Yolculuk etmek hayattır derler.
Daha önce havaalanında geçen bir gün ömrünüzü tüketmezse belki.
Yani başka nereye iki saat önce gelin derler...
...ve iki saat geç kalmaya
tehlikeli biçimde yaklaşırsınız ki?
Yine de geçen yılki gezilerimin bana iyi geldiğini düşünüyorum.
Bakış açımı genişlettiler sanki.
Bir noktaya kadar.
Bu yüzden şimdi her saygıdeğer gezginin yapması gerekeni yapıyorum.
Avrupa'yı geziyorum.
Tamam. Tam olarak neredeyiz?
Tüm kıtayı gezeceğim,
en tepeden en aşağıya dek.
Gerçek gizli mücevherleri keşfetmek için sık gidilen yerlerden uzak duracak...
Görüyor musunuz?
...ve gelişmekte olan maceracı ruhumu kucaklayacağım.
Bakın. Tutunmuyorum.
Buradalar. Burası neresi, pruva mı?
Damak zevkimi eğitiyor...
Vay, çok güzeldi.
Üzümler hazır.
...yerel yaşamı deniyorum.
Köyüme hoş geldin.
Çılgınca bir şey.
Hayatını kurtardım. Beni unutma.
Tüm endişeleri valizime koyuyorum...
Geliyorlar.
Dehşete düşünce vücudun ne yapacağı belli olmaz.
Çocukluğumdan beri böyle bir şey yapmamıştım sanırım.
...ve daha önce hiç söylemediğim
bir şey söylemek üzereyim.
Kalkışa hazırım.
AVRUPA
Peki, dürüst olalım.
Benden asla yolculuk tavsiyesi almazsınız ve sizi suçlamıyorum
ama alsanız derdim ki
burası açık ara dünyada gitmeyi en sevdiğim ülke.
İTALYA
İtalya aşkım, Roma ve Venedik ziyaretleriyle başladı.
Şimdi burada neyin hep daha fazlasını istememe
neden olduğunu keşfetmeye geldim.
İtalyanlar la dolce vita'dan, tatlı hayattan bahseder.
Hayatım şu ana dek oldukça güzeldi
ama kim arada bir biraz şeker komasına girmek istemez ki?
Ama bu hayata nasıl ulaşıyorlar? Sırları ne?
Cevabın, Floransa ve Toskana'nın geri kalanında olabileceğini umuyorum.
- Adım Sauro. - Eugene.
Tamam, memnun oldum. Ver.
Grazie mille.
Tüm İtalyancam bu kadar.
Almanya'da ayrık otu içtim
ve et suyu çiğnedim.
Yani artık kendimi biraz şımartmaya hazırım
ve bunun için güzelim Toskana'dan iyisi olur mu?
Bölgenin başkenti Floransa'dan başlıyorum.
Rönesans'ın yurdundan.
- Manzara gerçekten büyüleyici Sauro. - Evet, mükemmel.
Şehir, kültür sanatla dolu ve bir de...
Çöp.
- Evet, sanırım. - Aklımdaki bu değildi.
Çöp kamyonlarını memlekette de görebilirim.
Çok sayıda çöp kamyonu gerekmesinin bir nedeni var...
Vay canına.
...çok sayıda turist.
Floransa her yıl 16 milyon turisti kendine çekiyor.
Floransa'yı görmek isteyen çok.
Bununla gurur duymuyorum
ama sizce ben kötü bir gezginsem, o zaman berbat bir turistim...
Çok fazla insan var.
...ama Floransa'yı doğru dürüst göreceksem...
Vay canına.
...hayati bir beceriyi edinmem gerek,
antik gezip görme sanatını.
Selam, İtalya'ya hoş geldin Eugene. Tanışmak büyük zevk.
- Buongiorno. - Buongiorno.
- Görüştüğümüze sevindim. - İtalya'ya ve Floransa'ya hoş geldin.
- Hadi, gezelim, sana çevreyi göstereyim. - Evet, olur.
Bir rehber olarak Emiliano, İtalya tarihi, kültür ve Floransa hakkında
çok tutkulu.
Tüm İtalyanların Floransa'yla bağı vardır. Dilimizin kendisi Floransa'dan çıkma.
Açıkçası, burası bizim parçamız. Kelimelerle ifade etmek zor.
- İtalyan olduğun belli. - Evet. Biliyorum. Biz...
Elinde değil. Ellerin cebinde konuşabilir misin?
Sanmıyorum.
Bu, beni susturur.
El hareketleri kültürün parçası.
İki yüz elliden fazla resmî İtalyan el hareketi var
ama temel bir tanesini öğreteyim.
Diyelim ki sen... Tanımadığın biri yaklaşıyor,
- rahatsız etsin istemiyorsun. - Evet.
Dersin ki... "Ne istiyorsun?" dersin. "Ne istiyorsun?"
- Evet. - Ne istiyorsun?
Evet, ne istiyorsun?
- Ne... Sen... - Evet, ne istiyorsun?
Tavır, anladın mı?
Ne... Ne?
Karşındakini tanımıyorsan saldırgan görünebilirsin.
Tanımadığım birine
- böyle yapmam ama... - Yok.
- Belli olmaz. - Olmaz.
Belli olmaz.
Bir anda ellerimle yaptığım her şeyi fark etmeye başlasam da
tura hazırım.
İtalya'nın en güzel katedrallerinden birinin
önündesin. Santa Maria del Fiore.
Küçük gezimize başladığımızda tepeden ona bakıyordum
ama insan ne kadar devasa olduğunu anlamıyor.
Düşünsene. İçine 30.000 kişi sığıyor.
1296'da başlayan katedral inşaatı 140 yıl sürmüş...
- Kesinlikle nefes kesici. - Bence de. Çılgınlık.
...ve en üstte de Rönesans mühendisliğinin bir harikası var.
O dönem katedrali inşa etmek zormuş.
İnanılmaz.
Sırf kubbenin inşaatı 16 yıl sürmüş.
Vay canına.
Dört milyon tuğladan oluşan katedral hâlâ türünün dünyadaki en büyük örneği.
İçini hayal bile edemiyorum.
Katedral sırasına girmek ister misin?
Yok. Ben sıraya girmem.
Yapamam. Büyük bir tur grubuna dâhil olmam.
Şey yapmam...
Burada olup ona bakabilmek.
Ben varım, bir de katedral var.
Bu kadar. Gördüm.
Neyse ki rehberim hiç sorun çıkarmadan
gerçekten görmek istediğiniz şeyleri gösterebiliyor...
- İşte burada. - Evet, inanılmaz.
İnanılmaz.
...Michelangelo'nun Davut'u gibi.
Çok güzel.
- Bu orijinal Davut mu... - Kopyası.
Davut'un mükemmel bir kopyası.
- Kopyası. - Evet.
Gerçek Davut için müzede girilen
- sırayı hayal et. - Aynen.
Evet. Bilet alacaksın,
- artı sıra, evet... - Doğru, sıralar.
Bunu görmek için sıraya girmene gerek yok.
Tamam, bu kopyası olabilir ama zaman kazandım
ve yine de dünyaca ünlü bir şeyin kopyasını gördüm.
İncil'deki hikâyesi sayesinde Davut tamamen bir Yahudi ikonu.
Tamamen olmayabilir.
Dikkatimi çeken tek şey, cinsel organı oldu.
Sünnet edilmemiş bir penis gibi
ama Davut, Yahudi'ydi.
Michelangelo'nun asla kestirmeden gitmediğinin kanıtı.
Hâlime bakın. Hemen sanat eleştirmeni oldum
ve geleli daha bir saat oldu
ama tam deneyim için
Emiliano kendime ait bir Rönesans sanat eserim olmasında ısrar ediyor.
Burası Michelangelo, da Vinci gibi sanatçıların yuvası.
Sen de tadına varmalısın.
- Karikatür, anlarsın ya? - Karikatür.
Evet.
Şehre gelen her ziyaretçi için bu bir dönüm noktası.
Buyurun.
Eyvah, çok korkutucu olabilir.
Büyük... Büyük bir gülümseme. Şu tarafa bakın bayım.
Beğenin ya da beğenmeyin, büyük gülümsemem bu.
Çok hızlı çalışma.
Emiliano, karikatürlerin asil bir tarihi olduğunu garanti ediyor.
Leonardo da Vinci bile karikatür çizerdi, anlarsın ya?
- Da Vinci mi? - Evet, eğlence olsun diye.
Şu anda nerede?
Kendimi Mona Lisa'ya benzemekten hiç bu kadar uzak hissetmemiştim.
Tamam.
- Bir, iki... - Tanrım.
Göster.
Göster...
- Mutlu. - Artık daha çok gülümsemeliyim.
Değil mi?
Kendimi bir resim kadar güzel hissederek uzaklaşırken
Emiliano bana son bir yer gösterecek.
Ponte Vecchio'ya hoş geldin, dünyanın en meşhur köprüsü.
Ponte Vecchio, Floransa'nın en eski ve simgesel köprüsü.
Vay.
Cidden çok acayip.
- Büyüleyici. - Evet.
İnsan olmaması çok kötü.
Yanlış anlamayın,
burası sanat ve tarihle dolu güzel bir şehir
ama keşke daha yavaş yavaş görebilseydim.
Bence güzel bir kadeh şarap tüm bunları taçlandırırdı.
- Çok hoş. - Evet.
Bunu sevdik.
- Tanrım. Çok güzel. - Evet.
Çok güzel.
- Sağ ol. Grazie. - Efendim, buyurun.
Bir şey var, İtalya'da kadeh kaldırırken...
- Evet. - ...karşındakine bakmalısın,
gözlerinin içine.
Hayır, kadehe değil. Gözlerinin içine.
Hayır.
Evet.
- Tamam. - Evet, sevdim.
- Vay canına. Leziz. - Güzel şarap.
Çok şanslısın çünkü bu...
İtalya'ya gelmek için en iyi mevsim çünkü şarap mevsimindeyiz.
Burada, Toskana'da gerçek bir hasat tecrübesi yaşamak ister misin?
- Üzüm hasadı. - Evet.
Gittiğimizde bunu mu yapacağız?
Evet, yapalım.
- Yaparım. - Evet.
Şehrin dışında çok farklı bir deneyim yaşayacaksın.
Çok huzurlu.
O yavaş hayatı orada tecrübe edebiliriz.
Yavaş olan her şeyi severim.
- Toskana'ya. - Toskana'ya.
Kendimi çok iyi hissediyorum.
Bence bu güzel bir şey...
Toskana'ya gitmek ve bir anlamda yavaşlamak.
İtalya'da olmanın turistik taraflarından uzaklaşıp
kendini neredeyse İtalyan gibi hissetmek.
Güzel.
Bu... Hayır.
Hatırla, bu, "Ne istiyorsun?"
- Ne istiyorsun? - Evet, aynen.
- Ne istiyorsun? - Evet.
Sauro geldi.
Birkaç güne görüşürüz.
- Toskana'da mı? - Şaraphanede.
- Grazie. - Evet, ciao.
Oteline gidelim.
Yani Floransa'ya ciao.
Şehri Emiliano'yla görmek bana İtalyanların tarihleri ve kültürlerinden
ne kadar gurur duyduğunu gösterdi. Dediği gibi bu, onların parçası
ama şimdi güzel manzaraları,
Orta Çağ kaleleri, antik köyleri
ve çok hoş bir şekilde kalabalık olmamasıyla bilinen
Orcia Vadisi'ne gidiyorum...
İtalya'nın kırsal bölgelerinden güzeli yok.
...ve Emiliano'nun sözünü verdiği yavaş hayatı tecrübe etmeye başladım bile.
Yokuş çıkıyoruz.
Arkamızda kim var? Geçmek isteyen biri mi?
Vay be, şanslı günü.
Anlaşılan otelim bu tepenin bir yerlerindeymiş.
Sadece bulmam gerek.
- Geldik. - Vay.
- Grazie. Buyur. - Grazie mille.
Sanırım merak ve tahmin ediyorum ki
otel köyün bir yerlerinde.
Ciao Eugene.
Buongiorno.
- Hoş geldin. Ben Giancarla. Nasılsın? - İyiyim.
- Gelebildin. - Evet.
Gelmek üç buçuk hafta sürdü.
Giancarla 12 yıldır burada çalışıyor.
Neye bakıyorum peki? Otel bu mu?
Parçası
ve yeniden canlandırılan bir 12. yüzyıl köyüne bakıyorsun.
Bu, yaşayan bir köy. On bir kişi falan kalıyor.
- Burada yaşayanlar mı var? - Evet.
Oteli bulamamamın nedeni tüm köyün otel olmasıymış meğer.
Bir zamanlar aşağıdaki topraklarda çalışan çiftçilerin eviymiş...
...ama bugün otel, orijinal binalarla pürüzsüzce
karışacak şekilde dönüştürülmüş.
Val d'Orcia'nın tamamını görebilmen için seni buraya getirmek istedim.
Mimariyle doğanın yüzlerce yıldır
sinerji içinde yaşadığı bir yer.
Görüyor musunuz?
Muhteşem.
Süitine hoş geldin.
Hiç fena değil.
Buranın adı Monte Cetona süiti.
En büyük süitlerimizden biri.
Beğendim.
Çok güzel.
Tarihî hissi taşıyan basitliğe bayıldım.
Kirişlere bayıldım. Ahşaba bayıldım. Rustik doğasına bayıldım.
Manzarası da var.
Tepedeki bir Orta Çağ köyünde bir butik otel.
Böylesini hiç görmemiştim.
Bu gezgini daha az isteksiz kılan türde bir yer.
Burada olmaktan çok mutluyum, tamam mı?
Ritmine, sessizliğine bayıldım.
Burada yaşam farklı yürüyor, anlarsınız ya?
Tüm duyulara çok rahatlatıcı bir şekilde çarpıyor.
İnsan nefes vermek istiyor.
Eski köy kilisesinin yanındaki meydanda kahvaltı etmeye gidiyorum.
Muhteşem bir gece geçirdim.
Tek ses duymadım.
Camlar açıktı, hafif bir meltem esiyordu, bebek gibi uyudum.
Çırpılmış yumurta var
ve üstünde fazladan yaz trüfüyle servis ediyorum.
Yumurtama trüf koymak istiyorlarsa hayır demem.
- Afiyet olsun. - Sağ ol.
İşte bu, la dolce vita'ya doğru giden bir adım gibi geliyor.
Vay, çok güzel.
Dediler ki Toskana'daki bağlarda üzüm hasadı varmış,
ben de yardım gerekiyorsa gelirim dedim.
Ama Emiliano'nun üzümlerin hazır olduğunu bildirmesini beklerken
biraz boş vaktim var.
Ne kadar bu otelde takılmak istesem de
ki kolayca yapabilirim,
beni bu güzel kırsala çeken bir şey var.
O yüzden keşfe çıkabilirim.
Şüphesiz, İtalyan yemeklerine bayıldığımı fark etmişsinizdir.
Bu yüzden otelden beni kahvaltı tabağımdaki en güzel şeyden
sorumlu olan yerel bir üreticiyle tanıştırıyorlar.
Hiç trüf avına çıkmadım. Ne olduğunu hiç bilmiyorum.
Güzel gözlük avına çıktım
ama avcı olduğumu söyleyemem.
Toplamaktan da hoşlanmam.
Buongiorno.
- Merhaba. - Buongiorno.
Federico.
- Federico. - Buranın sahibi.
- Ben de Tania. Memnun oldum. - Tania. Memnun oldum.
Bu ufaklık kim?
- Trüf avcımız. - Tanrım.
Zara.
- Zara, trüf mü avlayacağız? - Tamam.
- Hadi. - Öyle mi?
Gidiyoruz.
Tania, Federico'nun çok da iyi bir konumda bulunan
zeytin çiftliği ve bağında çalışıyor.
Toskana'nın çok önemli bir bölgesindeyiz
çünkü şu ormanın bir bölgesinde
trüf bulmak için doğru iklim ve toprak var.
O zaman bulduğum trüfler bende kalabilir herhâlde.
- Belki. - Öyle mi? Konuşuruz.
Peki, başlıyoruz.
Tam trüf bölgesine benziyor.
Aslında trüf bölgesi nasıl olur en ufak fikrim yok.
Neyse ki Zara'nın var.
Bu ağaçların kökleri arasında yetişiyorlarmış meğer.
Canavarı salıyoruz demek.
Budur.
Tamam, Zara. Hadi, Zara.
Trüf.
Zara. Hadi, tatlım. İş üstündesin.
Zara'da insanlardan 50 kat koku reseptörü var.
Yani trüflerin kendine has kokusunu toprak altından bile alabiliyor.
Bir şey bulduğunu nasıl anlıyoruz?
Bak... Çünkü trüf bulduğunda
çok heyecanlanır ve toprağı kazmaya başlar.
Zara.
Bir şey mi buldu sence?
Zara!
- Sağ ol. - Tamam.
Bir trüf buldu!
Hayır.
- Kaz. Ne bulduk? - Trüf nerede Zara?
- Vay! - Öyle mi? Bebeğim!
Aferin kızıma!
Şu trüfü kokla. İnsan toprak kokusunu alıyor.
- Evet... Tabii. - Evet.
Bir trüf kaçtan satılıyor?
- Altın gibi. - Fiyatı 60 avro kadar. En az.
Ormanda 20 dakikalık bir gezinti için iyi kazanç.
Başardık. Bir trüf bulduk.
Başka çağrı yok. Trüf bulduk.
Tania'ya söylemeyin
ama bunu bir tabak rigatoni üstüne rendeleyebilirim.
Ama yemek şimdilik bekleyecek...
...çünkü biraz daha keşif yapmam lazım.
Sarteano'ya gidiyorum,
otelimin aşağısındaki 700 yıllık bir kasabaya.
Söylendiğine göre burada tatlı hayat için kendi camianı bulmalıymışsın.
Kırsal bölgelere gitmek her zaman maceradır.
O yüzden bu küçük gezintinin heyecanlı olacağını umuyorum.
Kasabalılar önemli bir etkinlik için prova yapıyor,
Sarazenlerin mızrak dövüşü
ve Giancarla bana kulis pasosu ayarladı.
Güzel! Vay.
- İşe bak. - Bu Stefania.
- Tanıştırayım. - Stefania.
- Merhaba. Memnun oldum. - Memnun oldum.
Burada Sarazenlerin mızrak dövüşündekiler prova yapıyor.
Bu davullar ve bayraklar asıl etkinlik için ısınma turu,
Sarteano'nun contrada adlı
beş geleneksel mahallesi arasındaki bir mızrak dövüşü yarışması.
Her contrada'nın kendi bayrağı mı var?
Evet. Her contrada'nın iki Orta Çağ davulcusu, iki bayrakçısı var.
Kaç kez prova yapıyorsunuz?
- Yıl içinde çok, evet. - Öyle mi?
Yıl boyunca.
- Peki. Tamam. - Evet.
İstersen sana bayrak fırlatmayı gösterebilirler.
Bayrak fırlatmayı kim hayal etmez ki?
Tamam.
- Peki, yani... - Evet.
Benden sonra yap, şöyle.
Böyle yapıyorum.
Yani...
Ve...
Son bayrak fırlatma etkinliğim olabilir.
Mezar taşınızda böyle yazsın istemezsiniz. Kafama bayrak yedim.
- Bu ve... - Hadi.
İnanılmaz şekilde, bu beceri, askerî geçitlerin parçası olduğu
Orta Çağ'dan kalma...
Bir daha.
...ve ben de öğreniyorum.
- Böyle mi? - Evet.
Öğreniyor sayılırım.
Üç ve...
Yaşasın!
Oturun lütfen.
Ama provanın sonraki bölümünde...
...güven içinde kenarda bekliyorum.
Bir Orta Çağ yarışması.
Aşağı yukarı 14. yüzyılda turnuvaya dönüşmüş.
- On dört mü? - Evet.
Peki.
Açılış alayı davulcular ve bayrakçılarla başlıyor.
Yarışma, at sırtındaki şövalyelerin şiddetle çarpıştığı bir dönemi yansıtıyor
ama bugün rakibin yerinde hedef olarak küçük bir çember var.
Küçük bir çember.
Çok küçük ve mızrak da iki metre 80 santim.
Yani uzun mızrak, küçük çember.
İmkânsız gibi geliyor, ta ki...
- Vay. İyiymiş. - Evet.
Bravo.
Eskiden olduğu gibi yolculuk ediyor olsam
Toskana'yı aynı şekilde görüyor olmazdım.
Sonuçta alışılmışın dışına çıktığım
ve bir şeyler deneyip tecrübe ettiğime memnunum.
İnsanı tatmin ediyor...
...ve öğrendim ki yemeğin yanında
camia duygusunu da seviyorum.
İkisi de benim için İtalyanlar için olduğu kadar önemli.
Sıcak bir yanı var.
Hoş, ailevi, toplumsal bir his var.
Bugün kendimi çok da turist gibi hissetmedim.
Toskana'nın yerlisiyim sanki.
Aslında bunun parçası olmak güzeldi.
Grazie.
Buyurun. Kapuçinonuzun tadını çıkarın.
Hayır demem.
Güne böyle başlanır.
Gittiğim ülkeler arasında kendi yaşam hızıma
en yakın gelen ülke İtalya.
İtalya'da son günüm
ve Emiliano bağda onunla buluşmamı istedi.
Umarım şarap hasadına başlarız.
Bence gidip yardım etmek,
üzüm toplamak, onları sepete koymak eğlenceli bir şey sayılır
ama neyin ne zaman hasada hazır olduğunu doğa belirler.
Emiliano!
- Eugene! - Nasılsın?
- Matteo. Memnun oldum. - Matteo.
- Nereden tanışıyorsunuz? - Yirmi iki yıl önce ilkokulda tanıştık
ve beraber büyürken kardeş gibi olduk.
Vay canına.
İtalya, dünyanın en büyük şarap üreticilerinden
ve geleneksel olarak üzümler hazır olduğunda
la vendemmia'ya ya da şarap hasadına tüm toplum katılıyor.
Yılın bu döneminde nonno'n telefon eder, deden yani.
"Bu hafta sonu ne yapıyorsun?" "Bilmem."
"Benimle gel. Gidip şarap için üzüm hasat edeceğiz."
- Eğlenceli. Seversin. - Tamam.
- Bayılacaksın. - Tamam. Güzel.
- Gidelim mi? - Evet.
Gidelim.
- Buongiorno. - Selam.
- Adın ne? - Enea.
- Buranın müdürüyüm. - Eugene.
- Memnun oldum. - Memnun oldum.
- Bağa mı gidiyoruz? - Evet.
Hangi bölge hasada daha uygun, bakacağız.
Neden bazı bağlar hasada hazır oluyor da diğerleri olmuyor?
Çünkü dört tür kara üzüm var
ve hepsi farklı sürelerde olgunlaşıyor.
Bu, merlot bölgesi.
Önce bunu deneyeceğiz.
Önce deniyoruz. Deneyince nasıl geldi?
Tadı üzüm gibi.
Tamam. Tadı daha dolgun.
Ayrıca dilinin arkasında da daha iyi hissedersin.
Bu, merlot bölgesinin hazır olduğunun işareti.
Peki, ne hızda toplamamız lazım?
Doğru olgunluğa ulaştıklarında neredeyse hemen başlamalıyız
çünkü bir ya da iki gün daha beklersen çok geç olur.
- Bir gün mü? - Evet.
Bir gün beklersen çok geç olur.
Ya geç kalkarsan? Geç kalkar mısınız?
- Zamanında uyanmazsan? - Yok, olmaz.
Vay canına.
- Beklemek istemiyorum. - Hayır. Hiç...
Yok... Hadi... Oyalanıyorsun.
Başlamalısın.
Üzümler hazır.
Tamam. Hadi.
Emiliano, Matteo ve benim toplayacağımız sıralarımız var.
- Gördüm. Şunu da gördüm. - Bu daha kolay.
Tamam, güzel.
Şimdilik çok kolay.
Şurada da küçük bir salkım var.
- Bu bitti. - Tamam.
Peki, tamam. Artık çözdüm.
Nasıl gidiyor?
İşe çok kısa insanlar almanı tavsiye ederim, anlarsın ya?
İyi dedin.
Çünkü bu, yani... Belin kopuyor.
Şuna bakın. İlerliyorum.
Eğer yetişemezseniz...
- Çok yavaşlar. - Öyleler
ve ben... Benim bağım olsa giderlerdi.
Kovulurlardı.
Bunu çocukken yaparlarmış. Değil mi?
Ve belli oluyor, çocukluklarında muhtemelen
kaytarıyorlarmış ve anlaşılan hâlâ öyle çalışıyorlar.
Bu işte saçmalık seviyesinde kötüsünüz.
Nonna gibi oldum mu?
Hayatın acı bir gerçeği. Öyleyim.
Bak, bu da vendemmia'nın bir parçası.
Çevrendekilerle vakit geçirmekten zevk almak.
Ailenle, dostlarınla. Aynı zamanda güzelliği de bu.
- Olması gerektiği gibi. - Aynen.
- Yani bu... - Evet.
...kesinlikle büyüleyici, değil mi?
Kaç turistin bunu yapma şansı olur?
Üzümle, toprakla aranda bağ hissediyor musun?
Şu anda daha çok masörümle bağ hissediyorum.
Eugene, millet. Gelin.
- Hadi. - Sağ ol Matteo.
Bir şey değil.
- Kalitesi iyi. Kalitesi güzel. - Evet, çok iyi iş.
Kesinlikle kullanabiliriz.
Şimdi pikabın arkasına yükleyelim.
Üzümlerimiz şaraphaneye gidiyor,
hasadın geri kalanına eklenecek,
ezilecek, mayalanacak ve sonunda fıçılarda yıllandırılacaklar.
İşlem bittiğinde şişemi almaya gelmek için harika bir mazeret.
Sanki mazeret lazımmış gibi.
Mutfakta iyi iş çıkarmış olmamızın ödülü var, öğle yemeği.
Acayip parti olacak ve bunu hak ettik.
İnanılmaz İtalyan yemekleriyle birlikte.
Tamam.
Ben İtalyan yemeği diyorum. Onlar yemek diyor.
Ve kendi naçizane katkımı getirdiğimi söylemekten memnunum.
Vay.
İçinde trüf var, bugün topraktan çıkardım, tamam mı?
Tatlı, küçük bir köpeğin yardımıyla.
Makarnayı hazırlayan şu genç hanım kim?
Patrizia. Her gün öğle yemeğimizi...
- Her gün? - ...yapar. Evet.
Emiliano, bu işte çok ama çok iyisin.
- Bu işte iyisin. - Sağ ol. Bir tekniğim var.
Çocukken garsonluk da mı yaptın?
Hayır, hiç ama annem öğretti sanırım.
Tamam.
İtalya'yı sevdiğimi biliyordum ama bu yolculuktan önce
nedenini tam olarak anlayamıyordum.
Artık anlıyorum.
Şuna bakın. Benim için İtalya bu.
Bir yaşam tarzı.
Camia.
Yemekler.
Şarap
ama bundan daha fazlası.
Tüm bunları takdir edecek vakti ayırmak.
Daha yavaş yaşamanın mümkün kıldığı bir takdir.
Patrizia, çok lezzetli.
- Sana. - Salute.
Salute.
Benim için la dolce vita bu. Tatlı hayat bu
ve hayattaki önceliklerime
bundan daha yakını olamaz.
Arrivederci, İtalya.
Sıradaki durağımın işi zor.
Gelecek bölümde...
İlk kez Yunanistan'a gidiyorum...
Villan.
Çok güzel.
Evet. Güzel.
Ve şimdiden felsefi hissediyorum.
Yeni bir meslek buldum galiba.
Bravo!
Bir ahtapot!
Evet, hayır.
Ahtapot yiyemem. Neye benzediklerini biliyorum.
Bravo Eugene!
Alt yazı çevirmeni: Murat Lü