Λένε ότι το ταξίδι είναι ζωή.
Αν υποθέσουμε ότι μία μέρα στο αεροδρόμιο δεν θα σε εξαντλήσει.
Πού αλλού σου ζητούν να φτάσεις δύο ώρες νωρίτερα...
μόνο και μόνο για να κινδυνέψεις να καθυστερήσεις δύο ώρες;
Παρ' όλα αυτά πιστεύω ότι τα περσινά ταξίδια μού έκαναν καλό.
Διεύρυναν τους ορίζοντές μου.
Ως έναν βαθμό.
Τώρα θα βιώσω αυτό που θεωρείται απαραίτητο
για κάθε ταξιδιώτη που σέβεται τον εαυτό του.
Θα γυρίσω την Ευρώπη.
Εντάξει. Πού ακριβώς είμαστε;
Θα δω την ήπειρο...
από πάνω μέχρι κάτω.
Θα πάω σε μέρη ασυνήθιστα, για να ανακαλύψω κρυμμένα διαμαντάκια...
Το τραβάς;
και να ενστερνιστώ αυτό το νέο περιπετειώδες πνεύμα.
Δείτε με. Χωρίς χέρια.
Εδώ είναι. Τι είναι, η πλώρη;
Θα εκπαιδεύσω τους γευστικούς μου κάλυκες.
Πολύ ωραίο ήταν.
Έτοιμα τα σταφύλια.
Και θα προσπαθήσω να ζήσω σαν ντόπιος.
Καλώς ήρθες στο χωριό μου.
Είναι τρελό.
Σου έσωσα τη ζωή. Να με θυμάσαι.
Πακετάρω τις ανησυχίες μου.
Έρχονται.
Ποτέ δεν ξέρεις τι θα κάνει το σώμα μόλις τρομοκρατηθεί.
Έχω να κάνω κάτι τέτοιο από παιδί.
Κι ετοιμάζομαι να πω τρεις λέξεις που δεν έχω ξαναπεί ποτέ.
Έτοιμος για απογείωση.
ΓΙΟΥΤΖΙΝ ΛΕΒΙ ΕΝΑΣ ΑΠΡΟΘΥΜΟΣ ΤΑΞΙΔΙΩΤΗΣ
ΕΥΡΩΠΗ
Λένε πως ένα ταξίδι χιλιάδων χιλιομέτρων ξεκινά με ένα μόνο βήμα.
Ή, στην περίπτωσή μου, με ένα βήμα και μια σπρωξιά.
Πάντως, έφτασα εδώ, στον τελικό ευρωπαϊκό προορισμό μου.
Στην Ισπανία.
ΙΣΠΑΝΙΑ
Δεν ξέρω πολλά για την Ισπανία. Θα είμαι ειλικρινής.
Η Ισπανική Ιερά Εξέταση δεν ήταν καλό πράγμα.
Η ισπανική ομελέτα είναι ωραία.
Εντάξει. Οι εγκυκλοπαιδικές γνώσεις μου για τη χώρα δεν είναι για να καμαρώνω.
Αλλά αυτό για το οποίο χαίρομαι πολύ είναι που έφτασα ως τη Σεβίλλη.
Δεν είμαι ο πρώτος τολμηρός εξερευνητής που έφτασε σε αυτήν την πόλη.
Ακολουθώ τα βήματα του Χριστόφορου Κολόμβου.
Ο τάφος του είναι στον καθεδρικό ναό εδώ.
Εγώ, από την άλλη, νιώθω πιο ζωντανός από ποτέ.
Έφερα το φαν κλαμπ μου.
Ταξιδεύουν πάντα μαζί μου, αν και σπανίως τους βλέπετε.
Γεια σας.
Έρχομαι αμέσως.
Γεια σας, κύριε Λέβι.
- Γκράσιας. - Καλώς ήρθατε.
Έχοντας αρχίσει το ταξίδι από τη Βόρεια Σουηδία,
επισκέφθηκα έξι χώρες μέχρι να έρθω στη Σεβίλλη,
που βρίσκεται στην Ισπανία, στην Ανδαλουσία.
Θα μείνω λίγες μέρες εδώ, πριν πάω στο νοτιότερο άκρο
της ηπειρωτικής Ευρώπης.
Μ' αρέσει η ατμόσφαιρα της Ευρώπης,
οπότε δεν μπορώ να πω ότι ανυπομονώ να τελειώσει το ταξίδι.
Γιατί μ' αρέσει πολύ εδώ. Αλήθεια.
Η Σεβίλλη είναι γνωστή ως το Μαργαριτάρι της Ανδαλουσίας,
άρα η Ανδαλουσία είναι το όστρακο.
Θα συνέχιζα, μα δεν θα το κάνω.
Λοιπόν, Χεσούς,
- κατάγεσαι από τη Σεβίλλη; - Από τη Σεβίλλη, ναι.
Βλέπω ότι έχεις ένα σημαιάκι εκεί στο ταμπλό σου.
- Αυτό. - Ναι.
Η σημαία της Μπέτις.
Εδώ στη Σεβίλλη έχουμε δύο μεγάλες ομάδες.
Τη Σεβίλλη και τη Ρεάλ Μπέτις.
Αύριο έχουμε εδώ το μεγάλο τοπικό ντέρμπι.
Αύριο;
Ναι, ο κόσμος τρελαίνεται τελείως.
- Τελείως; - Ναι.
Ωραία.
Δουλεύω στη σόουμπιζνες, ξέρω τι θα πει να τρελαίνονται οι οπαδοί.
Αλλά η τρέλα με το ποδόσφαιρο
ή την μπάλα, όπως τη λένε στην Ευρώπη, είναι το κάτι άλλο.
Ευχαριστώ, Χεσούς.
- Καλή επιτυχία στον αγώνα. - Ευχαριστούμε.
Θα ήθελα να ζήσω κι εγώ αυτό το μεγάλο ντέρμπι.
Κι αν το ντέρμπι είναι μεγάλο, το κατάλυμά μου είναι μεγαλύτερο.
Ξενοδοχείο Alfonso XIII.
Φοβερό.
Με καλωσορίζει ο επικεφαλής υποδοχής, ο Αντόνιο.
Πολύ εντυπωσιακό λόμπι.
Ευχαριστούμε. Να σας ξεναγήσω.
- Υπέροχα. Πάμε. - Εντάξει.
Οι επιρροές από το Μαρόκο, που απέχει μόλις 250 χιλιόμετρα,
είναι εμφανείς στην αρχιτεκτονική,
με αψίδες βγαλμένες απευθείας από την ταινία Καζαμπλάνκα.
Είναι πολύ όμορφα.
Η κατασκευή του ζητήθηκε από τον τελευταίο Ισπανό μονάρχη,
πριν γίνει η χώρα δημοκρατία το 1931.
Ο βασιλιάς ζήτησε να χτιστεί, αλλά έμεινε ποτέ εδώ;
Ναι, πολλές φορές.
Και σας έχουμε ετοιμάσει τη βασιλική σουίτα.
Είμαι ένας κοινός θνητός που μένει σε δωμάτιο για βασιλιά.
Έτσι κερδίζεις τη σφραγίδα έγκρισης του Λέβι.
Κύριε Λέβι, να σας δείξω τη βασιλική σουίτα.
Αμάν.
Μου κάνει.
Εδώ είναι ο Αλφόνσο ο 13ος.
Δεν μπορούσε να μπει μεγαλύτερος πίνακας.
Θες να τον κατεβάσεις, γιατί είναι σαν να σε υποτιμά και να σε κρίνει.
Η υπεροπτική συμπεριφορά δεν σε εκπλήσσει.
Ο Αλφόνσο έγινε βασιλιάς στα 16 του.
Άγρυπνο βλέμμα.
Υπερβολικά.
Αλλά τώρα τα βλέμματα στρέφονται στο ποιος θα νικήσει στο γήπεδο.
Σας αρέσει το ποδόσφαιρο; Αύριο είναι ο καλύτερος αγώνας.
Τα 'μαθα ήδη για τον αγώνα. Ποιον υποστηρίζεις;
Τη Σεβίλλη, φυσικά.
Χαίρομαι που ήρθα τώρα που συμβαίνει αυτό.
Το μεγάλο ντέρμπι μεταξύ Σεβίλλης και Μπέτις
είναι πολύ φανατισμένο.
Δεν ξέρω πολλά από ποδόσφαιρο.
Μπουένος ντίας!
Αλλά καθώς φαίνεται να αποτελεί κοινό τόπο στην Ευρώπη,
κανόνισα να συναντήσω κάποιον
που θα με βοηθήσει να καταλάβω γιατί είναι τόσο σημαντικό στη Σεβίλλη.
Υποστηρίζω την ομάδα της περιοχής μου και καταλαβαίνω το πάθος
που έχουν οι οπαδοί με την ομάδα τους.
Βέβαια, δεν ζωγραφίζω το πρόσωπό μου.
Δεν είμαι τέτοιος οπαδός.
Αλλά σε έναν αγώνα πρωταθλήματος
θα σηκωθώ και θα κάνω μια...
επιδοκιμαστική χειρονομία.
Το 60.000 θέσεων Γήπεδο Μπενίτο Βιγιαμαρίν
είναι η έδρα της Ρεάλ Μπέτις Μπαλομπιέ.
Σαν να είσαι σε παρασκήνια θεάτρου.
Είναι συναρπαστικό να βλέπεις τι γίνεται, πράγματα που δεν βλέπει το πλήθος.
Το γήπεδο χτίστηκε σχεδόν 100 χρόνια πριν
για τους οπαδούς της Μπέτις, που ανήκαν παραδοσιακά στην εργατική τάξη.
Είναι εντυπωσιακό, έτσι;
Αν κάποιοι εδώ θεωρούν το ποδόσφαιρο θρησκεία...
αυτός είναι ο καθεδρικός τους.
Με φαντάζομαι εδώ, για να είμαι ειλικρινής.
Με ένα σορτσάκι, με τους οπαδούς να ζητωκραυγάζουν σαν τρελοί.
Λέβι!
Γιουτζίν!
- Έκτορ! - Τι κάνεις, φίλε μου;
Ο 28χρονος αμυντικός της Ρεάλ Μπέτις Έκτορ Μπεγερίν έχει παίξει σε ομάδες
όπως στην Άρσεναλ και την Μπαρτσελόνα, αλλά και στην Εθνική Ισπανίας.
Παίζεις, λέει.
Και τώρα θα παίξει μονό με τον υποφαινόμενο.
- Τι γίνεται; Καλώς ήρθες στη Σεβίλλη. - Καλά. Ευχαριστώ πολύ.
Για φαντάσου,
ήρθα ακριβώς τη μέρα του μεγάλου αγώνα.
Γιατί υπάρχει τέτοιος φανατισμός;
Όλοι είναι ή Μπέτις ή Σεβίλλη.
Και μέσα στην ίδια οικογένεια υποστηρίζουν άλλες ομάδες
και μισιούνται τη μέρα του αγώνα, αλλά φιλιώνουν πάλι μετά.
- Έτσι είναι. - Έτσι είναι.
Έχεις ξαναπαίξει ποδόσφαιρο;
Όχι.
Γιατί σκέφτομαι, μιας και είμαστε εδώ,
μήπως να χτυπήσουμε κάνα πεναλτάκι;
Ενδιαφέρον θα είχε.
Απλώς κλοτσάς την μπάλα. Πόσο δύσκολο να είναι;
- Την έχω στην τσάντα. Τη φέρνω. - Εντάξει.
Θα ρίξω σουτάκια με τον Έκτορ.
Ανάλογα πώς θα πάει, μπορεί να με καλέσει να παίξω στον αγώνα.
Φοράς 44, μου είπαν.
Ναι, η μπάλα είναι στρογγυλή.
Όχι όπως στις ΗΠΑ.
Γιατί το λέτε ποδόσφαιρο; Εδώ έχουμε πόδια και μπάλα.
Εκεί δεν είναι ακριβώς έτσι. Γιατί...
Ναι, το ξέρω. Θα 'πρεπε να το λένε πετόσφαιρο.
Εντάξει. Πήγαινε στο τέρμα. Κάτσε να φορέσω αυτά.
Τι τέλειο δώρο.
Ασχολούμαι σοβαρά με το ποδόσφαιρο.
Ναι.
Αρχικά, πώς πανηγυρίζεις αν σκοράρεις;
Ναι. Λοιπόν...
- Έχεις κάποια χορευτική φιγούρα; - Όχι.
Φαντάσου ότι είναι ο αντίπαλος και θες να πεις "Δείτε τι έκανα".
Θα έβαζα το χέρι στη μέση και θα έκανα έτσι.
Δεν ξέρω τι θα πει αυτό, αλλά είναι ωραίο. Θα το κλέψω.
- Έτοιμος; - Ναι.
- Θα το βγάλεις; Εντάξει. - Μη σου το κάνω πολύ εύκολο.
Αν σκοράρεις, κερδίζεις. Αν αστοχήσεις, χάνεις.
Περίμενες αυτήν τη στιγμή όλη σου τη ζωή.
Έχεις και ειδικό πανηγυρισμό.
Εντάξει.
- Βλέπεις; - Ναι, καλό ήταν.
- Το πρώτο σου γκολ είναι; - Ναι.
- Πώς νιώθεις; - Πολύ ωραία.
Δεν περίμενα να τη φτάσω στα δίχτυα.
Θέλω να σου δώσω κάτι.
Επειδή
δεν πας σε αγώνα...
Θεέ μου.
- Θεέ μου. - χωρίς τη φανέλα της Μπέτις.
ΓΙΟΥΤΖΙΝ ΛΕΒΙ
Είναι καταπληκτική. Για έλα εδώ.
Ευχαριστώ.
- Τώρα είσαι σωστός οπαδός της Μπέτις. - Ευχαριστώ.
Πραγματικά εντυπωσιακό. Κανονικός σούπερσταρ.
Κι αν σκοράρεις, περιμένω...
Φαντάζεστε να σκοράρει και να πει άηχα "Ευχαριστώ, Γιουτζίν".
Θα ήταν το κάτι άλλο.
Η ποδοσφαιρική κόντρα στη Σεβίλλη κρατά πολλά χρόνια,
αλλά δεν είναι ο μόνος διχασμός που έζησε η 2.000 ετών πόλη.
Θα ήταν παράλειψη εκ μέρους μου να μην την εξερευνήσω περαιτέρω.
- Χοσέ. - Γιουτζίν.
- Καλώς ήρθες στη Σεβίλλη. - Ευχαριστώ.
Ένας τοπικός ξεναγός, ο Χοσέ, προσφέρθηκε να μου δείξει τα αξιοθέατα.
Βρίσκεσαι στην παλιότερη συνοικία της Σεβίλλης.
Αυτός είναι ο μεγαλύτερος γοτθικός καθεδρικός του κόσμου.
Είναι πολύ όμορφος.
Απ' ό,τι φαίνεται, η Σεβίλλη είχε ταραχώδη ιστορία.
Παλιά ήταν τέμενος
- και μετά έγινε καθεδρικός. - Μάλιστα.
Το 711 μ.Χ. οι Μαυριτανοί της Β. Αφρικής πήραν την πόλη από τους Ρωμαίους.
- Θεέ μου. Δες εδώ. - Πρόσεχε.
Οι Μαυριτανοί εκδιώχθηκαν από τους χριστιανούς.
Βλέπετε; Ταραχώδης.
Ξέρεις πάρα πολλά για τον τόπο.
Επειδή οι γονείς μου γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στη Σεβίλλη.
Εγώ μεγάλωσα στο Μόντρεαλ.
Για φαντάσου. Έχουμε μια καναδέζικη πινελιά εδώ.
- Ναι... - Τι έκανες στον Καναδά;
Μακιγιάζ και μαλλιά, δούλευα στον κινηματογράφο.
Δεν μπορώ να γλιτώσω από τη σόουμπιζνες.
Είναι παντού. Είναι εδώ.
Είναι γεγονός πως ο πρώην μακιγέρ Χοσέ ξέρει καλά την πόλη. Εκ βάθρων.
Η περίφημη γέφυρα Τριάνα
που χωρίζει τη Σεβίλλη και την περιοχή της Τριάνα.
Είναι μια γειτονιά, αλλά ο κόσμος εκεί νομίζει ότι είναι άλλη πόλη.
Σαν τη Νέα Υόρκη και το Μπρούκλιν.
Νομίζω ότι κάποτε οι κάτοικοι του Μανχάταν έβλεπαν υποτιμητικά το Μπρούκλιν.
Νομίζω ότι το ίδιο συμβαίνει κι εδώ.
Καθώς διασχίζουμε τη γέφυρα, βλέπουμε έναν στόλο από σκάφη.
Σαν την Ισπανική Αρμάδα, αλλά μικρότερα και χωρίς κανόνια.
Ο κόσμος ουρλιάζει. Να τοι.
Έχουμε τη ρεγκάτα.
Είναι οι ομάδες κωπηλασίας της Σεβίλλης και της Μπέτις.
Να τοι. Για δες.
Πρόκειται για έντονη κόντρα.
Ναι. Είναι.
Καταπληκτικό. Ανυπομονούν να σκίσουν ο ένας τον άλλο.
- Πες μου για την Τριάνα. - Ήταν εργατούπολη.
Φημίζεται για τους ταυρομάχους, τους χορευτές φλαμένκο, τους αθίγγανους.
Το φλαμένκο ξεκίνησε από την εργατική τάξη.
- Έτσι είναι; - Ναι. Ακριβώς.
Αναμειγνύοντας όλες τις κουλτούρες.
Απ' ό,τι ακούω, γίνεται περισσότερος σαματάς εδώ.
Οι ακατάδεκτοι είναι από κει.
Αλλά εγώ θα αράξω από δω.
Δεν φημίζομαι για την εξωστρέφειά μου,
αλλά έχοντας ήδη ερωτευτεί το ποδόσφαιρο,
είμαι έτοιμος να αφεθώ στο άλλο μεγάλο πάθος της Σεβίλλης.
Ας χορέψουμε φλαμένκο.
Το φλαμένκο έχει τις ρίζες του στις παραδόσεις των Ρομά.
Είναι φλογερό, συναισθηματικό κι εκρηκτικό.
Ίσως πρέπει να προειδοποιήσω τον Χοσέ ότι δεν το έχουμε αυτό στον Καναδά.
Το πάθος μας εκεί φτάνει μέχρι τον Μπίμπερ.
Έτοιμος να δεις την πρώτη σου παράσταση φλαμένκο;
- Ναι. Ανυπομονώ. - Ναι;
Αν το νιώσεις, μπορείς να φωνάξεις...
Ελπίζω να μη φωνάζω μόνο εγώ.
- Θα ήταν... - Θα το κάνουν κι αυτοί.
Δεν θα ήταν καλό. Έτσι;
Μόνο ένας να φωνάζει.
Την πρώτη φορά που κοπάνησε το πόδι, πετάχτηκα από τη θέση μου.
Με τρόμαξε.
Δεν ήξερα ότι είναι τόσο έντονο.
Σε φέρνουν σε μια κατάσταση που σε πλημμυρίζουν
το πάθος κι ο ενθουσιασμός ως θεατή.
Θέλει ταλέντο αυτό.
Υποθέτω, δηλαδή. Μπορεί να είναι φρικτοί.
Μπορεί να είναι άθλιοι, δεν θα το καταλάβαινα. Δεν έχω ξαναδεί.
Μπράβο.
Μιας και λέμε για πράγματα που δεν έχω ξαναδεί...
Είναι η μέρα του μεγάλου αγώνα.
Μπέτις εναντίον Σεβίλλης.
Θα υποστηρίξω τον Έκτορ και την Μπέτις.
Πράσινος ως το κόκαλο.
Πάνω από 200 εκατομμύρια Ευρωπαίοι πήγαν σε αγώνα ποδοσφαίρου πέρυσι.
Είναι κάτι με το οποίο παθιάζεται όλη η ήπειρος.
Καθώς συγκεντρώνονται οι οπαδοί, μυρίζεις τον ηλεκτρισμό στην ατμόσφαιρα.
Ελπίζω, δηλαδή, να είναι αυτό.
Η πόλη έχει τρελαθεί.
Υπάρχει έφιππη αστυνομία. Ετοιμάζονται για κάτι.
Με κάλεσε στο γήπεδο της Μπέτις η αθλητική σχολιάστρια Σέμρα.
- Γεια σου. - Σέμρα!
Θέλει να με μυήσει στην ένταση του μεγάλου ντέρμπι.
- Σε χαιρέτησα στα ισπανικά. - Ωραία.
Χαίρομαι πολύ που θα το βιώσεις.
Είναι πραγματικά η σημαντικότερη μέρα της χρονιάς στη Σεβίλλη.
- Διάλεξες τη σωστή μέρα. - Και ήρθα.
Τι γίνεται εδώ;
Οι οπαδοί της Μπέτις έρχονται να πάρουν τα εισιτήριά τους
και τους συνοδεύει η αστυνομία
μέχρι το στάδιο, που είναι δύο χιλιόμετρα μακριά.
Ετοιμάσου. Έρχονται.
Έρχονται. Κάντε πίσω.
Πώς σου φαίνεται; Τέλειο, έτσι;
Είναι τρελό.
Πολύς κόσμος υπερβολικά πωρωμένος με έναν κοινό στόχο.
Τη νίκη. Εναντίον της Σεβίλλης.
Ξαφνικά, κι άλλη έκρηξη ενθουσιασμού.
Όλοι αυτοί οι οπαδοί τρέχουν για να δουν τους παίκτες
στο λεωφορείο που πάει στο γήπεδο.
Δυνατό ήταν αυτό.
Δύσκολα βρίσκεις εισιτήρια για το ντέρμπι,
ακόμα κι αν είσαι παλιός οπαδός της Μπέτις, σαν εμένα.
Θα δούμε τον αγώνα στο μπαρ ενός άλλου οπαδού, που λέγεται πένια.
Ναι!
Ιδρύθηκε το 1927
και είναι ιδανικό μέρος για να μοστράρω τη νέα φανέλα μου.
Πάμε!
Εντάξει. Πάμε.
Αυτή η ιστορική κόντρα κρατάει 117 χρόνια.
Είναι ένας αγώνας που η Μπέτις κι ο φίλος μου ο Έκτορ...
θέλουν να κερδίσουν.
- Να ο Έκτορ! - Ο δικός σου.
Έκτορ! Ναι!
Ο φίλος σου!
Ναι!
Μπεγερίν!
Και πάνω που νόμιζα ότι καλύτερα δεν γινόταν...
Να τος!
Είδατε τι έκανε;
Έδειξε.
Εγώ του έμαθα τη φιγούρα.
Έκανε όντως τη φιγούρα μου όταν έβαλε γκολ.
Κατάλαβες;
Ο γλυκούλης.
- Ακυρώθηκε. - Ακυρώθηκε;
Ας πιούμε και σ' αυτό, δεν πειράζει.
Το γκολ του Έκτορ ακυρώθηκε ως οφσάιντ.
Αλλά ο ενθουσιασμός μόλις άρχισε.
Και πριν το καταλάβω, η καναδέζικη εγκράτειά μου είχε κάνει φτερά.
Ναι!
Πάμε!
Πετάχτηκα και φώναξα όταν μπήκε το γκολ.
Κόλλαγα το χέρι με ανθρώπους που δεν ήξερα,
όπως θα έκανα σε αγώνα των Μπλου Τζέι.
Ίσως εκείνη τη στιγμή χάθηκα μέσα στον ενθουσιασμό του αγώνα.
Αλλά ξέρω από πικρή εμπειρία ότι ο αθλητισμός είναι άκαρδος.
Όχι!
Αυτό επιβεβαιώθηκε.
Ισοπαλία.
Μπέτις!
Ήταν πολύ καλύτερο παιχνίδι απ' ό,τι περίμενα.
Μπράβο. Έπρεπε να κερδίσουμε.
Θα γίνω οπαδός της Μπέτις στο ποδόσφαιρο.
Θα θυμάμαι με αγάπη αυτήν τη βραδιά όταν επιστρέψω στην πατρίδα.
Κάτι που δεν αργεί, μιας κι είναι η τελευταία νύχτα μου εδώ,
προτού ταξιδέψω πιο νότια.
Είναι μια πόλη γεμάτη φλόγα.
Παθιάζονται με το φλαμένκο και με το ποδόσφαιρο.
Δίνουν όλη τους την ψυχή σε κάτι. Αυτό είναι το κοινό χαρακτηριστικό.
Πριν φύγω για την ακτή στο νοτιότερο άκρο της Ευρώπης,
έχω μια τελευταία στάση στο ταξίδι μου.
Και για κάποιον που κάποτε ήταν, όπως ίσως θυμάστε,
ένας πολύ απρόθυμος ταξιδιώτης,
είναι καινούργιο για μένα να νιώθω τέτοιο ενθουσιασμό.
Ψάχνω την αποβάθρα 12.
Αν κι ακόμα χάνομαι σχετικά εύκολα.
Αγαπώ πολύ τα τρένα. Δεν ταξιδεύω συχνά με τρένο.
Βέβαια, δεν είναι όπως παλιά.
Πρόκειται για σημείο καμπής για μένα,
αλλά αρχίζω να απολαμβάνω και το ταξίδι και τον προορισμό.
Λίγες ώρες μακριά, στα βουνά της Μάλαγα,
είναι ένα από τα αξιοθέατα της Ανδαλουσίας που δεν πρέπει να χάσεις.
Μα για να το απολαύσω,
θα πρέπει να ανακαλύψω πόσο περιπετειώδης έχω γίνει στ' αλήθεια.
Το Μονοπάτι του Βασιλιά. Λένε πως έχει απίστευτη θέα.
Αξίζει να πας τόσο μακριά με το τρένο. Είναι ωραίος τρόπος να φτάσεις εκεί.
Το Ελ Καμινίτο ντελ Ρέι, όπως είναι γνωστό εδώ,
είναι από τα πιο δημοφιλή αξιοθέατα της Ισπανίας.
Πάνω από 300.000 επισκέπτες έρχονται κάθε χρόνο να δοκιμάσουν το κουράγιο τους
και να διασχίσουν το φαράγγι σε ύψος 700 μέτρων
για να δουν μια από τις ωραιότερες θέες στη χώρα.
Μ' αρέσει το κράνος. Δεν νιώθω πολύ καλά τώρα.
Ελπίζω να αξίζει η θέα.
Είναι αργά να κάνω μεταβολή;
Ρωτάω επειδή το μονοπάτι έχει σχεδόν οκτώ χιλιόμετρα μήκος,
αλλά μόνο ένα μέτρο πλάτος.
Αμάν. Εντάξει.
Μόνο μην κοιτάς κάτω, μέσα από τις σανίδες.
Εντάξει.
Αρχικά, το μονοπάτι χτίστηκε για να πηγαίνουν οι εργάτες
στις δύο υδροηλεκτρικές εγκαταστάσεις.
Θεέ μου.
Πριν ανακαινιστεί, ήταν γνωστό ως το πιο επικίνδυνο μονοπάτι της Γης.
Ό,τι ανακαίνιση κι αν έκαναν, προσεύχομαι να ήταν καλή.
Με το πρώτο "κρακ" που θα ακούσω γυρνάω πίσω.
Σίγουρα η θέα θα είναι ανεπανάληπτη
και μια μέρα ελπίζω να καταφέρω να τη δω.
Το μυστικό είναι να μην κοιτάς κάτω.
Αλλά τελικά, και το να κοιτάς μπροστά δεν είναι ευκολάκι.
Θεέ μου.
Κοντεύω να φτάσω σε εκείνο το παρατηρητήριο.
Ο μόνος τρόπος είναι από αυτήν τη γέφυρα με τη διάτρητη σχάρα για δάπεδο.
Βασικά, τρέμω τι έχει από κάτω. Κατάλαβες;
Πριν δύο χρόνια, ούτε πεθαμένος δεν θα το έκανα αυτό.
Αφού αντιμετώπισα τον φόβο μου και πέρασα την κρεμαστή γέφυρα
στην Κόστα Ρίκα πέρυσι, δεν τρέμω πια τα ύψη.
Κι αν το πιστέψατε, μπράβο σας.
Θεέ μου.
Ειλικρινά, όταν πρωτοείδα τη γέφυρα,
το "όχι" κρεμόταν στην άκρη της γλώσσας μου.
Είναι δοκιμασία για μένα.
Αν είχα ελεύθερο χέρι, θα μου χτυπούσα την πλάτη.
Αλλά τώρα κρατιέμαι και με τα δύο.
Μου έχουν πει ότι η πλατφόρμα προσφέρει από τις καλύτερες θέες της Ανδαλουσίας.
Θεέ μου.
Να τη.
Αυτό που δεν μου είπαν είναι πως το δάπεδο είναι διάφανο.
Όλα καλά.
Ναι.
Εσένα σ' αρέσει;
Καλά, δεν θα πατήσω στο γυάλινο δάπεδο, αλλά είναι η καλύτερη θέα που έχω δει.
Πάει, το 'κανα κι αυτό.
Έγινε.
Ας δούμε τι έπεται.
Εντάξει. Πάμε.
Δείτε με. Χωρίς χέρια.
Είναι σωστό να πούμε πως ο παλιός εαυτός μου δεν θα σκεφτόταν καν
να διασχίσει έναν απότομο γκρεμό, πόσο μάλλον μια ήπειρο.
Και παρόλο που συνεχίζω να είμαι προσεκτικός, δεν ήμουν πάντα έτσι.
Ως παιδί, ταξίδευα με τρένο και μου άρεσε πολύ.
Ήμουν περίπου οκτώ ετών, πήγα στη Νέα Υόρκη, θυμάμαι.
Από τη γενέτειρά μου, το Χάμιλτον, και ήταν συναρπαστικό.
Θα το θυμάμαι πάντα.
Κάπου περνώντας τα χρόνια, έχασα αυτήν την αίσθηση της περιπέτειας.
Αλλά κάτι έχει η Ευρώπη που μου αποκαθιστά την αυτοπεποίθηση της νεότητας.
Ελπίζω μόνο να πηγαίνω σωστά.
Έχοντας ξεκινήσει από τη βόρεια άκρη της ηπείρου,
κατηφόρισα μέχρι την τελευταία στάση του ταξιδιού μου.
Την παραθαλάσσια πόλη της Ταρίφα, το νοτιότερο άκρο της ηπειρωτικής Ευρώπης.
Νιώθω άλλος άνθρωπος. Και δεν το παρατήρησα μόνο εγώ.
Νιώθω ότι ξαναγεννήθηκα στα 76 μου.
Η γυναίκα μου, η Ντεμπ, πιστεύει πως ίσως είναι ό,τι καλύτερο μου έχει συμβεί.
Μετά τη γνωριμία μας.
Και πάλι οι Ρωμαίοι ίδρυσαν την Ταρίφα τον πρώτο αιώνα.
Λογικό. Η πόλη βρίσκεται σε ένα μοναδικό σύνορο.
Είναι καταπληκτικό.
Το λέει εδώ.
Η Μεσόγειος.
Ο Ατλαντικός.
Έχοντας φτάσει τόσο μακριά, το μόνο που με χωρίζει από την Αφρική
είναι οκτώ μίλια θάλασσα.
- Καθίστε. - Θαυμάσια.
Θα είναι φανταστικά.
Δεν αντέχω να μη δω από λίγο πιο κοντά.
Ωραία μέρα έχει. Ωραία μέρα για θάλασσα.
Στην ελληνική μυθολογία, οι Ηράκλειες Στήλες,
που σήμερα είναι ο Βράχος του Γιβραλτάρ και το Μόντε Άτσο στο Μαρόκο,
θεωρούνταν η άκρη του γνωστού κόσμου.
Να η Αφρική. Εκεί.
Είναι πάρα πολύ κοντά.
Για να είμαι ειλικρινής, δεν το πιστεύω πού είμαι.
Ως αποκορύφωμα του ταξιδιού μου, η Ευρώπη μού φυλά μια τελευταία έκπληξη.
Να τες.
Ευθεία μπροστά.
Ένα κοπάδι μαυροδέλφινα.
Εκεί. Εκεί ακριβώς.
Φοβερό.
Πλησίασε.
Το ακούτε;
Έπιασαν κουβέντα δίπλα στο σκάφος.
Νομίζω ότι με αναγνώρισαν από κάπου.
Δεν ξέρω.
Το American Pie έκανε μεγάλη επιτυχία στην Ευρώπη.
Ήταν δημοφιλής ταινία. Θέλω να πω, μπορεί να την είδαν.
Απίστευτο.
Δεν είναι όπως στο Οντάριο.
Σίγουρα.
Πριν ξεκινήσω αυτό το ταξίδι,
η Ευρώπη που ήξερα ήταν οι μεγάλες πόλεις, το Παρίσι, το Λονδίνο κι η Ρώμη.
Ναι.
Λες και πετάχτηκαν να πουν "αντίο".
Αλλά έχοντας αποφασίσει να βγω έξω από τα γνωστά μονοπάτια.
και να αγκαλιάσω την άλλοτε κοιμισμένη περιπετειώδη φύση μου...
Δείτε.
ο χρόνος που πέρασα στην Ευρώπη δεν μου έδωσε μόνο αναμνήσεις.
Με έκανε πιο πλούσιο, πέρα από κάθε προσδοκία.
Δεν νομίζω ότι θα ανοιγόμουν τόσο πολύ κανονικά.
Είναι ωραίο να ξανοίγεσαι.
Είναι ωραίο να κυκλοφορείς, αντί να βλέπεις ένα μόνο μέρος.
Δεν είσαι ποτέ πολύ μεγάλος για να γνωρίσεις τον κόσμο
στον οποίο ζεις.
Το παλεύω.
Οπότε, ποιος ξέρει; Μπορεί να έχω κι άλλα ταξίδια μπροστά μου.
Υποτιτλισμός: Άννυ Ζερβού