Jestem żywym dowodem na prawdziwość słów: „Lepiej późno niż wcale”.
Jeszcze kilka lat temu
moje życie było spokojne, przewidywalne, bezpiecznie powtarzalne.
Ale moje ostatnie przygody wszystko zmieniły.
Co jeszcze mnie czeka?
Teraz, kiedy już uchodzę za swego rodzaju podróżnika,
postanowiłem zapisać w kalendarzu i zrealizować swoją listę marzeń…
LISTA MARZEŃ
…zanim sam kopnę w kalendarz.
Prowadziłem długie poszukiwania,
zachowywałem otwarty umysł…
PRZYGODY W AMAZONII
Kto wędruje po Amazonii?
…i opracowałem własną listę.
Spójrzcie na to.
Witamy w Londynie!
Czuję się jak turysta.
To niektóre spośród najwspanialszych…
…i najbardziej niepowtarzalnych doświadczeń podróżniczych.
Nie bierz tego do siebie, ale to okropna przejażdżka.
Skreślmy to z listy.
- To mój pierwszy raz w Irlandii. - Ja oczywiście już tu byłem.
- Tak. Raz. - Raz czy dwa.
- Raz. - Raz.
Nie wiem, czy powinny być jednorazowe…
…ale to już inna sprawa.
Ale mam nadzieję, że stałem się nieco śmielszy…
Trudno uwierzyć, że tu jestem.
…nieco odważniejszy…
Co za obrona!
Oczywiście świetnie sobie radzę pod presją.
…więc to może być moja najbardziej niezapomniana podróż.
Miałeś na liście upicie się z księciem Williamem?
- To cała moja lista. - Cała lista?
EUGENE LEVY: NIEOCHOCZY PODRÓŻNIK
LISTA MARZEŃ
Nigdy nie doświadczyłem czegoś takiego.
Indie zawsze są na liście marzeń
każdego wytrawnego podróżnika.
Wielu ludzi, którzy byli w Indiach, mówiło:
„Musisz je umieścić na swojej liście marzeń”.
I właśnie dlatego, choć najbardziej cenię sobie własne towarzystwo,
posłuchałem tych ludzi i przybyłem do najludniejszego kraju na Ziemi.
Gdyby to był plan filmowy, ktoś powiedziałby:
„Zrobił się za duży chaos.
Musimy to trochę uspokoić, żeby wyglądało bardziej realistycznie”.
Pokonałem ponad 11 tysięcy kilometrów, by dotrzeć do największego stanu Indii,
Radżastanu,
nazywanego też Krainą Królów.
Słynie z kolorowych miast, starożytnych twierdz i tętniących życiem targów.
Mówi się, że nowicjusze tacy jak ja muszą go odwiedzić.
Trudno uwierzyć, że tu jestem.
Moja podróż rozpoczyna się w Dźodhpurze, mieście, które liczy ponad 500 lat.
- Hej! - Abish.
Eugene. Witaj w Indiach.
- Co u ciebie? - Jak się masz?
- W porządku. - Dobrze cię widzieć.
Abish to mój lokalny przewodnik.
Pomoże mi zrozumieć to nowe otoczenie.
- Jak twój spacer? - To zupełnie nowy wymiar słowa „tłum”.
Tak.
Indie nie są komfortowe, ale stopniowo zaczynasz czuć się w nich komfortowo.
A kiedy wracasz, patrzysz na świat w zupełnie nowy sposób.
Nie są komfortowe,
- ale zaczynasz czuć się komfortowo. - Tak.
Dobra, spodziewałem się, że tak będzie musiało się stać.
Pomyślałem, że to dobre miejsce na początek,
bo wrzucimy cię na głęboką wodę i będziesz uczył się pływać.
Przez ostatnich pięć stuleci
miasto rozrastało się wokół zabytku, który trudno przeoczyć.
To twierdza Mehrangarh w Dźodhpurze.
Wzniesiona w 1459 roku.
- O Boże. Potężna! - Tak.
Wciąż należy do rodziny królewskiej.
„Twierdza Słońca” wznosi się ponad sto metrów nad miastem.
Całkiem sprytne, biorąc pod uwagę, że Dźodhpur sąsiaduje z pustynią.
- Pokazać ci targ? - Tak.
Cały targ Sardar znajduje się u stóp twierdzy Mehrangarh.
- Dobra. - Wszystko tam kupisz.
- Chcesz zobaczyć? - Rozejrzyjmy się.
Kompletne przebodźcowanie kolorami, przyprawami, ludźmi i twarzami.
Przy każdym straganie czeka cię odrobina targowania i ekscytacji.
Jest tu zdecydowanie bardziej kolorowo niż w Kanadzie.
Tak. Owszem.
Z czego przede wszystkim słynie Dźodhpur?
Powiedziałbym, że z tkanin.
Spójrz tylko na to.
To materiały typowe dla Radżastanu,
czyli stanu, w którym przebywamy.
TARG SARDAR
Tutejsze kolory są dużo żywsze
niż na zdjęciach, które widziałem.
Kiedy jesteś na ulicy, wszystko eksploduje kolorami.
I nie tylko tutejsze kolory dają ci kopa.
To kumin.
To jest… ryż.
- Ryż z kuminem. - Tak.
Herbata miętowa. Wąchaj ostrożnie.
Powoli.
Co to?
Jest jak Amol. To…
Smarujesz czymś takim klatkę piersiową, kiedy jesteś chory.
- Dobra na trawienie… - Tak.
- …na odporność. I odpręża ciało. - Tak.
Z poziomu ulicy ciężko to wszystko uchwycić.
Żebym mógł lepiej poczuć klimat miasta,
Abish zabierze mnie na swój ulubiony punkt widokowy.
Pojedziemy autorikszą.
Spróbuj się rozluźnić.
- Rozluźnić? - Tak. To kluczowe.
Te riksze, coś pomiędzy nowojorską taksówką a trójkołowcem,
odbywają dziennie około 200 milionów kursów w całym kraju.
- Kilka rad. - Tak?
Zawsze trzymaj się poręczy.
- Prawa lub lewa noga na tym. - Tak.
I od czasu do czasu, przy wybojach,
opuść ręce i lekko się podciągnij.
W górę i w dół.
Dobra.
Kim jest nasz kierowca?
- To Bablu. Bablu Ji, namaste. - Bablu.
- Namaste. - Namaste. Jak tam?
- O rany! - Było blisko.
Prawie ją rozjechał.
Nie bierz tego do siebie, Bablu,
świetny z ciebie kierowca, ale to okropna przejażdżka.
Na ulicach widać też wiele zwierząt.
W tej części kraju krowy cieszą się ogromnym szacunkiem.
W Toronto
- piesi mają pierwszeństwo. - Tak.
Tutaj zwierzęta mają pierwszeństwo.
Dokąd one idą?
Krążą po ulicach, a potem wracają.
- Spójrz. - One…
Wracają do swoich domów.
W hinduizmie, głównej religii Indii, krowy są święte.
I pomimo intensywnego ruchu drogowego,
wydają się dużo bardziej zrelaksowane ode mnie.
- Okej, to była najgorsza część. - Tak.
Zaczynam chwytać.
- Dziękuję. - Tak.
Ostatnio tak porachował mi kości mój kręgarz.
Jesteśmy na miejscu.
Dotarliśmy na stare miasto.
To za sprawą tego kolorowego labiryntu uliczek
Dźodhpur nazywany jest „niebieskim miastem”.
- To twierdza, o której ci mówiłem. - O rany.
Skąd ten błękit?
Pozwala obniżyć temperaturę. W końcu jesteśmy na pustyni.
Niebieski wskazuje też, że członkowie klasy kapłańskiej, Bramini,
mieszkali dawniej w tej części miasta.
To też jedna z najlepszych miejscówek z takim widokiem…
Wyobrażam sobie. No chyba że jesteś w tamtym pałacu.
- Sam nie wiem. - Okej, tu mnie masz.
Tylko na to było mnie stać.
Nie należę do rodziny królewskiej.
Widziałeś kiedyś coś takiego?
Nigdy nie widziałem tak kolorowego miasta.
A Dźodhpur jest dużo większym miastem, niż mi się wydawało.
Nie spodziewałem się niebieskiego miasta.
Ale widzę i czuję, dlaczego wybrali ten kolor.
W lecie temperatury regularnie przekraczają tu 38 stopni,
więc jadę do hotelu, żeby trochę się schłodzić.
Spędziłem tu pół dnia.
I świetnie się bawię.
Nie mogę się doczekać, aż lepiej poznam tutejszą kulturę,
ludzi i styl życia.
A wygląda na to, że życie dawnych władców Indii, maharadżów,
było całkiem przyjemne.
Spójrzcie tylko, gdzie nocuję.
Bal Samand Lake Palace.
Nad jednym z pierwszych sztucznych zbiorników Indii, wykutym w skale.
Pałac wzniósł w XVII wieku maharadża Dźodhpuru.
- Dzień dobry. Dziękuję. - Witamy.
Przygotowaliśmy tradycyjne powitanie.
Sądząc po tym powitaniu,
spodziewali się kogoś bardziej królewskiego ode mnie.
Dziękuję.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
- Dzień dobry. - Witam.
Oto Bal Samand Lake Palace.
Mieściła się tu letnia rezydencja rodziny królewskiej z Dźodhpuru.
A teraz przekształcono to miejsce w hotel.
- Bardzo tu pięknie. - Tak.
Po drodze nie miałem pewności, czy to nie fatamorgana.
Proszę uważać na małpy. Mamy tu wiele małp.
Nie są groźne, ale proszę na nie uważać.
- Zanadto się nie zbliżać. - Tak.
- Dobrze. - Miłego pobytu.
- Dziękuję. - Dziękuję.
Po przekształceniu królewskiego pałacu w luksusowy hotel
drzwi i ogrody pałacu otworzyły się na gości,
szukających stylowego schronienia przed pustynnym upałem.
Przyznam, że podoba mi się ta przestrzeń i ta cisza.
To dość nierealne.
Koniec telefonów, mamy tu małpy.
O rany, słodkie. Hej, dzieciaki!
Moja indyjska przygoda rozpoczęła się w wielkim stylu.
A moje plany na wieczór to też nie byle co.
Abish zaprosił mnie na przyjęcie do swoich zamożnych przyjaciół.
O ile tylko zdołam ominąć lokalną ochroniarkę.
- Eugene! - Abish.
Wystroiłeś się do tańca.
Też świetnie wyglądasz. Poznaj moich przyjaciół.
- Jasne. - Ajit…
Kuzyni Uday i Ajit należą do radżastańskiej arystokracji.
O rany, świetnie. Czyj to dom?
- Jego. - To jego dom.
To pewnie wyjaśnia to imponujące przyjęcie.
Jak długo tu mieszkasz, Uday?
Dorastałem tu.
A moja rodzina mieszka tu od 600 lat.
Jestem chyba 18. albo 19. pokoleniem.
Czym zajmowała się twoja rodzina?
Nasi przodkowie byli poddanymi maharadży Dźodhpuru.
Nasz pradziadek i jego rodzice pobierali podatki w imieniu maharadży.
Przywileje szlacheckie zniesiono w latach 70. XX wieku,
ale wiele rodzin kontynuuje dawne tradycje.
W tym przypadku oznacza to huczne obchody
na cześć gościa honorowego.
- To gość honorowy. - Gość honorowy?
- Tak, to on. - To gość honorowy?
Dzisiejszy wieczór to oficjalne powitanie małego Rudry Veera w Dźodhpurze.
To jego pierwsza podróż do domu przodków.
Dlatego to bardzo ważna uroczystość.
- Wielka rzecz. - Poważna sprawa.
Tak.
Absolutnie cię rozumiem.
No proszę. Co za duży chłopak!
Masz wnuki?
Tak, mój wnuk kończy trzy lata.
O rany.
I całkiem niedawno trzymałem go…
- Masz wrodzony talent. - …dokładnie tak.
Mogę go zabrać do domu?
Duży chłopiec.
Nie wiem, czy RV zapamięta tę imprezę,
ale mam nadzieję, że będzie pamiętał i mnie,
i toast, który wznieśliśmy na jego cześć.
Bardzo dobre.
Nie tylko szlacheckim rodzinom dobrze żyje się w Indiach.
Indie mają najszybciej rozwijającą się gospodarkę na świecie
i tylko w zeszłym roku w kraju pojawiło się 30 000 nowych milionerów.
Mam poczucie, że już jeden dzień
dał mi pewien wgląd w tutejsze zróżnicowane życie.
Odpowiedz mi o Radżastanie.
Czy ma swój wyjątkowy charakter?
Ta nazwa oznacza „Miejsce Królów”.
Radżastan miał własną armię, walutę, system sądowniczy.
W Indiach kultura jest inna w każdym stanie.
Zróżnicowanie jest ogromne.
Zmieniają się dialekty.
Sto kilometrów w dowolnym kierunku
masz inne jedzenie, innych ludzi, inny język.
To jak jeden naród pośród wielu różnych narodów.
Szacuje się, że istnieje tu blisko 20 000 dialektów.
Czy jest coś, co łączy cały kraj?
Tym, co jest w Indiach bardzo wyjątkowe, z konstytucyjnego punktu widzenia,
jest świeckość państwa.
Główną religią jest hinduizm.
- Hindusi? - Tak.
Ale mamy też bardzo liczną populację muzułmańską,
dużą populację chrześcijańską, mamy też żydów, mamy każdego.
- Ale główną religią jest krykiet. - Naprawdę?
Każdy stan ma własną drużynę.
Jeśli jesteś z jakiegoś stanu, bezwarunkowo wspierasz swój zespół.
To religia.
Krykiet jest dla mnie wielką niewiadomą,
ale to już stały motyw podczas tej podróży.
To było niesamowite.
Po wieczorze spędzonym na najważniejszej imprezie w mieście,
jestem gotów eksplorować jutro kolejne części miasta.
- O rany. - Dziękuję.
Świetnie mi się spało.
Słyszycie to?
Świergot ptaków. Tylko to słyszałem.
Muzyka dla moich uszu.
W kwestii luksusu indyjscy maharadżowie znali się na rzeczy.
Ale tego ranka zamieniam zieleń pałacowych ogrodów
na błękit starego miasta Dźodhpuru.
- Abish. Jak się masz? - Dobrze.
Jeszcze nie słyszałem, żeby było tu tak cicho.
To piękny kraj,
bo odnajdujesz chwile spokoju w skrajnie chaotycznych miejscach.
To pandit, trochę jak kapłan.
To pandit.
W Indiach żyje około 1,1 miliarda hindusów.
To Ganeśa.
Bóg, do którego modlisz się,
gdy rozpoczynasz nową wyprawę, nową przygodę.
I dlatego takie kapliczki można znaleźć w całym kraju.
Ludzie mają okazję nawiązać spontaniczny kontakt z własną duchowością.
Jeśli ci to nie przeszkadza, poproszę kapłana o małe błogosławieństwo.
Jasne, będzie mi bardzo miło.
Musisz usiąść,
ale najpierw zdejmij buty, dobrze?
- Zdjąć buty i usiąść? - Tak jest.
- Dobrze. - Świetnie.
To prasada, błogosławieństwo, które przyjmujesz.
Jeszcze jedno! Trzeba rozbić kokos.
Co oznacza rozbijanie kokosa?
Woda z kokosa służy do pokropienia cię w ramach błogosławieństwa.
Rozumiem. Okej. Czyli…
Raz, dwa, trzy…
Zostałeś pobłogosławiony, rozbiłeś kokos, masz prasadę do zjedzenia.
- O rany. - Żadnych przeszkód.
- Jak się mówi „dziękuję”? - Dhanyavaad.
Dhanyavaad.
Dobrze mi poszło?
- Okej. - Co mówili?
Doszło do pomyłki. Musi polecieć na sam dół.
A ty go wypuściłeś i nim rzuciłeś.
- Bierzesz, co dają. - Tak.
Otrzymałem błogosławieństwo i pozbyłem się przeszkód ze swojej drogi.
Myślę, że to dobra rzecz.
- Spójrz. - Rany. Co to?
To rodzaj krykieta, tzw. krykiet podwórkowy.
Krykiet uliczny.
W XVIII wieku, kiedy Indie należały do Imperium Brytyjskiego
i były ważnym źródłem surowców,
brytyjscy marynarze nauczyli miejscowych tej gry.
- To tzw. bowler. - Tak.
Piękna obrona!
- Dobrze. - Brawo.
- No wiesz… - Mocne.
Dobrze tu być. W tej chwili…
To zabawne.
Indie odzyskały niepodległość w 1947 roku,
ale krykiet już tu pozostał.
Ostatni mecz sezonu oglądało 169 milionów ludzi.
To szóstka.
Czyli 41 milionów więcej niż podczas ostatniego Super Bowl.
Wykonuje się ten gest.
To szóstka.
Co to było? Jaki gest wykonujesz? Dobra robota.
Jedną z głównych drużyn w stanie są Rajasthan Royals.
- Rajasthan Royals? - Tak.
To tak, jak z ulicznym hokejem w Kanadzie:
podczas tych miejscowych meczów
rodzą się marzenia o karierze sportowej.
- Obserwuję was… - Hej.
…i jesteście naprawdę świetni.
Któryś z was chce zostać profesjonalnym krykiecistą?
Ja.
Dobrze. A są w grupie jacyś początkujący aktorzy?
- Nie. - Rany, wszyscy chcą grać w krykieta.
Cóż, niekoniecznie w krykieta,
ale chyba wszystko jest lepsze od aktorstwa.
No to zagrajmy. Do dzieła.
Spin.
Piłka była podkręcana
i ciężko było w nią trafić.
Dobrze. Biegnij.
To chyba nieco bardziej skomplikowane, niż przypuszczałem.
- Out. - Out?
Muszę przyznać, że przegrałem… z lepszym.
Trochę się przyrumieniłem,
ale tym razem nie mogę zwalić winy na słońce.
Wracam do hotelu na krótki relaks.
Muszę złapać oddech przed kolejnymi indyjskimi przygodami.
- Cześć. - Dzień dobry.
Australia?
Kiwi.
Nowa Zelandia.
Też jesteście tu pierwszy raz?
Nie, to nasz siódmy pobyt.
- Siódmy? - Tak.
Czy kiedy przylecieliście tu po raz pierwszy,
od razu pokochaliście to miejsce?
Ja czułam się tak, jakbym wróciła do domu.
Nie wiemy, co się wydarzy podczas kolejnych pięciu minut.
Niczego nie planujemy.
Nie wiemy, gdzie się zatrzymamy.
To część tej magii.
I dlatego jesteśmy tu już siódmy raz.
Właśnie to staram się tu osiągnąć.
Chciałbym doświadczyć Indii
jak wytrawny podróżnik…
Trochę rozciągnąć strefę komfortu?
Rozciągnąć strefę komfortu… właśnie o to mi chodzi.
Masz jakieś plany czy po prostu improwizujesz?
Ruszam w podróż pociągiem.
- O, tego nie robiliśmy. - Okej!
Nie robiliście tego?
Nie podróżowaliśmy transportem publicznym.
- To co wyście robili? - Jesteś od nas odważniejszy.
Nie można odwiedzić Indii i nie wsiąść do pociągu.
Podejmiesz dziś ryzyko, co?
Podejmę ryzyko.
„Ryzykant” to moje drugie imię.
Ciekawe było to, co ta para mówiła rano
o rozciąganiu strefy komfortu i podejmowaniu ryzyka…
Łatwiej to powiedzieć niż zrobić,
ale staram się, jak mogę.
Nie przychodzi mi do głowy lepsza metoda rozciągania strefy komfortu…
Jesteśmy na miejscu.
…niż jazda pociągiem do Dźajpuru.
To stolica stanu oraz siedziba
jednej z jego najpopularniejszych drużyn krykieta, Rajasthan Royals.
BILETY
Szukam ekspresu do Dźajpuru,
który rusza o szesnastej.
Muszę znaleźć odpowiedni peron.
To mi w niczym nie pomaga.
Stacja kolejowa w Dźodhpurze została otwarta w 1885 roku
i obsługuje blisko 50 000 ludzi dziennie.
Tam jest. Szesnasta. Mam, peron piąty.
Ruszamy.
Niesamowite, ile możesz zdziałać, kiedy się postarasz.
Czuję się jak prawdziwy podróżnik.
DŹODHPUR
W większości pociągów można tu stać, siedzieć
albo wypocząć w kuszetce.
Przepraszam.
Abish zarezerwował nam miejsca.
Ale żeby go odnaleźć, muszę polegać na swojej niesamowitej intuicji…
Wagon 2AC…
Jeszcze go nie znalazłem.
Przepraszam.
To nie może być tutaj.
Mówi pan po angielsku?
- Tak. - Wagon 2AC?
- Dalej prosto. - Prosto.
Okej.
Dziękuję.
Hej.
- Abish. - Dobrze cię widzieć.
Dobrze, że jesteś.
Zdołałem namierzyć Abisha
i nie mogę się doczekać widoków z naszego wygodnego przedziału sypialnego.
Jestem podekscytowany. W wieku 78 lat powoli dorastam.
Dźajpurze, nadjeżdżamy.
DŹODHPUR
By dotrzeć do Dźajpuru, musimy przemierzyć ponad 300 kilometrów przez Radżastan.
Właśnie w ten sposób naprawdę poznaje się kraj.
Czy jesteś bogaty, czy biedny, każdy jeździ pociągiem.
Nawiązują się przyjaźnie, rozpoczynają się komedie romantyczne,
toczone są rodzinne rywalizacje.
To integralna część naszej kultury.
W związku z tym, że mieszka tu 1,4 miliarda ludzi,
zróżnicowanie jest gigantyczne.
Kiedy uzyskaliśmy niepodległość i wytyczono granice,
wszyscy przyjęli pewną ideę.
Nie uczy się nas, że jesteśmy jednym narodem.
Od samego początku uczy się nas w szkole
o jedności i różnorodności.
To zakłada ogromne kontrasty, ogromne sprzeczności
i wielkie różnice.
Nie wiem, jak to możliwe,
ale mimo tego wszystkiego tożsamość narodowa pozostaje silna.
Od dziecka kocham podróże pociągiem.
Jednym z ich największych atutów
jest fakt, że możesz wstać i trochę pomyszkować.
Nareszcie!
Kibice Royalsów?
- Tak. - Tak.
To… Ja też.
- Zapraszamy. - Tak.
Okazuje się, że Rajasthan Royals grają dziś mecz.
Wierni kibice zdołają obejrzeć ich mecz niemal wszędzie.
Byliście kiedyś na meczu Royalsów?
Tak, oglądaliśmy mecz.
Co powinienem wiedzieć?
Halla Bol. To wszystko.
- Tak, to… - Halla Bol?
Tak. Skandujesz: „Halla Bol”.
- To jest motto… - Dobra.
- Rajasthan Royals. - Halla Bol to ich okrzyk?
Tak, okrzyk Rajasthan Royals.
- Głośno krzyczysz: „Halla”. - Halla Bol. Okej. Dobra.
Miło było was poznać.
- I wzajemnie. - Baw się dobrze.
- Powodzenia. - Dziękujemy.
Drzwi pociągu rzadko bywają otwarte,
ale to całkiem miłe. Trochę świeżego powietrza.
Każdy, kto mnie zna, powiedziałby: „Nie wierzę, że tam jesteś”.
Bo…
Szczerze mówiąc, nie sądziłem, że kiedykolwiek dotrę do tego kraju.
Trzy lata zajęło mi dotarcie do tego punktu
i jak dotąd było niesamowicie, świetnie się bawię.
Pięć godzin i jedno Halla Bol później
docieramy do Dźajpuru.
- Jesteśmy. - Dotarliśmy.
- Udało się. - Dokąd teraz?
Tam powinno być wyjście.
Muszę gdzieś naładować baterie.
Nie mogę się doczekać, aż obejrzę to słynne miasto za dnia.
Dźajpur.
Ma prawie trzysta lat
i jak na indyjskie standardy jest całkiem młodym miastem.
Znajduje się na liście Światowego Dziedzictwa UNESCO
i jest też uznawane za światową mekkę kamieni szlachetnych.
- Hej. - Abish.
- Witaj. - Spałem jak dziecko.
Nie mogę się doczekać, aż sam doświadczę tego miejsca,
a Abish zgodził się zrobić mi szybkie tournée po mieście.
To pomnik Mahatmy Gandhiego.
O, tam.
Jest nazywany „ojcem narodu”.
Słynie też z okrągłych okularów, takich jak twoje.
To…
To okulary Gandhiego.
W Radżastanie istnieje ciekawa tradycja: każde miasto ma inny kolor.
Dźodhpur jest niebieski, Udajpur biały,
Dźajsalmer to złote miasto, a Dźajpur różowe.
Gdy brytyjska rodzina królewska odwiedziła Dźajpur w 1876 roku,
mieszkańcy nieźle się postarali.
Kiedy książę Albert odwiedził Dźajpur,
całe miasto pomalowano w taki sposób,
ponieważ jest to kolor gościnności.
Kiedy przyleciał i je zobaczył, powiedział: „Rety. Różowe miasto!”.
I ta nazwa się przyjęła.
Malarze byli pewnie zadowoleni.
Prawda.
W sercu miasta wznosi się Hawa Mahal, czyli Pałac Wiatrów.
To pięciopoziomowe architektoniczne arcydzieło zbudowane w 1799 roku.
Jest tu wiele pięknych budynków.
Chętnie poświęciłbym cały dzień na zwiedzanie miasta,
ale jestem umówiony na ważne spotkanie.
Przepięknie.
Abish umówił mnie z zawodnikami Rajasthan Royals.
Pewnie udzielą mi wskazówek po tym, jak pokonał mnie dziesięciolatek.
Eugene, na twoim miejscu byłbym cholernie podekscytowany.
Chyba cię przygotowałem. Co to oznacza?
Sześć.
Zgadza się.
Jestem podekscytowany.
Widzimy się później, czy…
Oczywiście.
Sawai Mansingh to stadion Rajasthan Royals.
Rany. Robi wrażenie.
Mój pierwszy stadion krykieta.
Royalsi mają 15 milionów followersów w mediach społecznościowych.
To naprawdę coś.
Halla Bol, przyjaciele. Halla Bol.
Idealne miejsce dla takiego nowicjusza. Poznam tu podstawy.
- Co u ciebie? - W porządku.
Witaj w domu Royalsów…
- Dziękuję. - …w Dźajpurze.
Yaggi to były zawodnik, który jest teraz trenerem.
Wiem, że masz 78 lat, ale wyglądasz na 50.
Młodo wyglądasz.
- Naprawdę młodo. - O rany.
Zaczniemy od aktywacji?
- Tak. - Okej.
To na twoje ścięgna i plecy.
- Tak… Czuję te ścięgna… - Trzy…
- …i plecy. - …cztery.
A teraz najważniejsze…
- Tak. - Rzucanie. Stań tu,
przytrzymaj i rzuć.
Dwa, trzy.
- Jesteś gotów. - Rany!
Jesteś gotów na odbijanie piłki.
Ale jestem leworęczny.
Przed Yaggim ciężkie zadanie.
A kolumna autokarów, oczywiście różowych,
oznacza, że zawodnicy przybyli na trening.
Eugene, przedstawię cię jednemu z naszych najszybszych bowlerów,
Jofrze Archerowi.
Jest jednym z najszybszych na świecie.
Coś mi mówi, że powinienem był się nieco dłużej rozgrzewać.
- Miło cię poznać. - O rany, miło mi.
- Pogramy w krykieta? - Tak.
Pozwolę ci zająć pozycję.
To dla ciebie istotne, czy ktoś jest leworęczny?
Wolę rzucać leworęcznym.
Mam z nimi lepsze statystyki niż z praworęcznymi.
To mi chyba niewiele zmieni, prawda?
Jofra gra też w reprezentacji Anglii.
Ze swoją angielską drużyną wygrał Mistrzostwa Świata w 2019.
Powiedz mi, czego mam się spodziewać.
Dobra.
Pozwolę ci nabrać pewności, zanim podkręcę poziom.
Kiedy to naprawdę ma znaczenie, umie rzucić piłkę z prędkością 145 km/h.
Jeszcze raz.
Ale na razie dostosowuje się do mojego tempa.
Nie, musisz użyć kija!
- Musisz ją uderzyć. - To ciężkie.
Zero presji.
- Dobrze? - Tak, bardzo dobrze.
Eugene, muszę teraz wracać na trening, ale miło było cię poznać.
Złapię cię jeszcze przed odjazdem.
- Świetnie. - Dobra.
Jofra rusza na prawdziwy trening,
a ja mam okazję poznać głównego trenera, Rahula Dravida.
Krykietowy odpowiednik Babe’a Rutha.
Mam nadzieję, że nie widział, jak macham kijem.
To nie było zbyt imponujące.
Mam nadzieję, że nikt tego nie widział.
- Rahul. - Hej, Eugene.
Co słychać?
Rahula uznaje się za jednego z najlepszych batsmenów w historii.
Jest pełnoprawnym bohaterem narodowym.
Widziałeś mnie w akcji?
- Tak. Niezły jesteś. - Tak. Grałem z Jofrą.
Łatwo było ci go pokonać?
No cóż,
nie wiem, czy zauważyłeś, ale raz trafiłem…
Niewiele osób może się tym pochwalić…
No właśnie. Nie to, że musi jeszcze popracować, ale…
Skoro ja potrafię przyjąć jego rzut, może powinieneś z nim pogadać.
Mam nadzieję, że trochę już rozumiesz,
jak w tym kraju wygląda ten piękny sport.
Tak. Mogę szczerze powiedzieć, że to jest moja drużyna krykieta.
Zdobyliśmy jeszcze jednego kibica.
Kolekcjonuję kolejne drużyny.
W Hiszpanii zostałem kibicem Real Betis.
W Anglii oczywiście Aston Villi.
A tu, rzecz jasna, Royalsów.
Stałem się kibicem w skali międzynarodowej.
Jesteś teraz kibicem Rajasthan Royals. Mamy dla ciebie koszulkę.
Obyś nosił ją z dumą podczas naszych meczów.
O tak! No proszę.
Niesamowita pamiątka z podróży.
Kiedy tak patrzę na to wszystko z trybun,
przypominają mi się te dzieciaki, z którymi grałem w krykieta ulicznego.
I ich marzenia o graniu w takiej drużynie.
Jak się miewasz, Eugene? Jestem Kumar.
Kumar.
Był kapitanem reprezentacji Sri Lanki,
a potem trenerem Royalsów.
Teraz Kumar Sangakkara jest kierownikiem drużyny.
Jak sądzisz, co takiego w krykiecie
przemawia do ludzi w całym kraju?
To sport, który ma korzenie w brytyjskim kolonializmie w Indiach.
Zdołaliśmy go odebrać, przejąć dla siebie.
Indie mają własny, bardzo indyjski typ krykieta.
To jednoczy ludzi,
niezależnie od wieku, religii, pochodzenia i poglądów politycznych,
odkąd odzyskaliśmy niepodległość.
Czasem ma to dużo szerszy wymiar, niż tylko to, co tutaj widzisz.
Niesamowite. Nie wiem, czy jakikolwiek inny sport
do tego stopnia jednoczy.
W każdym zakątku Indii przekonasz się, że krykiet jest częścią naszej duszy.
Zanim tu dotarłem, nie wiedziałem, jak duże znaczenie ma krykiet.
I muszę przyznać, że nie po raz pierwszy zostałem wybity podczas tej podróży.
Witaj. Jak było?
No cóż,
ucieszysz się: świetnie się bawiłem.
Odbiłem piłkę rzuconą przez Jofrę, moje ciało też oberwało.
Cieszysz się, że odwiedziłeś Indie?
Cieszę się.
Mówiłeś ostatnio,
że nie jest tu komfortowo, ale z czasem zaczynasz się tu czuć komfortowo.
Idealnie to ująłeś.
- Masz 78 lat… - Tak.
Ja mam 38. Dzielą nas pokolenia.
Przybyłeś aż do Indii…
Należą ci się ogromne pochwały. Nie wiem, to bardzo inspirujące.
Zrozumiałem, że tutejsze szybkie tempo życia
w zaskakujący sposób współistnieje z chwilami spokoju i uduchowienia.
I wrócę do domu ze świadomością, że mam w Abishu nowego przyjaciela.
Świetnie się z tobą bawiłem.
To była prawdziwa… szóstka.
- Tak. - Tak.
- Szóstka! - Tak!
Tak jest.
Na liście marzeń została mi już tylko jedna przygoda,
na którą wyruszę dużo bliżej domu.
Spójrzcie na to. Vancouver, Kanada.
Jesteśmy na moim podwórku.
Kolejny punkt na liście marzeń…
Eugene Levy.
Michael Bublé.
Ale się stresuję.
Świetnie się bawiłem.
- Nie zrobi ci krzywdy. - Nie zrobi?
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK