.
Ekose şehri.
Ama aklımdaki tek şey, abartılı miktarda ekose olması değil.
Yahudi soyları hakkında uzman olan bir İskoç'la, Michael'la buluşacağım.
- Memnun oldum. - Nasılsın? Memnun oldum.
Annem Rebecca "Betty" Kudlatz'ın aile tarihini araştırıyordu.
KUDLATZ: GENİŞ AİLE AĞACI
Bak, bu biraz korkutucu.
İnsan utanç verici bilgiler keşfetmek istemiyor.
"Büyük büyükanne ve baban katil hırsızlarmış,
ne yazık ki çok sayıda yağmalama ve talan gerçekleştirmişler."
"Gerçekten mi?
Gerçekten mi? Peki."
Öncelikle geniş aile ağacın var
ve bunlar da büyük büyükbabanla annen, Samuel ve Nellie.
Bu resimleri hiç görmemiştim.
Bunlar Louis'in, büyükbabanın annesi ve babası.
Nasielsk adlı küçük bir kasabada yaşarlarmış,
Varşova'nın 40, 50 kilometre kuzeybatısında
ve aile Glasgow'a 1891'de gelmiş.
- Adı neydi... - Nasielsk.
Nasielsk.
Annen neden önce Glasgow'a geldiklerini, sonra da Kanada'ya gitmeye
karar verdiklerini söyledi mi?
Yüzyıl başında insanlar Amerika'ya gidiyordu, değil mi?
Evet.
Ama neden İskoçya'yı seçmişler, bilmiyorum. Sen?
O zamanlarda Avrupa ana karasından
Kuzey Amerika'ya nadiren gemi kalkarmış.
Çok pahalıymış ve bunlar da fakir ailelerdi.
Yani çoğu aile, yolculuğu iki adımda gerçekleştirmiş...
- Tamam. - ...yolculuğun parasını ödemek için
ve Glasgow'a gelmişler ve onlar için şok olmuştur
çünkü çok fakir bir bölge olan Gorbals'ta yaşamışlar.
- Tamam. - Orada 30 yıl kalmışlar ama.
Evet.
Ailenin fotoğrafı da var. Annen sanırım en küçüklerinden biri.
- Bu o mu? - Bence olabilir.
Evet, annem.
Vay canına.
Aslında ailelerinin daha iyi bir hayatı olmasını isteyen
akrabalarım olduğu için gurur duyuyorum
ve neler yaşamak zorunda kaldıklarını düşününce,
bilirsiniz, oldukça büyük bir olay.
Tabii annem İskoçya'da kalsaydı
kimle röportaj yapıyor olurdunuz, bilmiyorum.
Kesinlikle burada olmazdım çünkü babamla Kanada'da tanışmış.
Hayattaki önemsiz görünen bu anları düşünmek olağan dışı
ve bu güzel ülkeye hiç gelmemiş olsam da annemin çocukluğunu şekillendirdiği açık.
Nihayet geldiğim için her şeyi kucaklamak istiyorum.
Bu nedenle buranın yerlilerinden birinin
millî eğlence olduğu söylenen bir şeye davetini kabul ettim.
- Robert. - Merhaba. Seni görmek ne hoş.
İsveç'te geyik avlamak kadar korkutucu olmadığını varsayıyorum.
Yoksa olabilir mi?
- Ne yapacağız? Nereye? - Hoş, geleneksel bir şey yapacağız.
Somon tutmak için seni Royal Deeside'taki Dee Nehri'ne götüreceğiz.
- Somon tutacağız. - Evet.
Tamam.
Somon tutmak İskoçya'da neden çok seviliyor?
Eugene, içinde muhteşem somonlar olan çok güzel nehirlerimiz var.
Çok enerjik balıklar.
Ufacık, küçük balıklar olarak bu tatlı su nehirlerinden geçip
sonra Atlantik Okyanusu'nu aşacaklar
ve sonra o balıklar dönecek
ve geldikleri nehirlere gidecekler.
Yumurtlamaya geliyorlar, tutulmaya değil.
Somonun İskoçya'ya geri göçmesi
benimkinden çok daha tehlikeli geliyor
ama bu değerli balıklar tüm dünyadan olta balıkçılarını buraya çekiyor
ve tutmak sandığınız kadar kolay değil.
Bu yüzden Robert bir uzmandan yardım alıyor.
- John. - Eugene.
- Memnun oldum. - Ben de.
- Hoş geldin. - Sağ ol. Geldiğim için heyecanlıyım.
John bir gillie, bu Galce bakıcı demek.
Bir tür Kuzey İskoçya rehberi sanırım.
Benim çok kötü olduğum dışında balıkçılık hakkında bilmediği bir şey yok
ama yakında öğrenecek.
Tamam. Giymen için güzel bir şey getirdim.
Her şey gillie'yi gücendirmemek için.
Tamam, beyler, askıları takalım.
İyi bir öğrenci olacağım. İyi bir talebe olacağım.
Çok istekli olacağım. Bugünü berbat etmek istemiyorum.
Kendine bir bak. Balıkçı oldun.
Öğreteceğim olta atma tekniği, Çember C.
Çevir...
...ve atışın ikinci bölümü, dönüş,
içki tepsisi kaldırmak gibi
ve içki de viski, benim viskim ve dökmeni istemiyorum.
John bunu yapabileceğimi düşünüyorsa
içkileri çoktan devirmiş demektir...
Tamam. Kolay sayılır.
...ama galiba en iyisi denemek.
Çevir.
- Evet, işte böyle. - Bak. Bravo.
- Çok iyi. - Güzel.
Bir daha dene.
Mükemmel.
- Tekrar bravo. - Nefis.
- Nasıl? - Artık tek yapmamız gereken somon tutmak.
Tamam.
Bu yeni hobim olabilir, anlarsınız ya?
Golfü bırakıp somon tutmaya başlarım.
Bazılarının bunu neden dünyanın en rahatlatıcı şeyi saydığını anlıyorum
çünkü burası oldukça güzel.
Nasıl gidiyor?
Hiçbir şey yakalayamadım. Sen nasılsın?
Bu, yavaş yavaş en sevdiğim spor olmaya başladı.
Çok mutlu görünüyorsun.
Kraliyet ailesinin de burada balık tutmayı sevdiğini duydum.
Bu nehir arazilerinden geçiyor
ve umarım benden daha şanslılardır
çünkü suda bir saat geçirdikten sonra bir kez olsun balık vurmadı.
Eugene, vuruyor mu?
Henüz bir şey yok ama sanırım birkaç kez ucundan döndüm.
Bu kadar yeter mi?
- Tamam. Gidelim. - Tamam.
Somonlar kurtulmuş olabilir
ama anlaşılan acılarınızı alkolle boğmak deneyimin parçası.
Bir yudum ister misin?
İlk kez ağır içki içme vaktim geldi.
Viski sevmem.
İçmesi çok zor ama beraber balık tuttuğum adamlar,
bence ikisi de harikaydı, İskoçlar, anlarsınız ya?
Birkaç adam "Bravo sana" der gibi. Anlarsınız ya?
Güzel bir öğleden sonra oldu.
Hem günü tamamlamak için eski bir konuğu, Sör Sean Connery'yi örnek alıp
votka martini ısmarlamaktan daha iyi yöntem olur mu?
İskoçya'yı sevdim ve bu daha ilk günden oldu.
Çekici bir tarafı var.
Annem ve ailenin o tarafı
hep aklımda.
Bunun beni böyle etkileyeceğini hiç düşünmemiştim.
Yarın ailemin buradaki tarihi hakkında daha çok şey keşfetmeye kararlıyım.
Gaydalar çok erken başlamaz umarım.
Muhteşem bir uykudan sonra
kendi kalemin kralı olmaktan çok keyif almaya başladım...
Muhteşem, değil mi?
...ama bugün Kuzey İskoçya'yı ardımda bırakıyor
ve annemin çocukluğu hakkında daha çok şey öğrenmek için Glasgow'a gidiyorum.
Annem sadece aile hikâyelerini anlatırdı.
Gorbals'taki hayatından pek bahsetmezdi ve bu beni çok heyecanlandırıyor.
Glasgow'a 160 kilometre var
ve yolda kaçırmamam gerektiği söylenen bir durak var.
Her şeyi elle yapan son birkaç zanaatkârdan biri.
Ekose etek giyme hakkı kazanmak için gitmem gereken yolun yarısındayım
çünkü ailemin yarısı İskoç.
Aile toplantılarında etek giyer
ve çok eğlenirlermiş. Bol bol kahkaha atarlarmış.
Ve tüm bunları iç çamaşırı giymeden yapabiliyorlarsa
o zaman bu aile geleneğini keşfetmek görevim demektir, gergince.
- Selam. Nasılsın? - Bill olmalısın.
Öyle.
Eteğin anahtarı ekose.
Kaydedilmiş 9.000'den fazla desen var
ve neredeyse yarısı, farklı bir aileyi ya da klanı temsil ediyor.
Ailemin şeyi var mı bilmiyorum...
- Evet. - Bir ekosesi.
Ailemin kendi ekoselerinden bahsettiğini hatırlamıyorum.
Peki.
Sana daha yakın gelecek, daha şahsi olacak bir şey
bulmaya çalışmalıyız.
Mesleğim komedyenlik, komedi için bir ekose deseni var mı?
Ne kadar komik olacağına bakar.
Bu nasıl?
Koşer ekose olarak bilinir ve bir Yahudi desenidir.
Cuk oturmuş gibi geldi, değil mi?
Tamam. Şimdi birkaç özel ölçü almam lazım.
- Nasıl yani? - Bel, kalça
- ve boy ölçülerin. - Evet. Tamam.
Kalça kemiğinin tepesinden dizinin ortasına kadar olmalı.
Anlaşılan Bill, benim simit yediğimden çok etek dikmiş.
Hoş, elinde mezurayla
üstüme geleceğini bilsem simit yemeyi keserdim.
Tamam.
Yeni yemek yediğimi unutma.
Tamam.
İşte oldu.
97 santimetre.
Metrik sistemden anlamam.
38 inç kadar oluyor.
Otuz sekiz değil. Otuz sekiz beden değilim.
Ben 34 bedenim. Evet.
Mezura yalan söylemez Eugene.
Bill'le emin ellerdeyim bence.
Bu ölçümü sana söylemeyeceğim.
- Kendime saklayacağım, olur mu? - Peki.
Evet.
Bence işinin ayrıntıları çok incelikli.
İşte oldu.
- Tamam. Kaçsa artık. - Büyük.
Sağ ol.
Bir keresinde bir gömlek düğmesi dikmiştim ve çok yorucuydu.
Sana bir içki vereyim mi?
Açıkçası Scotch içerim diyemem.
- Aman. - Cidden mi?
Yeterli.
Şerefine Bill.
- Senin de Eugene. - Senin ve mesleğinin şerefine.
Sağlığınıza efendim.
Yirmi dört saatte iki viski ve hâlâ kararsız bir viski içicisiyim.
Başlamazsam eteğin olmayacak.
Ama ailemin İskoç kökenlerini daha iyi anlamazsam
etek giymek bana hep kostüm giymek gibi gelecek.
Size isteksiz bir gezgin olduğumu gösterecek bir şey varsa, o da daha şimdi,
annem buradan ayrıldıktan 100 yıl sonra Glasgow'u, doğduğu şehri...
...ziyaret ediyor olmamdır.
Burası, Kuzey İskoçya'dan çok farklı.
Cidden bir işçi sınıfı şehri gibi
ve geldiğime memnunum.
Büyük büyükannemle babam Polonya'dan geldiğinde
onlar ve binlerce göçmen işçi
Clyde Nehri'nin güney kıyısındaki Gorbals adlı bir bölgeye yerleşmişler.
Gorbals burası.
İşte bu.
Garip bir duygu ve hayatım boyunca birçok garip duygu yaşadım
ama bu güzel bir garip duygu.
Gorbals yeniden imar edilirken annemin 13 yaşına kadar yaşadığı bina yıkılmış
ama soy ağacı uzmanı Michael, çevreyi gezdirmeyi teklif etti,
hâlâ var olan bir zaman kapsülünü.
Burası zamanda donup kaldı.
20. Yüzyıl başlarında Glasgow'daki apartmanlar böyle görünürdü.
Sana hayatın nasıl olduğunu ancak bu kadar gösterebiliriz.
- Tamam mı? Hazır mısın? - Peki. Bakalım.
Tamam, hadi.
60.000 kişi Coney Adası'nın yarısı kadar bir alana tıkıştığı için
Gorbals apartmanlarındaki hayat şartlarının
Avrupa'nın en kötülerinden olduğu söyleniyor.
İşte geldik.
Burası evin kalbiydi.
Mutfak.
- Her şey burada olurdu. - Vay.
- Çok amaçlı bir oda. - Vay.
Bu masada yemek yaparlardı.
- Burada yerlerdi. - Tamam.
Köşedeki bir şeyi fark etmişindir.
- Yatak. - Evet.
Buraya yatak girintisi deniyor çünkü burada da uyuyanlar olurdu.
Mutfağı yatak odası olarak kullanmama lüksün yoktu.
Ailen büyük olunca olmazdı.
Ayrıca yatağın altında da banyo olurdu,
onu çekip çocuklar için su doldururdun.
Tanrım.
Annenle kardeşlerin muhtemelen haftada bir yıkanırdı.
Şanslıysan ilk yıkanan olurdun
ve şanssızsan aynı suda yıkanan son çocuk olurdun.
Vay canına.
Bu, 1921 nüfus sayımı.
Büyük büyükannenle baban vefat etmiş ama
büyükannenle baban Louie ve Flora,
sekiz çocukları ve pansiyoner aynı sayıda odada yaşıyor
ama bunun kadar güzel değil.
- Bunun kadar güzel değil. - Evet.
Ailen ilk geldiğinde tuvaletler ortakmış.
Yani tuvaletleri muhtemelen 25 ila 30 insanla paylaşıyordunuz.
- Dışarıda mı? - Dışarıda.
Kapısı belki vardı, belki yoktu.
Bunun konuşulduğunu hiç sanmıyorum.
Evet.
Keşke 11 kişinin
nasıl geçindiğini konusuna girseymişim.
Böyle ayrıntılardan asla bahsetmezdi.
Burası da yatak odası.
Döşek at kılından yapılmaydı
yatak da samandan.
Yatak ne kadar rahattı emin değilim ama muhtemelen çok sıcaktı.
Çok eğlenirdi ve çok güzel bir kahkahası vardı
ve hayattan...
Hayattan keyif alır ve her şeyin iyi yanını görürdü.
İki odalı bir yerde 11 kişi, nasıl yani?
- Yine de hiç şikâyet etmezdi. - Evet.
Annemin büyüdüğü eve en çok bu kadar yaklaşabilecek olsam da
Michael, beni annemin gittiği bir yere götürmek istiyor.
- Sinagoga ne zaman gittin? - Uzun zaman oldu.
- Öyle mi? - Evet.
Garnethill Sinagogu.
Kanada'dakiler gibi mi bilmiyorum.
Bu kadar eski bir sinagoga gittiğimi sanmıyorum.
Tamam. Sinagog 1879'da inşa edilmiş.
İskoçya'daki sinagog olarak inşa edilen ilk bina
Gorbals'a iki kilometre mesafede.
Yani annemin ailesi bir noktada özel bir sebepten dolayı
- buraya gelmiş olabilir herhâlde. - Evet.
Bir nikâh, bar mitzva ya da benzeri bir şey için gelmişlerdir mutlaka.
Vay canına.
Yedi, sekiz, dokuz, on yaşında falan olurdu.
Onu çocuk olarak düşünmek zor ama...
Aslında 100 yıl sonra buraya gelince bir tür çekim hissediyorum.
- Onu sık düşünür müsün? - Her gün. Evet.
Annemle babamı.
Her gün bir an geliyor, onlar bir anda...
Aklıma gelirler.
Her şeyin başladığı yeri görmeyi anneme borçluymuşum gibi geliyor.
Ailemin geldiği yere hiç bağlılık duymadım.
Sadece hikâyeler üstünden bağlılığım vardı.
Yani geldiğime memnunum.
Burada olduğuma...
...ve yeniden bağ kurduğuma memnunum.
İskoçya'daki son günümde uyandığımda
annemin Glasgow'da geçen çocukluğu hakkında öğrendiklerimi
uzun süre unutmayacağımı biliyordum
ama aile hikâyemi bitirmek için bir adım daha atmak istiyorum.
Bilip bileceğim en cesur iki insanın
ebedi istirahatgâhlarını buldum.
Büyük büyükannemle babam Samuel ve Nellie.
"Sevgili annemiz Nellie Kudlatz'ın aziz hatırasına.
Ocak 1921'de vefat etti."
Ve büyük büyükbabam.
Buna ne dersiniz?
Aile reisi, değil mi?
Kendi aile ağacına ancak bu kadar dokunabilirsin.
Ağacın köklerine yaklaştım.
Daha iyi bir hayat arıyorlardı.
Ellerindekilerle çok şey başardılar.
İskoçya'da vakit geçirmek beni klanıma yaklaştırdı...
...ve kendimi bu kadar evimde hissettiğime şaşırdım.
Benim için küçük bir Kuzey Ontario gibi.
Şimdi arkamda koca bir gökkuşağı var.
Evet. Güzel, değil mi?
Artık İskoçya'yı düşündüğümde
her şey aklımdan geçecek,
Candacraig'den ki orada kalmak muhteşemdi,
Gorbals'a dek, anlarsınız ya?
Ve buraya gelerek kurabildiğime sevindiğim bağ da var.
Gitmeden önce yeni bulduğum köklerimi kutlamak için
eski usul bir İskoç eğlencesine davet edildim...
...ama gerçek bir İskoç gibi kadeh kaldırmak istiyorsam
önce ailemin çok zevk aldığı bir şeyi sevmeyi öğrenmeliyim.
Dedem hep
haftada bir, her cuma küçük bir kadeh viski içerdi.
Ben hiç Scotch içmedim ama içenleri hep takdir ettim, anlarsınız ya?
Buzlu Scotch'un çok havalı bir yanı var
ama ben içmeyi hiç başaramadım.
Bu yüzden dedemin anısına ve biraz daha havalı görünmek için
viski uzmanı Gary'yle tanışmak için yerel bir damıtımevine gidiyorum.
Memnun oldum.
- Loch Lomond damıtımevine hoş geldin. - Sağ ol.
Her şey burada oluyor, öyle mi?
Evet, öyle. Viskinin büyüsü.
Tanrım, ne çok fıçı var.
Tüm tesislerimizde yaklaşık yarım milyon fıçı var.
Tamam.
Scotch viskisi sadece İskoçya'da yapılabilir
ama fıçıların çoğu Amerika'dan geliyor
ve daha önce içlerinde Bourbon vardı.
Viski üretiminde
fıçıların nesi bu kadar hayati?
Daha çok tat ve ayrıca renk katıyor.
İmbikten gelen sıvı aslında berrak
ama fıçıya girince
o harika altın, karamel, kehribar rengini alıyor.
O da fıçıdan geliyor.
Depoya hoş geldin.
Burada yaklaşık 8.000 fıçı depolayabiliyoruz.
Viskiyi denemeden önce
yeni üretilmiş olan alkolden de bir örnek getirdim.
İmbiklerden çıkan alkol bu.
Berrak bir sıvı, tüm rengini fıçılardan alıyor.
Kadehte biraz çevirebilirsin. Burnuna yaklaştır.
- Kokusu... - Pardon.
Şeyi söylemeliyim, sıvının %63'ü alkol yani...
- Öyle diyecektim. Evet. - Evet.
Çünkü sinüslerimi temizledi, bu bence sağlıklı bir koklama değildi.
Yüzde altmış üçü buçuğun tamamını alacaksın.
Vay.
Peki...
Birazdan sana döneceğim Gary.
Anneciğim.
Yemek borumun derisinin birkaç katını söktü.
Zordu.
Viskilere geçelim mi o zaman?
Ama anlaşılan o jet yakıtı
olgunlaşması için fıçıya konunca bir tür simya ortaya çıkıyor.
Bu 18 yıllık. O zaman boyunca bir Bourbon fıçısındaydı.
Hemen görebilirsin, renkte bir farklılık var
- ve sebebi de ahşap. - Evet.
Yani umarım daha çok...
- Meyve tadını alırsın. - Kokusu daha güzel.
Evet. Yumuşadı.
Peki.
Denesene.
Eteğinin altına bakman şerefine, derler.
Harika.
- Bu cidden çok lezzetli bir içki. - Evet. Süper.
Neredeyse haşlanmış elma gibi.
Neredeyse sarhoş oldum hissi yaşıyorum.
Sandığımdan daha güzeldi.
Cidden şaşırdım.
Farklı lezzetler aldın mı?
Yok.
Kalemde
yolculuğum devam etmeden önce kutlama yapma vakti
ve kendimi sonunda koşer eteğimi giymeye hazır hissediyorum.
- Vay. - Vay vay vay.
Vay vay vay.
Rahat mısın?
Evet, çok rahatım.
Kendi ekosem.
Bu akşam menüde İskoçya'nın en iyileri var.
İyi viski...
- Şerefe. - İşte bu.
Şerefe.
...ki artık bunu gerçekten beğeniyorum.
Haggis, İskoçya'nın millî yemeği...
Oldukça güzel.
...ki ona alışmam biraz daha uzun sürebilir
ve birazcık da Kuzey İskoçya eğlencesi.
Çocukken İskoç olduğumu hissetmezdim
ama her nasılsa ailemin anne tarafıyla
bağım birkaç günde içime işledi
ve bu da hoş bir sürpriz oldu.
Annemin ve ailesinin bir tavrı vardı.
Eğlenceyi seven insanlardı.
Karşılaştığım herkes o neşeli cana yakınlığı yansıtıyordu.
Avrupa yolculuğumda bazı maceralar yaşamayı umuyordum
ama kendi hayatım hakkında yeni bir bakış açısı edinmeyi beklemiyordum.
İskoçya'ya bir yabancı olarak geldim
ama bu ülkenin parçam olduğunu bilerek gidiyorum
ve bence annem bundan gurur duyardı.
Bravo Eugene.
Güzel.
Antrenman gibi.
Neyse ki havalandırmam var.
Gelecek bölümde...
Avrupa yolculuğum beni dünyanın en çok ziyaret edilen ülkesine götürüyor.
Fransız usulü öpüşelim. Fransa'dasın.
Tam yol ileri şoför.
Bir araba iki çiftçi ve patates çuvalına göre
tasarlandıysa Fransa'dasındır.
Backstreet Boys üyesi gibi oldum.
İyi bir fikir gibi gelmedi.
Benden hoşlanmadılar bence.
Yaşam sevinci hissetmeye çalışırım.
Güzel.
- Gördün mü? - Gördüm.
- Sola. - Aman.
Gecikti. Genelde erkekleri beklemem.
Alt yazı çevirmeni: Murat Lü