Mówi się, że podróże to życie.
Może i tak, o ile dzień na lotnisku nie wyssie z ciebie resztek życia.
Gdzie indziej kazano by ci zjawić się z dwugodzinnym zapasem...
tylko po to, byś prawie spóźnił się o dwie godziny?
Mimo to sądzę, że zeszłoroczne podróże całkiem mi służyły.
Poszerzyły moją perspektywę.
Do pewnego stopnia.
Pora na coś, co jest podobno obowiązkiem
każdego szanującego się podróżnika.
Zaliczam Europę.
No dobrze. Gdzie dokładnie jesteśmy?
Przemierzę ten kontynent...
wzdłuż i wszerz.
Zboczę z utartych ścieżek, by odkryć ukryte skarby...
Widzicie to?
...i przyjmę z otwartymi ramionami kiełkującego we mnie ducha przygody.
Patrzcie. Bez trzymanki.
Są tuż obok. Co to, ukłon?
Będę rozwijał swoje kubki smakowe...
O rany, ależ to było dobre.
Winogrona gotowe.
Spróbuję też żyć jak miejscowy.
Witaj w moim miasteczku.
To niesamowite.
Właśnie uratowałem ci życie. Zapamiętaj mnie.
Pakuję obawy na dno walizki...
Zbliżają się.
Nie wiesz, co zrobi ciało w sytuacji skrajnego przerażenia.
Chyba od dziecka nie robiłem niczego takiego.
...i zaraz wypowiem słowa, których nigdy nie wypowiedziałem.
Gotowy do startu.
EUGENE LEVY: NIEOCHOCZY PODRÓŻNIK
EUROPA
Mówi się, że długa podróż rozpoczyna się od pojedynczego kroku.
A w moim przypadku: od pojedynczego kroku i lekkiego kuksańca.
Tak czy inaczej sprowadziła mnie tutaj, do mojego ostatniego celu w Europie.
Do Hiszpanii.
HISZPANIA
Szczerze mówiąc, niewiele wiem o Hiszpanii.
Hiszpańska inkwizycja nie była dobrą rzeczą.
Hiszpański omlet jest za to dobrą rzeczą.
No dobrze.
Stan mojej wiedzy o tym kraju nie jest powodem do radości.
Ale całkiem podoba mi się fakt, że dotarłem aż do Sewilli.
Nie jestem pierwszym nieustraszonym odkrywcą, który tu dotarł.
Podążam śladami Krzysztofa Kolumba.
Jego grobowiec znajduje się w tutejszej katedrze.
Ja za to czuję w sobie więcej życia niż kiedykolwiek.
Sprowadziłem swój fanklub.
Zawsze ze mną podróżują, choć rzadko ich widujecie.
Cześć.
Zaraz będę.
Pan Levy. Dzień dobry.
- Gracias. - Witam na pokładzie.
Rozpocząłem tę wyprawę na północy Szwecji.
Odhaczyłem sześć krajów w drodze do Sewilli,
położonej w regionie Andaluzji.
Spędzę tu kilka dni, a potem ruszę na najdalej wysunięty na południe
kraniec kontynentu europejskiego.
Jestem zachwycony atmosferą w Europie,
więc wcale nie czekam na koniec tej podróży.
Bardzo mi się tu podoba. Naprawdę.
Sewilla nazywana jest Perłą Andaluzji,
co chyba oznacza, że Andaluzja jest ostrygą.
Mógłbym mówić dalej, ale nie zrobię tego.
A więc, Jesús,
- zakładam, że jesteś z Sewilli? - Z Sewilli, tak.
Zauważyłem, że masz tam na desce rozdzielczej małą flagę.
- Ach, to. - Tak.
To flaga Betis.
W Sewilli mamy dwie główne drużyny.
Sevilla FC i Real Betis.
Jutro mamy w mieście Gran Derbi.
Jutro?
Tak, ludziom totalnie odwala.
- Totalnie? - Tak.
No dobrze.
Pracuję w show-biznesie, więc wiem co nieco o szaleństwie fanów.
Ale ta obsesja na punkcie piłki nożnej
czy futbolu, jak się ją nazywa w Europie, to zupełnie inny poziom.
Dziękuję, Jesús.
- I powodzenia na meczu. - Dziękuję.
Sam chętnie doświadczę El Gran Derbi.
Miejsce, w którym się zatrzymam, ma jeszcze większy rozmach.
Hotel Alfonso XIII.
O rety.
Wita mnie główny konsjerż, Antonio.
To dość widowiskowe lobby, prawda?
Dziękuję. Oprowadzę pana.
- Cudownie. Chodźmy. - Dobrze.
Wpływy Maroka, które dzieli od Sewilli zaledwie około 250 kilometrów,
wyraźnie odcisnęły się na architekturze hotelu,
którego sklepione łuki są jak wyjęte z filmu Casablanca.
To naprawdę przepiękne.
Budynek ten wzniesiono na zlecenie ostatniego króla Hiszpanii
przed przekształceniem kraju w republikę w 1931 roku.
Król kazał zbudować to miejsce, ale czy kiedykolwiek się tu zatrzymywał?
Tak, wielokrotnie.
I przygotowaliśmy dla pana apartament królewski.
Jestem zwykłym plebejuszem, który nocuje w pokoju godnym króla.
Właśnie tak zyskuje się aprobatę Levy'ego.
Oto apartament królewski.
O rety.
Zadowolę się nim.
A oto Alfons XIII.
Większy by się nie zmieścił?
Miałoby się ochotę to zdjąć,
bo patrzy na mnie z góry i mnie ocenia.
Ta wyniosła postawa nie jest zaskoczeniem.
Alfons został królem w wieku zaledwie szesnastu lat.
Czujne spojrzenie, prawda?
Zbyt czujne.
Ale chwilowo wszyscy skupiają się na tym, kto sięgnie po koronę na boisku.
Lubi pan futbol?
Jutro mamy świetny mecz.
Słyszałem już o meczu.
Komu pan kibicuje?
Oczywiście Sevilli.
Cieszę się, że jestem tu w tym czasie.
Wielkie derby między Sevillą a Betis
to poważna sprawa.
Nie znam się zbyt dobrze na piłce nożnej.
Buenos días!
Ale jako że futbol wydaje się wspólnym językiem Europy,
umówiłem się z kimś,
kto wyjaśni mi, dlaczego to wydarzenie jest takie ważne w Sewilli.
Śledzę poczynania mojej lokalnej drużyny i rozumiem tę pasję,
z jaką kibice podchodzą do rozgrywek.
Ale nie maluję sobie twarzy.
Nie jestem jednym z tych kibiców.
Ale podczas mistrzostw
wstanę i pokażę im...
No wiecie, kciuk w górę.
Stadion Benito Villamarín ma 60 000 miejsc
i należy do drużyny Real Betis Balompié.
To jak kulisy teatru.
To całkiem ekscytujące: mogę zobaczyć to, czego kibice zwykle nie widzą.
Stadium zbudowano prawie sto lat temu
dla tradycyjnie wywodzących się z klasy robotniczej kibiców Betis.
To jest coś, prawda?
Jeśli niektórzy uważają tu piłkę nożną za religię,
to to jest ich katedra.
Szczerzę mówiąc, widzę się w tym miejscu.
W krótkich spodenkach,
z szaleńczo wiwatującymi kibicami.
Levy! Levy!
Eugene!
- Héctor! - Jak się masz, stary?
Obrońca Real Betis, 28-letni Héctor Bellerín, grał dla wielkich klubów,
takich jak Arsenal i Barcelona, był też w hiszpańskiej reprezentacji.
Ponoć umiesz grać.
A teraz zagra jeden na jeden z moją skromną osobą.
- Co u ciebie? Witaj w Sewilli. - Świetnie.
Wielkie dzięki.
Co ty na to, że...
Przyjechałem tu dokładnie w momencie, kiedy czeka was wielki mecz.
Czemu to taki emocjonujący czas?
Każdy kibicuje albo Betis, albo Sevilli.
Nawet rodziny są podzielone. Krewni kibicują różnym drużynom
i nienawidzą się tego dnia, a potem znów się kochają.
- To ten mecz. - To ten mecz.
Grałeś już w piłkę nożną?
Och, nie.
Myślę, że skoro już tu jesteśmy,
powinniśmy postrzelać karne, co myślisz?
To by było coś.
To tylko kopanie piłki. To nie może być aż tak trudne. Co ty na to?
- Mam piłkę w torbie. Pójdę po nią. - Dobra.
Pokopię piłkę z Héctorem.
Jeśli dobrze mi pójdzie, może wezwie mnie do pomocy podczas wielkiego meczu.
Podobno nosisz rozmiar 44.
- O rany. - Tak.
W naszym futbolu piłka jest okrągła.
Nie tak jak w Stanach.
Nie wiem, czemu nazywacie to futbolem,
bo to tutaj jest stopa i piłka.
A tam nie do końca tam jest.
Tak, wiem. Powinni to nazywać piłką rzucaną.
No dobrze. Stawaj na bramce, a ja włożę buty.
Co za wspaniały prezent.
Wchodzę w piłkę nożną pełną parą.
Tak.
Po pierwsze jaką wybierzesz sobie cieszynkę?
Ach, no tak. Cóż...
Masz swój krok taneczny?
Nie.
Wyobraź sobie, że to twój przeciwnik, a ty chcesz powiedzieć:
„Patrz, co zrobiłem”. Rozumiesz?
Położyłbym rękę na biodrze i zrobiłbym tak.
Nie do końca wiem, co to znaczy, ale wygląda to całkiem fajnie. Przejmę to.
- Jesteś gotów? - Tak.
- Rozbierasz się? Okej. - No wiesz,
nie chcę ci zanadto ułatwiać zadania.
Jeśli trafisz, wygrywasz. Jeśli spudłujesz, przegrywasz.
Czekałeś na tę chwilę przez całe życie.
Masz już nawet cieszynkę.
Dobra.
- Widzisz? - To było dobre.
- To twój pierwszy gol? - Pierwszy.
- Jakie to uczucie? - Całkiem przyjemne.
Nie przypuszczałem, że piłka dotrze do siatki.
Muszę ci coś dać.
Bo przecież...
...nie możesz iść na mecz...
O Boże.
- O mój Boże. - ...bez koszulki Betis.
O rany.
To jest coś. Chodź tu.
Dziękuję.
Jesteś prawdziwym kibicem Betis, przyjacielu.
Dziękuję.
Byłem wspaniały. Prawdziwa gwiazda.
A jeśli strzelisz gola, liczę na to...
A jeśli strzeli gola i powie bezgłośnie: „Dzięki, Eugene”?
To by było coś.
Rywalizacja piłkarska ma w Sewilli długą historię,
ale to nie jedyny podział, z jakim mierzyło się to liczące 2000 lat miasto.
Powinienem wykorzystać tę okazję i lepiej je poznać.
- José. - Eugene.
- Witaj w Sewilli. - Dziękuję.
Miejscowy przewodnik José zaproponował, że pokaże mi tutejsze atrakcje.
Jesteś w tej chwili w najstarszej dzielnicy Sewilli.
A to jedna z największych katedr gotyckich na świecie.
Jest naprawdę przepiękna.
Okazuje się jednak, że Sewilla ma burzliwą historię.
To był dawniej meczet.
- Został przekształcony w katedrę. - Okej.
W 711 roku Maurowie z północnej Afryki odbili miasto Rzymianom.
- O rany. - Uważaj na konie.
Maurowie zostali następnie wypchnięci przez chrześcijan.
Widzicie? Burzliwa historia.
Dużo wiesz o tym miejscu.
To dlatego, że moi rodzice urodzili się i wychowali w Sewilli.
A ja wychowałem się w Montrealu.
To dopiero coś. Odrobina Kanady w takim miejscu.
- Tak, to... - I co robiłeś w Kanadzie?
Byłem fryzjerem i makijażystą, pracowałem w branży filmowej.
Nie da się uciec przed show-biznesem.
Jest wszędzie. Jest właśnie tutaj.
Nie ma wątpliwości, że były makijażysta José
zna to miasto aż do fundamentów.
To słynny most Triana,
który oddziela Sewillę od Triany.
Triana to dzielnica, ale jej mieszkańcy uważają ją za odrębne miasto.
To jak z Nowym Jorkiem i Brooklynem.
W pewnym momencie mieszkańcy Manhattanu patrzyli z góry na mieszkańców Brooklynu.
Wyczuwam tu podobną atmosferę.
Przechodząc przez most, widzimy całą flotę.
To jak hiszpańska Armada, tyle że mniejsza i pozbawiona armat.
Ludzie krzyczą. Oto oni.
Mamy regaty.
Tym razem walczą ze sobą osady wioślarskie Sevilli i Betis.
Oto i oni. Spójrz.
To intensywna rywalizacja.
Tak. Owszem.
To niesamowite. Marzą o tym, żeby skoczyć sobie do gardeł.
- Opowiedz mi o Trianie. - Była miasteczkiem robotniczym.
Słynie z torreadorów, tancerzy flamenco, Romów.
Flamenco wywodzi się zatem z klasy robotniczej.
- Zgadza się? - Tak jest.
I z mieszanki kultur.
Z tego, co rozumiem, więcej ognia jest po tej stronie.
Przemądrzałe mądrale są po tamtej stronie.
Ale ja posiedzę sobie tutaj.
Nie słynę z tego, że mam serce na dłoni,
ale jako że zdążyłem już pokochać piłkę nożną,
chętnie dam się uwieść drugiej wielkiej pasji Sewilli.
Zatańczmy flamenco.
Flamenco jest zakorzenione w ludowych tradycjach Romów.
Jest pełne ognia, emocjonalne i wybuchowe.
Będę musiał ostrzec Joségo, że nie miewamy takich emocji w Kanadzie.
Największą pasję wywołuje w nas Bieber.
Jesteś gotów na swój pierwszy pokaz flamenco?
Tak. Jestem podekscytowany.
Gdybyś miał ochotę, możesz zawołać: „Olé! Vamos!”.
Mam nadzieję, że nie będę jedyny.
- To by było... - Oni też będą to robić.
To nie byłoby dobre, prawda?
Gdyby „olé” wołała tylko jedna osoba.
Kiedy po raz pierwszy uderzyła stopą w scenę, aż podskoczyłem.
Wystraszyłem się.
Vamos!
Nie wiedziałem, że to jest takie intensywne.
Umieszczają cię w przestrzeni, która rozbudza w tobie
pasję i podekscytowanie, kiedy siedzisz na widowni.
I to jest właśnie talent.
Olé!
Tak przypuszczam. Równie dobrze mogliby być beznadziejni.
Nie zorientowałbym się, nawet gdyby byli fatalni.
Pierwszy raz widzę flamenco.
Brawo.
A skoro mowa o rzeczach, których nigdy nie widziałem...
Nadszedł ranek w dniu wielkiego meczu.
Betis kontra Sevilla.
Sprzyjam Héctorowi i Betis.
Zielony na wskroś.
W zeszłym sezonie ponad 200 mln Europejczyków było na meczu piłkarskim.
To istotnie jedna z największych pasji na kontynencie.
Kibice się gromadzą,
a w powietrzu czuć nerwowe podekscytowanie.
Mam nadzieję, że to nerwowe podekscytowanie.
To miasto szaleje.
Jest tu konna policja. Przygotowują się na coś.
Zostałem zaproszony na stadion Betis...
Vamos!
...przez komentatorkę Semrę...
- Witaj. Hola! - Semra!
...która pomoże mi zanurzyć się w intensywnym doświadczeniu El Gran Derbi.
- Hiszpańskie powitanie. - Świetnie.
Bardzo się cieszę, że tego doświadczysz.
To w Sewilli najważniejszy dzień w roku.
- Wybrałeś dobry dzień na przyjazd. - Jestem tu.
Co się dzieje?
Kibice Betis przychodzą tu odebrać bilety
i są eskortowani przez policję
na stadion, który znajduje się dwa kilometry stąd.
Przygotuj się. Nadchodzą.
Zbliżają się. Wycofajmy się.
Co myślisz? Super, prawda?
To szaleństwo.
Masa nakręconych ludzi, skupionych na jednym wspólnym celu:
na wygranej. Na pokonaniu Sevilli.
Nagle nadchodzi kolejna fala podekscytowania.
Kibice biegną, by zobaczyć zawodników,
którzy jadą autokarem na stadion.
Intensywne przeżycie.
Trudno kupić tu bilety na derby,
nawet wieloletniemu kibicowi Betis takiemu jak ja.
Obejrzymy zatem mecz w lokalnym barze dla kibiców, tzw. peña.
Tak!
To miejsce, założone w 1927 roku,
idealnie nadaje się na debiut mojej nowej koszulki.
Do boju!
No dobra. Zaczynamy.
Ta historyczna rywalizacja trwa już 117 lat.
Jest to zatem mecz, który Betis i mój nowy przyjaciel Héctor...
...zamierzają wygrać.
- Jest i Héctor! - Twój znajomy.
Héctor! Tak!
Nasz chłopak!
Tak!
Bellerín!
I kiedy już wydawało się, że nie może być lepiej...
Tak jest!
Widzieliście, co zrobił?
Wskazał na publiczność.
Nauczyłem go tego gestu.
To, że powtórzył mój gest, kiedy strzelił gola...
O rany.
Słodziak.
Nie zaliczyli go.
Nie zaliczyli?
I tak za to wypijmy, co?
Bramki Héctora nie uznano w związku ze spalonym.
Ale to dopiero początek emocji.
I nagle cała kanadyjska rezerwa opuszcza moje ciało.
Olé!
Tak!
Dawaj!
Zerwałem się i zacząłem krzyczeć, kiedy strzelili tego gola.
Przybijałem piątki ludziom, których w życiu nie widziałem,
tak jakbym był na meczu Blue Jays.
Możliwe, że w tamtej chwili zatraciłem się w emocjach związanych z meczem.
Ale wiem z gorzkiego doświadczenia, że sport bywa okrutny.
Nie!
I znów się to potwierdziło.
Mamy remis.
Betis!
To był dużo lepszy mecz, niż się spodziewałem.
Świetny mecz.
Powinniśmy byli wygrać.
Muszę zacząć śledzić poczynania Betis, swojej drużyny piłkarskiej.
Po powrocie do domu będę czule wspominał ten wieczór.
A wrócę już wkrótce, bo to mój ostatni wieczór w Sewilli.
Jutro ruszam dalej na południe.
To miasto pełne ognia.
Flamenco i piłka nożna rozbudzają tu ogromne emocje.
Chodzi o to, by zaangażować się w coś całym sercem i całą duszą.
To chyba jest ten wspólny mianownik.
Zanim ruszę na wybrzeże, na krańce kontynentu europejskiego,
chcę odwiedzić jeszcze jedno miejsce.
Jak na kogoś, kto był niegdyś, jak może pamiętacie,
bardzo nieochoczym podróżnikiem,
tak wielki entuzjazm jest zupełnie nowym doświadczeniem.
Szukam peronu dwunastego.
Choć wciąż gubię się dość łatwo.
Kocham pociągi.
Za mało nimi podróżuję.
Oczywiście nie są już takie, jak dawniej.
To dla mnie całkiem spore zaskoczenie,
ale zaczynam doceniać samą podróż w równym stopniu,
co docieranie do jej celu.
Zaledwie kilka godzin stąd, w górach Malagi,
znajduje się jedno z najpiękniejszych miejsc Andaluzji.
Ale żeby je docenić,
będę musiał się przekonać, na ile odważnym podróżnikiem się stałem.
El Caminito del Rey.
Podobno rozciąga się stamtąd niesamowity widok.
Warto odbyć długą podróż pociągiem, by tam dotrzeć.
To miły sposób dotarcia na miejsce.
El Caminito del Rey to jedna z najpopularniejszych
atrakcji turystycznych w Hiszpanii.
Co roku przyjeżdża tu ponad 300 000 osób, które chcą sprawdzić swoją odwagę
i przejść wzdłuż wąwozu o wysokości 730 metrów,
by nacieszyć się jednym z najpiękniejszych widoków w kraju.
Kask mnie pociesza. Ale nie czuję się zbyt dobrze.
Oby widok był tego wart.
Czy jest już za późno na odwrót?
Pytam, bo trasa ma prawie 8 kilometrów długości,
a tylko metr szerokości.
O rany. Okej.
Po prostu nie można patrzyć w dół, między deskami.
Okej.
Tę ścieżkę zbudowano pierwotnie po to, by pracownicy mogli kursować
między dwiema elektrowniami wodnymi.
O Boże.
Zanim ją odnowiono,
ta ścieżka uchodziła za najbardziej niebezpieczną na Ziemi.
Cokolwiek tu odnowiono, mam nadzieję, że zrobiono to porządnie.
Jeśli usłyszę skrzypnięcie, natychmiast zawracam.
Widok jest na pewno zjawiskowy
i mam nadzieję, że pewnego dnia go zobaczę.
Ważne, żeby nie patrzeć w bok.
Okazuje się jednak,
że patrzenie przed siebie też nie jest takie proste.
O Boże.
Prawie dotarłem do punktu widokowego,
ale można tam dotrzeć tylko przez ten ażurowy mostek.
Przeraża mnie to, co jest tam w dole.
Wiecie?
Dwa lata temu nigdy w życiu bym tu nie wszedł.
Po tym, jak w zeszłym roku pokonałem strach przed wiszącym mostem
w Kostaryce, nie mam już lęku wysokości.
A jeśli w to uwierzyliście, powodzenia.
O mój Boże.
O rany. Boże.
Kiedy po raz pierwszy zobaczyłem ten most,
miałem „nie” na końcu języka.
To dla mnie prawdziwy sprawdzian.
Gdybym miał wolną rękę, poklepałbym się po ramieniu.
Ale chwilowo wczepiam się w balustrady obiema rękami.
Podobno z platformy widokowej rozciąga się jeden z piękniejszych widoków w Andaluzji.
O mój Boże.
Oto i ona.
Nie powiedziano mi za to, że platforma jest przezroczysta.
Wszystko w porządku.
Tak.
A jak wam się podoba?
Nie będę wchodził na przeszkloną podłogę,
ale to najlepszy widok w okolicy. No i proszę.
Odhaczamy ten punkt z listy.
Byłem tu, zrobiłem to.
Sprawdźmy, co jest przed nami.
Dobra. Ruszamy.
Patrzcie. Bez trzymanki.
Trzeba uczciwie przyznać, że dawny ja nawet nie rozważałby
przemierzenia ściany klifu, a tym bardziej całego kontynentu.
I choć wciąż mam pewną skłonność do ostrożności,
nie zawsze taki byłem.
Jako dzieciak podróżowałem pociągami i uwielbiałem to.
Jako ośmiolatek pojechałem do Nowego Jorku
z mojego rodzinnego miasta, Hamilton. To było ekscytujące.
Zapamiętałem tamto doświadczenie.
Gdzieś na drodze życia
musiałem zatracić ten zmysł przygody.
Ale Europa ma w sobie coś,
co na nowo rozbudza we mnie dawną pewność siebie.
Mam nadzieję, że jadę we właściwym kierunku.
Zacząłem podróż daleko na północy kontynentu,
a potem ruszyłem zygzakiem na południe, ku ostatniemu etapowi mojej podróży.
To nadmorskie miasteczko Tarifa, wysunięty najdalej na południe punkt Europy.
Czuję się odmieniony.
I nie tylko ja to zauważam.
Odrodziłem się w wieku 76 lat.
Moja żona, Deb, uważa, że to jedna z najlepszych rzeczy,
jakie mi się przytrafiły.
Poza poznaniem jej.
To znów Rzymianie
wznieśli Tarifę w pierwszym stuleciu naszej ery.
Nic dziwnego.
Miasteczko leży na niezwykłej granicy.
To naprawdę niesamowite.
Wszystko jest tu napisane.
Tam jest Morze Śródziemne.
A tam Ocean Atlantycki.
Dotarłem tak daleko,
że od Afryki dzieli mnie tylko
13 kilometrów wody.
- Usiądź. - Cudownie.
To będzie wspaniałe.
Nie mogę się oprzeć i muszę przyjrzeć się temu miejscu z bliska.
Piękny dzień.
Dzień, który warto spędzić na wodzie.
W mitologii greckiej Słupy Heraklesa,
które znamy jako Skałę Gibraltarską i Dżabal Musa w Maroku,
uznawano za kraniec znanego świata.
Tam jest Afryka.
Niesamowicie blisko.
Szczerze mówiąc, nie mogę uwierzyć, że tu jestem.
Na zakończenie podróży Europa ma dla mnie ostatnią niespodziankę.
Tam są.
Przed nami.
Stado ciekawskich grindwali.
Tam są. Przed nami.
O rety.
O rety. Jest tuż obok.
Słyszycie?
Strasznie się rozgadały.
Chyba kojarzą mnie z jakiegoś filmu.
Sam nie wiem.
American Pie było bardzo popularne w Europie.
To był popularny film. Mogły go widzieć.
To niesamowite.
Nie przypomina to Ontario.
Tyle mogę powiedzieć.
Zanim rozpocząłem tę podróż,
znałem tylko Europę wielkich miast, takich jak Paryż, Londyn i Rzym.
Tak.
Wpadły się pożegnać.
Ale postawiłem sobie za cel, by zboczyć z utartych ścieżek
i na nowo rozbudzić w sobie uśpiony zmysł przygody...
Patrzcie.
Czas, który spędziłem w Europie, dał mi coś więcej niż tylko wspomnienia.
Wzbogacił mnie ponad wszelkie oczekiwania.
W normalnych okolicznościach raczej bym tu nie dotarł.
Dobrze jest czasem wyjść poza własne przyzwyczajenia.
Dobrze zobaczyć coś więcej niż jeden określony punkt.
Nigdy nie jesteśmy za starzy, by poznać świat,
w którym żyjemy.
Zaczynam to robić.
Kto wie?
Może mam przed sobą jeszcze jakąś podróż.
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK