Yolculuk etmek hayattır derler.
Daha önce havaalanında geçen bir gün ömrünüzü tüketmezse belki.
Yani başka nereye iki saat önce gelin derler
ve iki saat geç kalmaya
tehlikeli biçimde yaklaşırsınız ki?
Yine de geçen yılki gezilerimin bana iyi geldiğini düşünüyorum.
Bakış açımı genişlettiler sanki.
Bir noktaya kadar.
Bu yüzden şimdi her saygıdeğer gezginin
yapması gerekeni yapıyorum.
Avrupa'yı geziyorum.
Tamam. Tam olarak neredeyiz?
Tüm kıtayı gezeceğim,
en tepeden en aşağıya dek.
Gerçek gizli mücevherleri keşfetmek için sık gidilen yerlerden uzak duracak...
Görüyor musunuz?
...ve gelişmekte olan maceracı ruhumu kucaklayacağım.
Bakın. Tutunmuyorum.
Buradalar. Burası neresi, pruva mı?
Damak zevkimi eğitiyor...
Vay, çok güzeldi.
Üzümler hazır.
...yerel yaşamı deniyorum.
Köyüme hoş geldin.
Çılgınca bir şey.
Hayatını kurtardım. Beni unutma.
Tüm endişeleri valizime koyuyorum...
Geliyorlar.
Dehşete düşünce vücudun ne yapacağı belli olmaz.
Çocukluğumdan beri böyle bir şey yapmamıştım sanırım.
...ve daha önce hiç söylemediğim
bir şey söylemek üzereyim.
Kalkışa hazırım.
AVRUPA
Avrupa yolculuğum devam ediyor
ve kendimi, dünyaya felsefeyi, demokrasiyi, Olimpiyatları
ve zeytini kazandıran bir ülkede buluyorum.
Hepsi önemli
ama içlerinden sadece biriyle iyi bir martini yapılıyor.
YUNANİSTAN
Dünya ailesinin deli dolu ergeni Amerika'ysa
o zaman Yunanistan, bilge yaşlı dedesi olur
ama akşamüstü güneşinde uyuyakalmaya düşkün bir dede.
Nüfusu sadece 5.000 olan, nefes kesen Milos adasındayım
ve bu küçük ada hayatı hakkında öğrendiklerim, büyük resmi
daha iyi anlamama yardım edebilecek mi, merak ediyorum.
Tuhaf, daha yeni geldim ve şimdiden felsefi hissediyorum.
İtalya'dan Yunanistan'a Akdeniz'i geçerek yolculuk ettim,
Toskana'nın yeşil tepelerinden önemli ölçüde daha iniş çıkışlı bir yere.
Yunanistan'da afallatıcı sayıda, aşağı yukarı 6.000 ada var
ve biri, dünyanın en güneşli yerlerinden,
yılda yaklaşık 300 gün güneş parlıyor
ve Ege Denizi kıyısında,
güneş bu limanı gerçekten pataklıyor.
O yüzden biraz gölgelenmeye otelime gidiyorum.
- Merhaba Bay Levy. - Selam.
- Milos'a hoş geldiniz. - Lütfen, Eugene de.
- Adım Andreas. - Andreas.
Şoförünüm. Seni oteline götüreceğim.
- Sağ ol. - Buyur.
Peki, ilk kez mi geliyorsun?
Yunanistan'a ilk gelişim. Ne kadar muhteşem.
Aklımda canlanan Yunanistan
açık mavi gökyüzü ve sade beyaz binalardan oluşuyor.
Mamma Mia filmindeki gibi.
Bu ülkenin güzelliğini duymuştum.
Ne yazık ki kepezlerden haberim yoktu.
Çok yaklaşma Andreas.
- Tamam. - Güvenli tarafta kal.
Dedikleri gibi duvara yaslan.
- Yaslan. - Peki.
Toronto'da böyle yollar bulamazsın.
İtiraf ediyorum, şehir çocuğuyum, Milos'u ziyaret etmeyi seçtim
çünkü en küçük ve en geleneksel adalardan biri
ve burada yaşamın ne demek olduğunu merak ediyorum.
Evet. Bu iyi.
Yerel yaşamın tadını almaya başlamadan önce
beş yıldızlı otelim Milos Koyu'nda kendimi şımartıyorum
ve program benim olduğuna göre
başlamak için çok iyi bir yer demem sizi şaşırtmayacaktır.
Geceliği 400 doların biraz üstünde,
adanın meşhur balıkçı kulübelerinden çok farklı.
Merhaba Bay Levy. Nasılsınız? Milos Koyu'na hoş geldiniz.
Milos'a hoş geldiniz.
Aslen Atinalı olan Yannis ve oğlu Andreas
adaya âşık olup buraya otel yapmak gibi deli bir hayale kapılmışlar.
Çok güzel.
Burası en sevdiğimiz köşe.
Bayıldım.
Bu kumsalda ben çocukken tatile gelirdik
ve buraya ailemle gelirdik, hep beraber ve yazımızı burada geçirirdik.
Burası baba oğul ikilisi için bir tutku projesi olmuş,
hayatlarının amacını gerçekleştirmek için yedi yıl harcamışlar.
Birlikte çalışmak nasıl?
İyi mi? Hoş ve sorunsuz mu?
Elbette. Çoğu zaman keyif alıyorum.
Peki.
İyi anılar var.
- Evet. - Anlaşmazlıklar.
Ne olursa olsun o benim babam, ben onun oğluyum.
Bizim için bu otel aile demek.
Yani demek istediğim bizce konuklarımız, ayrıca bizimle çalışan insanlar
ailemizin bir parçası.
Bu, büyük bir aile.
Aileyle çalışma konusunda bir, iki şey bilirim
o yüzden burada başardıkları şeye karşı duyduğum tek his hayranlık.
İşte villan.
Lütfen gir.
Önümüzdeki birkaç günlüğüne evin.
- Vay. Yannis, beğendim. - Beğendin mi?
- Beğendim. - Buna sevindim.
Burada her şeyin var.
Özel şefin olabilir,
spa terapileri alabilirsin.
Buradayken başka yere gitmene gerek yok.
Sonsuza dek burada kalabilirsin.
Peki, bu adada yaşam nasıl?
Burada herkes herkesi tanır.
Yani sır tutmak istersen
Milos'ta olan Milos'ta kalmaz.
Peki, Eugene, seni bırakayım da villanın ve adanın keyfini çıkar.
Yannis, teşekkür ederim.
İki kez söylenmesine gerek yok
çünkü bence burası bir cennet.
- Evet. Selam. - Merhaba.
Otelin aşçıbaşı Yanni
bir ikram bıraktı.
Ekibimle küçük bir şey hazırladık.
Bu, buranın ahtapotu ve el yapımı ekmek, bruschetta.
Buranın ahtapotu mu?
Her şey çok iyi gidiyordu.
Yunanistan'da sürekli bulunur,
özellikle bulunduğunuz adada.
Bakın, "asla" iddialı bir laftır ve bunu kullanabilirim
çünkü asla ahtapot yemem gibi geliyor.
Bu... Yiyemem.
Neye benzediklerini biliyorum, tamam mı?
Bu olmayacak.
Bir yerin özelliklerini öğrenmek istiyorsanız
yerel barını ziyaret edeceksiniz
o yüzden bir içki içmek için Yannis'le buluşacağım.
- Merhaba. Hoş geldin. Nasılsın? - Buldum.
Evet, lütfen, otur.
Phatses, adadaki birkaç tavernadan biri.
İş gününü bitiren birçok adalının rahatlamaya geldikleri yer burası.
Burada eğleniyoruz.
Müzik dinliyor, içip iyi vakit geçiriyoruz.
- Erken almışsın. - Evet, bir kadeh.
Uzo alır mısın?
Uzo, Yunanistan'ın...
- Uzo mu? - ...geleneksel içkisidir.
- Alır mısın? Tamam. - Olur. Uzo o zaman.
Rüzgârda uçuşmak demişken...
- Evet. - ...ve Bob Dylan'ı demiyorum.
- Rüzgârlı bir ada. - Evet.
Aslında ada, diyelim ki yılda yaklaşık on gün rüzgârlı olur.
Geri kalanında daha sakindir.
- Merhaba. Buyurun. - Evet. Selam.
Küçük bir uzo.
- Sağ ol. - Uzo.
- Beraber. - Tabii.
- Evet. - Şerefe.
- Şerefe.
Hadi bakalım.
- Anne! - Güzel mi?
Aslında güzel.
Fransa'da denediğim pastis gibi ama farklı.
Farklıyla kastettiğim daha sert.
Buradaki dostça havayı hissetmeye başladım bile.
Yüzü gülmeyen kimse yok.
Yunancanın sihirli kelimesidir, kefi.
Tam olarak İngilizceye çeviremem.
Yaşam sevinci demek.
- Sorunlarını unut. - Evet.
Ne olursa olsun
duygularına müdahale etmeli ve mutluluğa yönelmelisin.
Buradaki insanlar bir sürü sorunla boğuşuyor
ama buraya gelince,
müzikli tavernaya gelince her şeyi unuturlar.
Kendini salman gerek.
Uzonun kefi hâline ulaşmaya nasıl fayda sağladığını görüyorum
ama bu, işe yaramazsa her zaman bir B planı vardır.
Birkaç tabağı yere çalmak mı?
Böyle!
Evet!
- Vay! - Hadi.
Eugene. İşte bu. Bravo.
Tabak kırma geleneğinin kötü ruhları kovup neşe getirmesi için
Antik Yunan'da başladığı söyleniyor.
İki tek atınca fırlatacak bir şey getirin diyorsunuz.
Az kalsın Yannis'i fırlatıyordum.
Kefi akla uygun bir felsefe.
Dostlarla bir araya gelmek, gevşemek, kendini bırakmak,
neşe saçmak, sevgi saçmak.
Eğlenceli bir gece. Yunan ruhunu yakalıyorum sanki.
Dün akşamki uzo sağ olsun, bebek gibi uyudum.
Artık bir adalı gibi yaşayabilir miyim, öğrenmeye hazırım
o yüzden şehre iniyorum.
Bir tepede inşa edilmiş olan Plaka, Milos'un başkenti
ve yaklaşık 800 kişiye ev sahipliği yapıyor.
Tüm Yunan âdetlerinde uzman olan Eleni'yle buluşuyorum,
bana bu güzel küçük yeri gezdirecek,
onu bulabilirsem.
Açıkçası bence bu biraz riskli çünkü her yer sokak arası.
Keşke daha net konuşsaydı.
Doğru yol burası diye umuyorum.
Şu anda biraz kumar oynuyorum.
- Eugene. - Eleni.
Yaşasın! Tebrikler. Beni buldun.
Bulunmak için ne güzel bir yer.
Köşeyi döner dönmez rüzgâr biraz hafifler.
Bana uyar.
Eleni Yunanistan'da büyümüş. Babası Yunan, annesi İngiliz,
bu da Kraliyet İngilizcesini neden benden iyi konuştuğunu açıklıyor.
Yunanistan renkleri beyaz ve mavi sanılır, evet, Yunan bayrağı gibi
ama 1938'de Yunan adalarında kolera salgını yaşanmış.
O zamanın diktatörü, adı Ioannis Metaxas,
evlerin beyaza boyanmasını emretmiş
çünkü beyaz boyada kireç kullanılıyor,
- kireç güçlü bir dezenfektan. - Dezenfektan.
Kitapçık için hikâye değişsin. Tamam mı?
Yunan renkleri kadar...
- Ben... Satmaz. - ...satmaz, değil mi?
Bence de
ve ne gariptir ki mavinin bu kadar baskın olmasının nedeni
en ucuz renk olmasıymış.
- Tekrar... - Hikâye değişsin.
- Değişsin. - Öykü değişsin.
Şu anda huzurlu, güzel bir yer olabilir
ama bu noktaya asırlarca zorluk çekerek gelinmiş.
Buradaki kadar dolambaçlı yolu
- hiçbir yerde görmedim. - İyi bir nedeni var.
Tüm sokakların dolambaçlı olmasını bilerek sağlamışlar,
neredeyse bir labirent gibi.
Bilmeyen insanlar
kolayca kaybolsun istemişler. Neden, tahmin edebilir misin?
Hayır, nasıl bir mantık çıkar, bilemem ama devam et.
Çok uzun zaman önce Milos'ta korsan sorunu varmış
ve bu şekilde yapılanmasının tüm nedeni bu.
Amaç korsanların kaybolması ve adalılara mücadele edecek
ya da kaçacak bir yol bulmak için zaman kalması.
Tamam, korsanlar. Şimdi oldu
ve Yunanistan, refahını tehdit eden şeylerle
başa çıkmak için başka eşsiz yollar da bulmuş.
Nazar gibi
çünkü bazen sadece tabak yere çalmak sizi korumaya yetmez.
Nazarı duymuş muydun?
Kavram olarak... Ve işte şapkada var.
Şapkada var, takılarda görürsün.
Neredeyse gittiğin her yerde.
Biri sana haset eder,
seni kıskanırsa nazarı değer.
Bunlardan takmazsan seni çok hasta eder.
Dinmeyen baş ağrıların olur.
Yorgun ve hâlsiz olursun.
Herkes nazarlık takmaz o yüzden iltifat edeceksen
ya da onlara iyi gelecek şeyleri biliyor
ve diğerlerinin nazarından korumak istiyorsan...
- Evet. - ...onlara tükürmen gerek
- ve bu, şaka değil. - Tükürmek mi?
Tüküreceksin. Sana şöyle iltifat etmek istesem,
"Eugene, bugün giydiğin gömleğe bayıldım.
Çekici olmuşsun." Sonra şöyle yapmalıyım...
Teslis duası için üç kere.
Dükkânı beğenip şöyle demek istersen "Buradaki her şey harika"...
Bu hanıma tükürmem.
- Eminim minnettar olur. - Ona niye tüküreyim?
- Minnettar olurum. - İşte.
İyi.
Çok ama çok ama çok hoş bir dükkânınız...
- Şimdi yapman gereken... - ...var.
- İşte. Bravo. - Mükemmel.
Peki. Tom, kamerada harikalar yaratıyorsun.
Bunu yanlış anlama.
Eleni olağanüstü
ve ada hakkında her şeyi biliyor. Şehirle ilgili her şeyi biliyor.
Onun Yunanistan'ı bildiği kadar kendi ülkemi biliyor muyum?
Hayır.
Adanın gayretkeşliğini fark ediyorum.
Benim için daha çok "bir denenebilir" durumu
ve ada yaşamının en önemli parçasını denemek üzereyim.
Şef Yanni beni otel restoranına gelen taze balıkların kaynağına götürüyor
ama İskoçya'daki performansımı görmedi.
Milos'ta mı doğdun?
Hayır. Aslında kuzey... Yunanistan'ın kuzeyindenim.
Bir arkadaşım adada iş teklif etti
ve adaya âşık oldum.
Çok güzel. Harika.
İnsanların telaş etmemesini, bir şey için stres yapmamasını seviyorum.
Yaşamın akmasına izin veriyorlar.
Küçük bir toplumda iyi bir yaşam...
...sürebileceğimden emin değilim, harika bir golf sahası yakınında değilse tabi.
O zaman...
Bu, yaklaşımımı değiştirebilir.
Anlaşılan adada golf sahası yok,
yani buradaki yaşama daha uygun yeni bir hobi bulmalıyım.
Binlerce yıldır adalılar için balık tutmak hayati önem taşımış,
teknelerin yaklaşık %95'i küçük ölçekli balıkçılara ait.
Biz de Kaptan Andreas'la buluşuyoruz.
Milos'ta doğup büyümüş ve köklü bir balıkçı ailesinden geliyor.
Oltacılar yani.
Andreas'ın üstündekiler balıkçı kıyafeti, değil mi?
Bunlar şart mı?
- Yoksa böyle iyi mi? - Alabilirsin, evet.
Korunmak için alabilirsin.
- İyi mi? - Mükemmel.
- Vay. - Tam oldu.
Tam balıkçı gibi oldun.
Tam bir şey gibi oldum.
Kaptanımız gibi bir balıkçı ailesine doğmasam da
açık denizdeki yaşamın çekiciliğini anlamaya başlıyorum.
Vay be, güneş çıkınca su ne kadar mavi oluyor.
Muhteşem. Renkler, her şey.
Çocukken hiç balığa çıkmadım.
Babam balığa çıkmazdı. Kimse balığa çıkmazdı.
Açılıp ağla balık tutacaksan yeri burası.
Geldik dedi.
Dubamız şurada.
Andreas, balık ağını bir gece önceden atmış,
ben uzo içip tabak kırarken.
Bildiği her şeyi babasından öğrenmiş.
Çok genç başlamış, on yaşlarında.
Babası da genç yaşında dedesiyle balık tutarmış.
Yani köklü bir balıkçı ailesi.
Andreas, oğlunun da balıkçı olması ister misin?
Net bir hayırdı.
Ege Denizi'nde eskisi kadar balık yok.
Yani bu iş daha zor ve eskisi kadar kazandırmıyor.
- Ahtapot. - Bir ahtapot.
Ahtapot! Vay!
- Şanslı günün, değil mi? - Evet, canlı.
- Buna ne demeli? - Küçük bir tane.
- Evet, hayır. - Hayır mı?
Hayır.
- Sorun mu var? - Hayır.
- Hayır, yok. - Yani denize dönecek.
- Evet. - Bunu almıyoruz.
- Denize dönüyor. - Çok küçük.
- Tamam. - İşte. Güle güle.
Güle güle.
Vay, bunu unutmayacak.
Ben de öyle. Galiba bana nazarı değdi.
- Dener misin? - Ben mi çekeyim?
- Bakayım. - Dengeni sağla.
Yavaşça, geliyor.
Evet. Tebrikler.
İskaroz.
- İskaroz. - İskaroz, aynen.
İskaroz. Büyük.
- Büyüğünden. - İskaroz.
Ve erkek. Bugünkü öğle yemeğimiz. Halloldu.
Ahtapot yakalamaktan biraz daha kolay olan
iskaroz aynı zamanda adalarda popüler bir yemek.
Senin için üzülüyorum. Gerçekten.
Bak... "İmdat" diyor.
"Bana yardım edebilir misin?" Belki.
- Geri atalım. - Geri atmak mı istiyorsun?
Biz... Hayır.
Dene.
- Sorun yok. - Deneyelim.
Tamam. İşte.
- İşte. Sen... - İşte küçük dostum. Bak.
- Denize at. - Hayatını kurtardım.
Beni unutma.
Birkaç filmimi seyret.
İşte bu.
Galiba buradaki işim bitti. Yardım etmek için elimden geleni yaptım.
İnsanlar binlerce yıl balıkları denize geri atarak
hayatta kalmamıştır herhâlde.
Adalarda balıkçılık, 100 ya da 200 yıl önce
olduğu gibi değil.
Andreas'ın, oğlunun bu mesleğe girmesini istememesinin nedenlerinden biri bu.
Ada yaşamının
bu yanının bana uygun olmadığını söyleyebilirim herhâlde,
o yüzden Yanni'yle bir bira için buluşmayı kabul ettim ama ancak karada olursa.
Mandrakia, adanın en güzel balıkçı köylerinden biri.
Syrmata adı verilen kayıkhaneleri var, geleneksel olarak balıkçılar
kıymetli teknelerini burada tutup bakımlarını yaparmış.
- Yamas. - Aynen.
Ailen bu işi mi yapıyordu?
Yemek işi.
Ben dört yaşındayken ailemin bir tavernası vardı.
Büyürken ilk yıllarım tavernanın mutfağında,
masaların etrafında, müşterilerle geçti.
Öyle mi?
Şu anki konumuma beni iten buydu herhâlde, şef olmaya.
Peki, şu anki mesleğinle ilgili baban ne düşünüyor?
Bence sektörde oluşuma çok seviniyor.
Peki ya senin ailen? Sen de
- aile işindesin diyebilir miyiz? - Hayır.
Büyürken, memleketimde yaşarken
kimse oyunculukla ilgilenmiyordu.
Babam okulu bırakmak zorunda kalmış.
Erken yaşlarında, ergenken
ve katkı için çalışması gerekmiş, bilirsin...
- Aileye katkı için. - Aileye.
Yani tüm mesele eğitim almaktı.
Peki, ben ne yapıyorum? Eğitimi çok ciddiye almıyorum.
Yani şeydim... Ailenin en büyük yüz karası benim.
- Balıkçı ne demişti? - Evet. Oğlu balıkçı olsun...
- Evet. Aynen. - ...istemiyor.
Ailemin oyuncu olmamı istediğini sanmıyorum.
Çocuklarının aynı meslekte olması nasıl bir his?
Hemen kabullenmek kolay değildi çünkü
- para kazanmak için yapılan... - Evet.
...en zor işlerden
ama ikisinin de durumu iyi, anlıyor musun?
- İkisiyle de gurur duyuyorum. - Buna içelim.
Evet.
Yunan uyku tanrısı Hypnos sayesinde herhâlde,
dinlendirici bir gecenin daha ardından ada eğitimime devam etmeye hazırım.
Bir aziz günü festivaline davet edildim,
buradaki aile hayatının yüreğine kazınmış dinî bir kutlama
ama elim boş gidemem.
Yanni'nin dün akşam bahsettiği bir adaya gidiyoruz.
Anlaşılan peynirleri harika olan bir ada
çünkü bir sürü keçi var.
Ben de festivale peynir götürebilirim
ya da bir keçi.
Yunancamın yerel feribotu bulacak kadar iyi olduğundan emin değilim.
Neyse ki Eleni bana eşlik edecek.
Eleni!
- Bir maceraya daha çıkıyoruz. - Ada gezintisi için mükemmel bir gün.
- Sence? - Gidelim.
- Feribot bu mu? - Hayır, bizimki
bundan biraz daha büyük.
Yunan ada gezileri 1960'larda jet sosyetenin, hippilerin
ve düşük bütçeli gezginlerin, adalılardaki hedonist zevklere kapılmasıyla başlamış.
Bu feribotlar çok rüzgâr varsa kalkmıyor
ama bugün yolculuk güvenli. En azından buna güveniyorum.
Tamam. İşte biletin.
Yolculuk biletim.
Güzel manzara için önde oturalım mı?
Avrupa yolculuğu şu ana dek nasıl?
Her yerde farklı bir macera.
Sivrisinek seviyorsan
- temmuzda İsveç'e bayılırsın. - Öyle mi?
İskoçya biraz sarsıcıydı.
İskoçya'da aile köklerim var.
İlginç olmuştur.
Saint-Tropez, çok güzel. Avrupa işte, anlıyor musun?
Avrupa'yı sevmemin bir nedeni farklı bir kültürü olması,
tarihi, sizin Yunanistan'da...
Binlerce ama binlerce yıllık geçmiş... 7.000, 8.000 yıl.
İnsanların Milos'a gelişi
örneğin, en azından 11.000 yıl öncesine dayanıyor.
İnsanların bu seyahatleri 11.000 yıl önce yapmış olması inanılmaz.
Ve şimdi ben aynı yolculuğu 30 dakikada yapıyorum.
Kimolos 900 kişilik nüfusuyla Milos'tan bile küçük.
Sadece tekneyle geliniyor o yüzden dış dünyayla neredeyse hiç temas yok.
Üçüncü nesil keçi çiftçisi Antonis'le buluşuyoruz.
Vay vay.
On beş farklı lezzette peynir üretimi ve 500'den fazla keçiyle çiftçilik yapıyor.
Yalnız hissediyorum.
Çok dost canlısı.
Parmağımı kemiriyor.
Ne tadı alıyorsun?
Pantolonumu yeme!
Hayır. Gömleği yeme.
- Her şeyi yiyorlar. - Çünkü beslenme saati.
Evet de tek gömleğim var.
Keçi çiftçiliği adalar hayatının çok önemli bir parçası
o yüzden Antonis bana birkaç şey öğretmek istiyor.
Antonis, bir keçiden süt sağmasına yardım etmek
ister misin diye soruyor.
Tabii. Bakın, her şeyin bir ilki vardır.
Hepsini mi sağacağız?
Tanrım.
Antonis, manoura adında meşhur bir Yunan peyniri satıyor
ve bunu yapmak için keçi sütü lazım, çok fazla keçi sütü.
Üstten sık,
sonra parmaklarını sırayla aşağı indir.
Merak etmeyin, emin ellerde.
Şaka yapıyorum.
Tamam, evet!
Öğreniyorum galiba.
Antonis'e çiftlikte çalışacak insan lazımmış,
yani...
İş teklifi aldın.
Ne zaman başlarım?
- Dün başlamalıydın. - Dün mü?
Yeni bir meslek buldum galiba.
Keçi gütmek. Aman ya, söylüyorum, zor meslek.
Keçi sağarken şahsi tekniğim, tutup
sonra parmaklarımı aşağı indirmek.
Aşağı
ve sonra güzelce fışkırıveriyor.
Tamam mı? Çıkıyor.
Gidelim. Bunu da alacağım.
Tamam mı?
"Kahvene koyabilirsin" dedi.
Tamam, espri diye buna derler.
Keçi sağmayı başarıyla hallettim
ve Antonis'in ailesinin dükkânına geldik,
aziz günü festivali için manoura alacağız.
Peynir dükkânları burası demek. Resme bak.
Dedesi, Antonis'e bildiği her şeyi...
- Dede. - ...o öğretmiş.
SAMPLO ÇİFTLİĞİ KASABI
- Ve babası. - Vay.
Üç kuşak burada.
Söylemene bile gerek yok
çünkü belli...
Yüzü.
Burada.
Oğlun iyi iş çıkarıyor mu sence?
Çok mutluymuş
çünkü oğlu işi sevdiği için büyütmüş.
Antonis'e büyük saygım var.
Aile şirketleri kuşaktan kuşağa devroluyor.
KEÇİ SÜTÜ KREMASI
Buradaki ortak özellik bu.
Sağ ol Antonis.
Evet. Tanışmak çok güzeldi. İyi şanslar.
Sanırım bu, Avrupa'da Kuzey Amerika'dakinden daha sık oluyor.
Çocukların babalarıyla çalışabilmeleri harika.
Yani ben oğlumla çalıştım.
Çok tatmin edici bir deneyim.
Paranın alabileceği en iyi keçi peynirlerinden biriyle
adadaki son geceme hazırlanmaya gidiyorum.
Aziz günü festivali Milos'un güneyindeki
Kutsal Haç Kilisesi'nde.
Azize Helen'in anmasına davet edildim,
Yunan Ortodoks takviminde her yıl tekrarlanan bir ayin
ve dualar, mumlar ve koca bir partiden oluşuyor.
Bundan yereli olamaz.
Herkes birbirini tanıyor.
- Bir hediyemiz var. - Hediye mi?
Evet.
Bu, adanın kalbi ve ruhudur.
Ahtapot mu?
Bir adadasın.
Buradaki son gecen
ve kültürü gerçekten anlamanın bir yolu da yiyeceklerdir.
Sosisliye benziyor.
Ahtapot yemenin
Yannis'in bahsettiği kefi hâlini anlamama yarayacağından emin değilim
ama Yunanistan'dayken...
- Hâlâ... - Güzel.
Evet.
- Çok güzel. - Çok iyi.
Tanışmanı istediğim biri var.
- Eugene. Papaz... - Papaza merhaba de...
- Nasılsın? - Çok memnun oldum.
İyiyim, sağ olun.
Şimdi gerçekten buranın yerlileriyle olduğumu hissettim.
- Milos'u sevdin mi? Hayır. - Bayıldım.
Mizah duygusu olan bir papazın olması iyidir.
Bu küçük kilise çok hoş.
İçeri bakmak ister misin?
Evet.
Birlikte gidelim.
"Senin için ruhani bir deneyim" dedi.
Keşiş.
- Tamam. - Keşiş gibi.
Beni izle. Bir bakalım.
İçeri girince insanlar bir mum alıp yakıyor
ve duman, cennete yükselen duaları temsil ediyor.
Öyle mi?
Ailem için üç mum.
Ve bence dindar biri olmasan bile
böyle bir yere gelmenin ruhani bir yanı var.
Bence mumlar hakkındaki mesaj
herkes için geçerli,
- değil mi? - Aynen.
Festivalde çok hoş bir gece geçirdim.
Kefi felsefesini benimsedim ve insan bu gece bunu hissediyor.
Dostlar ve aileler bir araya geliyor. Bu bir tür sevgi festivali.
Bence benim için Milos, komşularına değer verip yardım etmek,
kuşaklardır ailene ait olan bir şirketi devam ettirip
babadan oğula devretmek demek.
Yunanlıların, aileyi yaptıkları her şeyin merkezine koydukları açık bence
ve bu, adada yaşamayı mümkün kılmakta büyük rol oynuyor.
En iyi seviyede, aile doğru yoldan çıkmanızı önler,
çevrenizdeki dünyada ilerlemenize yardımcı olur.
Yunanistan'a geldiğimde geçmişi görmeyi umuyordum
ama Milos bana en yakınımızdakilerle birlikte
şu anda elimizde olanları takdir etmeyi hatırlattı.
Bravo!
Gelecek bölümde...
Avrupa'daki son durağım.
İspanya.
Hadi, Flamenko yapalım.
- Kral süiti. - Yeterli.
Yılın en önemli günü.
Çılgınca.
Yol bu mu?
İlk çatırtı duyduğum an dönerim.
Hadi!
Eğlenceliydi.
Alt yazı çevirmeni: Murat Lü