Mówi się, że podróże to życie.
Może i tak, o ile dzień na lotnisku nie wyssie z ciebie resztek życia.
Gdzie indziej kazano by ci zjawić się z dwugodzinnym zapasem...
...tylko po to, byś prawie spóźnił się o dwie godziny?
Mimo to sądzę, że zeszłoroczne podróże całkiem mi służyły.
Poszerzyły moją perspektywę.
Do pewnego stopnia.
Pora na coś, co jest podobno obowiązkiem każdego szanującego się podróżnika.
Zaliczam Europę.
No dobrze. Gdzie dokładnie jesteśmy?
Przemierzę ten kontynent...
wzdłuż i wszerz.
Zboczę z utartych ścieżek, by odkryć ukryte skarby...
Widzicie to?
...i przyjmę z otwartymi ramionami kiełkującego we mnie ducha przygody.
Patrzcie. Bez trzymanki.
Są tuż obok. Co to, ukłon?
Będę rozwijał swoje kubki smakowe...
O rany, ależ to było dobre.
Winogrona gotowe.
Spróbuję też żyć jak miejscowy.
Witaj w moim miasteczku.
To niesamowite.
Właśnie uratowałem ci życie. Zapamiętaj mnie.
Pakuję obawy na dno walizki...
Zbliżają się.
Nie wiesz, co zrobi ciało w sytuacji skrajnego przerażenia.
Chyba od dziecka nie robiłem niczego takiego.
...i zaraz wypowiem słowa, których nigdy nie wypowiedziałem.
Gotowy do startu.
EUGENE LEVY: NIEOCHOCZY PODRÓŻNIK
EUROPA
Po Szkocji i Szwecji podróż po Europie
prowadzi mnie do najchętniej odwiedzanego kraju na świecie.
Do Francji.
Trafiłem na plac zabaw miliarderów, do Saint-Tropez.
To miejsce służy za schronienie najbogatszym ludziom na świecie.
Miejmy nadzieję, że zrobią dla mnie wyjątek.
FRANCJA
To miejsce nie ma nic wspólnego z Glasgow i ze skromnymi korzeniami mojej matki.
Naprawdę dodało to mojemu pobytowi niespodziewanego ciepła i uroku.
Ale w poszukiwaniu nowych przygód opuściłem Szkocję
i pokonałem 2200 kilometrów, by dotrzeć nad Morze Śródziemne...
do tego pięknego portu.
Francję odwiedza 90 milionów turystów rocznie. Jeden z głównych powodów?
Kuchnia.
Rozumiem to. Jedzenie jest na szczycie mojej listy priorytetów,
a Francja ma więcej gwiazdek Michelina niż jakikolwiek inny kraj.
Niewiele wiem o wykwintnej francuskiej kuchni.
Frytki są chyba moim ulubionym francuskim daniem.
Ale przyjechałem tu, by się uczyć,
a kto nie chciałby znaleźć się w klasie, która tak wygląda?
Eugene, salut!
- Zaraz będę! - Salut, Eugene! Bonjour!
- Eugene. - Witaj. Miło cię poznać. Jestem Jan.
Lokalny przedsiębiorca Jan zaproponował, że pokaże mi okolicę.
Wita mnie w stylu typowym dla Saint-Tropez.
Możemy napić się szampana.
- Zdrowie, Eugene. - Twoje zdrowie.
- Witaj w Saint-Tropez. - Za Saint-Tropez.
Właśnie takie coś sobie wyobrażałem, kiedy wyruszałem z Toronto.
Takie obrazy znamy z hollywoodzkich filmów.
To chyba Brigitte Bardot rozsławiła Saint-Tropez.
Owszem. To miejsce stało się znane dzięki filmowi
Et Dieu créa la femme.
I Bóg stworzył kobietę.
- Zgadza się. - Wielka rzecz.
Saint-Tropez stało się sławne
i przyciąga coraz więcej ludzi...
Z branży artystycznej.
Ten wspaniały jacht należy na przykład do Giorgia Armaniego.
O rany.
Okazuje się, że sprzedając garnitury, możesz zarobić na spory jacht.
Armani nie jest jedyny.
George Clooney, Beyoncé i Brad Pitt też spędzają tu wakacje.
Zakładam, że piszą wcześniej SMS-y, żeby ustalić, kto gdzie zaparkuje.
To megajachty. Mogą tu parkować za darmo czy...
Nie, płaci się 3000 dziennie za miejsce.
Trzy tysiące euro
- za zaparkowanie jachtu na noc? - Dokładnie tak.
Niezła gratka.
Ale koszty cumowania to tylko kropla w morzu.
Czarter superjachtu może kosztować do dwóch milionów dolarów tygodniowo.
Nie jestem mistrzem dedukcji, ale coś mi się widzi,
że to dlatego nazywają to miejsce Zatoką Miliarderów.
No dobrze, Eugene, chyba czas zabrać cię do hotelu, prawda?
- Cała naprzód, kapitanie. - W drogę.
Trudno w to uwierzyć, ale to dopiero początek luksusów,
bo mam zarezerwowany nocleg w Lily of the Valley,
hotelu, który kwitnie pośród krajobrazu tak zachwycającego,
że inspirował wielkich artystów takich jak Monet, Cézanne czy Van Gogh.
Nie jestem koneserem sztuki. Wiecznie miałem z plastyki tróje.
Ale powinienem móc zaimponować kierownikowi hotelu, Stéphane'owi,
moją francuszczyzną na poziomie licealnym.
- Bonjour. - Bonjour, Monsieur Levy.
Très bien. Merci.
To ogromna przyjemność pana gościć.
Zapraszam.
Noc kosztuje tu nieco ponad 6000 $. To miejsce nie jest tanie,
chyba że jesteś na pokładzie jednego z tych megajachtów.
W takim wypadku to świetna okazja.
Tak czy inaczej, jestem zachwycony.
Merci.
Zapraszam. Bienvenue w pańskim apartamencie.
O rety.
Hotel został zaprojektowany przez czołowego francuskiego architekta,
Philippe'a Starcka, który, jak się wydaje, ceni sobie praktyczne podejście.
Każdy detal został osobiście wybrany przez Philippe'a Starcka.
Gdybyśmy jakikolwiek element
chcieli zmienić czy przestawić, musielibyśmy uzyskać jego zgodę.
To dopiero człowiek skupiony na szczegółach.
Projektant, który nie lubi, gdy cokolwiek się przestawia?
Może być ciężko dostać się do łóżka.
- A oto pański prywatny basen. - O rany.
Właściwie nie chce się opuszczać apartamentu.
Nie musi go pan opuszczać.
Dobrze. Przez trzy dni się stąd nie ruszam.
A towarzystwa dotrzymuje mi kolejny szampan,
butelkowany przez samego monsieur Starcka.
To już dziś mój drugi kieliszek szampana.
Ciężki początek dnia, ale robię, co mogę.
I dziękujemy panu za wizytę.
Pańskie zdrowie.
Chwilowo ciężko mi na cokolwiek narzekać.
Nie to, że mam skłonności do narzekania.
Brawa dla Philippe'a.
Nie będę niczego przestawiał.
Na niczym mnie nie przyłapie, co najwyżej przestawię ten kieliszek szampana,
ale nie dotknę stołu.
Choć bardzo chciałbym tu zostać,
chcę, by o Saint-Tropez opowiedział mi ktoś, kto zna to miejsce najlepiej.
Ma tu willę od ponad 25 lat
i niewykluczone, że jest najbardziej elegancką osobą w mieście.
Joan Collins zaprosiła mnie na kolację do Saint-Tropez.
To nie są słowa, które wypowiada się na co dzień.
Grała w filmach. Grała w serialach.
Dynastia była niesamowicie popularna.
Spotykamy się w znanej restauracji, La Ponche.
To modne miejsce, popularne od lat 30. XX wieku.
Odwiedzały je osobistości takie jak Picasso czy Sartre.
W tej chwili bardzo żałuję, że nie poczytałem o Picassie i Sartrze.
Gdzie on jest? Spóźnia się.
Zwykle nie czekam na mężczyzn.
Bądźmy uczciwi.
Temu mężczyźnie wciska do ręki szampana każdy, kogo spotka na swojej drodze.
Stąd spóźnienie.
- Witaj - Witaj, Joan.
Witaj, Eugene. Jak się miewasz?
- Dobrze. - To świetnie.
Witaj w mojej wiosce.
Słyszałem, że masz tu małe mieszkanko.
Owszem. Tak.
Przyjeżdżam do Saint-Tropez od 16. czy 17. roku życia.
Ale Saint-Tropez nie było dawniej tym samym Saint-Tropez, którym jest teraz.
Ani trochę.
- Było spokojną wioską rybacką. - Naprawdę?
Coco Chanel przyjeżdżała tu w latach 30. z Hemingwayem i tego typu postaciami.
Zatem wielu ludzi przyjeżdża tu od bardzo dawna,
ale to było długo nieodkryte miejsce.
Wznieśmy toast za Saint-Tropez.
Za Saint-Tropez. Absolutnie.
Bardzo dobry. A nie jadłam śniadania.
Bóg jeden wie, co się wydarzy.
- Oho. Uwaga. - Oho.
Oui, chef!
- Dzień dobry. - Bonjour.
- Thomas, szef kuchni La Ponche. - Thomas.
Chciałbym zasugerować swoją specjalność.
Proponuję
wybór pomidorów „heirloom”, podanych z burratą z Apulii.
- Doskonale. Kocham burratę. - Tak?
Doskonale.
A panu, monsieur, sugeruję ceviche z dorady.
Surowa ryba z winegretem z cytrusów.
- Surowa? - Tak.
- Mam jakiś problem z surową rybą. - Mam...
Nigdy, przenigdy nie jedz surowej ryby.
Jesteś pierwszą osobą, z którą rozmawiam
i która mówi to, co powtarzam od lat.
Mogę zaproponować coś innego.
- Groszkowe gazpacho. - Chętnie.
Brzmi dobrze.
- Tak będzie lepiej? - O tak.
Dobrze.
Dziękujemy.
- Mam dość proste upodobania. - Plebejskie?
- Lubisz hamburgery? - Plebejskie.
- Hot dogi. - W kwestii jedzenia.
Chociaż to jest dobry posiłek,
to na pewno.
Jedzenie nie ma tu nic wspólnego z fast foodem.
Składniki pozyskuje się z lokalnych gospodarstw,
tak jak pomidory użyte w sałatce Joan.
A w moim gazpacho wykorzystano lokalny kozi ser, brousse de chèvre frais.
Przepyszny, ale nie chciałbym wymawiać tego ponownie.
Voilà.
Wspaniałe, co?
Wygląda zbyt pięknie, żeby to jeść.
Nie przepadam za kozami, ale kocham kozi ser.
- Świetne. - Burrata jest niesamowita.
Dobre, prawda?
Saint-Tropez...
Nigdy nie widziałem tylu megajachtów...
- Wiem. Są koszmarne. - ...w jednym porcie.
Nie znoszę ich.
Uważam, że te wielkie jachty są strasznie pozerskie.
Wolę tutejsze góry i wzgórza.
Czy jest jakieś miejsce, które powinienem odwiedzić
poza tym eleganckim Saint-Tropez?
Powinieneś pozwiedzać zaułki Saint-Tropez,
gdzie wciąż można znaleźć cudowne sklepy z wyrobami rzemieślniczymi,
a nie tylko butiki Prady czy Gucciego.
Okej.
- Musisz pobłądzić po bocznych uliczkach. - Dobrze.
Muszę przyznać, że gazpacho groszkowe było przepyszne.
Odrobina koziego sera. Niektóre smaki rozpoznaję.
- Uroczy lunch. Dziękuję. - Było bardzo miło.
Ku mojemu zaskoczeniu, zdaniem Joan
Saint-Tropez ma też swoją drugą stronę.
Chyba posłucham jej rady
i pobłądzę po tutejszych zaułkach.
To miasteczko kryje w sobie więcej, niż się wydaje na pierwszy rzut oka.
Bonjour, monsieur Levy.
- Jak się pan miewa? - Bonjour.
- Jest pan gotów na śniadanie? - Tak. Oui, oui.
Lokalne owoce, wypieki, granola,
lokalny miód i jajka na miękko.
- Smacznego. - Merci beaucoup.
Zwykle nie jadam wielodaniowych śniadań, ale chętnie zrobię wyjątek.
Jedzenie jest doskonałe, a widok oszałamiający.
Można zrozumieć, dlaczego to miejsce jest tak popularne w Europie.
Jest tu naprawdę przepięknie.
Po śniadaniu złożonym z pięciu dań
zdążyłem już chyba w pełni przetrawić ekskluzywną część tego miasteczka.
Zamierzam teraz poznać drugą stronę Saint-Tropez,
ukrytą, według Joan, pośród zaułków i bocznych uliczek.
Moją przewodniczką będzie ekspertka w dziedzinie kulinariów i wina... Sonia.
Francuski pocałunek. Jesteśmy we Francji.
Tak jest.
- Mój pierwszy potrójny. - Bonjour.
- To... Tak to robicie? - To południe Francji,
na południu witamy się trzema pocałunkami. Tak.
Ruszamy wspólnie odkrywać miasteczko?
- Z przyjemnością. - Tak?
- Chodźmy. Gotowy? - Ruszajmy.
- Tak. - Mais mówisz po francusku.
- Brawo. - Tak.
Znam francuski lepiej, niż myślałem,
ale w każdej chwili mogę dojść do ściany.
- Śliczne miasteczko. - Tak.
Jesteś teraz w starej części Saint-Tropez.
Kiedy wytworni goście odwiedzają Saint-Tropez...
Odwiedzają miasteczko, ale trzymają się raczej
portu, w którym stacjonują wielkie jachty.
Ale to również dlatego
wielu ludzi pokochało to miejsce. Naprawdę jest tu atmosfera miasteczka.
To dla mnie prawdziwe Saint-Tropez.
Te kolory. Ta historia.
A teraz pokażę ci port.
Po prawej znajduje się stary port.
Widzisz te małe łódki? To tak zwane pointus.
- Pointus. - Dlatego, że są pointu.
To znaczy lekko spiczaste.
O tak. Spiczaste.
To stare łodzie rybackie z Morza Śródziemnego.
Tak?
Nic lepiej nie obrazuje różnicy między starym a nowym Saint-Tropez,
- jak ten widok... - Tak.
- Stare pointus... - Tak.
I te ogromne megajachty...
- Tak. - ...tuż obok nich.
To zarazem dobre i złe.
- Te wszystkie jachty... - Tak.
...przypływające do Saint-Tropez.
One...
Odwiedzają nas tak ludzie z całego świata.
- Zgadza się. - I większość z nas
- żyje z turystyki. Tak. - Zgadza się.
Jesteś znany. Może są tam twoi znajomi.
- Nie jestem tak znany. - Nigdy nie wiadomo.
Mnie spotkasz raczej w kajaku.
W Saint-Tropez mieszka na stałe tylko 4000 ludzi.
Ale latem miasteczko zalewa 100 000 turystów dziennie.
Zgaduję, że nie przypłynęli kajakiem.
- Spójrz na to maleństwo. - Ładne.
Cześć.
Widzisz? Witają się.
- Tak. - Lubią być zauważani.
Sam nie wiem.
Coś tu aż krzyczy: „Hej, patrzcie na mnie”.
- „Patrzcie na mnie. I na to, co mam”. - O tak...
„Patrzcie, co mam”.
Nie jesteś głodny?
- A co planujesz? - Znam miłe miejsce,
w którym moglibyśmy zjeść trochę owoców morza.
Masz ochotę?
- Są ugotowane? - Są pełne witaminy B.
- Są zdrowe. - Tak... Cóż...
Nie mam serca mówić Soni,
że dopiero pozbyłem się smaku szwedzkiego śledzia z ust.
Chce mnie zabrać do Chez Madeleine, swojej ulubionej knajpki w okolicy.
Mam pecha,
bo restauracja specjalizuje się w ostrygach Gillardeau.
Są uznawane za słodsze i bardziej mięsiste od innych gatunków,
uwielbiają je zarówno miejscowi, jak turyści.
Aż do teraz.
Pokażę ci, co i jak.
- Robię to tak. Sok z cytryny. - Okej.
- Tak. Dobrze. - Tak.
- Dobra. - Śmiało.
Nigdy dotąd nie jadłem ostrygi,
ale jestem we Francji i nie chcę, żeby Sonia uznała mnie za niekulturalnego.
Okej.
Uważam, że próbowanie różnych rzeczy jest ważne.
To nie są puste słowa. Zamierzam pójść za ciosem.
Dasz radę.
O rany, to było przepyszne.
Spróbowałem.
Nie potrafię opisać konsystencji tego, co miałem w ustach,
przez tę najdłuższą sekundę, jaką dane mi było przeżyć.
- No cóż... - Przepraszam. Po prostu...
Byłeś odważny. Zrobiłeś to.
- Za moją pierwszą ostrygę. - Brawo! Udało ci się.
Opowiedz mi, za co kochasz Saint-Tropez.
Wydaje się, że bardzo je kochasz.
Zdecydowanie. Tu w Saint-Tropez
odnalazłam chyba autentyczność.
- Mówiąc o autentyczności, masz na myśli... - Tak.
To połączenie różnych elementów, ale przede wszystkim
chodzi o ludzi, o naturalne tereny, które tu mamy,
o linię brzegową, lasy.
- To proste rzeczy. - Proste rzeczy?
- Ale dla mnie proste rzeczy są najlepsze. - Tak.
Proste życie oznacza dla mnie joie de vivre.
A dla ciebie?
Ja dbam o joie de vivre każdego dnia,
ale coś mi mówi, że twoja jest nieco bardziej autentyczna.
Powiesz mi pod koniec tej podróży.
- Dobrze. - Tak?
Mogę chyba zaryzykować twierdzenie, że ostrygi nie dają joie mojemu vivre.
Ale Sonia twierdzi,
że w Prowansji można spróbować wielu przepysznych rzeczy.
Połowa żywności całego kraju jest tu produkowana na 10% jego obszaru.
Jednym z takich produktów jest atrakcja mojego dzisiejszego śniadania,
miód prowansalski.
Tak ceniony, że podobnie jak szampan jest prawnie chroniony.
Anna jest jedną z najlepszych pszczelarek w regionie.
- Anna. - Witaj.
Jej gospodarstwo leży tylko godzinę drogi
od Saint-Tropez, ale to inny świat, gdzie obowiązują inne zasady.
Trzy?
Nie. Tutaj daje się dwa całusy.
- Dwa? - Tak.
W innych miejscach trzy,
- ale tu w Prowansji dwa. - Dobrze.
Kto by przypuszczał, że powitania są tak skomplikowane?
Mamy w sumie 400 uli.
Jesteś gotów, by pomóc mi zebrać trochę miodu?
Jasne, możemy to zrobić.
W Prowansji rośnie wiele gatunków dzikich kwiatów,
co gwarantuje szczęśliwe pszczoły i doskonały miód.
Chętnie go spróbuję.
Chętnie odpuściłbym sobie tylko to całe zbieranie.
Nie przepadam za pszczołami.
Robią swoje, ale nigdy nie wiesz, kiedy cię użądlą.
Znam takich księgowych.
Myślę, że jesteśmy bezpieczni.
Jeśli nie, napiszę wam, w którym jestem szpitalu,
a wy zdecydujecie, czy chcecie mnie odwiedzić.
I co? Jak wyglądam?
Czuję się jak jeden z Backstreet Boysów.
- Gotów na zabawę? - Tak.
Będę cię chroniła.
Uli, które tam widzisz, nie możemy przenosić.
Pszczoły mają w ciałach system GPS powiązany z jądrem Ziemi
i dokładnie wiedzą, gdzie znajdują się ule, a zatem ich dom.
Kiedy wylatują, by zdobyć nektar,
zawsze wracają dokładnie w to samo miejsce.
- To niesamowite. - To prawda.
Pokażę ci teraz nasz najpiękniejszy ul.
Niektórzy ludzie dość śmiało używają słowa „piękny”.
- Chcesz zobaczyć miód? - Tak. Powiedzmy.
- Spójrz. - O rany.
Widzisz? Tutaj, wokół ramki? Tu jest miód.
Tak.
Wiesz, co teraz zrobię? Zrobię tak.
To chyba nie jest dobry pomysł.
Anna.
Odpada. To miód.
To znaczy, że wciąż nad nim pracują.
Chyba są trochę wściekłe.
Są lekko wściekłe.
Wezmę teraz drugą ramkę.
Weź ją. Dobrze?
Super.
O Boże.
Anna?
O rany. Chyba mnie nie lubią.
Anna? Atakują mnie jak myśliwce MiG. Są na mojej rękawicy.
Dobrze.
Te pszczoły naprawdę były wściekłe,
atakowały mnie.
Jak pociski.
No dobrze. Chodźmy.
Słyszysz to?
Nie chce zostawić mnie w spokoju. Wróci ze mną do domu.
- Cóż za piękny dom. - Tak.
Typowy dom z XVIII wieku.
Anna prowadzi interes ze swoim mężem, Sebastienem,
którego rodzina zajmuje się pszczelarstwem od pokoleń.
A teraz tniesz nożem.
- Widzisz, jak spływa miód? - O rany.
- Chcesz spróbować? - Tak. Spróbuję.
Doskonale. Idealnie.
Dobre. To niesamowite. Jest tu masa miodu.
Dużo. Jesteś gotów, masz ochotę spróbować miodu?
Tak, tak. Zróbmy to.
Najpopularniejszymi produktami Anny są miód lawendowy...
- Przepyszny. - O tak.
Jaki delikatny.
...i tymiankowy.
Dużo ostrzejszy smak.
Sam nie wiem, jak go opisać. Piżmowy?
- Dokładnie tak, piżmowy. - Tak?
To Prowansja w słoiczku.
Drzewa oliwne. Winnice. Jest tu zawarty prowansalski sposób życia.
Zrelaksuj się. Posłuchaj cykad, naciesz się bliskością przyrody...
- Tak. - To fantastyczne.
To naprawdę fascynujące.
Merci.
- Merci. - Merci beaucoup.
Nie ma wątpliwości, że w Prowansji znają się na jedzeniu,
ale to również stąd pochodzi francuski narodowy napój. Szampan?
Nie. Chardonnay? Pomyślcie jeszcze raz.
Eugene.
- Jan. - Witaj.
Jan, mój wczorajszy przewodnik, zaprosił mnie na degustację pastis,
ukochanego aperitifu Prowansalczyków.
Miło mi. Witaj.
Pastis to likier z anyżu i lukrecji.
- Nie jest mocny, prawda? - Kolor.
Zależy od stężenia. Ten jest mocny.
- Ten słaby. - Tak.
Ten ma 45 stopni. Więc musisz uważać.
- Ma 45 stopni. Nie wiem, czy... - Dodaje się wody.
To znaczy...
- Robisz tak... - Nie.
...po wypiciu?
- Santé, Eugene. - Tak. Wspaniale.
Tak.
To element nieskomplikowanego życia w Saint-Tropez.
I to jego ważna część?
- Tak. - Tak. Dobre.
Jestem na razie pod kątem 28 stopni.
Po wypiciu pastis
musimy, zgodnie z lokalną tradycją, zagrać w stuletnią grę zwaną pétanque.
To cochonnet.
- Musisz rzucić cochonnet... - Cochonnet.
Nie za blisko i nie za daleko.
A potem musisz rzucić bule jak najbliżej...
- Cochonnet? - ...cochonnet. Dokładnie.
Dobrze. Zaczynamy. Gotowy?
Dobrze.
- Całkiem dobrze. - Brawo.
Co wy na to?
I wracasz.
Ładnie.
Super!
Okazuje się, że jestem urodzonym sportowcem.
- Dobrze. - Bardzo ładnie.
- O rany. - Ekstra.
- Widziałeś? - Widziałem.
Pétanque, pastis. Nazywam to „P i P”. Jestem zachwycony.
Podoba mi się prostota tej gry
i fakt, że to tak naprawdę spotkanie towarzyskie.
- Oh la, la. - Nie!
O rany!
W tym na pewno jest joie de vivre.
Nie chodzi o jachty. Nie chodzi o luksus. Tu nie znajdziecie luksusów.
To coś dużo fajniejszego.
Wasze zdrowie. To moje pierwsze pétanque...
- I pastis. - I pastis.
- Zdrowie. - Zdrowie.
Zdrowie.
- Zdrowie. - Zdrowie.
Proszę. Domowa mrożona herbata.
- Smacznego. - Merci.
To mój ostatni dzień na Francuskiej Riwierze.
I choć mój luksusowy hotel ma niewątpliwie wiele atutów,
zakochałem się w autentycznej stronie tego miejsca,
a nie w drogich jachtach.
Kiedy przypływasz do Saint-Tropez w jachcie wartym 600 milionów dolarów,
sygnalizujesz ludziom, że nie brak ci pieniędzy.
Sam jestem w branży rozrywkowej.
W tej branży zawsze jest trochę wołania „spójrzcie na mnie”,
ale nie zająłem się tym po to, by zostać celebrytą.
Zacząłem to robić... Bo po prostu lubię grać.
Lubię rozśmieszać ludzi.
A osobą, która śmiała się razem ze mną,
od czasu moich zmagań z ostrygą, jest Sonia.
Hej, Eugene. Bonjour!
Obiecała mi najprostszy dzień w najcudowniejszym samochodzie.
Sonia.
Widzisz, co dla ciebie mam?
To mój francuski 2CV. Ma na imię Paulette.
Urodziła się w 1977 roku.
Jest starsza ode mnie.
- O rety. Niesamowite. - Oui.
C'est parti!
Dokąd jedziemy?
Eugene, wiesz, że jedną z moich ulubionych rozrywek
są pikniki na plaży.
I na taki piknik cię dziś zabieram.
Zapowiada się fantastycznie.
Należący do Soni Citroën 2CV z 1977 roku jest może 30 lat młodszy ode mnie,
ale trochę się obawiam, jak sobie poradzi w terenie.
Wciąż jesteśmy we Francji?
Odwiedzimy mojego znajomego Yanna i wybierzemy trochę warzyw
na piknik na plaży.
- To wielkie gospodarstwo. - Tak.
Ten samochód...
został pierwotnie zaprojektowany na dwóch rolników i worek ziemniaków.
Więc to idealne miejsce dla nas.
Wiesz, że jesteś w Europie, kiedy widzisz auto przeznaczone
dla dwóch rolników i worka ziemniaków.
Jesteśmy na miejscu.
To Yann.
- Witaj, Sonia. Jak się masz? - Yann.
- Yann, to Eugene. - Oui.
Dwudziestohektarowe gospodarstwo Yanna
zaopatruje wiele luksusowych hoteli i restauracji w Saint-Tropez.
Yann ma jednak zaskakująco przyziemne podejście.
Widzę, że nie nosisz butów.
Przez większą część roku... Lubię chodzić boso.
Mam kontakt z naturą.
Poczuję to za twoim pośrednictwem. Dobra?
Dotarliśmy w odpowiednie miejsce.
- Mówiłam. Jest najlepszy. - Musimy wybrać pomidory.
Tak, ładne pomidory...
I znajdziemy rzeczy, których moim zdaniem...
nigdy nie próbowałeś.
- Zaufaj mu, tak jak zaufałeś mnie. - Zaczyna się.
Tak, brzmi ekscytująco.
Dobra. Zróbmy to.
Francuzi mają koncepcję „terroir”,
smaku nadawanego żywności i napojom przez wysokiej jakości glebę.
A terroir Yanna jest słynne w całej Prowansji.
Merci.
- Dobre. - Niezłe, co?
O rany. Dobre.
- Spróbujemy? - Rzodkiew? Nie.
Nie. To świeży imbir.
- Odświeżające, co? - O tak.
- O tak. Bardzo ostry. - Intensywny.
- O tak. - Tak, tak.
Ma lekko cytrynowy smak...
Nic nie czuję, bo pali mnie język.
Ale... To zdecydowanie smakuje jak imbir.
Zaczynamy zbierać pomidory?
O, mamusiu.
- Bien. Dzięki. - Proszę.
No dobrze.
Mamy świetne pomidory.
Podejście Yanna jest nie tylko organiczne, ale i historyczne.
Preferuje tradycje rolnicze, których korzenie sięgają czasów rzymskich.
Chcesz spróbować... prowadzić pług?
Koniecznie. Zawsze miałem to na liście marzeń...
- Zaryzykujesz? - Ale...
Ty przodem. Będę tuż za tobą.
Będę za tobą.
Kiedy chcesz skręcić w lewo,
ciągniesz w prawo, a kiedy chcesz skręcić w prawo, ciągniesz w lewo.
- I musisz powiedzieć „Uu”. - Tak.
Brawo! Świetnie ci idzie!
Widzisz?
Z pługiem jest tak...
Kiedy chcesz iść w lewo, musisz go przechylić w prawo.
Kiedy chcesz iść w prawo, musisz go przechylić w lewo.
Lewa.
Mój mały móżdżek
nie potrafił tego odpowiednio szybko przetworzyć.
Lewa.
Uwaga na stopy. Oho.
Dobra robota!
- Tak, tak. - W porządku?
- O rany. Jak było? - Cóż...
- Spójrz. - Tak.
To trochę...
Nie nada się do sadzenia?
- Musisz wrócić i to poprawić? - Tak.
- No dobrze. Mamy koszyk? - Powinniśmy...
- Daj, pomogę ci. - Bardzo dziękuję.
Daj spokój, właśnie zaorałeś kawał ziemi.
No dobra.
- Merci, Yann. - Merci, Eugene.
- Merci, Sonia. Pa. - Au revoir. W porządku?
- Tak. - Tak?
- Nie pomóc ci? - Nie, nie.
Nie potrzebuję oklasków.
Zanim dotarłem do Saint-Tropez, spodziewałem się skomplikowanej kuchni.
Ale przekonałem się,
że najlepsza francuska kuchnia jest sezonowa, lokalna i prosta.
Nie mogę się doczekać.
To najlepsza pora.
- Spójrz. - Dobrze.
- Pięknie. - Spójrzmy.
Za twój piękny dzień.
Twoje zdrowie.
Dziękuję.
Opowiadałam ci o mojej joie de vivre.
O prostych przyjemnościach. A twoje?
Odnalazłeś swoją definicję joie de vivre?
Myślę, że moją joie de vivre jest po prostu odkrywanie Francji,
takiej, jakiej dotąd nie znałem.
Tak.
Zakochałem się w południu Francji.
Rozmawialiśmy z moją żoną Deb
o spędzeniu dłuższego czasu w Europie.
Chyba podkreślę, jak doskonałym miejscem
na spędzanie czasu jest Saint-Tropez.
Wyobrażałem sobie Saint-Tropez jako miejsce pełne luksusu i przepychu.
Piękno tego miejsca jest zaskakującym odkryciem.
Proste przyjemności. To głównie na nich mi zależy.
Dowiedziałem się wielu rzeczy o Francji i przy okazji trochę o sobie.
Ale przede wszystkim nauczyłem się grzecznie odmawiać,
kiedy ktoś następnym razem poczęstuje mnie ostrygą.
A zatem merci i bon voyage. Ruszam w dalszą drogę.
W następnym odcinku...
Niemcy. Z pewnością nie spodziewałem się tego.
To dość złowieszcze. Pierwszą rzeczą, jaką robisz
po zameldowaniu się w hotelu, jest wizyta u lekarza.
To przycisk alarmowy.
Po co ktoś miałby go potrzebować?
O Boże.
- Za mną jest 600 owiec. - Przestań.
Chyba tracę kontrolę.
O rany.
Czuję, że żyję.
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK