Yolculuk etmek hayattır derler.
Daha önce havaalanında geçen bir gün ömrünüzü tüketmezse belki.
Yani başka nereye iki saat önce gelin derler
ve iki saat geç kalmaya tehlikeli biçimde yaklaşırsınız ki?
Yine de geçen yılki gezilerimin bana iyi geldiğini düşünüyorum.
Bakış açımı genişlettiler sanki.
Bir noktaya kadar.
Bu yüzden şimdi her saygıdeğer gezginin yapması gerekeni yapıyorum.
Avrupa'yı geziyorum.
Tamam. Tam olarak neredeyiz?
Tüm kıtayı gezeceğim,
en tepeden en aşağıya dek.
Gerçek gizli mücevherleri keşfetmek için sık gidilen yerlerden uzak duracak...
Görüyor musunuz?
...ve gelişmekte olan maceracı ruhumu kucaklayacağım.
Bakın. Tutunmuyorum.
Buradalar. Burası neresi, pruva mı?
Damak zevkimi eğitiyor...
Vay, çok güzeldi.
Üzümler hazır.
...yerel yaşamı deniyorum.
Köyüme hoş geldin.
Çılgınca bir şey.
Hayatını kurtardım. Beni unutma.
Tüm endişeleri valizime koyuyorum...
Geliyorlar.
Dehşete düşünce vücudun ne yapacağı belli olmaz.
Çocukluğumdan beri böyle bir şey yapmamıştım sanırım.
...ve daha önce hiç söylemediğim bir şey söylemek üzereyim.
Kalkışa hazırım.
AVRUPA
İskoçya ve İsveç'ten sonra
Avrupa yolculuğum beni dünyanın en çok ziyaret edilen ülkesine getiriyor.
Fransa.
Milyarderlerin oyun alanı Saint-Tropez'deyim.
Dünyanın en göz alıcı insanlarının kaçtığı yer.
Umarım, benim için bir istisna yaparlar.
FRANSA
Annemin Glasgow'daki mütevazı kökeninden öyle farklı ki.
Orada kaldığım süreye beklenmedik bir sıcaklık kattı
ama yeni maceraların arayışıyla
İskoç kıyılarından ayrılıp 2.250 kilometre uzağa, Akdeniz kıyılarına...
...bu güzel limana geldim.
Doksan milyon turistin her yıl Fransa'yı ziyaret etmesinin asıl nedenlerinden biri
mutfağı.
Anlıyorum. Yemek öncelik listemin tepesinde
ve dünyada en çok Michelin yıldızı Fransa'da var.
Lüks Fransız mutfağı konusunda çok şey bilmiyorum...
Patates kızartması, bence en sevdiğim Fransız yemeği.
...ama buraya öğrenmeye geldim
ve kim böyle bir derslikte olmak istemez ki?
Eugene, selam!
- Hemen geliyorum! - Selam Eugene! İyi günler!
- Eugene. - Hoş geldin. Memnun oldum. Adım Jan.
Yerel girişimci Jan çok Saint-Tropez tarzı bir karşılamayla
beni gezdirmeyi teklif etti.
Bir kadeh şampanya içebiliriz.
- Şerefe Eugene ve... - Sana.
- ...hoş geldin. - Saint-Tropez'ye.
Toronto'dan yola çıktığımda aklımda tam da böyle bir şey vardı işte.
Hollywood filmlerindeki gibi.
Saint-Tropez'yi dünyaya tanıtanlardan biri Brigitte Bardot'ydu bence.
Doğru. Sanırım şey filminden beri,
Et Dieu Créa La Femme.
Ve Tanrı Kadını Yarattı.
- Aynen. - Bu tanıttı.
Saint-Tropez çok meşhur oldu
ve gittikçe daha da çok insanı ama şeyden,
sanatsal endüstrilerden insanları çekti diyelim.
Mesela bu inanılmaz yat Giorgio Armani'nin.
Vay canına.
Hayatını takım elbise satarak kazanırsan büyük bir yat alabiliyormuşsun meğer
ve Armani yalnız değil.
George Clooney, Beyoncé ve Brad Pitt de burada tatil yapıyor.
Önceden mesajlaşıp kim nereye demir atacak ayarlıyorlardır herhâlde.
Bunlar mega yat. Burada bedavaya mı demir atıyorlar yoksa...
Hayır. Günlüğü 3.000'e,
- şurada demir atmanın yani. - Bir gece
- demir atmak 3.000 avro mu? - Evet. Aynen.
Ucuzmuş.
Ama demirleme masrafları devede kulak.
Süper yat kiralama bedeli haftada iki milyon dolara çıkabiliyor.
Çabucak sonuca ulaşan biri değilimdir
ama bence buraya bu yüzden Milyarderler Koyu diyorlar.
Peki, Eugene, bence artık seni oteline götürme vakti, değil mi?
- Tam yol ileri şoför. - Evet, gidelim.
İnanılmaz şekilde, güzel zamanlar daha da güzelleşiyor
çünkü bana Lily of the Valley'de yer ayırtıldı,
öyle nefes kesici bir sayfiye yerinde ki
Monet, Cézanne ve Van Gogh gibi sanatçılara ilham vermiş.
Sanat uzmanı değilim. Resim dersinden hep orta seviye notlar alırdım
ama lise Fransızca'mla herhâlde otel müdürü Stéphane'ı etkileyebilirim.
- Merhaba. - Merhaba Mösyö Levy.
Çok iyiyim. Mersi.
Sizi konuk etmek büyük zevk.
- Sağ ol. - Buyurun.
Gecesi 6.000 dolardan fazla olan bu yer ucuz değil,
şu mega yatlardan birinde kalmıyorsanız tabii.
O zaman bedava sayılır.
Her halükârda bayıldım.
Mersi.
Buyurun. Süitinize hoş geldiniz efendim.
Aman tanrım.
Oteli Fransa'nın en önemli mimarlarından Philippe Starck tasarlamış
ve anlaşılan her ayrıntısıyla şahsen ilgilenmeyi seçmiş.
Tüm ayrıntılar Philippe Starck tarafından seçildi.
Herhangi bir ürünü
değiştirmek ya da kımıldatmak istersek ona danışmamız gerekiyor.
Ayrıntı odaklı bir adam.
Hiçbir şey yer değiştirmesin isteyen bir tasarımcı mı?
Yatmak zor olabilir.
- Bu da özel yüzme havuzunuz. - Vay canına.
Süitinden çıkmana gerek yok.
Gerek yok.
Güzel. Üç gün boyunca beni odamda bulabilirsiniz.
Bana eşlik etmesi için Bay Starck'ın kendi şişelediği
şampanya şişesi.
Bu, bugünkü ikinci kadeh şampanyam.
Güne başlamak için zor bir yol ama elimden geleni yapıyorum.
Bizimle olduğunuz için de sağ olun.
Şerefinize efendim.
Bence şu anda gerçekten de şikâyet edebileceğim pek bir şey yok
ve şikâyet etmeyen biri de değilim.
Philippe'e bravo. Hiçbir şeyi kımıldatmayacağım.
Bu şampanya kadehi dışında bir şeyi kımıldattığımı görmeyeceksiniz
ama masaya dokunmam.
Her ne kadar olduğum yerde kalmak istesem de
onu en iyi bilen birinden Saint-Tropez'nin içyüzünü öğrenmek istiyorum.
Yirmi beş yıldır burada villası var
ve muhtemelen hâlâ kasabanın en göz alıcı insanı.
Joan Collins beni Saint-Tropez'de yemeğe davet etti.
Bu her gün söylediğim bir şey değil.
Filmlerde oynadı. Televizyonda oynadı.
Hanedan çok sevilen bir diziydi.
Meşhur bir yerel restoran olan La Ponche'ta buluşuyoruz.
1930'lardan beri çok moda olan bir yer.
Picasso ve Sartre gibi isimleri ağırlamış
ve şimdi keşke Picasso ve Sartre hakkında okusaymışım diyorum.
Nerede bu? Gecikti.
Genelde erkekleri beklemem.
Açıkçası
tanıştığı herkes bu adama şampanya uzatıyor,
o yüzden gecikti.
- Merhaba. - Merhaba Joan.
Merhaba Eugene. Nasılsın?
- Evet, iyiyim. - İyi.
Köyüme hoş geldin.
Burada küçük bir yerin varmış diye duydum.
Var. Evet.
Yani 16 ya da 17 yaşından beri Saint-Tropez'ye gelirim.
Ama Saint-Tropez o zamanlar bugünkü gibi değildi.
Hem de hiç.
- Sakin bir balıkçı kasabasıydı. - Öyle mi? Gerçekten mi?
30'larda Coco Chanel, Hemingway ve benzeri insanlarla buraya gelmiş.
Birçok insan uzun zamandır geliyordu
- ama daha keşfedilmemişti. - Kasabaya içelim. Saint-Tropez'ye.
Saint-Tropez'ye. Kesinlikle.
Çok güzel ve daha kahvaltı etmedim.
- Kim bilir neler olacak. - Eyvah.
- Eyvah. Dikkat. - Eyvah.
Tamam, şef!
- Merhaba. - Merhaba. İyi günler.
- Ben Thomas, aşçıbaşıyım. - Thomas.
Size bazı spesiyalitelerimi tavsiye etmek isterim.
Tavsiyem,
Les Pouilles burrata'sıyla servis edilen ata domatesleri koleksiyonu.
- Harika. Bayılırım. - Sever misiniz?
- Peki. Mükemmel. - Tamam.
Size de mösyö, çipura ceviche'si tavsiye edebilirim.
Turunçgilli sirke soslu ve çiğ.
- Çiğ mi? - Evet.
- Çiğ balığı hep sevmişimdir. - Benim...
Asla ama asla çiğ balık yeme.
Bunca zamandır söylediğimi söyleyen ilk insansın.
İsterseniz başka bir şey tavsiye edeyim.
- Bezelye gazpacho'su belki. - Tabii. Evet.
- Güzel. - Evet.
- Daha iyi geldi mi? - Evet, geldi.
- Peki. - Evet.
Sağ ol Thomas.
- Damak tadım oldukça basittir. - Avam mı?
- Hamburger sever misin? - Avam.
- Sosisli. - Evet, konu yemek olunca
ama güzel yemek,
orası kesin.
Buradaki yemekler, hızlının tam tersi.
Malzemeler yakınlardaki çiftliklerden geliyor,
Joan'un salatasındaki domatesler gibi
ve gazpacho'm yerel keçi peyniri brousse de chèvre frais kullanıyor.
Lezzetli ama adını bir daha söylemek istemem.
İşte.
- Güzel, değil mi? - Yenemeyecek kadar güzel görünüyor.
Keçilere bayılmam ama keçi peynirine bayılırım.
- Güzelmiş. - Burrata inanılmaz.
Güzel, değil mi?
Saint-Tropez...
Bu kadar çok mega yatı...
- Evet, biliyorum. Korkunçlar. - ...bir limanda görmemiştim.
Nefret ediyorum.
Bence o büyük yatlarla hava atıyorlar.
Dağları ve tepeleri tercih ederim.
Saint-Tropez'de göz alıcı rotanın dışında kalan ve gitmem gereken
- bir yerler var mı? - Evet, mutlaka
Saint-Tropez'nin arka sokaklarını gez,
Prada, Gucci ve benzerleri gibi olmayan
harika zanaatkâr dükkânları görürsün.
- Peki. - Ama
- arka sokaklara girmelisin. - Tamam.
Bezelye gazpacho'su... Söylemem lazım, çok lezzetliydi.
Biraz keçi peyniri. İçindeki fark ettiğim şeyler.
- Çok güzeldi. Sağ ol. - Sen sağ ol. Keyifli oldu.
Şaşırtıcı olan, Joan'a göre
Saint-Tropez'nin tamamen farklı bir yüzü daha varmış.
Bence tavsiyesine uyup
arka sokaklarda gezinmeliyim belki de.
Bence bu kasabada görünenden fazlası var.
İyi günler Mösyö Levy.
- Nasılsınız? - İyi günler.
- Evet. - Kahvaltınız için hazır mısınız?
Yerel meyveler, hamur işi, granola,
yerel bal ve kayısı pişmiş yumurtalar.
- Afiyet olsun. - Çok teşekkür ederim.
Genelde kahvaltıda çok çeşit yemem ama bugün bir istisna yapabilirim.
Yiyecekler fevkalade ve manzara büyüleyici.
Avrupa'da neden bu kadar popüler olduğu belli.
Gerçekten muhteşem. Cidden.
Beş çeşitli kahvaltımın ardından
bence kasabanın albenili bölümünü tamamen hazmettim.
Bu yüzden Saint-Tropez'nin, Joan'un arka sokaklarında gizli dediği
diğer yüzünü keşfetmeye çıkıyorum.
Rehberim, yerel yemek ve şarap uzmanı Sonia.
Fransızlar gibi öpüşelim. Fransa'dasın.
Anlarsın ya?
- İlk üçlüm. - Evet. Selam. İyi günler.
- Bu bir... Ne yapıyorsun? - Burası Güney Fransa
ve burada üç kez öpüşürüz. Evet. Kasabayı keşfetmek için beni izler misin?
- Çok isterim. - Olur mu?
- Gidelim. Hazır mısın? - İşte bu.
- Evet. - Ama Fransızca biliyorsun.
- Bravo. - Evet.
Fransızca'yı sandığımdan iyi biliyormuşum
ama işler her an sarpa sarabilir.
- Şu küçük kasabaya bak. - Evet
ve Saint-Tropez'nin eski bölümündesin.
Elbette göz alıcı insanlar Saint-Tropez'ye geliyor
ama biraz daha şeyde kalıyorlar,
büyük yatların olduğu ana limanda ve... Ama evet, birçok insanın
burayı sevmesinin nedeni bu çünkü insana köy gibi geliyor.
Bence burası gerçek Saint-Tropez.
Şu renkler. Tarihi
ama şimdi limanı göstermek istiyorum. Sağdaki, eski liman.
Küçük tekneleri görüyor musun? Onlara pointus deniyor.
- Evet, çünkü bak, hepsi pointu. - Pointus.
- Keskin demek. - Sivri uçlu.
Evet, böyle. Sivri uçlu ve bunlar eski Akdeniz balıkçı tekneleri.
Öyle mi?
Hiçbir şey bu manzara kadar iyi
- eski ve yeni Saint-Tropez'yi gösteremez... - Evet.
- ...bu pointus'lar... - Evet.
...ve dev mega yatların...
- Evet. - ...yan yan durması gibi
ama bu hem iyi hem kötü,
- bu yatların... - Evet.
- ...gelmesi, değil mi? - Evet.
Bunlar...
Tüm dünyadan birçok insanı buraya getiriyor.
- Doğru. - Çoğumuz
- turizmden para kazanıyoruz, değil mi? - Evet. Doğru.
Ünlüsün. Arkadaşların vardır.
- Ben... O kadar ünlü değilim. - Hiç belli olmaz.
Beni ancak kayıkta görürsün.
Saint-Tropez'de aslında sadece 4.000 kişi yaşıyor
ama yaz gelince kasabaya her gün 100.000 turist geliyor.
Hiçbiri kayıkla gelmemiştir.
- Şuna bak. - Çok güzel.
Selam.
Bak, selam veriyorlar.
- Evet. - Görülmeyi seviyorlar.
Bilemedim, yani.
Bir şey "Bana bakın" diye bağırıyor.
- "Bana bakın. Bakın, neyim var." - Bence...
"Bakın ne aldım millet."
Acıkmadın mı?
- Aklında ne var? - Aslında
deniz ürünü yiyebileceğimiz güzel bir yer var.
Sana uyar mı?
- Pişmiş mi? - B vitamini dolu.
- Vücuduna iyi gelir. - Evet... Şey...
İsveç ringasının tadının
ağzımdan yeni silindiğini Sonia'ya söyleyecek cesaretim yok
ama beni mahalledeki en sevdiği yere, Chez Madeleine'e götürmeyi çok istiyor.
Benim için ne yazıktır ki
restoranın spesiyalitesi, Gillardeau istiridyesi.
Diğer birçoğundan daha etli ve lezzetli sayılırlar
ve yerliler de turistler de çok seviyor.
Şu ana dek.
Göstereyim. Tamam.
- Ben böyle yapıyorum. Tamam. Limon sık. - Peki.
- Bu. Güzel. - Evet.
- Tamam. - Hadi.
Hiç istiridye yememiştim
ama Fransa'dayım ve Sonia'nın beni medeniyetsiz sanmasını istemiyorum.
Tamam.
Bence yeni şeyler deneyebilmek önemli.
Bunu sadece söylemiyorum. Uygulamak da istiyorum.
Yapabilirsin.
Vay, çok güzeldi.
Denedim.
Hatırlayabildiğim en uzun yarım saniye boyunca
dilimin üstünde yuvarlanan dokuyu tarif edemem.
- Peki... - Üzgünüm. Ben...
Cesurcaydı. Başardın.
- İlk istiridyeme. - Bravo! Bravo. Başardın.
Saint-Tropez'nin en çok nesini sevdiğini söyle.
Çok seviyor gibisin.
Kesinlikle. Bence Saint-Tropez'de
asıl bulduğum şey otantiklik.
- Ve otantiklik derken... - Evet.
Farklı şeylerin karışımı ama daha çok şey...
İnsanlar ve... Yani buradaki doğal alanlar,
sahil kıyısı, orman.
- Basit şeyler ama bilirsin. - Basit şeyler mi?
- Ama en iyisi basit şeyler... - Evet.
...anlarsın ya? Benim için yaşam sevinci, basit yaşam.
Ya sen?
Her gün yaşam sevinci yaşamaya çalışırım
ama içimden bir ses, seninki daha otantik diyor.
Yolculuğunun sonunda söylersin.
- Tamam. - Olur mu?
Bence istiridyeler yaşamıma pek sevinç katmıyor denebilir
ama Sonia bana
ülkenin gıdalarının yarısının, toprağın yüzde onundan azında yetiştiği
Provence'ın içlerinde tadılacak birçok güzel şey olduğunu söylüyor.
Aralarında bu sabahki kahvaltımın yıldızı da var,
Provence balı. Öyle değer veriliyor ki
şampanya gibi koruma altında.
Anna bölgenin en başarılı arıcılarından biri.
- Anna. - Merhaba.
Çiftliği,
Saint-Tropez'ye bir saat mesafede ama farklı kuralları olan farklı bir dünya.
Üç?
Yok. Burada iki.
- Burada iki mi? - Evet.
- Ben... - Başka yerlerde üç
- ama Provence'ta iki. - Tamam.
Selamlaşmanın bu kadar karmaşık olacağı kimin aklına gelirdi?
Toplamda 400 kovanımız var.
Bal toplamama yardım etmeye hazır mısın?
Tabii, yapabiliriz.
Provence'taki çok sayıda yaban çiçeği
mutlu arılara ve muhteşem bir bala yol açıyor.
Tatmak için sabırsızlanıyorum. Keşke toplama bölümünü atlayabilsek.
Arılar için deli olmuyorum.
İşlerini yapıyorlar ama ne zaman sokacaklarını bilemezsiniz.
Öyle muhasebecilerim var.
Ama bence bu yeterince güvenli olur.
Olmazsa size küçük bir not yollar, yattığım hastaneyi yazarım
ve gelip gelmeyeceğinize karar verirsiniz.
Nasıl oldum?
Backstreet Boys gibi oldum.
- Eğlenceye hazır mısın? - Tamam.
Seni korurum.
Burada gördüğün kovanları kımıldatamayız.
Arıların vücudunda dünyaya bağlı bir GPS sistemi var
ve kovanları, yani evleri nerede tam olarak biliyorlar.
Yani nektar toplamaya çıkıp geri döndüklerinde
her zaman tam olarak aynı yere gelirler.
- İnanılmaz. Öyle. - İnanılmaz cidden.
Şimdi sana en güzel kovanımızı göstereceğim.
Bazı insanlar "güzel" kelimesini çok kolay kullanıyor.
- Balı görmeye hazır mısın? - Evet. Sayılır.
- Şuna bak. - Tanrım.
Çerçevenin çevresini görüyor musun? Bal orada.
Evet.
Ne yapacağım biliyor musun? Bunu.
Peki. Pek iyi bir fikir gibi gelmedi.
- Anna. - Böyle yaptığımda çıkıyor. Bal bu.
Yani hâlâ üretiyorlar.
Evet. Bence biraz kızdılar.
Biraz kızdılar.
Başka bir çerçeve alacağım.
Bu senin. Tamam mı?
Süper.
Tanrım.
Anna?
Eyvah. Beni sevmediler galiba.
Anna? MiG jetleri gibi saldırıyorlar. Eldivenime kondular.
Tamam.
Açıkçası bana saldıran
çok kızgın arılar vardı.
Mermi gibi.
Tamam. Gidelim. Hadi.
Duyuyor musunuz?
Beni rahat bırakmıyor. Bu şey eve kadar peşimden gelecek.
- Ne güzel bir ev. - Evet.
Tipik bir 18. yüzyıl evi.
İşin başında Anna
ve kocası Sebastien var, ailesi kuşaklardır arıcılık yapıyormuş.
Ve kesebilirsin.
- Akan balı görüyor musun? - Vay canına.
- Denemek ister misin? - Ve... İsterim. Denerim.
Mükemmel. Bu mükemmel.
Güzel. Çılgınca. Burada çok bal var.
Çok. Balı tatmaya hazır mısın?
Evet. Öyle yapalım.
Anna'nın en başarılı lezzetleri, lavanta balı...
- Evet, çok lezzetli. - Öyle.
Çok hafif.
...ve kekik.
Çok daha kuvvetli bir tat. Ne, bilmiyorum Misk falan gibi.
- Evet, misk. Aynen. - Harika. Misk mi?
Tüm Provence bir kavanozda.
Zeytin ağaçları. Bağlar. Provence'taki yaşam şekli, hepsi içinde.
Gevşerim. Ağustos böceklerini dinler, doğanın tadını çıkarırım...
- Evet. - ...ve muhteşemdir.
Gerçekten büyüleyici.
Mersi.
- Mersi. - Mersi.
Provence'takilerin yemekten anladığı açık
ama aynı zamanda Fransa'nın millî içkisinin de yurdu. Şampanya?
Hayır. Chardonnay mi? Bir daha düşünün.
Eugene.
- Jan. - Selam.
Jan, dün limandaki rehberim beni pastis tatmaya davet etti.
Provence'ın en sevilen aperatifi.
Memnun oldum. Hoş geldin.
Pastis, yıldız anason ve meyan köküyle yapılan bir içki.
- Çok sert değil, öyle değil mi? - Rengi.
Yoğunluğuna bakar. Bu sert.
- Bu da hafif. - Evet.
Bu 45 derece. Yani dikkatli ol.
- 45 derece. Emin değilim... - Evet ama su koyuyorsun.
- Bu, içtiğinde... - Yok.
...şöyle olursun mu demek?
- Şerefe Eugene. - Evet. Harika.
Evet.
Bu, Saint-Tropez'deki basit yaşam tarzı.
Vay, büyük bir parçası mı?
- Evet. - Evet. Güzelmiş.
Şu anda 28 derece falan oldum.
Pastis denedikten sonra
yerel geleneklere göre pétanque adlı asırlık bir oyun oynamak zorundayız.
Bu, cochonnet.
- Cochonnet'yi fırlat... - Cochonnet.
...çok yakına ya da uzağa değil. Sonra topları olabildiğince yakınına...
- Cochonnet'ye mi? - ...cochonnet'ye. Aynen.
- Başlıyoruz. Hazır? - Evet.
Çok iyi.
- Çok iyi. - Bravo.
Nasıl?
Sonra gel.
Güzel.
Süper!
Meğer doğuştan atletmişim.
- Çok iyi. - Çok güzel atış.
- Vay. - Süper.
- Bak. Gördün mü? - Gördüm.
Pétanque, pastis. P ve P diyorum. Bayıldım.
Oyunun basitliğine
ve aslında amacın toplanmak olmasına bayıldım.
Hayır!
Tanrım!
Bu kesinlikle yaşama sevinci.
Yatlar değil. Albeni değil. Burada albeni bulamazsınız.
Bu kesinlikle daha eğlenceli.
Şerefinize. Bu ilk pétanque'ım...
- Ve ilk pastis'in. - ...ve ilk pastis'im.
- Şerefe Eugene. - İşte böyle.
Şerefe.
- Şerefe. - Şerefe.
Buyurun. Ev yapımı buzlu çayınız.
- Afiyet olsun. - Mersi.
Fransız Rivierasında son günüm
ve lüks otelimin çekici yanları olsa da
aslında buranın otantik yanına âşık oldum,
yatlara değil.
Saint-Tropez'ye 600 milyon dolarlık bir yatla gelince
insanlara param var diyorsunuz.
Bakın, ben eğlence sektöründeyim.
O meslekte de belli seviyede bir "bana bakın" durumu vardır
ama ben bu işe ünlü olmak için başlamadım.
Başladım çünkü oyunculuk yapmayı severim.
Ben aslında, bilirsiniz... Güldürmeyi severim
ve istiridye bozgunumdan beri,
aslında yanlış sebeplerden ötürü olsa da benimle birlikte gülen biri de Sonia.
Selam Eugene. İyi günler!
Bana en keyifli araçlardan biriyle basit bir gün geçirme sözü verdi.
Sonja.
- Bak, ne getirdim. - Bak.
Bu benim Fransız 2CV'm. Adı Paulette...
- Peki. - ...ve 1977'de doğdu.
Benden yaşlı.
- Tanrım. Muhteşem. - Evet.
Gidiyoruz!
Nereye gidiyoruz?
Eugene, yapmayı en çok sevdiğim şeylerden biri
sahilde piknik yapmaktır ve bu gece seni oraya götürmek istiyorum.
Kulağa harika geliyor.
Sonia'nın 1977 model Citroën 2CV'si benden 30 yaş genç olabilir
ama araziye çıkma becerisinden endişeliyim.
Hâlâ Fransa' da mıyız?
Arkadaşım Yann'ı ve sahildeki piknik için biraz sebze alacağız.
- Büyük bir çiftlik. - Evet.
Arabayı ilk yaptıklarında...
Aslında iki çiftçi ve bir çuval patates için tasarlanmış.
Yani şu anda olunacak en iyi yer burası.
İki çiftçi ve bir çuval patates için tasarlanmış bir arabaya binince
Avrupa'da olduğunu bilirsin.
İşte burası. Geldik.
Yann bu.
- Selam Sonia. Nasılsın? - Yann.
- Yann, bu Eugene. - Evet.
Yann'ın 20 hektarlık çiftliği
Saint-Tropez'deki birçok lüks otel ve restorana mal veriyor
ama memnun edici şekilde aklı başında bir yaklaşımı var.
Ayakkabı giymediğini fark ettim.
Yılın çoğunda böyle çıplak ayak gezerim.
Doğayla bağlantım var.
Bunun senin aracılığınla hissediyorum galiba, değil mi?
Bence doğru yere geldik.
- Gördün mü? Dedim. Harika. - Değil mi? Domates toplarız.
- Güzel domates... - Tabii, başlangıç.
Evet ve sonra şey deneriz, bence daha önce kullanmadığın şeyleri kullanmayı.
- Ona da güven. - Yine başladık.
Evet, heyecan verici geliyor.
Yapalım.
Fransızca'da "terroir" adlı bir kavram var,
yüksek kaliteli arazinin yiyecek ve içeceklere verdiği tat
ve Yann'ın terroir'ı tüm Provence'ta biliniyor.
Mersi.
- Güzel. - Fena değil, değil mi?
Çok güzel.
- Deneyelim mi? - Turp mu? Yok.
Yok. Bu, taze zencefil.
- Çok ferahlatıcı, değil mi? - Öyle.
- Öyle. Evet, çok acı. - Keskin.
- Evet. - Evet.
Hafif limon tadı var ve...
Şu anda dilim yandığı için başka tat alamıyorum
ama bu... Kesinlikle zencefil tadı var.
O zaman domates toplamaya başlayalım mı?
Anneciğim.
- Güzel. Sağ ol. - Al.
- Güzel.
Domatesler harika.
Yann'ın yaklaşımı sadece organik değil tarihi de.
Romalıların döneminden kalma çiftçilik geleneklerini seviyor.
Sabanı dener misin?
Güzel olur. Yapılacaklar listemde hep vardı...
- Göze alır mısın? - ...ama...
Hemen arkandayım.
Yapman gereken, sola gitmek istediğinde sağa çekmek,
sağa ve sağa gitmek istersen de sola çekeceksin
- ve bir de "Üh" demelisin. - Evet.
Bravo! Harika gidiyorsun!
Gördün mü?
Sabanın olayı şu.
Sola gitmek isteyince sağa çekmen lazım
ve sağa gitmek isteyince de sola.
Sol.
Ve küçük zihnim
o geçişi yeterince hızlı yapamadı.
Sola.
Ayaklarına dikkat et. Aman.
Bravo!
- Evet. - İyisin, değil mi?
- Vay. Nasıldı? - Bu...
- Bak. - Evet.
Biraz...
Evet. Ekim yapılmaz mı?
- Düzeltmen mi lazım? - Evet. Düzeltebiliriz.
- Tamam. Sepet kimde? - Biz... Mükemmel.
- Ver, taşıyayım. - Peki. Çok sağ ol.
Hadi, koca bir sırada saban sürdün.
Tamam. Hadi.
- Mersi, Yann. - Mersi, Eugene.
- Mersi, Sonia. Güle güle. - Hoşça kal. İyi misin?
- İyiyim. - Öyle mi?
- Yardım ister misin? - Yok.
Alkışa gerek yok.
Saint-Tropez'ye gelmeden önce karmaşık yemekler bekliyordum
ama keşfettim ki
en güzel Fransız yemekleri yerel ve basit olanlarmış.
- Sabırsızlanıyorum Sonia. - Günün en güzel anı geliyor.
- Şuna bak. - Güzel.
- Çok güzel. - Bakayım.
Güzel gününe.
Sana.
Sağ ol.
Sana yaşam sevincimden bahsetmiştim.
Basit zevkler gibi. Seninki ne?
Yaşam sevincinin kendi tanımını buldun mu?
Sanırım benim yaşam sevincim, daha önce keşfetmemiş olduğum
bir Fransa'yı keşfetmek.
Evet.
Güney Fransa'yı çok sevdim.
Karım Deb'le Avrupa'da bir yerlerde
uzun süre geçirmeyi konuşmuştuk.
Sanırım Saint-Tropez'nin vakit geçirmek için
harika bir yer olduğunda ısrar edeceğim.
Saint-Tropez hakkındaki izlenimim tamamen şaşaa üstüneydi.
Yani buranın güzelliğini keşfettim.
Ben özünde basit zevkleri olan biriyim.
Fransa hakkında çok şey öğrendim, kendim hakkında da
ama en önemlisi birileri istiridye teklif ettiğinde
nazikçe reddetmeyi öğrendim.
Yani yolculuğuma devam ederken mersi ve iyi yolculuklar.
Gelecek bölümde...
Almanya. Bunu hiç beklemiyordum.
Otele yerleştiğinde ilk yaptığın şeyin doktora görünmek olması kaygı verici.
Bu, panik değmesi.
Neden gereksin ki?
Aman tanrım.
- Arkamda 600 koyun var. - Yapma.
Kontrolü kaybediyor olabilirim.
Tanrım... Evet.
Yaşadığımı hissediyorum.
Alt yazı çevirmeni: Murat Lü