- Jak się masz? - Dobrze.
Podać ci coś do picia?
Mam ochotę na mimosę.
- Mimosa? Jasne. - Poproszę.
- Cześć. - Witaj.
- Jak się masz, ślicznotko? - Też jesteś śliczna. Boże.
- Ale masz cycki. - Mocno je ścisnęłam.
Ale są fajne. Przyznaję.
- Jak się masz? - Cudownie. A ty?
Dobrze.
Ja poproszę to samo.
- Tylko mimosę? Nie ma sprawy. - Tylko. Dziękuję.
Masz jakiś stanik?
Nie.
Też kiedyś takie miałam.
Wykarmiłaś dwoje dzieci.
To prawda. Ale i tak…
Moimi bawiło się tylko paru facetów.
Nie wyssali z nich życia?
U Gio była masakra.
Współczuję mu.
Wydał sporo forsy.
Zamówił lodową rzeźbę siebie naturalnych rozmiarów,
a Kayla narobiła szumu wokół siebie.
Spieprzyła całą jego imprezę.
Każdy, kto mówi, że nie zna przyjaciółki,
która pijana całowała innego przyjaciela…
Całowałam się z Tylerem, który jest singlem, rok po tym jak ona…
To było całowanie się? Według mnie to raczej…
Lizaliśmy się po pijaku.
Mogliście się muskać, a całowanie to…
- To nie muśnięcia, tylko pijacki odlot. - Spoko.
Nie wiedziałam, że poszli na całego.
Myślałam, że muskali się po pijaku.
W biurze? Jesteśmy w akwarium.
Dobry Boże.
Czyli podeszliście do tego: „Stało się i żałujemy?”.
Nie.
Ale czy przewiduję, że to się powtórzy? Nie.
Dziwna ta rozmowa.
Dziwna z nas zgraja.
To prawda.
W takim razie mam pytanie. Czy dobrze całował?
O tak.
Serio?
Tak, oczywiście.
Nie jestem zazdrosna, ani trochę.
No dobra, nie całowałam się z nim, więc nie wiem.
Dowiesz się. Nie zdziwiłabym się, gdybyście zeszli się z Tylerem.
Wszyscy tak zakładają, ze względu na naszą przyjaźń.
- Tak. - Ale ty zaszłaś dalej ode mnie.
- Co za ironia. - Przetestowałam go dla ciebie.
- Dziękuję. Dobra z ciebie przyjaciółka. - Polecam.
Nigdy nie mów nigdy.
SELLING SUNSET: ORANGE COUNTY
OPPENHEIM GROUP NIERUCHOMOŚCI
- Hej! - Cześć!
- Jak się masz? - Hej, Polly.
Cześć! Nie zauważyłam cię.
Uzupełniam kofeinę.
- Jak się masz, Gio? - Dobrze. A ty?
- Ładny ten bakłażanowy kolor. - Dziękuję.
Dobrze się bawiłaś na mojej imprezie?
Dobrze, dopóki zabawa nie została zepsuta.
To był szybki zwrot akcji.
Tak, byliśmy tam, żeby z tobą świętować,
ale niestety niektórzy tego nie potrafią.
Powaliły mnie te informacje.
- Z braku lepszego określenia… - To nie sekret. Ludzie o tym wiedzą.
- Ja nie wiedziałem. - Ja też nie.
Czy ja opowiadam wszystkim, gdy z kimś się całuję? Nie.
Powiedziałem to na imprezie i to powtórzę…
- Miejsce było straszne, przyznaję. - Okropne.
- Nie powinno się tego robić w biurze. - Czyli przyznajesz, że to wtopa.
Właśnie to powiedziałam.
Nie udaję, że to się nie stało. Szkoda, że to było przykre zaskoczenie.
Przykro mi, że na imprezie rozpętał się dramat.
Gdy płynie tequila, takie rzeczy się zdarzają.
Myśleliście, że będzie inaczej?
- Lodowe drinki był ekstra. - To nie pomogło.
- Hej. - Cześć.
- Witajcie. - Alex.
Pochodziłam po domach.
- Gdzie byłaś. - Na ulicach z kwiatami.
- Tu blisko. - Jasne.
Zaszłyśmy do Jasmine. Ta nieruchomość ma potencjał.
- Super. - Rozbierają ją.
Na pewno macie deweloperów, którzy chcieliby…
Sporo moich klientów to deweloperzy.
Szef tu jest.
Zawsze jesteśmy otwarci. Co tam?
Cześć!
Chętnie przyjmiemy ofertę w czasie najmu,
ale on chyba nie chce dostarczyć opcjonalnego kontraktu.
Dzięki. Załatwione.
- Cześć. - Co słychać? Miło was widzieć.
- Hej, Jason. - Jak podróż?
- Przyjemna. - Przyjemna?
Mam spotkanie ofertowe. Sześć milionów. Chyba ją dostaniemy.
- Wspaniale. - Nieźle.
Brandi, zarabiasz kasę? Co tam? Opowiadaj.
Właśnie dostałam ofertę na cztery miliony w Lagunie.
- Dobra robota. - Co to za oferta?
369 m² i 4,2 miliona dolarów.
Sprzedawca chce dostać więcej.
Prosili też o 60-dniowy depozyt.
- Policzyliśmy… - Ile wyszło? 30, 35?
Tak, nadal trwa pewne zamieszanie.
- Potrzebujemy tego. - Miejmy nadzieję, że coś się ruszy.
Dobrze, Brandi. Austin, masz jakieś wieści?
- Domknęliśmy temat Old Ranch 11. - Świetnie.
- Tak! Idź zadzwonić, Austin! - Dzwoń!
Trzy lata na rynku. Domknęliśmy temat w 31 dni.
Świetnie!
- Żaden problem. - Tak się to robi.
- Już idę! - Dobra robota.
Dobra, zatkajcie uszy. Dam czadu.
Tak!
- Przestań. - Kurczę, przydałyby się zatyczki.
Aż poczułem to w kościach.
Jason, zapomniałam ci powiedzieć. Tyler i Austin urządzili drzwi otwarte.
Wpadłam tam. Piękny dom. Spotkałam tam miłą dziewczynę.
Z Nashville. Siedzi tu od poniedziałku do piątku.
Chce się wkręcić w nieruchomości.
Ma licencję?
Jeszcze nie.
Jeśli zdobędzie licencję, może się przydać.
Mogę się z kimś spotkać,
ale nie chcę szkolić nowego agenta.
- Tak. - To wasza rola, jeśli ją polubicie.
Podoba mi się, że jest z Nashville.
Nie skaczę ze szczęścia na myśl o nowych agentach.
- Wiem, ale jesteś w mieście. - Chętnie się z nią spotkam.
- Jest na miejscu… - Ty byłaś nową agentką.
Nie miałaś licencji.
- Cóż… - I jaki jest efekt?
Cudowny.
OFERTA TYLERA
- Cześć. - Co tam?
- Jak się masz? - Dobrze.
Wchodziłam i schodziłam na to wzgórze niezliczoną ilość razy.
Mogłaś zaparkować tutaj.
Wiem. Mieszkałeś tu, gdy chodziliśmy do liceum?
Nie, ale nadal był własnością rodziny. Sprzedali go w 2007 roku.
Mój klient tu mieszkał. Scot.
- Jest deweloperem. - Spoko.
- Całe życie mieszkał w Newport. - Super.
Oto i on.
- Cześć. - Hej.
Scot to mój klient. Jest znanym deweloperem.
- Jak się masz? - Dobrze, a ty?
Nie mogę narzekać. Scot, to Tyler.
Pracujemy nad wartą 58 milionów inwestycją w Cameo Shores,
ale chciałam pokazać Scotowi nieruchomość Tylera,
bo zawsze próbuje wyhaczyć dobre oferty.
- Miło cię poznać. - Mnie również.
To jego nieruchomość, ale mieszkał tu też w dzieciństwie.
To był mój dom. Trzy nieruchomości na jednej działce.
Był w rękach mojej rodziny przez prawie 50 lat.
Przebudowali go i sprzedali w 2007 roku.
Jest w rękach jednego właściciela.
- Świetne miejsce na dorastanie. - Tak, miałem szczęście.
Na pewno. Chodźmy obejrzeć.
Chodźmy. Uważaj na schody w tych szpilkach.
Potrzebuję windy albo wózka inwalidzkiego.
- Wózeczka dla seniorów? - Tak.
8 SYPIALNI | 8 ŁAZIENEK | 475 M²
Witamy w starym rodzinnym domu.
PROWIZJA: 449 850 $
- Widok za milion dolarów. - W sumie za 15.
Całość ma 930 m². Na górze są dwie powierzchnie do wynajęcia.
Główna rezydencja jest na dole.
Tu są cztery sypialnie i trzy łazienki.
Jest widok na ocean i spienione fale.
Jest wspaniały taras z barbecue i paleniskiem.
- Pięknie. - Jest też parking.
W Lagunie to wielki rarytas.
Parking jest ogromny.
Ekscytuje mnie ten parking. Nadal nie mogę uwierzyć, że tu mieszkałeś,
a ja spędzałam każdy dzień na plaży. Ty na pewno też.
Nie mieści mi się to w głowie.
Moja prababcia siadała przy tym stole i cały dzień grała w domino.
Na patio z przodu zawsze byli ludzie.
Urodziłem się, jak tata miał 20 lat, więc byłem wpadką.
Miło, że rodzina nam pomogła i mogliśmy być blisko niej.
- To cudownie. - Tak.
- Główna sypialnia jest tu? - Tak.
Ładna i duża.
- To moja sypialnia, razem z Trevorem. - Spaliście razem?
- Tak. - Ale słodko!
- Ile przestrzeni. - Ale wielka wanna.
Jacuzzi.
Nie wiem, czy się zgodzicie, ale według mnie
po zakupie warto byłoby zostawić to na dłużej i wynajmować.
Mieć comiesięczny przychód. Nie warto tego burzyć czy przebudowywać.
Nie. Pewnie zachowałbym dolne mieszkanie, a górę wynajmował.
- Tak. - Tak.
- Podoba mi się. - Pogadajmy.
- Tak. - Super. Dajcie znać.
Wielkie dzięki. Dziękuję, że nam go pokazałeś.
Pogadam z nim, zbiorę więcej informacji i zadzwonię do ciebie.
Daj znać, jakie masz plany.
- Świetnie. - Dzięki, że wpadłeś.
- Pogadamy niebawem. - Dobrze. Pa.
Wspaniale jest tu wrócić. Uwielbiam wracać nad ocean.
- Nie powiem tego. Dupek. - Co powiedziałaś?
Chcę wiedzieć, dlaczego nie spotkaliśmy się na plaży.
Bo ja trzymałem z lokalsami, a ty z turystami.
Nie jestem turystką. Palant z ciebie.
Palant.
Nie wiem, czy to będzie oferta dla Scota.
Tak właśnie myślałem.
To mój klient, który buduje nieruchomości w Cameo Shores.
- Buduje. - W porządku.
Był na imprezie Gio.
- Tak. - Wpadł na chwilę.
Jak się masz? Dobrze.
Jak on ma na imię?
Chyba Scot.
A pieprzona Rose… powiedziała mi później…
Rose podeszła do niego, gdy wychodziliśmy, i mówi:
„Dlaczego pracujesz z Alex Hall?” „Jak długo ją znasz?”
- I… - Ciekawe.
Nie wierzę, co za zuchwałość.
Jestem przerażona, że Rose zszarga wizerunek naszej firmy
w oczach tak ważnego klienta.
Jeśli nie możesz sobie ufać, jesteś nieprzewidywalna,
a jeśli nie odróżniasz, co jest dobre, a co złe, trzymaj się z daleka.
Nie słyszałem tego, ale myślisz, że w ten sposób Rose…
Wiesz, że czasem jest bezpośrednia, co brzmi…
Nie ma żadnej wymówki. Zgadzam się z tobą.
Zachowuje się dość nietypowo
i jest bezpośrednia, co doceniam, ale nie jest głupia.
- Nie jest. - Harowałam, by zdobyć takich klientów.
Nie naruszaj mojego terytorium. To niegrzeczne.
Ludzie, którzy są krócej w branży, często nie znają etykiety.
Nareszcie wychodzę na prostą, co wiele dla mnie znaczyło,
czuję się dobrze i pracuję w pocie czoła.
Nie potrzebuję takich dramatów.
Nawet u Gio, gdy zaczęły się jazdy, miałem ochotę wyjść.
Dlaczego wszyscy próbują ingerować w cudze życie?
Właśnie. Powinniśmy się skupić na sprzedaży nieruchomości.
Przecież nie musimy się przyjaźnić.
- Mogę cię szanować zawodowo. - Właśnie.
Nie potrzebuję opinii na temat mojego życia.
Ja też się nie wtrącam w twoje. Tak powinno być.
- Prawda? - Tak.
Za dużo mam na głowie, żeby martwić się, że ludzie się żrą.
Zgoda.
Nie wiem, ile będę pracować w O Group,
jeśli nic się nie zmieni.
To groźba? Chcesz odejść?
Tak, nie po to tu pracuję. Jeśli będzie tak dalej, odejdę.
Coś nie gra z moim komputerem.
- Czemu to wyskakuje? - Nie wiem. Potrzebuję geniusza.
Na komputerze Polly otwiera się porno.
U mnie ciągle się to zdarza.
- Co? - Ciągle ci się to zdarza?
Przyszła.
Bądźcie mili.
- Cześć! Jak się masz? - Cześć! Dobrze znów cię widzieć.
- Ciebie też! Witaj w naszym biurze. - Cześć.
Słuchajcie, to jest Ali.
- Cześć! Miło was poznać. - Cześć, Ali.
Przedstawię was. Alexandra, Alexandra.
- Alexandra Rose, Alexandra Jarvis. - Alexandra.
- Jest jeszcze jedna. - Jeszcze jedna?
Sporo nas jest.
Używamy nazwisk, bo tyle nas jest.
Już są dwie.
Jest jeszcze jedna. Alexandra Hall.
- Trzy? - Nie ma jej teraz.
Gdybyś do nas dołączyła, byłabyś czwarta.
- Są też cztery Polly? To obłęd. - Nie. Wystarczy jedna.
- Ale jakby były cztery. - To prawda.
- Jason. - Hej, Jason.
- Miło cię poznać. - Ciebie też.
- Biuro jest niesamowite. - Tak.
Podobno jesteś z Nashville.
Tak, a ty skąd jesteś?
Z Birmingham.
- Żartujesz! - Jeździłam do Nashville.
- Ale odjazd. - Tak, świat jest mały.
Ostatnią rzeczą, której potrzebuje to biuro, jest nowa agentka.
Przestań. Tylko ją przedstawiam.
Rozumiem. Ja musiałem zaczynać… żeby do tego dojść.
- Bądź otwarty. - Tak.
- Porozmawiaj z nią. - W porządku.
- O co się kłócimy? - O nic, tylko…
Gio uważa, że nie powinniśmy brać nowej agentki.
Byłam w podobnej sytuacji.
Nie mam problemu, by poznawać ludzi, jeśli pasują do klimatu.
- Tak. - Dogadują się i potrafią ciężko pracować.
Byłam w takiej samej sytuacji jak Ali.
Nie robiłam testu, nadal studiowałam, nic nie wiedziałam.
Ale chciałam się uczyć i zdobywać doświadczenie,
wykonywać gównianą pracę, której nikt inny nie chciał,
żeby tylko się czegoś nauczyć.
Przez pierwszy rok się męczyłam.
Jeździłam na zastępstwa na wszystkie drzwi otwarte,
jeździłam na inspekcje.
To mniej spektakularne strony tej pracy, które nie wszyscy znają.
Pogadaj z nią, by ją poznać. Zobacz, jaka jest.
- Dobrze. - Ale mam dobre przeczucia. Jest słodka.
W porządku. Doceniam twoją opinię.
Spotkanie Jasona i to, że dał mi szansę, wiele dla mnie znaczy.
Będę mu zawsze wdzięczna.
Zawsze się przy tym wzruszam.
Jestem wdzięczna, że zobaczył mój potencjał.
Byłam w wielu miejscach. W Johnson City. Bywałam w Chattanooga.
- Spotykałam się z gościem z Johnson City. - Serio?
- Tak. - Pierwszy bimber, jaki piłam,
pochodził z Johnson City.
Zabawne. Ja chyba też.
Cześć. Jason chyba chce pogadać.
- Oczywiście. - Żeby się poznać.
Przepraszam, wstrzymuję cię. Zjedzmy lunch i pogadamy…
Wspaniale, z przyjemnością.
Pogadajmy tutaj.
- Doskonale. - Już idę.
Miło oficjalnie cię poznać.
Ciebie też. Wielkie dzięki.
- Miło mi. - Wspaniałe miejsce.
Dziękuję. Może najpierw zapytam, dlaczego nieruchomości?
Uwielbiam wystrój wnętrz.
Lubię pracować z ludźmi.
Czyli nieruchomości dlatego, bo lubisz kontakt z ludźmi?
Tak, uwielbiam też piękne domy.
Tak.
Lubię też pieniądze, więc zrobię wszystko za 10 milionów $.
Nauczę się wszystkiego o tobie, twoim kuzynie i jego bracie.
Nie martw się. Nadal jesteś najlepszy.
Nie boję się. Ona jest piękna, ale nie aż tak.
Pogadajmy o twoim wykształceniu.
Pewnie. Ukończyłam Uniwersytet Tennessee,
gdzie studiowałam dziennikarstwo i komunikację.
Jaką miałaś średnią?
Średnią?
Tak.
Rety. Może 4,6?
- Nieźle. - Tak.
- Czyli jesteś bystra. - Tak.
Podstawowe przedmioty szły mi świetnie.
Inne nie za bardzo…
Nauki przyrodnicze i tak dalej…
- W nieruchomościach tego nie ma. - Dzięki Bogu, wiem.
Jest trochę matematyki.
Lubię pracować z ludźmi. Zawsze zdobywam sympatię.
Nie miałam doświadczenia w konkursach piękności.
Nie znałam ich. Mama była Miss Tennessee, ale mnie to nie kręciło.
Zgłosiłam się i zostałam Miss Tennessee, a potem brałam udział w wyborach Miss USA.
Nie miałam doświadczenia w polityce,
ale prowadziłam kampanię w Nashville dla kandydata na burmistrza.
Uwielbiam zadania, w których mogę rozmawiać z ludźmi.
Prowadzę biznes. Wygląda na to, że masz potencjał.
Jeśli potraktujesz to poważnie, będziesz się przykładać, wyrobisz godziny.
Jeśli to będzie priorytet, dasz radę.
Załóżmy wstępnie, że wrócimy do tej rozmowy.
- Brzmi dobrze. - Dziękuję za twój czas.
Cieszę się z naszego spotkania. Bardzo ci dziękuję.
- Jak poszło? - Spociłam się.
- Dasz radę. - Dobrze.
Mieszkasz w Orange County?
Nie, jestem z Nashville. Razem z chłopakiem mamy tam dom.
Lata do Orange County w każdy poniedziałek.
Gdy pracuje, mogę być tu razem z nim.
Trudno zajmować się nieruchomościami, jeśli nie mieszkasz tu na stałe.
W tym mieście jest wiele atrakcyjnych agencji,
więc musisz zanurzyć się w temat.
- Nie zrobisz tego na pół gwizdka. - Nie ma przebacz.
Wóz albo przewóz. To trudne.
Dopiero wgryzła się w temat.
Poradzi sobie.
Otóż to, zwykle zatrudniam, patrząc na potencjał, a nie doświadczenie,
bo kiedyś też nie miałem doświadczenia.
Jedynym sposobem, by znać każdą ofertę i cenę nieruchomości,
jest zaangażowanie.
Trzeba mieć jaja, by wejść do pełnego biura, gdzie jest też szef,
i pytać o pracę.
Szanuję to.
- Miło było was poznać. - Ciebie też.
Bardzo się cieszę.
- Jason, będziemy w kontakcie. - Dobrze.
Brzmi nieźle.
Baw się dobrze, jesteśmy w kontakcie.
- Brzmi dobrze. Pa. - Pa, kochana.
- Gio, przyjemniaczek. - Jesteś nabuzowany.
- Ale jesteś wredny! - Dbam o biuro.
Jeśli nie zniesie biurowego grillowania,
to nie powinno jej tu być.
Nie chcę samodzielnie podejmować decyzji,
ale myślę, że zniosła ciśnienie.
Potrafi się komunikować. Wdroży się w dwa tygodnie.
Potrafi pracować z ludźmi.
DOM AUSTINA
- Chcecie śniadanie? - Tak!
- Chodźmy. - Tak.
- Chodź, Lilah. - Już.
Już.
Jesteś szalona.
Szalona!
Szalona.
CÓRKA AUSTINA
Cześć, dziewczyny.
CÓRKA AUSTINA
Co ty wyprawiasz?
Kto ma ochotę na śniadanie? Smoothie?
- Tak! - To już.
- Pomożesz mi? - Tak! Pomogę.
Tylko nie wylej.
- Chcesz cały kawałek? - Tak.
- To dla mnie. - Ja też chcę!
- Chcę to zblendować. - Chcesz zblendować?
Mamo, gdzie jest blender?
- Jak się ma Tyler? - Dobrze.
Będziemy współpracować nad jedną z jego ofert.
- Serio? - Tak.
Pozostali agenci chcą go zjeść żywcem.
- Ma pod górkę. - Ma bardzo trudny czas.
Tak.
Mieszkał sam i nie był zbyt zajęty,
więc umysł płatał mu figle. Wyobrażasz to sobie?
- Tak. - Chcę go wspierać.
- Przytul mnie! - Chcesz kiwi, żółwiku?
Siadajcie i zjedzcie tosty. No proszę. Powiecie, że pyszne?
- Pyszne! - Pyszne!
- Tatusiu! - Co?
- A ty nie jesz tosta? - Jem.
- Dziewczynki? - Tak.
Najadłyście się?
Tak. Idę na górę.
Dobrze.
Tak sobie ostatnio myślę, że nie chcę więcej dzieci.
Dlaczego?
Za bardzo wariują.
Nie jestem na to gotowy.
A ja ostatnio pomyślałam, że chcę kolejne, więc…
Wiem. Przytrzymałaś mnie nogami.
I będę tak robić.
Lisa zajmuje się dziewczynkami, czego nie mógłbym robić. Przyznaję.
Cała reszta jest na mojej głowie.
Pracuję po to, by móc spędzać więcej czasu z moją rodziną.
Kolejne dziecko oznacza, że musiałbym więcej pracować,
a to znaczy dłuższą rozłąkę z moimi córeczkami i żoną.
Chcę być obecny dla dzieci. O to w tym chodzi.
Teraz wydaje się to trudne. Zgadza się.
Ale później jest niesamowite.
Chciałbym móc pojechać do Colorado na dziesięć dni.
Możemy zarabiać więcej, wynająć nianię i zabrać dzieci na wycieczkę.
- Podróżującą nianię? - Tak.
Musiałbym być bardzo bogaty.
Dorastałem w biedzie.
Mój tata się zaharowywał, by dojść do tego, co ma.
Żywił się w sieciówkach.
My kupujemy jedzenie z wysokiej półki, co jest dużo droższe.
Coś wymyślimy.
Twoja mama dała ci kartę kredytową, gdy byłaś w college'u.
Mieszkałaś w LA, szastałaś kredytówką.
Kupili ci auto i długo płacili za czynsz.
Co chcesz powiedzieć?
Nie znasz wartości pieniędzy tak jak ja.
Tak.
Muszę mieć konkretną sumkę w banku, by czuć się komfortowo.
Jeśli będziemy mieć kolejne dziecko, muszę policzyć koszty,
by wiedzieć, co trzeba będzie zrobić,
by utrzymać ten standard życia.
Ona nie myśli o takich rzeczach.
Kocham ją za to.
Chciałbym taki być, ale muszę o to wszystko zadbać.
Mamusiu!
Tak, skarbie?
Chcę dwa.
Zdecydowanie chcę więcej dzieci. Są cudowne.
- Dlaczego krzyczysz? Co dwa? Nie. - Mówiłam!
- Część! - Hej! Jak się masz?
- Dobrze, a ty? - Dobrze.
- Świetnie. - Pięknie wyglądasz.
- Ty też. - To mi się podoba.
- Dziękuję. - Bardzo romantycznie.
Zrobiłam dla ciebie klimacik.
Tak!
Witam serdecznie.
- Cześć. - Mam na imię Luis.
Witajcie w Sueños. W czym mogę służyć?
Ja poproszę margaritę.
Oczywiście. A dla pani?
Ja poproszę espresso martini z tequilą.
- Tylko czyste espresso, czysta tequila? - Czysta kawa?
- Tak. - Rozumiem.
- Świetnie. - Masz swoje guściki.
- Tak. - To dobrze.
Jak się miewasz?
Jak było na imprezie u Gio? Nie mogłam wpaść,
niestety…
A może na szczęście.
Nie wiem. Może to dobrze.
Impreza była świetna.
Oczywiście nie obyło się bez dramy.
Zaczęło się od Polly.
Zagadałam ją o to, że całowała się z Tylerem w biurze.
Powiedziałam, że oczekuję przeprosin.
- „Musisz mnie przeprosić”. - To prawda.
- Tak. - Z solą na limonce.
- Dziękuję. Pięknie. - I espresso z tequilą. Smacznego.
- Czy to jakiś mój wymysł? - Ależ nie.
Nie, biegała spanikowana, bo flirtowałaś z Tylerem.
A potem odwraca się i całuje z nim w biurze,
co nasuwa mi na myśl…
Pamiętasz, jak mówiła, że muszę wszystkich przeprosić,
bo zaangażowałam ich w to?
Tak.
A ona całuje się z Tylerem.
Czyli to ona nas w to wkręciła, więc sama powinna wszystkich przeprosić.
- Nie tak to działa? - Polly nie wie, co to znaczy przeprosić.
Nie wie, od czego zacząć.
Zawsze zastanawiałam się, dlaczego tak dręczy Kaylę.
Czy dlatego, że Tyler wpadł jej w oko i czuje, że jej zagrażasz?
Polly wyolbrzymia i kłamie.
Również zaprzecza.
- Tak. - Jest niezrównoważona.
- Tak. - To typowe…
- Potem zaczęła nazywać mnie wariatką. - Tak powiedziała?
Tak.
- Bo powiedziałaś prawdę? - Tak.
To cud, że to biuro jeszcze się nie rozpadło
z powodu manipulacji, które się tu odstawia.
Szczerze, Kayla ma tutaj rację.
Zostawmy już te bzdury.
A co u ciebie i Sergio?
Planujecie ślub?
Tak, mamy się świetnie.
Szczerze, jesteśmy zaręczeni od dwóch lat.
Zatem jesteśmy już gotowi.
Postanowiliśmy spędzić razem romantyczny dzień we Włoszech.
Pokaż bliżej, bo mnie oślepił.
Jasny gwint.
Bałabym się z tym chodzić.
Opowiedz mi coś o Sergio.
Ciężko pracuje w firmie, którą założył kilka lat temu.
To firma z branży fintech, w której stworzył produkt od zera
i go opatentował.
Wspaniale, chociaż nie znam się na technologii.
- Ja też nie. - Tak.
Gdy mi coś opowiada, ja tylko przytakuję.
DOM ALEX HALL
Kurka!
Co tam, Martho Stewart?
Wolę Julię Child, ale bardzo dziękuję.
Jak się masz? Jestem brudna.
- Nie robisz tego od zera. - Robię.
- Co sobie myślisz? - Rany.
Co dla mnie masz?
- Wino. - Właśnie otworzyłam butelkę.
- To jest dobre. - Tak?
Tak, odmienia życie.
Zaraz się okaże. Na zdrowie.
To szkło?
- Miałam ci wrzucić. - Chcesz nas zabić?
To naprawdę szkło? Przestań. Pokaż.
Patrzyłem na szyjkę i zauważyłem, że ją ukruszyłaś.
Boże, naprawdę pijemy szkło.
Pijemy czy jemy?
- To i to. - A w makaronie jest szkło?
- Jasna cholera. Tyler! - Hall!
Myślisz, że jest w makaronie?
- Zobacz, co zrobiłaś. - Krew ci leci?
Zrobiłeś to specjalnie. Nakręcasz dramę.
- Pokazuję, co może się stać… - Chcesz plaster?
- Nie, ukradłem chusteczkę. - Przyniosę plaster.
- Nic mi nie jest. - Przyniosę plaster.
Wykrwawianie się na blat jest bardziej spoko.
Może znajdę z misiami.
Moje ulubione.
Najważniejsze, że działa. Mam ci przykleić czy jesteś dużym chłopcem?
Dam radę. Będzie dobrze.
Cześć. Witajcie w moich progach, gdzie robię domowy makaron,
a na blacie jest zakrwawiona szmata Tylera.
- Puk, puk. Cześć! - Hej, piękna!
Jak się macie?
Jestem gotowa na kolejne wino.
Pachnie cudownie. Cześć.
Kopę lat.
- Miło cię widzieć. - Zapomnę o tym.
Kupiłam ci butelczynę, Whiny Baby.
- Whiny Baby? Dziękuję. - Właśnie, skarbie.
- Jak się masz? - Dobrze.
Podoba mi się ta butelka, jaka czysta.
Co z twoim palcem?
- Alex mnie ugryzła! - Ugryzłam go w paluszek!
Dzięki. Otworzymy to, jest naprawdę dobre.
Feelin' Cocky. Widzisz? Super nazwa.
Jest jeszcze jedno.
- Boże, uwielbiam je. - Czyż to nie słodkie?
Otwórz. To może być twoje.
Uwielbiam wielkie ptaki.
- Puk, puk. - Proszę!
- Cześć, załogo. - Jesteś sam czy z Lisą?
- Jesteś z Lisą? - Gości wieczór dla mam.
Żony i dzieciaki.
Przyniosłem wino, bo wiem, że kolejna butelka się przyda.
Nie wiem, jak się posługiwać tymi otwieraczami.
Stara szkoła. Musisz sobie kupić króliczka.
O którym mówisz?
- Ten pójdzie w sypialni. - Oba wibrują.
Serio?
- Robisz makaron domowej roboty? - Tak.
Wspaniale. W zeszłym roku było cudownie.
- Ze szkłem. - Może być szkło.
- O nie! Co się stało? - Daj. Wiesz co?
- Co się stało? - Ta butelka? Reszta jest w makaronie.
- O nie! Nie możecie tego pić. - Przestań!
Szkło wpadnie do wina, nie?
Szkło było w makaronie.
Śmieszy cię to, prawda?
- Idę podziwiać zachód słońca. - Idę z tobą.
- Pomóc ci w kuchni? - Nie, lasagna jest w piekarniku.
- Lasagna? Tak! - Lasagna?
O rany!
A co na deser?
Ja!
Mały, średni czy duży?
Daj pierwszy z brzegu.
- Bon appétit! - Boże.
- Pyszne? - Tak!
To chyba najlepsza lasagna, jaką jedliście.
- Na zdrowie. Dzięki za gościnę. - Zdrowie.
Zdrówko. Ale się cieszę. Nie jadłem dziś żadnych węgli.
Serio? Za chwilę je przedawkujesz.
Kayla zrobiła jakąś masakrę na imprezie u Gio.
Pojechała po bandzie.
Zawsze sprawiała takie wrażenie.
Była na pewno…
dużo ostrzejsza, niż kiedykolwiek doświadczyłam.
- Bo to psychopatka. - Co to oznacza?
Gdy kłócisz się z wariatką, stajesz się jak ona.
- Tak mówią, prawda? - Może być.
Tak się czuję, gdy z nią rozmawiam.
Jakbym była wariatką. I tak codziennie się tak czuję.
Nie potrzebuję dodatkowego obłędu.
Nie można się kłócić z wariatką.
Ja nawet nie chcę się kłócić.
- To szaleństwo. - Próbuję racjonalizować.
Postawmy sprawę jasno.
Ona jest…
Jej klepki…
Nie wiem, czy ich brakuje, czy się poluzowały.
Są bardzo poluzowane.
Wiemy, że mamy do czynienia z psychopatką. Czym się przejmujemy?
Kto jest psychopatą?
- Jest ich kilku. - Jest ich kilku.
- Papuga. - Wypijmy za to.
Czuję, że Jarvis jest najbardziej wyrachowana ze wszystkich.
Jarvis wykorzystała Rose, by dostać się do biura.
- Jak już się dostała, to się panoszy. - Tak to wygląda.
Naskoczyła na Ali, gdy przyprowadziłam ją do biura.
- Jest bystra. - Zdecydowanie.
- Wyrachowana. - Zdała na prawo. Jest bystra.
Miałem dziwną sytuację z Jarvis.
Halloween spędzałem z ludźmi z biura,
więc poszedłem na przypadkową domówkę, na której była Jarvis.
To była najdziwniejsza impreza, na jakiej byłem.
Zgraja bogatych, grubych facetów,
a dookoła same laski.
Wszystkie dziewczyny były przebrane.
- Zdzirowato. - Tak.
Zdzirowato.
Zaczęła się dziwnie zachowywać, gdy mnie zobaczyła,
jakby nie miało mnie tam być.
Szybko wyszła, ale gdy poszedłem z nią pogadać,
rzuciła się do ucieczki.
To była swingerska impreza?
- Było w tym coś dziwnego. - Nie! A to ciekawe.
Albo impreza swingersów, albo…
- Co? - Jarvis jest swingerką.
Tego nie powiedziałem.
Byłem na dziwnych imprezach w LA, ale ta pobiła wszystkie. Była dziwna.
Bardzo dziwna.
W zasadzie to się zgadza. Gdy masz 28 lat…
- Ona ma 28 lat? - Kto ma tyle?
- Ile lat ma Jarvis? - Nie mam pojęcia.
Pewnie 32, 33.
Powiedzmy, że masz 32 lata i jesteś z kimś, kto ma 50.
On ma 50 lat?
To stary pryk. Nie jesteś z kimś takim z miłości.
- Wiek nie gra roli. - Ponad 20 lat różnicy?
- Pieniądze też nie. - To ponad 20 lat różnicy?
Pieniądze grają rolę.
Nic o niej nie wiem,
poza tym, że wychodziła za mąż z 17 razy.
- Co? - Ślub czy zaręczyny?
Też słyszałem, że była zaręczona i zamężna wiele razy.
Ma taki wielki pierścionek. Może zainwestować w każdą nieruchomość.
- Jest jak Skała Gibraltarska. - Jest prawdziwy?
Jestem pewna, że ten ślub nie dojdzie do skutku. Tym razem nie wyjdzie za mąż.
Jeśli wszystkie wyglądają jak ten, ma niezłą kolekcję.
Kolekcjonerka pierścionków.
Napisy: Marcin Łakomy