Mówi się, że podróże to życie.
Może i tak, o ile dzień na lotnisku nie wyssie z ciebie resztek życia.
Gdzie indziej kazano by ci zjawić się z dwugodzinnym zapasem...
...tylko po to,
byś prawie spóźnił się o dwie godziny?
Mimo to sądzę, że zeszłoroczne podróże całkiem mi służyły.
Poszerzyły moją perspektywę.
Do pewnego stopnia.
Pora na coś, co jest podobno obowiązkiem
każdego szanującego się podróżnika.
Zaliczam Europę.
No dobrze. Gdzie dokładnie jesteśmy?
Przemierzę ten kontynent...
wzdłuż i wszerz.
Zboczę z utartych ścieżek, by odkryć ukryte skarby...
Widzicie to?
...i przyjmę z otwartymi ramionami kiełkującego we mnie ducha przygody.
Patrzcie. Bez trzymanki.
Są tuż obok. Co to, ukłon?
Będę rozwijał swoje kubki smakowe...
O rany, ależ to było dobre.
Winogrona gotowe.
Spróbuję też żyć jak miejscowy.
Witaj w moim miasteczku.
To niesamowite.
Właśnie uratowałem ci życie. Zapamiętaj mnie.
Pakuję obawy na dno walizki...
Zbliżają się.
Nie wiesz, co zrobi ciało w sytuacji skrajnego przerażenia.
Chyba od dziecka nie robiłem niczego takiego.
...i zaraz wypowiem słowa,
których nigdy nie wypowiedziałem.
Gotowy do startu.
EUGENE LEVY: NIEOCHOCZY PODRÓŻNIK
EUROPA
Przyznam, że współczesne Niemcy zawsze były dla mnie zagadką.
Piwiarnie, kiełbaski, dobre samochody. Tylko tyle przychodzi mi do głowy.
Opuszczając Toronto,
obiecałem sobie, że będę próbował nowych rzeczy i zejdę z utartych szlaków.
Postanowiłem zatem trzymać się z daleka od dużych miast i Oktoberfestu.
Odwiedzę miejsce, do którego prawdziwi Niemcy przyjeżdżają na wakacje.
Zdecydowanie nie spodziewałem się tego.
NIEMCY
Witajcie na maleńkiej wyspie Sylt, położonej na północnych krańcach Niemiec.
Ten piaszczysty nadmorski kurort przyciąga niemal milion ludzi rocznie.
Nawet nie wiedziałem, że Niemcy mają wyspy i plaże,
ale najwyraźniej wielu rzeczy nie wiem.
Po nieco zbyt dużej ilości szampana
opuściłem południe Francji i ruszyłem na wąski pas lądu na Morzu Północnym.
Niewykluczone, że właśnie tego potrzebowałem.
Sylt to magnes na bogatych i tych, którzy mają obsesję na punkcie zdrowia.
Niemcy mają najbardziej rozwiniętą branżę wellness w Europie,
wartą ponad 200 miliardów dolarów rocznie.
Czy musisz wydawać kasę, żeby czuć się jak milion dolarów?
Przyjechałem, żeby doświadczyć słynnej niemieckiej fascynacji wellness,
choć zapewniłem już wszystkich, że czuję się dobrze.
Ostrożnie z tym cennym ładunkiem.
Niemcy, państwo zamieszkiwane przez około 84 miliony ludzi,
wielkością odpowiadają Montanie i są największą gospodarką w Europie.
Jestem w lekkim szoku. Nie tego się spodziewałem.
Przypomina mi to raczej Wschodnie Wybrzeże USA.
Okazuje się, że Sylt nazywane jest niemieckim Hamptons.
A te domy pokryte strzechą
należą do najdroższych nieruchomości w kraju.
Wartość nawet niewielkich chatek może tu sięgać pięciu milionów dolarów.
To inny świat.
Masz wrażenie, że znalazłeś się w bajce.
Tak jakby mieszkali tu gdzieś bracia Grimm.
Przy tej architekturze, krajobrazach
i ludziach, którzy przyjechali po zdrowe życie,
mam wrażenie, że znalazłem się w nieznanych wodach.
Wellness jest mi kompletnie obce.
Wydaje mi się czymś, po co ludzie sięgają, gdy czują taką potrzebę.
To drobna dawka zdrowia i odchudzania.
Dobra, jestem lekko sceptyczny.
Ale mam też 76 lat.
I zdaję sobie sprawę, że młodszy już nie będę.
Bycie 76-latkiem jest w porządku, o ile możesz robić różne rzeczy.
Wszystko sprowadza się do zdrowia.
Nie ma co do tego wątpliwości.
Czy to Lanserhof? Tam na wzgórzu?
Wygląda jak jeden z tych domów krytych strzechą,
tyle że jest 800 razy większy.
Lanserhof jest światowej sławy ośrodkiem holistycznym.
Muszę uczciwie przyznać, że nigdy nie widziałem czegoś takiego.
Ich program przyciągał miliarderów i gwiazdy takie jak Victoria Beckham,
Kate Moss, Cara Delevingne, a teraz również ja.
Wielkie dzięki, Lars.
Dziękuję.
- Eugene. - Witaj.
Cudownie cię gościć. Mam na imię Dorit.
Jestem dyrektorką generalną Lanserhof.
Cześć, Dorit. Miło cię poznać.
Chciałabym cię powitać w Lanserhof i zaprowadzić do twojego pokoju.
Dobrze. Dziękuję. Jestem bardzo podekscytowany.
To idealne miejsce na detoks i odstresowanie.
O ile masz głębokie kieszenie.
STREFA DETOKSU CYFROWEGO
Pobyt w ośrodku opiera się na ścisłych dietach i zabiegach regeneracyjnych.
Wnętrza pełne łagodnych krzywizn
mają koić niespokojnych gości takich jak ja.
To nie tylko widowiskowe schody.
Mają też wspaniałą akustykę. Pokażę ci.
Cudowna akustyka, prawda?
- Że co? - Chodźmy.
- O Boże. Jesteś śpiewaczką operową? - Tak, jestem śpiewaczką.
Co ty tutaj robisz?
Proszę.
- Dziękuję, Dorit. - Voilà.
Pięknie tu. To...
Jest też piętro.
Jest tu 55 pokojów i apartamentów.
Wszystkie są bardzo nowoczesne, ale minimalistyczne.
Podobnie jak pakiet powitalny.
Przygotowaliśmy małe powitanie.
Okej.
To szot z buraka. Chcesz spróbować?
Czy chcę spróbować szotu z buraka?
Cóż, w niektórych hotelach przygotowują butelkę szampana.
Tutaj dali mi tylko mały szot soku z buraka.
- Wyjątkowa sprawa, prawda? - Istotnie, wyjątkowa.
Niedługo masz wizytę u doktora Jana.
- Harmonogram masz na biurku. - Dziękuję.
- Brzmi przerażająco, ale doceniam. - Do zobaczenia.
Dziękuję, Dorit.
To dość złowieszcze. Pierwszą rzeczą, jaką robisz
po zameldowaniu się w hotelu, jest wizyta u lekarza.
Lekarz to ostatnia osoba, jaką masz ochotę spotkać w hotelu.
Pewnie będzie trochę sondował.
Oby tylko słownie. Mam nadzieję.
Witaj, Eugene.
- Dr Jan. Miło mi. - Mnie również. Jestem Jan.
Będę odpowiadał za twoje zdrowie podczas pobytu.
- Miejmy nadzieję, że przeżyjesz. - Oby.
Jako tutejszy dyrektor medyczny...
- Usiądź, proszę. - Dziękuję.
...dr Jan osobiście spotyka się z wieloma gośćmi.
Nie jesteśmy kliniką. Nie jesteśmy spa. Nie jesteśmy pięciogwiazdkowym hotelem.
Jesteśmy tym wszystkim naraz,
bo nasza dieta i kuracje są specjalnie skrojone pod każdego z gości.
I to dlatego muszę dowiedzieć się nieco więcej o twoim zdrowiu.
Brzmi złowieszczo.
- Zdecydowanie. - Tak?
Jak się obecnie czujesz? Jaki jest twój poziom stresu?
Zazwyczaj nie stresuję się zanadto.
A czy regularnie uprawiasz jakieś sporty?
Golfa, raz czy dwa razy w tygodniu. To solidny trening.
Nie chodzę przy tym. Jeżdżę wózkiem,
ale trzeba przejść do piłeczki, a potem wrócić do wózka.
Czy kiedykolwiek pościłeś?
Kiedy byłem dzieckiem,
obchodziliśmy żydowskie święto Jom Kipur, dzień postu.
- Tak. - Nienawidziłem tego.
Nie pościłem od dłuższego czasu.
- Może powinieneś spróbować. - Chciałem, ale...
Dr Jan próbuje mnie przekonać,
że post ma wiele korzyści zdrowotnych.
Dobrze.
Uważa, że pobudza metabolizm,
redukuje stany zapalne, obniża ciśnienie, a także pomaga chudnąć.
Pierwsze cztery dni zawsze są okropne.
W twoich ustach brzmi to tak zachęcająco.
Twoje ciało musi zmienić metabolizm i przerzucić się ze spalania cukru
na spalanie tłuszczu.
Produkujesz wiele toksyn, bo ciało zaczyna się oczyszczać.
Z każdą sekundą czuję coraz większe napięcie.
Dobrze.
Na szczęście nie mówimy o pełnym poście.
Chodzi po prostu o małe porcje.
I pewnie macie to samo pytanie, co ja.
Jak małe?
Oferujemy wybór między bulionem a herbatą.
- Mogę wybrać bulion albo... - Nie.
- Nie. Ja mogę wybrać. - Ty... ty wybierasz?
- Zgadza się. Owszem. - Ja płacę, ty wybierasz.
Twierdzi, że dzień czy dwa postu w tygodniu
czynią cuda dla organizmu.
Wydaje mi się, że mój organizm nieźle sobie radzi.
Czuję się w obowiązku podkreślić, żebyście porozmawiali z własnym dr. Janem,
zanim podejmiecie drastyczne kroki, takie jak żywienie się bulionem i herbatą.
To dla mnie nowe doświadczenie i sprawdzę, jak to wygląda.
Będę grzeczny jak każdy inny pacjent,
więzień czy gość hotelowy.
Podobno cała wyspa ma zbawienny wpływ na organizm.
Chętnie to zbadam, oczywiście w tym niemedycznym sensie.
- Witaj, Dorit. - Eugene.
Skoro już poznałem menu,
liczę, że Dorit zabierze mnie gdzieś, gdzie dostanę wielkie niemieckie precle.
Usiądź.
Dobrze, jedziemy.
Ale wygląda na to, że ma inne plany.
- Nic tylko pedałuję. - Wspaniała pogoda.
Kurort ma 100 km kwadratowych i pozwala być blisko przyrody.
Do tego tutaj, na Sylt,
mają więcej słonecznych dni niż na kontynencie.
To bardzo popularne miejsce wypoczynku ze względu na piękno wyspy.
Co za widok. O rany.
To magiczne miejsce.
Daje tyle spokoju, wolności i energii.
To prawdziwy raj.
Dobrze, zwolnię trochę,
- bo prawie dotarliśmy. - Dobrze.
Niezła przejażdżka.
Przedstawię cię teraz Janowi.
- Innemu Janowi? - Tak, to inny Jan.
To specjalista od przyrody na Sylt i ekspert w dziedzinie obszarów błotnych.
Na tej wyspie nie brakuje obszarów błotnych.
Tu na Wschodnim Wybrzeżu
jest ich około 20 kilometrów kwadratowych.
To tzw. Morze Wattowe,
park narodowy znajdujący się na liście światowego dziedzictwa UNESCO.
- Jan! - Witaj, Jan.
Eugene Levy.
- O rany. Miło cię widzieć. - Miło mi, Jan.
Zakładam, że spędzasz tu sporo czasu.
Tak. To największe równiny błotne na świecie,
występuje tu wiele ptaków, wiele zwierząt. To wyjątkowe przyrodniczo obszary.
Nie ma takiego miejsca nigdzie indziej na świecie.
Podczas odpływu
Jan wciąga ludzi takich jak ja prosto w błoto.
Po pierwsze musisz zostawić tu buty.
To nasza mała niespodzianka.
- Chcieliśmy cię zaskoczyć. - Pochodzimy po błocie.
- Zróbmy to. - No dobrze.
- Śmiało. - Zdejmujemy.
Wyglądasz jak profesjonalny przewodnik po Morzu Wattowym. Pięknie.
- Świetnie. Zróbmy to. - To jak?
Spacer w błocie.
- Gotowi? - Tak.
Tak.
- O rany. - I...
- Fantastyczne uczucie. - Tak, niesamowicie przyjemne.
Jest czarne.
Czarne i gęste, bo to nie byle jakie błoto.
Wielu ludzi przyjeżdża tu tylko po to, by się nim natrzeć.
Błotna kąpiel?
Tak, kładą się w błocie, które potem wysycha...
- I mineralizuje skórę. - Tak jest.
Ale nie tylko błoto
ma tu właściwości lecznicze i sprawia, że wyglądasz i czujesz się młodo.
Widzisz te algi?
Otwieram tu na czubku
i wypływa coś, co wygląda jak aloes.
Podobnie jak aloes,
bogaty w składniki odżywcze żel z alg
odmładza skórę i zapobiega zmarszczkom. Jestem zdecydowanie za.
Co teraz czujesz?
Czuję, że żyję.
- Nie potrzebuję już okularów. - Świetnie!
- Robi się nieco głębiej. - Zaczyna się.
O rany... O tak!
Tak.
- O rany. - Świetnie, że tu jesteś.
- Świetnie. - O Boże. Niesamowite.
- Dasz radę. - Pociągnijcie mnie.
Tak. Dobra robota.
Świetna zabawa. Wygląda, jakbym miał buty.
Tak.
Uważam, że każdy powinien tego spróbować.
Na wyspie naprawdę znajduje się naturalne źródło zdrowia.
Na pewno coś w tym jest.
Jeśli się tym nacierasz,
pewnie może zdziałać cuda dla twojej skóry.
Chcesz?
- Dobrze wygląda, co? - Nie. Ale dziękuję.
Ale błoto na stopach jest bardzo przyjemne.
Spójrzcie na moje nogi.
Teraz mogę z czystym sumieniem powiedzieć, że nie jestem sztywniakiem.
Przedzierając się przez błoto, zdecydowanie zgłodniałem,
ale zaraz zaczynam swój post.
Coś mi podpowiada, że nie powinienem robić sobie nadziei.
Nie wiem, co jest dziś w menu. Prawie boję się zapytać.
Mam nadzieję, że ta zdrowa żywność będzie dobrze smakowała.
Proszę.
Pańska kolacja na dziś.
To wygląda jak chleb i woda.
To bulion i chleb.
A chleb pozwala ćwiczyć przeżuwanie.
Ćwiczyć przeżuwanie? Dobrze.
Prosimy gości, żeby przeżuwali każdy kęs około 30 razy przed połknięciem.
Wtedy układ pokarmowy wie, że wkrótce nadejdzie jedzenie.
Tak. Rozumiem to.
Mój tata zawsze nam mówił, że przeżuwa jedzenie 32 razy.
Naprawdę?
Myśleliśmy, że oszalał,
ale nigdy w życiu nie miał problemów trawiennych.
Może teraz wie pan dlaczego.
Tak.
Więc może zacznie pan również przeżuwać bulion.
Przeżuwać bulion?
Naprawdę mam przeżuwać zupę?
- Tak. Owszem. - Tak.
Dobrze, mogę... przeżuwać bulion.
To całkiem ciekawy eksperyment.
- Tak. - Jak jedzenie w laboratorium.
- Zgadza się. - Tak.
Spróbuję i zobaczymy, co się wydarzy.
To jak kromka bardzo czerstwego chleba.
Ten bulion ma jakiś dziwny posmak, którego nie potrafię zidentyfikować.
Niemal apteczny.
Nie sądziłem, że będę kiedykolwiek marzył o solidnej kiełbasce bratwurst,
ale chwilowo bym za nią zabił.
- Jak to jest, że dostała pani sałatkę? - To nie sałatka.
To marchew podana na różne sposoby.
Suszona i pieczona, do tego jest chyba jakiś ryż.
- Suszona i pieczona marchew? - Tak.
- O rany. - Smacznego.
Dziękuję.
- Przepyszny chleb. - Nie ma za co.
Nie lubię kłaść się głodny.
Ale skończę danie, które mam przed sobą,
a potem i tak położę się głodny.
Nowy dzień na Sylt. Wcześnie wstaję,
żeby przygotować się na kolejny dzień poszczenia.
Kto wie, jakie zabiegi mnie dziś czekają?
Ale poddaję się temu.
Staram się realizować tutejszy program wellness.
Doświadczam czegoś, czego jak dotąd
nigdy nie doświadczyłem.
Czy to takie proste? Nie dla mnie.
Zabiłbym za odrobinę jedzenia.
Moje śniadanie składa się z apetycznego szotu z trawy pszenicznej.
Chętnie bym dopił,
ale dr Jan zaprosił mnie do pokoju krioterapii.
Wszystkie drzwi są podpisane po niemiecku,
więc nie jestem pewien, które...
„Korpertherapy”, wasser en licht, następny „wasster”.
Kończą mi się korytarze.
Dr Jan szykuje dla mnie przyspieszony kurs krioterapii...
Wspomoże go w tym weteran Lanserhof. To ten dzielny człowiek, Holger.
- Witaj. - Panowie.
- Ty też chcesz spróbować krioterapii? - Tak.
Jeśli po wyjściu będzie oddychał,
istnieje szansa,
że spróbuję.
Żeby spalać kalorie, goście tacy jak Holger wchodzą do zamrażarki
i wystawiają się na skrajne zimno.
Czemu się stresuję?
Wykorzystujemy zimno, by stymulować jego metabolizm.
Dzięki temu spali więcej tłuszczu,
a my zredukujemy stany zapalne w jego organizmie.
Takie choroby jak artretyzm... Będzie z tym dużo lepiej.
Masz artretyzm?
Jeszcze nie.
Temperatura w komorze wynosi minus 110 stopni Celsjusza.
To mniej niż najniższa temperatura zanotowana na Ziemi.
- Powodzenia. - Dzięki.
Cztery razy zimniej niż w zimie na Biegunie Północnym.
Holger ma tam spędzić całe trzy minuty.
- W porządku? - Dość zimno.
Naprawdę zimno.
Nie wierzę, że to robię, ale tak jak mówił Jan, to dla mnie dobre.
Holger reprezentuje podejście ludzi,
którzy odwiedzają to miejsce.
Spala teraz około 600 kalorii.
Pewnie nie tylko to spala.
Są gotowi na to wyzwanie i pełni podekscytowania.
Chcą opuścić to miejsce,
czując się lepiej, niż kiedy tu przyjechali.
Widzę szron. Na jego...
- O rany. - Dobrze. Holger, możesz wychodzić.
Dziękuję.
O rany. Niesamowite.
Jak sopel lodu.
Eugene, chcesz spróbować? Możemy wejść razem.
Jasne.
Możemy tam wejść na solidne... cztery czy pięć sekund.
No dobrze. Spróbujmy.
Ale jeśli mam wejść do środka, ubrania zostają na mnie.
- Jestem gotów. - Ty na pewno.
Zaczynamy.
- Okej. Jest zimno. Tak. - Jest zimno. Tak.
Bardzo tu zimno.
Witamy z powrotem.
Niesamowicie zimno.
- Trzy minuty to szaleństwo. - Liczą czas. Obiecuję.
Jesteś odważniejszy ode mnie.
Czuję się całkiem nieźle. To najważniejsze.
Ostatecznie liczą się rezultaty.
To rodzaj wakacji dla ciała i duszy.
No tak.
Nie jestem pewien, czy nazwałbym to wakacjami.
Ale jeśli chodzi o zabiegi,
krioterapia to tylko wierzchołek góry lodowej.
W tym miejscu
skupiają się na oczyszczaniu ciała i umysłu. Dlatego teraz jestem...
Gotów na kąpiel w sianie.
Wiem tylko, że kąpiel w sianie
pomaga pozbyć się tych paskudnych toksyn.
- Wygląda jak olbrzymia torebka z herbatą. - Racja.
Gdzie jest siano? W torebce?
- Siano jest tutaj. - Rozumiem.
Wysoka temperatura i wilgotność powietrza
otworzą tętnice i pory na twojej skórze,
a olejki eteryczne wspomogą proces oczyszczania.
Będziesz je też wdychał. Zaczynajmy.
Dobrze. Tak jest.
Dobrze, Eugene. Wygodnie?
Całkiem wygodnie, Jan. Dziękuję.
Po raz pierwszy leżę na łóżku wodnym.
- Naprawdę? - Gdzie ja się podziewałem w latach 70.?
To przycisk alarmowy.
Po co ktoś miałby go potrzebować?
Gdybyś czuł się niekomfortowo, daj mi znać.
Wiele osób używa przycisku?
- Prawie nikt. - To dobrze.
- No nic. Baw się dobrze. - Dziękuję.
Czuję się jak sardynka.
Leżę na torebce pełnej siana.
Podobno to siano specjalnie sprowadzono prosto z Alp,
wraz z garścią ziół leczniczych.
Nie wykluczam, że to siano we mnie wniknęło.
Może w pewnym momencie jakoś na mnie wpłynie.
I na przykład postanowię zostać rolnikiem.
Mając pewność, że nie odpłynę,
mogę się w pełni zrelaksować.
Nie było źle.
I myślę, że to ma bardzo pozytywny wpływ na ludzi.
Wiedziałem, że poszczenie będzie trudne, ale jest ciężej, niż sądziłem.
Oprócz prawdziwego jedzenia, marzę też o kawie.
Zdecydowałem się zatem na szybki kofeinowy wypad,
choć przyznam, że nie jestem dumny ze swojej słabej woli.
Jedziemy na kawę.
Zdaniem Dorit podają tu najlepszą kawę na wyspie.
Nigdy w życiu bardziej nie tęskniłem za kawą. Jestem podekscytowany.
Die Kupferkanne to po niemiecku „miedziany czajnik”.
To kawiarnia, która jest na Sylt instytucją.
- Eugene. - Eugene. Leif.
- Leif. - Mogę cię zaprowadzić do miłego stolika?
- Oczywiście, Leif. - Zapraszam.
Co możemy zaproponować?
- Kawa byłaby wspaniała. - Kawa.
Mam wrażenie, że śnię.
Uświadamiam sobie, że porzucę swoją dietę...
...i mam lekkie wyrzuty sumienia.
Ale cappuccino jest przecież lepsze od szotu z buraka.
Bardzo proszę, cappucino.
To dla mnie... To esencja życia.
- O rany. Doskonałe. - Dziękuję.
- Cudowne miejsce, Leif. - Cieszę się.
Miedziany czajnik istnieje tu od 1950 roku,
ale same te budynki powstały nieco wcześniej.
Budynki pochodzą z okresu drugiej wojny światowej.
Kawiarnia jest z czasów drugiej wojny światowej?
Tak, był tu bunkier.
A na zewnątrz stały działa przeciwlotnicze.
Kiedy dowiedziałem się, że to bunkier przeciwlotniczy
z czasów drugiej wojny światowej.
poczułem lekkie palpitacje.
Nie widać tego, bo teraz to urocze miejsce,
- ale przez krótki okres... - Tak.
...to nie było urocze miejsce.
Odkąd tu przyjechałem,
nie skupiałem się zanadto na historii,
ale w pewnym sensie jest tu zawsze obecna.
Moje pokolenie uważa, że należy znać zło w historii własnego narodu.
- Trzeba o nim rozmawiać... - Tak.
...i nigdy więcej go nie wyrządzać.
To najważniejsze.
Leif reprezentuje pokolenie Niemców,
którzy bardzo chcą przekazać światu:
„Rozumiemy, co się wydarzyło i nigdy więcej się to nie stanie.
Robimy teraz wszystko, co możemy,
żeby świat wiedział, że to nowe Niemcy”.
Zostawiam sobie to nieco otrzeźwiające przypomnienie o historii wyspy
i wracam do hotelu. Wracam też do bulionu,
po tym lekkim zboczeniu z kursu.
W saloniku
Dorit raczy gości występem.
Rozumiem, dlaczego ludzie tu przyjeżdżają.
Ma to absolutny sens.
Czerpią to, czego potrzebują i wyjeżdżają ze świetnym samopoczuciem.
I większość wraca po kilka razy.
Ale zdałem sobie sprawę,
że w moim przypadku przyjemną jesień życia zagwarantują nie kuracje i zabiegi,
tylko raczej odpowiednie wybory.
Sądzę, że stres i niepokój skracają ci życie
bardziej niż jedzenie lodów.
Zawsze uważałem,
że warto we wszystkim zachować umiar. Na dłuższą metę dobrze ci to zrobi.
Nadal tak uważam. Wszystko z umiarem.
To mój ostatni dzień na wyspie Sylt
i jestem gotów na dalszą jej eksplorację.
Niedaleko stąd znajduje się bogate miasteczko Kampen,
jedna z najbardziej ekskluzywnych społeczności w kraju.
Powiedziano mi, żebym tu przyjechał i spotkał się z niejaką Utą.
- Uta! - Witaj.
- Podobno... - Hej.
...ma wyjątkowe podejście do tematu wellness.
A więc tak wygląda druga strona Sylt.
Miło poznać ciebie i twoją rodzinę.
Oto dzieciaki. Chodźcie.
Sześciuset obserwatorów.
Niezłe stado.
Sześćset owiec...
- O rany. - Wejdziesz?
...pasie się na środku miasteczka.
Cześć, kochane. O rety.
Jesteś pasterką?
Tak, pasterką koczowniczą.
Jesteś pierwszą pasterką koczowniczą, jaką poznałem.
Czego się spodziewałeś?
Uta żyje na kontynencie,
ale co roku zabiera swoje stado na Sylt, gdzie owce pasą się na wrzosowiskach.
Na wyspie pełnej ludzi, płacących ogromne pieniądze za wellness,
Uta odnajduje za darmo wszystko, co jej potrzebne do szczęścia i zdrowia.
Nocujesz z owcami?
- Mam kampera. - Okej.
Czyli to w gruncie rzeczy camping na wyspie.
To chyba idealna fucha dla ciebie, prawda?
Też tak sądzę.
- Piękne zwierzęta. Mają słodkie pyszczki. - To prawda.
Niedługo wyruszymy i sprawdzimy, czy znajdziemy dobre jedzenie.
- Dobrze. - Chcesz do nas dołączyć?
Zróbmy to. Tak.
Pomogą nam psy. To Vin, a to Fanta.
- Fanta. Vin. - Są bardzo przyjazne.
Ruszamy razem na przygodę.
Znają podstawowe komendy.
Powiedz to śpiewnym głosem.
Fanta, in die vor.
In die vor.
Dobrze. Tak.
- „Wróć” to... Jak to brzmi? - Komm vor.
In die vor.
- Bardzo dobrze. Zaczynasz łapać. - Komm vor.
Komm vor.
Tak jest. O rany.
Mógłbym to robić zawodowo.
Zawodowy psi śpiewak.
Chodźmy zagonić owce.
Na szczęście chyba wiem, co robię.
Mam oficjalny kij pasterski w dłoni i jestem gotów do działania.
Zawołasz owce?
In die vor.
Eugene, to komenda dla psów.
Musisz użyć owczej komendy.
- No tak, psy są tutaj... - Tak.
...więc chyba podziałało.
Okazuje się, że na owce działa tylko jedna komenda.
- Komman, Schopi. - Komman, Schopi. Komman.
- Chodźmy. - „Schopi” to owca.
- Komman, Schopi. - Fanta, komm vor.
Musimy przeprowadzić stado na nowe pastwisko.
To niedaleko. Niecały kilometr.
Jedyny problem:
będziemy mijali najdroższe domy w Niemczech.
Czuję ciężar tej odpowiedzialności.
Komman, Schopi.
Powinien nosić szaty jak Mojżesz.
Kiedy wychodzimy zza rogu, członkowie stada zaczynają się buntować.
Oho.
Żałuję, że nie władam biegle owczym.
Chyba tracę kontrolę.
Mam za sobą 600 owiec.
- Przepraszam. - W porządku.
Kiedy tak robią, zatrzymuję się.
To kiepskie miejsce na postój.
- Kiepskie miejsce na postój. - Komman.
Racja, kiepskie miejsce na postój.
Uta?
Nie jestem w swoim żywiole. Zdecydowanie.
Komman.
Teraz wiem, co znaczy:
„Bierzmy owce w troki”.
Co?
- Dobra. - Komman.
To naprawdę przypomina rozstąpienie morza.
Chodź za mną.
Cóż, próbuję.
A więc...
- Już prawie. - Prawie jesteśmy. Już blisko.
Komman, Schopi.
O rany, dobra w tym jesteś.
Trzeba zachować spokój.
Dzięki wewnętrznemu spokojowi Uty docieramy wreszcie do ziemi obiecanej.
Fanta, in die vor.
I jakimś cudem wciąż jestem w jednym kawałku i na dwóch nogach.
To bardzo łagodne zwierzęta.
Ale kiedy chcą gdzieś iść, lepiej nie stać im na drodze.
- Owszem. - Tak.
Fanta, komm vor.
Jak nauczyłem się w Szwecji,
życie jest dużo mniej stresujące, kiedy po prostu płyniesz z prądem.
Przyjmuj wszystko ze spokojem...
Komman, Schopi.
...bo stres i niepokój wykończą cię,
jeśli będziesz w życiu za dużo myśleć.
Dla Uty świeże powietrze i ruch są stylem życia.
To ten typ zdroworozsądkowego programu wellness,
którego spokojnie mógłbym się uczyć.
Ostatni wieczór na Sylt
spędzę na plaży na zachodnim brzegu wyspy.
Cześć.
Mój kumpel z krioterapii, Holger, kończy dzień w sposób typowy dla Sylt.
Cieszę się, że tu jestem.
Pójdzie popływać w Morzu Północnym, które jest bardzo zimne.
Dołączysz do mnie?
W razie gdyby mnie tam nie było, nie czekaj.
Mój post wreszcie dobiegł końca.
Uczcijmy to toastem.
- No dobrze. - Idę popływać.
Chodźmy. Śmiało!
Spędziłem kilka zaskakujących i przyjemnych dni na wyspie.
Jestem dzięki nim wdzięczny za swoje zdrowie
i blisko osiem dekad spędzonych na tej planecie.
Najlepsze w bycie 76-latkiem jest to,
że niespecjalnie cię obchodzi, co myślą ludzie.
A najgorsze w byciu 76-latkiem jest to...
że nie masz 36 lat.
Nie kusi cię, żeby wejść?
Ani trochę. Nie.
Czy mógłbym robić więcej, niż robię?
Jasne. Po prostu nie lubię tego robić.
Miałbym zacząć biegać? Po co? Mogę chodzić.
Brawo!
Cieszę się, że to zrobiłeś.
- Tak. - Tak.
I tak naprawdę
nie muszę wydawać dużo pieniędzy, żeby czuć się dobrze.
Rozumiem, że dla niektórych ludzi kuracje i zabiegi czynią cuda.
Ale w moim przypadku wszystko sprowadza się do zdrowej równowagi.
Całkiem ładnie, prawda?
Spróbuj cieszyć się życiem
i czerpać z niego tyle przyjemności, ile możesz, w sposób, jaki ci odpowiada.
To chyba tyle. W skrócie.
Żyjesz z dnia na dzień.
Jeśli budzisz się rano
i wciąż oddychasz, to znaczy, że to będzie dobry dzień.
- W następnym odcinku... - Buongiorno.
To już cały mój włoski. Zaczynamy.
Ze wszystkich krajów najbardziej lubię odwiedzać właśnie ten.
Najsłynniejszy tyłek we Włoszech.
Coś niesamowitego.
- Uśmiech. - Dobrze.
- Czego chcesz? - Istnieje ponad 250
- oficjalnych włoskich gestów dłoni. - Hej.
Jestem na środku winnicy w Toskanii.
Ilu turystów ma okazję to robić?
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK