ว่ากันว่าการเดินทางคือชีวิต
ก็อาจจริงนะ ถ้าวันที่ต้องไปสนามบิน ไม่ดูดพลังชีวิตเราไปหมดก่อน
จะมีที่ไหนอีกที่คนสั่งให้เรา ไปถึงล่วงหน้าสองชั่วโมง...
แต่กว่าจะผ่านกระบวนการต่างๆ ก็เฉียดฉิว ที่จะไปช้าถึงสองชั่วโมง
ถึงอย่างนั้น ผมว่าการเดินทางเมื่อปีที่แล้ว ก็ดีต่อตัวผม
เหมือนจะช่วยขยายมุมมองโลก
สักนิดสักหน่อย
ตอนนี้ผมเลยจะทําสิ่งที่เป็นเรื่องต้องทํา
ในหมู่นักเดินทางทรงเกียรติทุกคน
งานนี้จะเล่นยุโรป
เอาละ จริงๆ แล้วเราอยู่ตรงไหนกันแน่
ผมจะไปให้ทั่วทวีป...
ตั้งแต่เหนือสุดจนกระทั่งใต้สุด
จะออกนอกเส้นทางที่คนส่วนใหญ่ไป เพื่อค้นหาเพชรในตมของแท้...
ถ่ายอยู่รึเปล่า
และเปิดใจให้จิตวิญญาณการผจญภัยที่เริ่มผลิบาน
ดูสิ ไม่ต้องจับ
ตรงนี้เลย ตรงนี้เรียกว่าอะไรนะ หัวเรือ
ผมจะเปิดต่อมรับรสให้เรียนรู้รสชาติใหม่ๆ...
โห อร่อยมาก
องุ่นพร้อมแล้วจ้า
และพยายามใช้ชีวิตแบบคนท้องถิ่น
ขอต้อนรับสู่หมู่บ้านฉันค่ะ
บ้าไปแล้ว
ฉันเพิ่งช่วยชีวิตเจ้าไว้ อย่าลืมเสียล่ะ
ผมจะเก็บความกังวลใส่กระเป๋า...
มานั่นแล้วๆ
ไม่มีทางรู้หรอกว่าร่างกายเราจะทําอะไร ถ้ากําลังสยองสุดขั้ว
ผมว่าผมไม่ได้ทําอะไรประมาณนี้ มาตั้งแต่ยังเด็กเลยนะ
และผมกําลังจะพูดสามคําที่ไม่เคยพูดมาก่อน
พร้อมขึ้นบิน
(ยุโรป)
ว่ากันว่าการเดินทางพันลี้ ยังต้องเริ่มต้นที่ก้าวแรก
หรือในกรณีของผม นอกจากก้าวแรกแล้วยังต้องดันหลังกันอย่างหนัก
ถึงอย่างนั้นผมก็มาจนถึงจุดหมายสุดท้าย ในทวีปยุโรป
สเปน
(สเปน)
ที่จริงผมก็ไม่ได้รู้เรื่องสเปนดีอะไร ต้องยอมรับตรงๆ
รู้เรื่องการไต่สวนพวกนอกรีตของสเปน ซึ่งนั่นก็ไม่ใช่เรื่องดี
ออมเล็ตสเปน อันนั้นเรื่องดี
โอเค
ความรู้รอบตัวเกี่ยวกับประเทศนี้ของผม ไม่ใช่เรื่องน่ายินดี
แต่จุดที่ทําให้ผมรู้สึกดีกับตัวเองไม่น้อย คือการไปจนถึงเซบียา
ถึงผมจะไม่ใช่นักสํารวจผู้กล้าคนแรก ที่ย่างเท้าเข้ามาในเมืองนี้
แต่ผมก็เดินตามรอยเท้าคริสโตเฟอร์ โคลัมบัส
สุสานของเขาอยู่ในมหาวิหารที่นี่
แต่ที่ไม่เหมือนเขาคือ ผมยังรู้สึกมีชีวิตชีวากว่าเดิมเสียอีก
มีเอฟซีตามมา
เขาตามไปทุกที่แหละ แม้เราจะไม่ค่อยเจอตัว
หวัดดี ทุกคน
เดี๋ยวผมตามไป
สวัสดีครับ คุณเลวีย์
- กราเซีย - ยินดีต้อนรับ
หลังจากเริ่มการเดินทาง ที่ตอนเหนือของสวีเดน
ผมไปมาแล้วหกประเทศ ระหว่างทางกว่าจะถึงเซบียา
ที่ตั้งอยู่ในแคว้นอันดาลูเซียของสเปน
ผมจะอยู่ที่นี่สองสามวัน ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังจุดใต้สุด
ของแผ่นดินทวีปยุโรป
ผมชอบบรรยากาศของยุโรปจริงๆ
ที่จริงก็ไม่อยากให้ทริปนี้จบลงเท่าไหร่
เพราะผมชอบที่นี่มาก ชอบจริงๆ
เซบียาเป็นที่รู้จักในนามของ ไข่มุกแห่งอันดาลูเซีย
ผมว่านั่นก็แปลว่าอันดาลูเซียเป็นหอยนางรม
ที่จริงเล่นมุกต่อได้นะ แต่ไม่เล่นดีกว่า
งั้น เฮซุส
- เดาว่าคุณเป็นคนเซบียาใช่มั้ย - คนเซบียา ใช่ครับ
โอเค เห็นว่าคุณมีธงติดไว้ที่หน้าเรือ
- ธงนั่นเหรอ - ใช่
ธงเบติส
เพราะที่เซบียามีทีมฟุตบอลใหญ่สองทีม
สโมสรฟุตบอลเซบียากับสโมสรฟุตบอลเบติส
พรุ่งนี้จะเป็นศึกดาร์บี้ในบ้าน ระหว่างสองสโมสรนี้
พรุ่งนี้เลยเหรอ
ใช่ คนจะคลั่งกันสุดๆ
- สุดๆ เลย - ใช่
โอเค
ผมทํางานวงการบันเทิงนะ ผมเข้าใจเรื่องที่แฟนๆ คลั่งกันสุดดี
แต่ความหมกมุ่นกับซอคเกอร์
หรือที่ในยุโรปและทั่วโลกเรียกกันว่าฟุตบอล มันคนละระดับกันเลย
ขอบคุณมาก เฮซุส
- ขอให้โชคดีกับนัดพรุ่งนี้ - ขอบคุณ
ผมจึงอยากเปิดประสบการณ์ "เอลกรานดาร์บี้" เองบ้าง
และถ้านั่นถือว่าว้าว ที่ซึ่งผมจะไปพักยิ่งว้าวกว่าอีก
โรงแรมอัลฟองโซที่ 13
โอ้โฮ
คนที่มาคอยต้อนรับผมคือ หัวหน้าฝ่ายกงซิยาจ อันโตนิโอ
นี่เป็นล็อบบี้ที่ดูหรูหราอลังการน่าดูเลยนะ
ขอบคุณครับ ผมจะเป็นไกด์ให้
- เยี่ยม ไปกันเลย - โอเค
อิทธิพลของโมร็อกโก ซึ่งอยู่ห่างจากที่นี่ไม่ถึง 250 กม.
เห็นได้ชัดในสถาปัตยกรรมของโรงแรมนี้
ซุ้มโค้งประตูที่ดูเหมือนหลุดออกมาจาก หนังเรื่อง Casablanca
ที่นี่สวยมากจริงๆ
อาคารนี้สร้างขึ้นตามคําสั่งของ กษัตริย์ที่ครองประเทศสเปนคนสุดท้าย
ก่อนที่ประเทศนี้ จะกลายเป็นสาธารณรัฐในปี 1931
แปลว่ากษัตริย์เป็นคนสั่งให้สร้าง แต่ตัวเขาเองได้มาอยู่รึเปล่า
มาครับ หลายครั้งเลย
แล้วเราก็เตรียมห้องคิงสวีทไว้ให้คุณด้วย
ผมเป็นสามัญชน ที่จะได้อยู่ในห้องที่หรูพอให้กษัตริย์อยู่ได้
แบบนี้แหละ เลวีย์ถึงจะชอบใจ
คุณเลวีย์ ผมขออนุญาตนําเข้าไปชมห้องคิงสวีท
โอ๊ยตาย
ก็พอไหวนะ
และนี่คือพระเจ้าอัลฟองโซที่ 13
ไม่แขวนรูปที่ใหญ่กว่านี้เลยล่ะ
เราแอบรู้สึกว่าอยากเอารูปเขาลง
เพราะเหมือนเขามองต่ําแล้วเหยียดเรามาก
อารมณ์ความจองหองหัวสูงแบบนี้ ก็ไม่ใช่เรื่องน่าประหลาดใจ
อัลฟองโซขึ้นเป็นกษัตริย์ตั้งแต่อายุเพียง 16 ปี
เหมือนคอยจับตาจับผิดเนอะ
จับผิดเกินไป
แต่ทุกวันนี้ ตาของคนสนใจแต่ ใครจะได้มงกุฎในสนามกีฬา
ชอบฟุตบอลไหมครับ
พรุ่งนี้เราจะมีเกมที่เด็ดที่สุด
มีคนเล่าเรื่องนัดนี้มาแล้ว
คุณเชียร์ทีมไหน
ก็ต้องเชียร์เซบียาสิ
ผมดีใจที่มาในจังหวะนี้พอดี
นัดสําคัญในบ้านระหว่างทีมเซบียากับเบติส
ขับเคี่ยวกันหนักมาก
ผมไม่ได้เชี่ยวชาญภาษาฟุตบอล
บัวโนสดิอาซ!
แต่ไหนๆ นี่ก็เหมือนภาษากลางของทวีปยุโรป
ผมจึงจัดการนัดกับใครคนหนึ่ง
ที่อาจช่วยแปลให้ผมรู้เรื่องว่า ทําไมเกมนี้ถึงสําคัญนักสําหรับชาวเซบียา
ผมก็ติดตามทีมกีฬาที่บ้าน แล้วก็เข้าใจความรักหลงใหล
ที่แฟนๆ มีให้กับทีมของตัว
คือผมก็ไม่ถึงกับเพนท์หน้าวันแข่งอะไรแบบนั้น
ผมไม่ใช่แฟนแบบนั้น
แต่ถ้าเป็นนัดชิงแชมป์อะไรแบบนี้...
ผมก็จะยืนแล้ว...
ไม่รู้สิ ยกนิ้วให้มั้ง
สนามกีฬาเบนิโตวิลญามารินสเตเดียม ที่จุคนได้ 60,000 คน
คือสนามเหย้าของทีมเรอัลเบติสบาลอมปิเยร์
เหมือนอยู่หลังเวทีโรงละคร
ตื่นเต้นเหมือนกันนะที่ได้เห็นจุดที่ ปกติแล้วฝูงชนจะไม่ได้เห็น
สนามแห่งนี้สร้างขึ้นครั้งแรก เมื่อเกือบหนึ่งร้อยปีก่อน
เพื่อรองรับผู้สนับสนุนทีมเบติส ที่ส่วนใหญ่เป็นชนชั้นกรรมาชีพ
นี่มันสุดยอดเลยไม่ใช่เหรอ
ถ้ามีใครในนี้ที่มองฟุตบอลเป็นศาสนา...
ที่นี่ก็น่าจะเป็นมหาวิหารของพวกเขา
บอกตรงๆ ผมนึกภาพตัวเองลงสนามออกนะ
ใส่กางเกงขาสั้น
แฟนๆ ส่งเสียงเชียร์ดังลั่น
เลวีย์! เลวีย์! เลวีย์!
ยูจีน!
- เอคเตอร์ - เป็นไงบ้างครับ
เอคเตอร์ เบเยรินกองหลังอายุ 28 ปี ของทีมเรอัลเบติสคนนี้เคยเล่นให้ทีมยักษ์
อย่างอาร์เซนอลหรือบาร์เซโลนามาแล้ว และอยู่ในทีมชาติของสเปนด้วย
- ได้ข่าวว่าคุณเตะบอลเป็น - ว้าว
ตอนนี้เขาจะมาเล่นตัวต่อตัวกับผมเนี่ย
- เป็นไงบ้าง ขอต้อนรับสู่เซบียา - ก็ดีมาก
ขอบคุณมาก
แล้วคิดสิว่ามันบังเอิญแค่ไหนที่ผม...
มาที่นี่ในช่วงเวลาที่จะมีแข่งนัดสําคัญ
ทําไมถึงได้เป็นนัดที่เดือดขนาดนี้
ทุกคนในเมืองถ้าไม่เชียร์เบติสก็เชียร์เซบียา
แม้แต่คนในครอบครัวเดียวกัน บางทีก็เชียร์คนละทีม
ในวันนั้นทุกคนจะเกลียดขี้หน้ากันมาก แข่งเสร็จแล้วค่อยกลับมารักกันใหม่
- เพราะเป็นกีฬา - เพราะเป็นกีฬา
เคยเล่นซอคเกอร์มาก่อนไหม
โอ๊ย ไม่เคยเลย
เพราะผมว่าไหนๆ ก็อยู่กันตรงนี้
เรามาแข่งเตะลูกโทษอะไรกันหน่อยไหม
นั่นก็น่าสนใจนะ
ก็แค่เตะบอลใช่ไหม ไม่น่าจะยากขนาดนั้น หรือคิดยังไง
- ผมมีบอลมาด้วย จะไปเอาเดี๋ยวนี้ - ได้เลย โอเค
ผมจะได้เตะบอลกับเอคเตอร์
ขึ้นกับว่าเตะแล้วเป็นยังไง เขาอาจเรียกผมลงสนามในเกมสําคัญได้เลย
ได้ข่าวว่ารองเท้าเบอร์ 44
- ว้าว - ฮื่อ
เล่นฟุตบอลที่นี่ลูกบอลเรากลมนะ
ไม่เหมือนในสหรัฐอเมริกา
- ใช่ - ไม่รู้ว่าพวกคุณเรียกฟุตบอลเข้าไปได้ไง
เพราะที่นี่เราใช้เท้าเตะบอล
แต่ที่นั่นไม่ได้เล่นกันแบบนี้ เพราะผมก็...
ใช่ ผมเข้าใจ เรียกปาบอลน่าจะเหมาะกว่า
โอเค คุณไปเฝ้าประตู ผมจะเปลี่ยนรองเท้า
เฮ้อ เป็นของขวัญชั้นเลิศมาก
ตอนนี้ผมจะเข้าวงการฟุตบอลจริงจังละ
ฮื่อ
ก่อนอื่น ถ้ายิงได้ คุณจะใช้ท่าฉลองยังไง
โห ก็ คือ...
มีท่าเต้นประจําตัวรีเปล่า
เอ่อ ไม่มี
ลองจินตนาการว่ามีคู่แข่ง แล้วคุณอยากตอกหน้าเขา
ประมาณ "ดูสิฉันทําอะไรลงไป" นึกออกมั้ย
ผมคงเอามือเท้าเอว แล้วก็ทําท่างี้
ผมไม่เข้าใจว่านั่นแปลว่าอะไร แต่เท่ดีนะ ผมอาจยืมไปใช้
- พร้อมหรือยัง - พร้อม
- ถอดสูทเลยเหรอ โอเค - ก็อย่างว่า
ผมไม่อยากให้คุณเล่นง่ายเกินไป
ถ้ายิงได้ คุณชนะ ถ้าพลาดถือว่าแพ้
คุณรอจังหวะนี้มาทั้งชีวิต
ถึงกับคิดท่าฉลองไว้แล้วด้วย
เอาละ
- เห็นไหม - ฮื่อ ก็เก่งจริง
- นั่นประตูแรกในชีวิตรึเปล่า - ประตูแรกในชีวิต
- รู้สึกยังไง - รู้สึกดีไม่ใช่เล่น
ไม่นึกว่าจะเตะไปถึงตาข่ายด้วยซ้ํา
มีของต้องให้คุณ
เพราะว่า...
คุณจะไปเชียร์บอลไม่ได้...
โอ๊ยตาย
- โอ๊ย ดีจริง - ถ้าไม่มีเสื้อเบติส
ว้าว
(เซบียา - ยูจีน เลวีย์)
นี่มันสุดยอด มานี่เลยหนู
ขอบคุณนะ
ตอนนี้คุณเป็นแฟนเบติสเต็มตัวแล้วเพื่อน
ขอบคุณ
นั่นก็สุดยอดอยู่นะ เป็นซูเปอร์สตาร์
และถ้าคุณยิงได้ ผมก็อยากให้...
ถ้าเขายิงได้แล้วทําปาก "ขอบคุณนะ ยูจีน"
นั่นคงจะสุดยอดเลย
ความพยาบาทระหว่างสองทีมในเซบียา นับย้อนกลับไปได้นาน
แต่นั่นไม่ใช่ความแตกแยกเดียว ที่เมืองอายุ 2,000 ปีแห่งนี้เคยเจอมา
ไหนๆ ก็มาแล้ว คงจะถือว่าทําหน้าที่ไม่เสร็จ ถ้าไม่ไปสํารวจ
- โฮเซ่ - ยูจีน
- ขอต้อนรับสู่เซบียา - ขอบคุณ
ในฐานะไกด์ท้องถิ่น โฮเซ่เสนอตัวพาผมเที่ยว
ตอนนี้คุณกําลังยืนอยู่ใน ย่านเก่าแก่ที่สุดของเซบียา
และนี่เป็นมหาวิหารยุคโกธิคที่เก่าแก่ที่สุดในโลก
ที่จริงมันสวยมากเลยนะ
แต่ปรากฏว่าเซบียามีความเป็นมา ที่ผันผวนปั่นป่วนทีเดียว
ตรงนี้เคยเป็นสุเหร่า
- แล้วถึงมาเปลี่ยนเป็นโบสถ์คริสต์ทีหลัง - โอเค
เมื่อปีค.ศ. 711 ชาวมัวร์จากแอฟริกาเหนือ ยึดเมืองนี้จากชาวโรมันได้
- โอ้โห ดูสิ - ระวังม้านะ
แต่พวกแขกมัวร์ก็โดนคริสเตียนไล่ออกไปอีกที
เห็นไหม บอกแล้วว่าปั่นป่วน
คุณรู้เรื่องเมืองนี้ดีมาก
ใช่ เพราะพ่อแม่ผมเกิดและโตมาที่เซบียานี่
แต่ผมโตที่มอนทรีออล
ตรงนี้สิดี เหมือนมีบรรยากาศแคนาดาตรงนี้
- ใช่ มัน... - ตอนอยู่แคนาดาคุณทําอะไร
เป็นช่างแต่งหน้าทําผม แล้วก็ทํางานอยู่ในวงการบันเทิงนี่แหละ
หนีวงการบันเทิงไม่พ้น
มันอยู่ไปทั่ว อยู่ตรงนี้ด้วย
เห็นชัดๆ ว่าอดีตช่างแต่งหน้าโฮเซ่
รู้จักเมืองนี้ดีไปจนถึงฐานรากของเมือง
นี่คือสะพานตริอาน่าที่โด่งดัง
ที่แยกตัวเมืองเซบียาจากฝั่งตริอาน่า
เรียกว่าเป็นย่านแล้วกัน แต่คนที่นั่นคิดว่าเขาเป็นอีกเมืองหนึ่งเลย
เหมือนแยกนิวยอร์กกับบรูคลิน
ผมว่า ณ จุดหนึ่ง ชาวเกาะแมนฮัตตัน ก็มองเหยียดชาวย่านบรูคลิน
ผมว่าที่นี่ก็ให้ความรู้สึกแบบเดียวกัน
และขณะที่เดินข้ามสะพานไป เราก็เห็นกองเรือใหญ่
เหมือนกองเรือสเปน แต่เป็นกองเล็กและไม่มีปืนใหญ่มาด้วย
คนกรีดร้องกันใหญ่เลย มานั่นแล้ว
เจอขบวนเรือแล้ว
รอบนี้เป็นทีมแข่งเรือระหว่างเซบียากับเบติส
โห เจอจริง ดูสิ
นี่เป็นคู่อริที่แรงกันน่าดูนะเนี่ย
ใช่ ใช่จริงๆ
ไม่อยากเชื่อ ทุกคนไม่มีใครยอมกันเลย
- เล่าเรื่องตริอาน่าให้ฟังหน่อย - ที่นั่นเป็นเมืองของชนชั้นกรรมาชีพ
โด่งดังเรื่องนักสู้วัว นักเต้นฟลามิงโก กลุ่มยิปซี
การเต้นฟลามิงโกมาจากชนชั้นแรงงานเหรอ
- ใช่รึเปล่า - ใช่ ถูกต้อง
เพราะมีหลายวัฒนธรรมผสมผสานกัน
จากที่ได้ยินมา ฝั่งเมืองนี้น่าจะกระตือรือร้นแรงกว่า
พวกชนชั้นสูงอาจอยู่ฝั่งนี้
แต่ผมน่าจะสบายใจที่ฝั่งนี้มากกว่า
คืองี้ ผมก็ไม่ใช่คนที่แสดงความรู้สึกพร่ําเพรื่อ
แต่เมื่อตกหลุมรักฟุตบอลเข้าแล้ว
ผมก็พร้อมจะหลงรัก จิตวิญญาณของเซบียาอีกด้านหนึ่ง
มาฟลามิงโกกันเลย
การเต้นฟลามิงโกมีต้นกําเนิด จากประเพณีท้องถิ่นของชาวโรมา
ทั้งร้อนแรง เร้าและระเบิดอารมณ์
ผมอาจต้องเตือนโฮเซ่ก่อนว่า ที่แคนาดาเราไม่มีอะไรแบบนี้
คนที่ร้อนแรงที่สุดของเราก็คือบีเบอร์
พร้อมที่จะดูโชว์ฟลามิงโกครั้งแรกในชีวิตหรือยัง
- พร้อม ตื่นเต้นเลย - เหรอ
และถ้ารู้สึกอยากทํา ตะโกน "โอเล่! วามอส!" ก็ได้
หวังว่าผมจะไม่ใช่คนเดียวที่ตะโกน "โอเล่!"
- นั่นจะ... - พวกนี้ทําด้วยแน่ๆ
แบบนั้นไม่น่าจะดีนะ
เป็นคนเดียวที่ตะโกนโอเล่
ตอนที่เธอกระทืบปังบนเวทีครั้งแรก ผมสะดุ้งโหยงเลย
ผมกลัว
วามอส!
ไม่รู้มาก่อนว่าจะเร้าใจขนาดนี้
เขาพาเราเข้าสู่บรรยากาศแบบที่
ดึงดูดใจและสร้างความตื่นเต้นให้เรา ในฐานะที่เป็นผู้ชมได้
นั่นคือความสามารถนะ
โอเล่!
คือผมก็เดาเองแหละนะ พวกนั้นอาจนับว่าห่วย ผมจะรู้อะไร
อาจจะฝีมือการเต้นไม่ดีเลยก็ได้ ผมก็ดูไม่ออกอยู่ดี
เพราะผมไม่เคยดูที่อื่นมาก่อน
บราโว
และพูดถึงสิ่งที่ผมไม่เคยดูมาก่อน...
ถึงเวลาของบอลนัดสําคัญ
เบติสกับเซบียา
ผมไปเชียร์เอคเตอร์ ไปเชียร์เบติส
เขียวทั้งนอกและใน
แค่ฤดูกาลก่อนหน้า ชาวยุโรปกว่า 200 ล้านคนไปดูบอลที่สนาม
ทําให้นี่เป็นหนึ่งในเรื่องที่คนทั้งทวีปชอบมากที่สุด
และเมื่อแฟนๆ มารวมตัวกัน
เราก็ได้กลิ่นความตื่นเต้นนิดๆ ไปทั่ว
อย่างน้อยผมก็หวังว่ามันคือความตื่นเต้นนิดๆ
แต่เมืองนี้คลั่งกันไปแล้วจริงๆ
ตํารวจขี่ม้ามารอเลย เหมือนเตรียมรออะไรสักอย่าง
ผมได้รับเชิญไปที่สนามเบติส...
วามอส!
โดยเซมรา นักวิจารณ์ฟุตบอล
- สวัสดีค่ะ โอล่า! - เซมรา!
ที่อยากให้ผมได้ดื่มด่ํากับ ประสบการณ์เอลกรานดาร์บี้ให้มากที่สุด
- ฉันเลือกทักทายแบบสเปน - ก็ดีนะ
ฉันตื่นเต้นมากที่จะช่วยให้คุณได้ประสบการณ์ตรง
วันนี้ถือเป็นวันสําคัญที่สุดของ... ทั้งปีสําหรับชาวเซบียา
- คุณเลือกวันมาได้เหมาะมาก - แล้วผมแค่บังเอิญอยู่ที่นี่
ตรงนี้มีอะไรกัน
แฟนๆ ทีมเบติสจะต้องมาที่นี่ เพื่อมาเอาตั๋วเข้าชม
แล้วตํารวจจะเป็นคนพาพวกเขา
เดินไปยังสนามแข่งขันอีกด้านของเมือง ห่างไปสองกิโลเมตร
เตรียมตัวนะคะ มากันนั่นแล้ว
มากันแล้วๆ ถอยก่อน
คิดว่าไงคะ สุดยอดไปเลยใช่ไหม
บ้าชัดๆ
เป็นคนจํานวนมากที่ตื่นเต้นกันโอเว่อร์ เพื่อเป้าหมายร่วมกัน
เพื่ออยากชนะ เอาชนะเซบียาให้ได้
แล้วจู่ๆ คนก็ตื่นเต้นฮือกันขึ้นมาอีกรอบ
(เขียวตลอดกาล)
แฟนๆ พวกนี้พยายามวิ่งไปเพื่อดูหน้านักเตะ
ที่อยู่บนรถบัสเดินทางไปสนามแข่ง
ก็อย่างแรงเหมือนกันนะ
ตั๋วชมนัดเดือดในบ้านหายากมากๆ
ต่อให้เป็นแฟนเดนตายของเบติสอย่างผม
เราจึงจะไปดูบอลนัดนี้ ในบาร์ของแฟนบอลที่เรียกกันว่าเปญา
เย้
ที่นี่ตั้งเมื่อปี 1927
เป็นที่เหมาะมากที่จะเปิดตัวเสื้อใหม่ของผม
จัดไป
เอาละ เริ่มแล้ว
ประวัติคู่แข่งสองทีมนี้ มีมาตั้งแต่เมื่อ 117 ปีก่อน
นี่เป็นนัดที่เบติสกับเอคเตอร์ เพื่อนใหม่ของผม
ตั้งใจอยากเอาชนะให้ได้
- นั่นเอคเตอร์ - นั่นเพื่อนคุณ
เอคเตอร์! เย้!
นั่นเพื่อนคุณๆ
เย้!
เบเยริน!
และตอนที่ผมคิดว่า ไม่มีความรู้สึกไหนดีกว่านี้ได้แล้ว
เขาทําจริงด้วย!
เห็นท่าที่เขาทําไหม
เขาชี้แบบผมเลย
ผมเป็นคนคิดท่าให้เขาเอง
การที่เขาทําท่าของผมตอนที่ยิงได้
คือว่า
น่ารักมากๆ
กรรมการไม่ให้เหรอ
แต่ก็ดื่มให้ประตูนั้นอยู่ดีนะ
ประตูของเอคเตอร์ไม่นับ เพราะเขาบอกว่าล้ําหน้า
แต่นั่นเป็นแค่จุดเริ่มต้นของความตื่นเต้น
รู้ตัวอีกที ความสงบเสงี่ยมแบบแคนาดา ก็หายไปไหนหมดไม่รู้
โอเล่!
เย้!
ไปเลย
ผมโดดตัวลอยตะโกนลั่นตอนได้ประตู
แล้วก็ไฮไฟฟ์กับคนไม่รู้จักด้วยซ้ํา
แบบเดียวกับที่จะทําถ้าเป็นทีมบลูเจย์
ในจังหวะนั้นผมอาจลืมตัวไปกับอารมณ์ในเกม
แต่ผมก็รู้จากประสบการณ์ขมขื่นว่า กีฬาเป็นเรื่องโหดร้าย
ไม่นะ!
แล้วมันก็เป็นเหมือนเดิมอีก
มันแค่เสมอ
เบติส! เบติส!
นัดนี้มันสนุกกว่าที่ผม... คิดเอาไว้
เล่นได้ดีๆ
น่าจะชนะ
ผมต้องเริ่มตามเบติสเป็นทีมฟุตบอลโปรดละ
ผมจะมองย้อนกลับมาที่ค่ําคืนนี้ด้วยความรู้สึกดีๆ เมื่อกลับไปถึงบ้าน
และนั่นก็คืออีกไม่นาน เพราะนี่คือคืนสุดท้ายที่ผมจะอยู่ในเซบียา
ก่อนจะเดินทางขึ้นเหนือไปอีกหน่อย
นี่เป็นเมืองที่คนมีไฟกันมาก
มีไฟและใจรักทั้งในการเต้นฟลามิงโก และในเรื่องของฟุตบอล
พวกเขาเททั้งใจและจิตวิญญาณ เข้าไปกับการทําทุกอย่าง
ผมว่านั่นเป็นเรื่องที่สองอย่างเหมือนกัน
ก่อนที่ผมจะลงไปยังชายฝั่งที่สุดปลายยุโรป
ยังมีอีกจุดที่ผมอยากจะแวะในการเดินทางครั้งนี้
และสําหรับคนที่ครั้งหนึ่งคุณอาจจําได้ว่า
เป็นนักไม่ค่อยอยากจะเดินทาง
การกระตือรือร้นขนาดนี้ ถือเป็นประสบการณ์ใหม่มากๆ ของผม
ผมมองหาชานชาลาที่ 12
ถึงผมจะยังหลงทางได้ง่ายๆ เหมือนเดิม
ที่จริงผมชอบรถไฟนะ
ผมไม่ค่อยได้ขึ้นบ่อย
แน่นอน สมัยนี้รถไฟไม่เหมือนเมื่อก่อน
นี่ก็ถือว่าผมเปลี่ยนไปเยอะ
แต่ผมเริ่มสนุกกับส่วนที่กําลังเดินทาง
พอๆ กับการไปถึงที่หมาย
ในเทือกเขามาลากา ห่างจากที่นี่แค่ไม่กี่ชั่วโมง
มีจุดชมวิวที่ห้ามพลาดจุดหนึ่งของอันดาลูเซีย
แต่การจะไปถึงวิวสวยๆ
ผมต้องหาคําตอบให้ได้ก่อนว่า ตัวผมเองชินกล้าผจญภัยแค่ไหนแล้ว
เดอะคิงส์ลิตเติ้ลพาธ
เขาบอกว่ามันวิวสวยมากๆ
คุ้มที่จะขึ้นรถไฟนานๆ ไป
ไปด้วยวิธีนี้ก็ดีนะ
คนที่นี่รู้จักจุดนี้ในชื่อ "เอลคามินิโตเดลเรย์"
และเป็นหนึ่งในสถานที่ท่องเที่ยวฮิตสุดของสเปน
แต่ละปีมีนักท่องเที่ยวกว่า 300,000 คน ที่จะมาทดสอบความกล้า
และเดินเลียบหุบเขาสูง 730 เมตร
เพื่อไปดูวิวที่สวยที่สุดแห่งหนึ่งในประเทศ
ใส่หมวกนิรภัยแล้วก็รู้สึกดี แต่ผมไม่ได้รู้สึกดีขนาดนั้น
ขอให้วิวมันสวยจริงๆ แล้วกัน
กลับตัวตอนนี้สายไปไหม
ผมถามแค่เพราะว่าทางนี้ยาวเกือบแปดกิโลเมตร
และกว้างแค่เมตรเดียว
โอ๊ย เวร โอเค
แค่อย่าก้มไปมองระหว่างแผ่นไม้
โอเค
แรกเริ่มเดิมที เส้นทางนี้สร้างขึ้นเพื่อให้คนงานเดินได้
ระหว่างเขื่อนไฟฟ้าพลังน้ําสองแห่ง
โอ๊ย ตาย
ก่อนที่จะมีการซ่อมแซมปรับปรุง
ทางเดินนี้ถือเป็นทางเดินที่อันตรายที่สุดในโลก
ไม่ว่าเขาจะปรับปรุงอะไรบ้าง ผมก็ต้องสวดมนต์ว่าเขาทําไว้ดีแล้วกัน
ถ้าได้ยินเสียงไม้ลั่นตรงไหน ผมกลับเลยนะ
ผมว่าวิวที่นั่นต้องสวยมากแน่ๆ
และหวังว่าสักวันผมจะได้เห็น
ประเด็นคืออย่าเหลือบมองลงไปในเหว
แต่ปรากฏว่า
การมองไปข้างหน้าอย่างเดียว ก็ไม่ได้ง่ายดายขนาดนั้น
โอ๊ย ตายแล้ว
ผมไปเกือบถึงจุดชมวิวแล้ว
แต่ทางเดียวที่จะไปถึงได้คือต้องข้ามสะพาน ซึ่งปูพื้นใสมองเห็นข้างล่างได้
แล้วผมก็กลัวสิ่งที่อยู่ด้านล่างมากจริงๆ
นึกออกไหม
แค่สองปีก่อน แค่จะมาให้ถึงตรงนี้ผมยังไม่มีทางทํา
หลังจากเผชิญหน้าความกลัวและข้ามสะพานแขวน
ที่คอสตาริกาเมื่อปีที่แล้ว ตอนนี้ผมไม่กลัวความสูงแล้ว
ถ้าคุณเชื่อ ขอให้โชคดีนะ
โอ๊ย เวรกรรม
เวรจริงๆ
โอ๊ย เวรกรรม
ว้าว เวรๆ
เอาจริงๆ ตอนแรกที่มองเห็นสะพานนี้
"ไม่ไป" ติดอยู่แค่ที่ริมฝีปาก
มันทดสอบจิตใจผมมาก
ถ้ามือว่าง ผมคงเอื้อมไปตบไหล่ให้กําลังใจตัวเอง
แต่ตอนนี้ต้องใช้เกาะทั้งสองมือ
คนบอกว่าจุดชมวิวนั้น จะทําให้เห็นทิวทัศน์ที่สวยงามที่สุดในอันดาลูเซีย
โอ๊ย เวรกรรม
มาถึงแล้ว
แต่ที่คนไม่ได้บอกผมคือ พื้นมันใสแจ๋วไปทั้งหมด
ดีนะ
ฮื่อ
คุณชอบไหมล่ะ
ผมไม่เดินไปบนพื้นแก้วนั่นแน่ๆ
แต่ตรงนี้ก็วิวดีที่สุดแล้ว อยู่ตรงนั้น
ถือว่าขีดฆ่าทิ้งสิ่งที่ต้องทํา
มาถึงและได้ทําแล้ว
มาดูกันว่าทางข้างหน้ามีอะไรอีก
โอเค เอาละนะ
ดูสิ ไม่ต้องจับแล้ว
ผมว่าก็พูดได้อยู่ว่า ผมคนเดิมคงไม่แม้แต่จะคิด
ที่จะเดินทางเลียบหน้าผาแห่งหนึ่ง ไม่ต้องพูดถึงเดินทางผ่านทั้งทวีป
และถึงผมจะยังมีสิ่งที่คุณอาจเรียกว่า ใจเฝ้าระวังอันตราย
ผมไม่ได้เกิดมาเป็นแบบนี้ตั้งแต่ต้น
ตอนยังเด็ก ผมเดินทางด้วยรถไฟแล้วก็ชอบมาก
ตอนนั้นน่าจะแปดขวบ เดินทางไปนิวยอร์ก จําได้
จากบ้านเกิดที่แฮมิลตัน นั่นก็ตื่นเต้นมาก
ทริปนั้นประทับใจผมมาตลอด
แต่ ณ จุดหนึ่งในเส้นทางชีวิต
ผมทําความรู้สึกรักการผจญภัยหายไป
แต่อะไรสักอย่างในทวีปยุโรป
เหมือนจะดึงความมั่นใจสมัยเด็กกลับมาให้
แค่หวังว่ารถไฟวิ่งไปถูกทางนะ
หลังจากเริ่มที่ด้านเหนือของทวีป
ผมเดินทางซิกแซกลงมาจนถึง จุดแวะสุดท้ายในการเดินทาง
เมืองชายฝั่งทาริฟา แหลมใต้สุดของแผ่นดินทวีปยุโรป
ผมรู้สึกว่ากลายเป็นคนใหม่
และผมไม่ใช่คนเดียวที่สังเกตเห็น
ชีวิตผมเหมือนเกิดใหม่ตอนอายุ 76 ปี
เด็บ ภรรยาของผมคิดจริงๆ ว่า นี่อาจเป็นหนึ่งในเรื่องดีที่สุด
ที่เกิดขึ้นกับผม
นอกจากการได้เจอเธอน่ะนะ
ฝีมือพวกโรมันอีกแล้ว
ที่ตั้งเมืองทาริฟาตั้งแต่ศตวรรษที่หนึ่ง
แล้วก็ไม่น่าแปลกใจ
เพราะเมืองนี้ตั้งอยู่สุดปลายเขตแดนแสนน่าทึ่ง
จุดนี้มันมหัศจรรย์จริงๆ
เขียนเป็นป้ายไว้ตรงนี้เลย
ตรงนี้ทะเลเมดิเตอร์เรเนียน
แต่ด้านนี้คือมหาสมุทรแอตแลนติกแล้ว
มาได้ไกลถึงขนาดนี้
สิ่งเดียวที่กั้นระหว่างผมกับทวีปแอฟริกา
คือผืนน้ํากว้าง 13 กิโลเมตร
- เข้ามานั่งเลยค่ะ - เยี่ยม
งานนี้ต้องยอดเยี่ยม
ผมจึงอดไม่ได้ที่ต้องขอไปดูใกล้ๆ
วันนี้วันดีนะ
วันดีที่จะออกเรือ
ในปกรณัมกรีก เสาหลักแห่งเฮอร์คิวลีส
ซึ่งตอนนี้เรารู้แล้วว่าคือโขดหินยิปรอลตาร์ กับเขาฮาโชในโมร็อกโก
ถือว่าเป็นสุดขอบโลกเท่าที่คนรู้กัน
นั่นน่ะแอฟริกา ตรงนั้นเลย
ใกล้มากเลยนะ
บอกตามตรง ผมแทบไม่อยากเชื่อว่าตัวเองอยู่ที่ไหน
และเพื่อเป็นการสั่งลาการเดินทางครั้งนี้ ยุโรปมีเซอร์ไพรส์สุดท้ายให้ผม
อยู่นั่นไง
ตรงข้างหน้าเราเลย
ฝูงวาฬนําร่องอยากรู้อยากเห็นหนึ่งฝูง
เอ้า นั่นไง ตรงนั้นเลย
โอ้โห
โห มันขึ้นมาถึงนี่
ได้ยินไหม
คุยกันใหญ่เลยที่ข้างเรือนี่
พวกมันน่าจะจําหน้าผมได้จากงานอะไรสักงาน
ไม่รู้เหมือนกัน
American Pie ก็ดังมากในยุโรปนะ
มันก็เป็นหนังฮิตน่ะ คือว่า พวกนี้อาจเคยดูก็ได้
สุดยอดเลย
ไม่เหมือนที่ออนทาริโอแน่ๆ
อันนี้บอกได้
ก่อนเริ่มทริปนี้
ยุโรปที่ผมเคยรู้จักมีแต่เมืองใหญ่ๆ อย่างปารีส ลอนดอน หรือโรม
ฮื่อ
เหมือนน้องโผล่มาบอกลา
แต่หลังจากท้าทายตัวเองด้วยการ ออกจากเส้นทางเดิมๆ
และเปิดรับใจรักการผจญภัยที่หายไปนาน
ดูสิ
การได้มายุโรปครั้งนี้ ทําให้ผมได้มากกว่าแค่ความทรงจําดีๆ
มันช่วยเติมเต็มชีวิตผมเกินความคาดหมายใดๆ
ผมว่าปกติแล้วคงไม่คิดจะออกเรือมาตรงนี้
คือว่า... มันก็ดีใจที่ได้ออกมา
ดีใจที่ได้ออกมา แทนที่จะเห็นแค่จุดเดียว
คนเราไม่มีคําว่าแก่ไปที่จะทําความรู้จักกับโลก
ที่เราอาศัยอยู่นะ
ผมก็เริ่มรู้จักโลกดีขึ้นแล้ว
ใครจะรู้
ผมอาจยังมีการเดินทางอยู่ในตัวอีกต่อ
คําบรรยายโดย ปัทมวรรณ บูรณมาตร์