Yolculuk etmek hayattır derler.
Daha önce havaalanında geçen bir gün ömrünüzü tüketmezse belki.
Başka nereye iki saat önce gelin derler
ve iki saat geç kalmaya tehlikeli biçimde yaklaşırsınız ki?
Yine de geçen yılki gezilerimin bana iyi geldiğini düşünüyorum.
Bakış açımı genişlettiler sanki.
Bir noktaya kadar.
Bu yüzden şimdi her saygıdeğer gezginin yapması gerekeni yapıyorum.
Avrupa'yı geziyorum.
Tamam. Tam olarak neredeyiz?
Tüm kıtayı gezeceğim,
en tepeden en aşağıya dek.
Gerçek gizli mücevherleri keşfetmek için sık gidilen yerlerden uzak duracak...
Görüyor musunuz?
...ve gelişmekte olan maceracı ruhumu kucaklayacağım.
Bakın. Tutunmuyorum.
Buradalar. Burası neresi, pruva mı?
Damak zevkimi eğitiyor...
Vay, çok güzeldi.
Üzümler hazır.
...yerel yaşamı deniyorum.
Köyüme hoş geldin.
Çılgınca bir şey.
Hayatını kurtardım. Beni unutma.
Tüm endişeleri valizime koyuyorum...
Geliyorlar.
Dehşete düşünce vücudun ne yapacağı belli olmaz.
Çocukluğumdan beri böyle bir şey yapmamıştım sanırım.
...ve daha önce hiç söylemediğim bir şey söylemek üzereyim.
Kalkışa hazırım.
AVRUPA
Binlerce kilometrelik bir yolculuk bir adımla başlar derler
ya da benim durumumda bir adım ve biraz da zorlamayla.
Bununla beraber, o adım beni Avrupa'daki son varış noktama getirdi.
İspanya.
İSPANYA
İspanya hakkında pek bilgim yok. Dürüst olmalıyım.
İspanyol engizisyonu, o pek iyi bir şey değildi.
İspanyol omletiyse güzel.
Tamam.
Bu ülke hakkındaki bilgimin kutlanacak bir yanı yok
ama ta Sevilla'ya kadar gelmiş olmak çok güzel bir his.
Bu şehre gelen ilk gözü pek kâşif ben değilim.
Kristof Kolomb'un izinden gidiyorum.
Mezarı buradaki katedralde
ama diğer taraftan hiç olmadığım kadar canlı hissediyorum.
Hayran kulübümü getirdim.
Hep benimle gezerler ama nadiren görürsünüz.
Selam millet.
Hemen geliyorum.
Merhaba Bay Levy.
- Gracias. - Tekneye hoş geldiniz.
Bu yolculuğa Kuzey İsveç'ten başlayıp
İspanya'nın Endülüs bölgesindeki Sevilla'ya kadar altı ülke gezdim.
Avrupa ana karasının en güney ucuna gitmeden önce
birkaç gün burada kalacağım.
Avrupa'nın havasını seviyorum,
yani bu yolculuğun sonunu iple çekmiyorum
çünkü burayı çok seviyorum. Cidden.
Sevilla, Endülüs'ün İncisi olarak bilinir
ki o zaman Endülüs de istiridye demektir.
Devam edebilirim ama etmeyeceğim.
Peki, Jesús,
- Sevillalısın sanırım? - Öyleyim, evet.
Tamam. Gösterge panelinde küçük bir bayrak görüyorum.
- Şu. - Evet.
Betis bayrağı.
Çünkü Sevilla'da iki büyük takım var.
Sevilla Futbol kulübü ve Betis Futbol kulübü.
Yarın şehirde Gran Derbi var.
Yarın mı?
Evet, insanlar tamamen çıldırıyor.
- Tamamen mi? - Evet.
Peki.
Gösteri dünyasındayım, yani hayranların tamamen çıldırmasını bilirim
ama bu soccer
ya da Avrupa'daki adıyla futbol saplantısı çok başka bir şey.
Sağ ol Jesús.
- Maçta da iyi şanslar. - Sağ ol.
Bu yüzden El Gran Derbi'yi tecrübe etmek istiyorum
ve bu maç görkemliyse kalacağım yer daha da görkemli.
13. Alfonso Oteli.
Tanrım.
Beni otelin baş resepsiyon görevlisi Antonio karşılıyor.
- Oldukça muhteşem bir lobi. - Sağ olun. Size rehberlik edeyim.
- Çok güzel. Hadi. - Tamam.
Kazablanka'dan fırlamış gibi görünen tonozlar,
sadece 240 kilometre mesafedeki Fas'ın
otelin mimarisindeki etkisini belli ediyor.
Gerçekten çok güzel.
1931'de İspanya'da cumhuriyet ilan edilmeden önceki
son kral tarafından yaptırılmış.
Burayı kral yaptırdı yani ama kendisi hiç burada kaldı mı?
Evet, defalarca ve size kralın süitini hazırladık.
Krallara layık bir odada kalan halktan biriyim.
Levy onay damgasını böyle kazanırsınız.
Bay Levy, size kralın süitini göstereyim.
Tanrım.
İş görür.
Ve bu da 13. Alfonso.
Burada daha büyük bir resim olamazdı.
Tepeden bakıyor ve yargılıyor gibi göründüğü için
insanın canı resmi indirmek istiyor.
Ve kibirli tavrı şaşırtıcı değil.
Alfonso daha 16 yaşında kral olmuş.
Gözleri izliyor gibi, değil mi?
Hem de çok.
Ama günümüzde tüm gözler sahada kimin kazanacağına odaklı.
Futbolu sever misiniz? En iyi maç yarın.
O maçı duydum.
- Kimi tutuyorsun? - Sevilla'yı elbette.
Bu maç sırasında geldiğime seviniyorum.
Sevilla ve Betis arasındaki büyük derbi
cidden çok gerilimli.
Futboldan pek anlamam...
Buenos días!
...ama Avrupa'daki en yaygın dil gibi göründüğü için
bunun Sevilla'da neden
bu kadar önemli olduğunu tercüme edebilecek biriyle görüşeceğim.
Yerel takımımı takip ediyorum ve taraftarların takımlarına olan
tutkularını anlıyorum.
Yüzümü boyamıyorum.
O taraftarlardan değilim
ama şampiyonluk maçında kalkıp onlara...
...bravo derim.
60.000 kişilik Benito Villamarín Stadyumu
Real Betis Balompié'nin evi.
Bir tiyatronun kulisinde olmak gibi.
Kalabalığın görmediği neler oluyor görmek heyecan verici.
Stadyum, Betis'in geleneksel olarak işçi sınıfından olan
taraftarları için neredeyse 100 yıl önce yapılmış.
Çok acayip, değil mi?
Bazıları burada futbolu din sayıyorsa...
...katedralleri burası.
Açıkçası kendimi burada hayal edebiliyorum. Bacağımda şort
taraftarlar çılgınca tezahürat yapıyor.
Levy! Levy!
Eugene!
- Héctor! - Nasılsın adamım?
Real Betis'in 28 yaşındaki savunması Héctor Bellerín, Arsenal ve Barcelona gibi
büyük kulüplerde ve İspanyol millî takımında oynamış...
- Oynarmışsın. - Vay.
...ve şimdi bendenizle teke tek maça çıkacak.
- Nasıl gidiyor? Sevilla'ya hoş geldin. - İyi.
Çok sağ ol.
Benim tam da...
Tam da büyük maç sırasında burada olmama ne diyorsun?
Neden bu kadar gergin bir maç?
Herkes ya Betis'i ya Sevilla'yı tutuyor
ve ailelerde farklı takımları tutanlar var
ve o gün birbirlerinden nefret edip ertesi gün yine seviyorlar.
- Futbol böyle. - Futbol böyle.
Hiç futbol oynadın mı?
Yok.
Çünkü bence madem buradayız belki bir penaltı falan atsak mı?
Acayip olurdu.
Altı üstü topa vuruyorsun. O kadar zor olamaz. Ne dersin?
- Çantamda var. Getireyim. - Peki. Tamam.
Héctor'la şut çekeceğiz.
Nasıl gideceğine bağlı olarak beni büyük maça çağırabilir.
Ayak numaran 44'müş.
- Vay. - Evet.
Evet, buradaki futbolda top yuvarlak. Amerika'daki gibi değil.
- Evet. - Neden futbol dersiniz ki?
çünkü burada ayak ve bir top var.
Orada pek öyle değil çünkü ben...
Evet, biliyorum. Fırlat top demeleri lazım.
Tamam. Sen kaleye geç. Şunları giyeyim.
Ne harika hediye.
Şimdi futbola acayip dalıyorum.
Evet.
- Öncelikle gol atarsan nasıl kutluyorsun? - Evet. Şey...
- Bir dans figürün var mı? - Yok.
Hayal et, rakipler şurada ve şey demek istiyorsun,
"Bakın, ne yaptım". Anlarsın ya?
Elimi belime koyup şöyle yapardım.
Anlamını bilmiyorum ama çok havalı. Kullanabilirim.
- Hazır mısın? - Evet.
- Çıkarıyorsun, öyle mi? Peki. - Bilirsin,
işini fazla kolaylaştırmak istemem.
Gol atarsan kazanırsın. Kaçırırsan kaybedersin.
Hayatın boyunca bu anı bekledin.
Kutlama yöntemin bile var.
Tamam.
- Gördün mü? - Evet, iyiydi.
- İlk golün mü? - İlk golüm.
- Nasıl bir his? - Çok güzel.
- Ağlara ulaşamam sanıyordum. - Sana bir şey vermeliyim.
Çünkü maçı izlemeye giderken...
Tanrım.
- Tanrım. - ...Betis forması giymeden olmaz.
Vay.
Çok acayip. Gel bebeğim.
Sağ ol.
- Şimdi tam Betis taraftarı oldun dostum. - Sağ ol.
Muhteşemdi. Ne süper star.
Ve gol atarsan beklentim...
Ya gol atıp sonra sessizce "Sağ ol Eugene" derse?
Çok acayip olurdu.
Sevilla'nın futbol rekabeti çok eskiye dayanıyor
ama 2.000 yıllık bu şehrin yaşadığı tek fikir ayrılığı bu değil.
Hazır gelmişken daha fazlasını keşfetmemek ihmalkârlık olur.
- José. - Eugene.
- Sevilla'ya hoş geldin. - Sağ ol.
Ve yerel turist rehberi José bana çevreyi gezdirmeyi teklif etti.
Şu anda Sevilla'nın en eski mahallelerindesin
ve bu, dünyanın en büyük Gotik katedrali.
Gerçekten çok güzel.
Ama meğer Sevilla'nın çalkantılı bir geçmişi varmış.
Bu, eskiden camiydi,
- sonra katedrale dönüştürüldü. - Tamam.
711'de Kuzey Afrikalı Mağripliler şehri Romalılardan almış.
- Tanrım. Şuna bak. - Atlara dikkat.
Sonra Hıristiyanlar, Mağriplileri kovmuş. Gördünüz mü? Çalkantılı.
Burası hakkında çok bilgilisin.
Evet çünkü annemle babam doğma büyüme Sevillalı.
Ben Montreal'de büyüdüm.
Çok acayip. Burası da Kanada'yı biraz andırıyor.
- Evet, bu... - Kanada'da ne yapıyordun?
Kuaför ve makyözdüm ve film sektöründeydim.
Gösteri dünyasından uzaklaşamazsın. Her yerde. Tam burada.
Eski makyöz José'nin
şehri gerçekten temellerine kadar bildiği çok açık.
Bu, Sevilla tarafını
Triana tarafından ayıran meşhur Triana köprüsü.
Bir mahalle ama yaşayanlar orayı kendi şehirleri sayıyor.
New York'la Brooklyn gibi.
Sanırım bir dönem Manhattan'lılar Brooklyn'lilere tepeden bakarmış.
Bence burada da aynı hava var.
Ve köprüyü geçerken bir tekne filosu görüyoruz.
İspanyol Armada'sı gibi ama daha küçük ve topları yok.
İnsanlar bağırıyor. İşte şuradalar.
Yat yarışı var.
Bu sefer Sevilla ve Betis kürek takımları.
İşte geldiler. Şuna bak.
Yani şiddetli bir rekabet var.
Evet. Öyle.
İnanılmaz. Birbirlerinin boğazına sarılmayı iple çekiyorlar.
- Bana Triana'dan bahset. - İşçi kasabasıydı.
Boğa güreşçileri, Flamenko dansçıları ve Çingene'leriyle meşhurdur.
Yani Flamenko işçi sınıfından geliyor.
- Öyle mi? - Evet. Aynen.
Tüm kültürlerin karışımından.
Duyduğuma göre orada daha ateşlilermiş.
Züppeler o tarafta ama ben bu tarafta takılırdım.
Bakın, duygularımı açık etmekle tanınmam
ama şimdiden futbola bayılmışken
Sevilla'nın diğer büyük tutkusunun beni ayartmasına hazırım.
Hadi, Flamenko yapalım.
Flamenko'nun kökeni, Roman halkının gelenekleri.
Ateşli, duygusal ve patlayıcı.
José'yi Kanada'da böyle bir şey yok diye uyarmam gerekebilir.
Bizdeki en tutkulusu Bieber.
İlk Flamenko gösterini izlemeye hazır mısın?
- Heyecanlıyım. - Öyle mi?
Ve canın yapmak isterse "Oley! Vamos!" diyebilirsin.
Umarım tek oley diyen ben olmam.
- Bu... - Şunlar söyler.
İyi olmazdı. Değil mi?
Sadece bir kişi dese.
Sahnede ayağını yere ilk vurduğunda koltuğumdan fırladım.
Beni korkuttu.
Vamos!
Bu kadar yoğun olduğunu bilmiyordum. Sizi öyle bir yere taşıyorlar ki
bu, bir izleyici olarak içinizdeki tutku ve heyecanı dışarı çekiyor
ve buna yetenek derler.
Oley!
Varsayımım bu. Belki de berbattırlar.
Çok kötü olabilirler ve bunu anlayamam. Daha önce hiç izlemedim.
Bravo.
Hiç görmediğim şeylerden bahsetmişken...
Büyük maçın sabahı.
Betis, Sevilla'ya karşı.
Héctor için geldim. Betis için.
Tamamen yeşilim.
Geçen sezon 200 milyondan fazla Avrupalı bir maça giderek
bunun kıtanın en büyük tutkularından biri olduğunu gösterdi
ve taraftarlar toplanırken
havadaki gergin heyecanın kokusunu alabiliyorsunuz.
En azından gergin bir heyecan olduğunu umuyorum.
Şehir delirdi.
Atlı polis var. Bir şeye hazırlanıyorlar.
Futbol yorumcusu Semra...
Vamos!
...beni Betis stadına davet etti...
- Merhaba. Hola! - Semra!
...beni El Gran Derbi'nin yoğunluğunun içine çekmek istiyor.
- İspanyolca selam verdim. - Güzel.
Bu tecrübeyi yaşayacak olman beni heyecanlandırıyor.
Bu gerçekten Sevilla'da yılın en önemli günü.
- Gelmek için doğru günü seçtin. - Ve geldim.
Neler oluyor?
Betis taraftarları biletlerini almaya geldi,
sonra polis onlara şehrin diğer tarafında,
iki kilometre uzaktaki stada kadar onlara eşlik edecek.
Hazır ol. Geliyorlar.
Geliyorlar. Çekil.
Ne düşünüyorsun? Harika, değil mi?
Delilik bu.
Ortak bir amaç için fazla heyecanlanmış bir sürü insan.
Kazanmak. Sevilla'yı yenmek.
Ve bir anda başka bir heyecan daha yaşanıyor.
SONSUZA DEK YEŞİL
Tüm bu taraftarlar, stada giden otobüsteki oyuncuları görebilmek için
koşturuyor.
Çok yoğundu.
Burada derbi bileti bulmak
benim gibi eski bir Betis taraftarı için bile zor.
Bu yüzden maçı peña adıyla bilinen bir taraftar barında izleyeceğiz.
Evet!
1927'de kurulan bar
yeni tişörtümü ilk kez giymem için mükemmel bir yer.
Hadi!
Tamam. Başlıyoruz.
Tarihi rekabet 117 yıl öncesine uzanıyor.
Yani Betis ve yeni dostum Héctor bu maçı almaya...
...kararlı.
- İşte Héctor! - Adamın.
Héctor! Evet!
Senin oğlan. Senin oğlan!
Evet!
Bellerín!
Tam bundan iyisi olmaz derken...
Yaptı!
Yaptığını gördünüz mü?
Parmak gösterdi.
Ona o hareketi ben gösterdim.
Gol atınca benim hareketimi yaptı.
Anlarsınız ya.
Tatlım.
Golü vermediler.
Vermediler mi?
Yine de şerefe.
Ofsaytta kaldığı için Héctor'un golünü vermediler
ama bu daha heyecanın başlangıcı
ve bir de baktım, Kanadalı ihtiyatlılığım beni terk etmiş.
Oley!
Evet!
Bastır!
Gol atılınca zıplayıp bağırdım.
Ancak bir Blue Jays maçında yapacağım gibi tanımadığım insanlarla çak yapıyordum.
Yani belki de o anda kendimi maçın duygusuna kaptırdım.
Ama acı deneyimlerimden biliyorum ki spor acımasız olabilir...
Hayır!
...ve bunu yine kanıtladı.
Berabere kaldılar.
Betis!
Beklediğimden çok daha iyi bir maç.
Güzel maçtı.
Kazanmalıydık.
Betis'i taraftar olarak takip etmeye başlamalıyım.
Eve döndüğümde bu akşamı mutlulukla hatırlayacağım
ve uzun sürmeyecek çünkü daha güneye gitmeden önce
Sevilla'da son akşamım.
Ateşli bir şehir.
Flamenko hakkında da futbolda oldukları kadar tutkulular.
Yani konu, bir şeye kalbiniz ve ruhunuzla bağlı olmak.
Bence ortak özellikleri bu.
Sahil boyunca yolculuk edip Avrupa'nın ucuna varmadan önce
yolculuğumda uğramak istediğim son bir nokta var
ve hatırlayabileceğiniz gibi, bir zamanlar çok isteksiz olan bir yolcu için
bu kadar istekli olmak yeni bir deneyim.
On ikinci platformu arıyorum.
Nispeten kolayca kaybolmuş olsam da.
Trenleri severim. Trenle yeterince yolculuk etmiyorum.
Elbette trenler de eskisi gibi değil.
Benim için büyük değişim
ama yolculuk etmeyi de varmak kadar çok sevmeye başladım.
Birkaç saat uzaktaki Málaga Dağları'nda
Endülüs'ün mutlaka görülmesi gereken güzelliklerinden biri var
ama tadını çıkarmak için
ne kadar maceracı biri hâline geldiğimi anlamam gerek.
Kral'ın Küçük Yolu.
Manzarası inanılmazmış.
Uzun tren yolculuğuna değer. Varmak için hoş bir yöntem.
Buradaki adıyla El Caminito del Rey
İspanya'nın en popüler turistik yerlerinden biri.
730 metre derinliğindeki vadi boyunca yürürken cesaretlerini test edip
ülkenin en iyi manzaralarından birini görmek için
her yıl 300.000'den fazla ziyaretçi geliyor.
Kask tam oturdu. Şu anda kendimi pek iyi hissetmiyorum.
Manzara güzel olsa iyi olur.
Geri dönmek için çok mu geç?
Soruyorum çünkü yol sekiz kilometre uzunluğunda
ama sadece 90 santim genişliğinde.
Aman. Peki.
Çıtaların arasından aşağı bakma, yeter.
Tamam.
Aslında yol, işçilerin iki hidroelektrik tesisi arasında
gidip gelebilmesi için inşa edilmiş.
Tanrım.
Güncellenmeden önce
Dünya'nın en tehlikeli yolu olarak biliniyormuş.
Yani güncelleme her neydiyse de iyi olmuştur diye dua ediyorum.
Duyduğum ilk çatırtıda dönerim.
Eminim manzara muhteşemdir
ve umarım bir gün görürüm.
İşin püf noktası kenardan aşağı bakmamak.
Ama meğer ileri bakmak da kolay değilmiş.
Tanrım.
Şu gözlem noktasına neredeyse vardım
ve oraya varmanın tek yolu bu şeffaf köprü
ve aşağıda ne olduğuna bakmaya korkuyorum.
Anlarsınız ya?
İki yıl önce, ölsem buraya çıkmazdım.
Geçen yıl Kosta Rika'da korkumla yüzleşip
asma köprüyü geçtiğimden beri yüksekten korkmuyorum
ve buna inandıysanız size iyi şanslar.
Tanrım.
Vay canına. Tanrım.
Açıkçası köprüye ilk baktığımda
içimden "Hayır" demek geldi.
Beni test etti.
Bir elim boşta olsa kendi sırtımı sıvazlardım
ama şu anda iki elimle de sıkı sıkı tutunuyorum.
İzleme platformundan Endülüs'ün en güzel manzaralarından biri izlenebiliyormuş.
Tanrım.
İşte bu.
Bana söylemedikleri şeyse platformun tamamen şeffaf olduğuydu.
Sorun yok.
Evet.
Beğendiniz mi?
Cam zemine basmam
ama şehrin en güzel manzarası ve işte burada.
Bunu listeden silebiliriz.
Geldim ve yaptım.
Bakalım, ileride ne var.
Tamam. Gidiyoruz.
Bakın. Tutunmuyorum.
Bence eskisi gibi olsam bırakın bir kıtayı geçmeyi,
dik bir yamacı geçmeyi bile düşünmezdim
ve hâlâ dikkatli diyebileceğiniz bir tarafım olsa da
her zaman böyle değildim.
Çocukluğumda trenle yolculuk yapar ve buna bayılırdım.
Sekiz yaşında falan New York'a gittiğimi hatırlıyorum.
Yaşadığım şehir olan Hamilton'dan ve heyecan vericiydi.
Bunu hiç unutmadım.
Hayat yolculuğumun bir yerlerinde
o maceracı ruhu kaybetmiş olmalıyım
ama Avrupa'daki bir şey
gençliğimin öz güvenini canlandırıyor sanki.
Doğru yönde gidiyorumdur umarım.
Kıtanın kuzeyinden başlayıp
zikzak çizerek yolculuğumun son durağına doğru indim.
Avrupa'nın en güney noktası olan kıyı şehri Tarifa'ya.
Değiştiğimi hissediyorum ve bunu fark eden sadece ben değilim.
Yetmiş altı yaşında yeniden doğdum.
Karım Deb cidden bunun başıma gelmiş en iyi şeylerden biri
olabileceğini düşünüyor. Onunla tanışmam dışında.
Birinci yüzyılda Tarifa'yı kuranlar yine Romalılarmış.
Hiç şaşırtıcı değil.
Şehir, olağan dışı bir sınırda kurulu.
Gerçekten inanılmaz.
Şurada yazıyor.
Şurası Akdeniz.
Burası Atlantik Okyanusu.
Buraya kadar gelmişken
beni Afrika kıtasından ayıran tek şey, 13 kilometrelik bir deniz.
- Gel, otur. - Harika.
Muhteşem olacak.
Elimde olmadan daha yakından bakıyorum.
Güzel bir gün. Denize açılmak için güzel bir gün.
Yunan mitolojisindeki Herkül Sütunları
ki biz artık Cebelitarık Kayası ve Fas'taki, Hacho Dağı olarak biliyoruz,
bilinen dünyanın ucu sayılırmış.
Şurası Afrika.
Çok yakın.
Açıkçası burada olduğuma inanamıyorum.
Ve yolculuğumu taçlandırmak için Avrupa'nın bana son bir sürprizi var.
İşte şuradalar.
Tam ileride.
Meraklı bir pilot balina sürüsü.
Şurada. Tam şurada.
Tanrım.
Vay. Bir anda çıkıverdi.
Duydunuz mu?
Teknenin yanında konuşuyorlar.
Bence beni bir filmden hatırladılar.
Bilemiyorum.
Amerikan Pastası Avrupa'da çok sevilmişti.
Çok sevilen bir filmdi. İzlemiş olabilirler.
İnanılmaz.
Ontario'ya benzemiyor.
O kadarını söyleyeyim.
Bu yolculuktan önce
bildiğim Avrupa Paris, Londra ve Roma gibi büyük şehirlerden ibaretti...
Evet.
Vedalaşmak için fırladılar sanki.
...ama sık gidilen yerlerden uzak durmak için kendime meydan okuyup
bir zamanlar uyuyan maceracı ruhumu benimseyince...
Bakın.
...Avrupa'da geçirdiğim zaman bana hatıralardan fazlasını sağladı.
Beni hiç beklemediğim kadar zenginleştirdi.
Normalde buraya geleceğimi sanmıyorum.
Gezmek güzel.
Tek bir yeri görmektense gezmek güzel.
İnsan yaşadığı dünyayı tanımak için
asla çok yaşlı olmaz, anlarsınız ya?
O noktaya varıyorum.
Yani kim bilir?
Belki bir yolculuğa daha çıkacak enerjim vardır belki.
Alt yazı çevirmeni: Murat Lü