Mówi się, że podróże to życie.
Może i tak, o ile dzień na lotnisku nie wyssie z ciebie resztek życia.
Gdzie indziej kazano by ci zjawić się z dwugodzinnym zapasem...
...tylko po to,
byś prawie spóźnił się o dwie godziny?
Mimo to sądzę, że zeszłoroczne podróże całkiem mi służyły.
Poszerzyły moją perspektywę.
Do pewnego stopnia.
Pora na coś, co jest podobno obowiązkiem
każdego szanującego się podróżnika.
Zaliczam Europę.
No dobrze. Gdzie dokładnie jesteśmy?
Przemierzę ten kontynent...
wzdłuż i wszerz.
Zboczę z utartych ścieżek, by odkryć ukryte skarby...
Widzicie to?
...i przyjmę z otwartymi ramionami kiełkującego we mnie ducha przygody.
Patrzcie. Bez trzymanki.
Są tuż obok. Co to, ukłon?
Będę rozwijał swoje kubki smakowe...
O rany, ależ to było dobre.
Winogrona gotowe.
Spróbuję też żyć jak miejscowy.
Witaj w moim miasteczku.
To niesamowite.
Właśnie uratowałem ci życie. Zapamiętaj mnie.
Pakuję obawy na dno walizki...
Zbliżają się.
Nie wiesz, co zrobi ciało w sytuacji skrajnego przerażenia.
Chyba od dziecka nie robiłem niczego takiego.
...i zaraz wypowiem słowa,
których nigdy nie wypowiedziałem.
Gotowy do startu.
EUGENE LEVY: NIEOCHOCZY PODRÓŻNIK
EUROPA
Bądźmy szczerzy.
Nigdy nie przyszlibyście do mnie po radę podróżniczą. Nie dziwię się.
Ale gdybyście przyszli, powiedziałbym,
że to bez wątpienia kraj, który odwiedzam najchętniej na świecie.
WŁOCHY
Moja miłość do Włoch narodziła się po tym, jak odwiedziłem Rzym i Wenecję.
A teraz wróciłem, by przekonać się, co takiego jest w tym miejscu,
że zawsze chcę jeszcze więcej.
Włosi mówią o la dolce vita, słodkim życiu.
Moje życie było dotąd całkiem udane,
ale któż nie chciałby odrobiny słodyczy od czasu do czasu?
Ale jak dochodzą do takiego życia? Na czym polega ich tajemnica?
Mam nadzieję, że znajdę odpowiedź we Florencji i innych częściach Toskanii.
- Jestem Sauro. - Eugene.
Miło cię poznać. Proszę.
Grazie mille.
Wykorzystałem cały swój zasób włoskich słów.
W Niemczech piłem trawę pszeniczną
i żułem bulion.
Teraz chętnie sobie trochę pofolguję.
A czy jest na to lepsze miejsce niż piękna Toskania?
Zacznę od Florencji, stolicy regionu.
Siedziby renesansu.
Rozciąga się stąd wspaniały widok, Sauro.
Tak, idealny.
Miasto pełne sztuki, kultury i...
I śmieci.
- Chyba tak. - Niezupełnie o to mi chodziło.
Śmieciarki mogę oglądać w domu.
Nie bez powodu potrzebują wielu śmieciarek...
O rany.
Przyjeżdża tu wielu turystów.
Florencja przyciąga ich co roku aż 16 milionów.
Wielu ludzi chce zobaczyć Florencję.
Nie jestem z tego dumny,
ale jeśli macie mnie za złego podróżnika, to wierzcie mi, jestem koszmarnym turystą.
Jest tu za duży tłok.
Ale jeśli mam porządnie poznać Florencję...
O rany.
...muszę opanować kluczową umiejętność:
starożytną sztukę zwiedzania.
Witaj we Włoszech, Eugene. Miło cię poznać.
- Buongiorno. - Buongiorno.
Dobrze cię widzieć.
Witaj we Włoszech i we Florencji.
Oprowadzę cię po okolicy.
Pewnie.
Przewodnik Emiliano pasjonuje się włoską historią i kulturą,
a także samą Florencją.
Każdy Włoch jest związany z Florencją.
Nasz język wywodzi się z Florencji.
Tak naprawdę to część nas samych. Ciężko to wyrazić słowami.
- Od razu widać, że jesteś Włochem. - Tam, wiem. My...
Nie możesz się powstrzymać. Mógłbyś mówić, trzymając ręce w kieszeni?
Chyba nie.
To by mnie... uciszyło.
Gestykulacja to część naszej kultury.
Istnieje ponad 250 oficjalnych włoskich gestów.
Nauczę cię podstawowego.
Powiedzmy, że nieznajomy do ciebie podchodzi
a ty nie chcesz rozmawiać.
Możesz zapytać: „Czego chcesz?
Czego chcesz?”.
- Tak, tak. - Czego chcesz?
Tak. Czego chcesz?
- Czego... - Tak jest. Czego chcesz?
Chodzi o postawę.
Hej, co... Co jest?
Można zostać uznanym za agresywnego, jeśli rozmawia się z nieznajomym.
Nie robiłbym tego
- z nieznajomym... - Nie.
Nigdy nie wiadomo.
Nigdy.
Choć nagle nie mogę przestać myśleć o tym, co robię z dłońmi,
jestem gotów na wycieczkę.
To jedna z najpiękniejszych katedr we Włoszech.
Santa Maria del Fiore.
Widziałem ją z góry, kiedy zaczynaliśmy naszą wycieczkę.
Ale z góry nie widzi się, jaka jest ogromna.
Pomyśl tylko. Może pomieścić 30 000 ludzi.
Budowa rozpoczęła się w 1296 roku
i trwała 140 lat...
- Zapiera dech w piersiach. - Wiem. To niesamowite.
A na szczycie znajduje się cud renesansowej inżynierii.
W tamtych czasach budowa duomo była dużym wyzwaniem.
To nieprawdopodobne.
Szesnaście lat zajęła sama budowa kopuły.
O rany.
Kopuła składa się z czterech milionów cegieł
i wciąż jest największą kopułą tego typu na świecie.
Mogę sobie tylko wyobrazić, jak wygląda wnętrze.
Chcesz stanąć w kolejce do katedry?
Nie. Nie uznaję kolejek.
Nie daję rady. Grupy wycieczkowe to nie dla mnie.
Nie znoszę tego...
Wystarczy mi, że tu jestem i na nie patrzę.
Ja jestem tu, duomo jest tam.
To tyle. Widziałem je.
Na szczęście mam przewodnika, który bez całego tego zamieszania
może pokazać mi rzeczy, które naprawdę warto zobaczyć...
- Oto i on. - Tak. Niesamowity.
Naprawdę niesamowity.
Takie jak Dawid Michała Anioła.
Przepiękne.
- To oryginał, czy... - To kopia.
To idealna kopia Dawida.
- To kopia. - Tak, tak.
Wyobrażam sobie kolejki pod muzeum,
- w którym jest oryginał. - Właśnie.
Tak. Musisz kupić bilet
- stać w kolejce... - No właśnie, ciągle kolejki.
A możesz go zobaczyć tutaj... Nie musisz stać w kolejce.
Owszem, to replika, ale właśnie oszczędziłem trochę czasu.
No i zobaczyłem replikę światowej sławy dzieła.
Dzięki opowieści biblijnej Dawid jest żydowską ikoną w każdym calu.
Cóż, może nie w każdym calu.
Zaskoczyły mnie tylko genitalia.
To wygląda jak nieobrzezany penis,
a Dawid był żydem.
To dowód na to, że Michał Anioł... nigdy nie szedł na skróty.
No proszę. Już zostałem krytykiem sztuki.
A jestem tu dopiero od godziny.
Według Emiliano, by uzupełnić to doświadczenie,
muszę zaznać własnej wersji sztuki renesansowej.
Pochodzili stąd artyści tacy jak Michał Anioł i da Vinci,
więc musisz tego zasmakować.
- Karykatury. - Karykatury.
Tak, tak.
To rytuał przejścia dla każdego turysty.
Zapraszam.
To może być naprawdę przerażające.
Szeroki uśmiech.
W tę stronę, proszę.
Czy wam się to podoba, czy nie, tak wygląda mój szeroki uśmiech.
Nie spiesz się.
Emiliano zapewnia, że karykatury mają szlachetną historię.
Nawet Leonardo da Vinci tworzył karykatury.
- Da Vinci? Karykatury? - Tak, dla zabawy.
No i co się z nim stało?
Powiem szczerze: kompletnie nie czuję się jak Mona Lisa.
Dobrze.
- Raz, dwa... - O Boże.
Dobrze, dawaj.
Dawaj...
Zadowolony.
Muszę się częściej uśmiechać.
Prawda?
Ruszam dalej, czując się piękny jak z obrazka.
Emiliano chce mi pokazać jeszcze jedno miejsce.
Witaj na Ponte Vecchio, najsłynniejszym moście na świecie.
Ponte Vecchio to najstarszy i najbardziej znany most we Florencji.
O rety.
To jest coś.
- Niesamowite. - Tak.
Szkoda, że jest tak pusto.
Nie zrozumcie mnie źle, to piękne miasto pełne sztuki i historii,
ale chętnie zwiedziłbym je w nieco mniej szalonym tempie.
Myślę, że kieliszek dobrego wina będzie wisienką na torcie.
Wspaniale.
To lubimy.
- O Boże. Piękny widok. - Tak.
Przepiękny.
Dziękuję. Grazie.
Salu... A właśnie. Kiedy wznosi się toast we Włoszech...
- Tak? - ...trzeba patrzeć drugiej osobie w oczy.
Nie w kieliszek.
Prosto w oczy.
Nie.
Tak.
- Dobrze. - O tak.
- O rany. Świetne. - Dobre wino.
Masz dużo szczęścia.
To najlepsza pora roku na pobyt we Włoszech, bo trwa sezon winiarski.
Chcesz doświadczyć prawdziwego winobrania tu w Toskanii?
- Zbieranie winogron. - Tak.
Będziemy się tym zajmowali?
Tak, zróbmy to.
- Chętnie. - Tak.
Poza miastem doświadczysz czegoś zupełnie innego.
Panuje tam spokój.
Doświadczymy tam leniwego tempa życia.
Jestem za wszystkim, co wiąże się z leniwym tempem.
- Za Toskanię. - Za Toskanię.
Świetnie się czuję.
Myślę, że to dobrze,
że odwiedzimy toskańską prowincję i trochę zwolnimy.
Można tam odetchnąć od turystycznych aspektów pobytu we Włoszech
i poczuć się niemal jak... Włoch.
Dobre.
To... Nie.
Pamiętaj, ten gest oznacza: „Czego chcesz?”.
- Czego chcesz? - Dokładnie tak.
- Czego chcesz? - Tak.
Jest Sauro.
Widzimy się za kilka dni.
- W Toskanii? - Tak, w winnicy.
- Grazie. - Ciao.
Jedźmy do hotelu.
A więc Florencji mówimy ciao.
Oglądając miasto u boku Emiliano, przekonałem się, jak dumni są Włosi
ze swojej historii i kultury.
Tak jak mówił, to część ich tożsamości.
Ale teraz zmierzam na południe, do doliny Orcii,
słynącej z pięknych krajobrazów,
średniowiecznych zamków i starych miasteczek.
I jeszcze jedna cudowna rzecz: brak tłumów.
Nie da się przebić włoskiej prowincji.
Doświadczam tego powolnego tempa życia, które obiecywał Emiliano.
Wjeżdżamy pod górę.
Kto jedzie za nami?
Ktoś chce nas wyprzedzić?
Ma dziś szczęście, co?
Okazuje się, że gdzieś na szczycie wzgórza znajduje się mój hotel.
Muszę go tylko znaleźć.
- Jesteśmy. - O rany.
- Grazie. Prego. - Grazie mille.
Zastanawiam się... Przypuszczam,
że hotel jest gdzieś w miasteczku.
Ciao, Eugene.
Buongiorno.
- Witaj, jestem Giancarla. Jak się masz? - Dobrze, dobrze.
- Dotarłeś na miejsce. - Tak.
Zajęło mi to ze trzy i pół tygodnia.
Giancarla pracuje tu od dwunastu lat.
Gdzie jestem? Czy to hotel?
To część hotelu.
Masz przed sobą osadę z XII wieku,
która została przywrócona do życia.
To prawdziwa, żywa wioska. Mamy wciąż 11 mieszkańców.
- Wciąż mieszkają tu ludzie? - Tak.
Okazuje się, że nie mogłem znaleźć hotelu,
bo miasteczko jest hotelem.
Dawno temu mieszkali tu rolnicy, którzy uprawiali tereny w dolinie.
Ale dziś hotel został przekształcony w taki sposób,
by idealnie stapiał się z budynkami, które się tu znajdują.
Chciałam cię tu zabrać, żebyś mógł spojrzeć na rozległą Val d'Orcia.
To miejsce, w którym architektura i krajobraz
trwają w synergii i harmonii od wieków.
Widzicie to?
Zjawiskowe.
Oto twój apartament.
Niebrzydki.
To apartament Monte Cetona.
Jeden z największych, jakie mamy.
Podoba mi się.
Bardzo ładnie.
Podoba mi się prostota wystroju i obecność historii.
Jestem zachwycony tymi belkami. Drewnem. Bardzo podoba mi się ten rustykalny styl.
Mam widok.
Hotel butikowy w średniowiecznym miasteczku na szczycie wzgórza.
Nigdy czegoś takiego nie widziałem.
Dzięki takim miejscom ten oto podróżnik staje się mniej... nieochoczy.
Bardzo się cieszę, że tu jestem.
Zachwyca mnie to tempo życia i ten spokój.
Jest tu zupełnie inaczej.
To uderza we wszystkie zmysły i niesamowicie odpręża.
Masz ochotę po prostu wypuścić powietrze.
Idę na śniadanie na placyk przy starym kościele.
Cudownie mi się spało.
Nic nie słyszałem.
Miałem otwarte okna, do pokoju wpadał lekki wiaterek, spałem jak dziecko.
Mamy jajecznicę.
Podaję ją dodatkowo z truflą zebraną tego lata.
Jeśli chcą mi dołożyć trufli do jajek, nie będę protestował.
- Smacznego. - Dziękuję.
To chyba krok w kierunku la dolce vita.
O rany, jakie dobre.
Powiedziano mi,
że w toskańskich winnicach zbierają teraz winogrona,
a ja zgłosiłem się do pomocy.
W oczekiwaniu na to, aż Emiliano powiadomi mnie, gdy winogrona będą gotowe,
mam trochę czasu na rozrywki.
Choć chętnie posiedziałbym w tym hotelu
i nic nie stałoby na przeszkodzie,
coś ciągnie mnie do tej przepięknej okolicy.
Może zdecyduję się na małą wyprawę.
Pewnie już się zorientowaliście, że ubóstwiam kuchnię włoską.
Dlatego hotel skontaktował mnie z lokalnym dostawcą
najlepszego elementu mojego śniadania.
Nigdy nie polowałem na trufle. Nie mam pojęcia, na czym to polega.
Polowałem na dobre okulary,
ale nie nazwałbym się jednak myśliwym.
Nie przepadam też za zbieractwem.
Buongiorno.
- Witaj. - Buongiorno.
Federico.
- Federico. - Właściciel.
- A ja jestem Tania. Miło mi. - Tania. Miło cię poznać.
A kim jest ten maluch?
- To nasz truflarz. - O rety.
Zara.
- Zara, idziemy polować na trufle? - Okej.
- Chodź. - Tak?
Idziemy.
Tania pracuje z Federico w jego winnicy i gaju oliwnym,
które, jak się okazuje, znajdują się w idealnym miejscu.
To bardzo ważna część Toskanii,
bo w tej części lasu
jest odpowiedni klimat i odpowiednia gleba dla trufli.
Więc mogę zachować wszystkie trufle, które znajdę?
- Może. - Tak? Omówimy to później.
Dobrze, idziemy.
To mi wygląda na krainę trufli.
Tak naprawdę nie mam pojęcia, jak powinna wyglądać kraina trufli.
Na szczęście Zara ma.
Okazuje się, że trufle rosną między korzeniami tych drzew.
Uwolnić bestię, co?
Tak jest.
Tak, Zara. Idź, Zara.
Trufle.
Zara. Dawaj, kochanie. Jesteś w pracy.
Zara ma pięćdziesiąt razy więcej receptorów węchowych niż człowiek.
Może wyczuć wyjątkowy zapach trufli nawet pod ziemią.
Skąd będziemy wiedzieli, kiedy coś wywęszy?
Zobaczymy. Kiedy znajdzie truflę,
jest bardzo podekscytowana i zaczyna poruszać ziemię.
Zara.
Myślisz, że coś tam znalazła?
Zara!
- Dziękuję. - Dobra.
Znalazła truflę!
Nie.
- Kop. Co tam mamy? - Gdzie trufla, Zara?
- O rany! - Tak? Jest!
Dobra dziewczynka!
Powąchaj tę truflę. Czujesz ziemię.
- Tak... No pewnie. - Tak.
Za ile sprzedalibyście taką truflę?
- Są na wagę złota. - Jest warta minimum sześćdziesiąt euro.
To całkiem niezła stawka za dwudziestominutowy spacer po lesie.
Dobrze nam poszło. Znaleźliśmy truflę.
Żadnych telefonów. Mamy truflę.
Nie mówcie Tani,
ale chyba zetrę sobie trochę na jakieś rigatoni.
Ale jedzenie będzie musiało poczekać...
bo mam jeszcze czas na eksplorację okolicy.
Zmierzam do Sarteano,
700-letniego miasteczka leżącego u podnóża mojego hotelu.
Ponoć słodkie życie polega tu na odnalezieniu swojej wspólnoty.
Wyprawa na wieś jest zawsze pewną przygodą,
więc mam nadzieję, że ta wycieczka będzie ekscytująca.
Miejscowi ćwiczą przed ważnym dorocznym wydarzeniem,
turniejem Saracenów.
Giancarla załatwiła mi wejściówkę za kulisy.
Pięknie! O rany.
- No nieźle. - To Stefania.
- Chciałam cię przedstawić. - Stefania.
- Witaj. Miło mi. - Miło cię poznać.
To trening uczestników turnieju Saracenów.
Te bębny i chorągwie to rozgrzewka przed głównym punktem programu,
turniejem rycerskim, w którym uczestniczą
przedstawiciele pięciu tradycyjnych dzielnic Sarteano,
tak zwanych contrada.
A więc każda contrada ma własną chorągiew?
Tak. Każda contrada ma dwóch bębniarzy i dwóch machających chorągwiami.
Ile razy ćwiczycie?
- Wiele razy w roku. - Tak?
Przez cały rok.
- Okej. Dobrze. - Tak.
Jeśli chcesz, możemy pokazać ci, jak się rzuca chorągwią.
Któż nie marzył o rzucaniu chorągwiami?
Okej.
No dobrze, a więc...
Rób to, co ja.
Ja robię tak.
Tak...
I...
To chyba moja ostatnia impreza z rzucaniem chorągwiami.
Nie takiego napisu pragniesz na nagrobku.
Oberwał chorągwią po głowie.
- Tak i... - Dawaj.
O dziwo takie umiejętności szlifowano już w średniowieczu,
kiedy rzucano chorągwiami na paradach wojskowych.
Jeszcze raz.
A teraz ja się tego uczę.
- O tak? - Tak.
No, powiedzmy, że się uczę.
Trzy i...
Tak!
Usiądźcie, proszę.
Ale kolejną część treningu...
spędzę bezpiecznie z boku.
To turniej średniowieczny.
Ten turniej powstał około XIV wieku.
- XIV wieku? - Tak.
Okej.
Orszak zaraz wyruszy.
Idą w nim bębniarze i osoby niosące chorągwie.
Turniej wywodzi się z czasów,
gdy rycerze na koniach brutalnie się ze sobą ścierali...
Ale dziś przeciwnik został zastąpiony przez mały pierścień, który wyznacza cel.
To nieduży pierścień.
Jest bardzo mały, a lanca ma 280 centymetrów.
A więc długa lanca i mały pierścień.
To się wydaje niemożliwe, do czasu, aż...
- O rany. Dobry jest. - Tak.
Brawo.
Gdybym trzymał się dawnych nawyków podróżniczych,
nie poznałbym Toskanii od tej strony.
Ostatecznie zawsze jestem zadowolony, że odważyłem się
spróbować nowych rzeczy, nowych doświadczeń.
To całkiem satysfakcjonujące.
Przekonałem się, że oprócz jedzenia
kocham też poczucie wspólnoty.
Jedno i drugie jest dla mnie równie ważne, co dla Włochów.
Jest w tym jakieś ciepło.
Jest w tym jakaś urocza, rodzinna wspólnotowość.
Dziś nie czułem się już tak bardzo jak turysta.
Czułem się jak obywatel Toskanii.
Miło było poczuć się częścią tego wszystkiego.
Grazie.
Prego. Pozwolę panu nacieszyć się cappuccino.
Z przyjemnością.
Tak można zaczynać dzień.
Włochy harmonizują z moim tempem życia
lepiej niż jakikolwiek inny kraj, który odwiedziłem.
To mój ostatni dzień we Włoszech,
a Emiliano poprosił, żebym spotkał się z nim w winnicy.
Miejmy nadzieję, że zaczniemy winobranie.
Myślę, że pomaganie w tym,
zbieranie winogron i wkładanie ich do kosza, to całkiem dobra zabawa.
Ale to natura określa, kiedy owoce są dojrzałe i można je zbierać.
Emiliano!
- Hej, Eugene! - Come stai.
- Matteo. Miło cię poznać. - Matteo.
Skąd się znacie?
Poznaliśmy się 22 lata temu w szkole podstawowej
i dorastaliśmy razem jak bracia.
O rany.
Włochy są jednym z największych producentów wina na świecie.
Tradycyjnie, kiedy winogrona są dojrzałe,
cała społeczność uczestniczy w la vendemmia, winobraniu.
O tej porze roku dzwoni do ciebie zwykle twój nonno,
twój dziadek.
„Co robisz w ten weekend?”. „Nie wiem”.
„Chodź ze mną na winobranie”.
To fajna zabawa.
- Spodoba ci się. - W porządku.
- Jedziemy? - Tak.
Jedźmy.
- Buongiorno. - Hej.
- Jak masz na imię? - Enea.
- Jestem tu kierownikiem. - Eugene.
- Miło cię poznać. - Mnie również.
- Więc jedziemy do winnicy? - Tak.
Sprawdzimy, który obszar najbardziej nadaje się na winobranie.
Dlaczego niektóre części są gotowe na zbiory, a inne nie?
Dlatego, że mamy cztery gatunki czerwonych winogron,
a każdy gatunek dojrzewa w innym czasie.
W tej części mamy merlot.
Spróbujemy najpierw tutaj.
Najpierw próbujemy. Co czujesz?
Smakuje jak winogrono.
Okej. Smak jest dość pełny.
Czujesz więcej na tylnej części języka.
To znak, że winogrona merlot są gotowe do zbiorów.
Jak szybko trzeba je zebrać?
Kiedy uzyskujemy odpowiedni poziom dojrzałości, musimy działać natychmiast,
bo jeśli poczekasz jeszcze jeden dzień,
będzie za późno.
- Jeden dzień? - Tak.
Jeden dzień dłużej i będzie za późno.
A jeśli zaśpisz? Co wtedy?
- Jeśli nie wstaniesz w porę? - To niemożliwe.
O rany.
- Nie zwlekajmy. - Nie, nie ma...
Szybko... Tracisz czas.
Musisz się pospieszyć.
Winogrona są gotowe.
No dobrze. Zaczynajmy.
Razem z Emiliano i Matteo mamy własny rząd do zebrania.
- Widzę. I widzę tamtą kiść. - Ta jest prostsza.
No dobrze.
Jak na razie: bułka z masłem.
Tutaj jest mała.
- Gotowe. - Dobrze.
No dobrze. Chyba zaczynam łapać.
Jak ci idzie?
Sugerowałbym, żebyście zatrudniali bardzo niskich ludzi.
Słuszna uwaga.
To jest... To wykańcza kręgosłup.
Spójrzcie tylko. Posuwam się naprzód.
Jeśli nie nadążacie...
- Są za wolni. - Owszem.
A gdyby... Gdyby to była moja winnica, już by ich tu nie było.
Zwolniłbyś ich.
Robili to w dzieciństwie.
Prawda?
Widać, że w dzieciństwie się wygłupiali
i teraz pracują dokładnie tak samo.
Jesteście w tym beznadziejni.
Czy brzmię jak wasz nonno?
Smutna sprawa, ale nim jestem.
Widzisz, to również element vendemmia.
Cieszysz się czasem spędzanym z ludźmi.
Z rodziną i przyjaciółmi.
W tym również tkwi to piękno.
- Cóż, właśnie tak powinno być. - Tak.
- Ale to... - Tak.
To niesamowity widok, prawda?
Ilu turystów ma okazję to oglądać?
Czujesz bliskość winogron i ziemi?
Chwilowo czuję bliskość swojego kręgarza.
Eugene, chłopcy. Chodźcie.
- Chodźmy. - Dzięki, Matteo.
Nie ma za co.
- Dobra jakość. - Bardzo dobra.
Zdecydowanie możemy ich użyć.
Teraz ładujemy je do pickupa.
Nasze winogrona są w drodze do winiarni,
gdzie zostaną połączone z resztą zbiorów,
zgniecione, poddane procesowi fermentacji, a na koniec będą starzeć się w beczkach.
To świetna wymówka, by wrócić po moją butelkę, kiedy będzie gotowa.
Tak jakbym potrzebował wymówki.
W kuchni czeka na nas nagroda za dobrze wykonaną pracę: obiad.
Zasłużyliśmy na to.
Przepyszne włoskie jedzenie.
Okej.
Ja to nazywam włoskim jedzeniem. Oni nazywają to jedzeniem.
I mogę z radością powiedzieć, że ja też coś przyniosłem.
O rany.
Jest tu trufla, którą wygrzebałem z ziemi.
Z drobną pomocą słodkiego pieska.
A kim jest młoda dama, która przygotowała makaron?
Patrizia. Codziennie dla nas gotuje.
- Codziennie? - Robi obiad.
Emiliano, jesteś w tym świetny.
- Dobrze ci to idzie. - Dziękuję. Mam swoją technikę.
Pracowałeś w dzieciństwie jako kelner?
Nie, nigdy. Ale mama mnie nauczyła.
Dobra.
Już przed tą podróżą wiedziałem, że kocham Włochy,
ale nie do końca wiedziałem dlaczego.
Teraz już rozumiem.
Spójrzcie tylko. To dla mnie esencja Włoch.
To sposób życia.
To wspólnota.
To jedzenie.
To wino.
Ale to coś więcej.
To poświęcanie czasu na to, by docenić te rzeczy.
A można je docenić dzięki wolniejszemu tempu życia.
Patrizia, delizioso.
- Twoje zdrowie. - Salute.
Salute.
Tym jest dla mnie la dolce vita. Tym jest słodkie życie.
I niewiele jest rzeczy
bliższych moim priorytetom w życiu.
A zatem arrivederci, Włochy.
Mój kolejny przystanek będzie miał wysoko ustawioną poprzeczkę.
W następnym odcinku...
Mój pierwszy raz w Grecji...
Twoja willa.
Pięknie.
O tak. Dobrze.
Już zadaję sobie filozoficzne pytania.
Chyba odnalazłem swoje powołanie.
Brawo!
Ośmiornica!
O nie.
Nie mogę jeść ośmiornic. Wiem, jak wyglądają.
Brawo, Eugene!
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK