ISANG SERYE MULA SA NETFLIX
-Ano'ng balita? -Kumusta ka?
Mabuti. 'Di ako madalas bumaba rito,
pero kapag ginawa ko, parang dapat akong pumarito.
-Oo, 'di ba? Alam ko. -Oo.
-Kumusta? -Uy.
Ano'ng gusto n'yong inumin?
Pwede bang ranch water sa akin?
-Oo naman. At para sa'yo? -Rosé sa akin.
-Perpekto. Kukunin ko iyon para sa'yo. -Salamat.
-Heto ang rosé para sa'yo. -Salamat.
Salamat ulit sa pakikipagkita sa akin.
Noong isang gabi, malaki ang pagkakamali ko.
At hindi ko na maalala ang lahat, pero naaalala ko ang pagtatangka ko.
Sinubukan yata kitang halikan o anuman,
at pasensiya ka na talaga.
Gusto kong malaman mong hinding-hindi na kita ilalagay sa ganoong sitwasyon,
at pasensiya ka na talaga sa nagawa ko.
Hindi, talagang magulo ang gabi 'yun, at wala namang nangyari,
pero kasi, sapat iyon para, alam mo 'yun, maasiwa ako,
at hindi 'yun ang unang pagkakataon.
Nakalabas na yata tayong lahat at nagkaroon ng ganoong karanasan,
at sa pagpapatuloy, kailangan kong siguruhin na
may hangganan ang relasyon natin, parehong personal at propesyonal.
-Pero pinahahalagahan ko ang pag-sori mo. -Oo naman.
-'Di ko gagawin 'yun nang hindi lasing. -Alam ko.
Medyo nadala tayo nang kaunti,
kaya magso-sori nga din ako sa'yo
at pasensiya na sa pag-aambag ko doon sa anumang paraan.
Iyon ay… isang bagay na hindi ko dapat ginawa.
Diyos ko.
Nanliliit ako sa kalokohang ito.
Nakakainis isipin ang tungkol dito.
Maniwala ka, gusto ko nang umusad.
Parang nasabi na natin ang lahat na kailangang sabihin, at iyon na 'yun.
Ang inaalala ko lang ay ayos ka,
at maayos ang relasyon mo, kasi ang inaalala ko--
Matibay kaming mag-asawa. Nag-uusap kami.
Walang isyu sa pagitan natin.
-Wala namang nangyari, eh. -Oo.
Nabalitaan kong nasa opisina ka, at dumating sina Hall at lahat tapos…
May kung anong pagtatalo, siguro.
Humingi ako ng tawad sa kanilang lahat sa mga hindi komportableng sitwasyon.
Alam mo. At hindi naging sapat na 'yun.
Sinabi nila na hindi naman talaga ako nagsisisi,
dahil daw nahuli ako.
Kaya…
-Medyo masamang sagot 'yun. -Uy, alam mo, wala tayong magagawa.
Ayokong umiyak.
-Heto. -Parang…
Ayoko talagang umiyak.
'Wag kang umiyak.
Sobrang nahihiya lang ako sa sarili ko at nahihiya dahil
ayoko maging ganoong uri ng babae.
Ayokong tingnan ako ng ganoon
at hinusgahan ako nang husto dahil dito.
At wala akong nakuhang kaunting awa mula sa sinuman sa mga babae.
Hindi ko sila hinuhusgahan. 'Di ko hinuhusgahan ang sinuman sa inyo.
Alam mo 'yun? Hindi sila perpekto.
Nasaksihan ko mismo ang mga bagay at wala akong pake.
'Di ko kilala ang lahat at ang ilan, maraming personalidad.
At hindi para manira, pero,
sa palagay ko, may nangyayaring bully-han sa pagitan ng lahat,
mula sa pananaw ko.
Hindi ka naman masamang tao.
Kung 'di makausad ang ibang mga babae, problema na nila 'yun.
Kumusta 'yung 3.2 milyong bahay?
Sa Santa Monica?
Gustung-gusto ko 'pag kakaturok pa lang ng Botox mo, kasi parang…
Parehong mukha.
Noong nagde-date kami ni Tiff,
kumbinsido siyang nagpapaturok ako ng Botox.
-Na sikreto ko ang pagpapa-Botox. -Ikaw ba?
Hindi pa ako nagpa-Botox.
-Ano'ng sikreto? -May wrinkles ako. Sikreto.
Ha? Paano ang gulat mong mukha?
Oo nga, parang…
Nandito na si Alex.
-Gandang umaga, sunshine! -Uy.
Uy, ganda. Gusto ko 'yang suot mo.
Talaga
-Oo. -Salamat.
Kumusta ang showing kay Shelley?
Talagang
ayaw niya ito.
Tuwang-tuwa akong nandito ka.
Kung bubuksan 'yan, masisira lalo ang sahig.
Oo, baka hayaan na natin 'yan.
Wow.
Ang banyo ay nasa kusina. Ay, Diyos ko.
Ang baho niyan, 'di ba?
Sa tingin mo?
Ang itsura ng mukha niya ay parang kakatapak lang niya sa tae ng aso.
Ano?
Sa buong paglilibot.
-Naranasan n'yo na 'yun? Grabe. -Sabi ko na.
Poker face, o 'di niya ito nagustuhan?
'Di nga poker face, eh. Binigyan niya ako ng poo face.
Magugulat ka, nagsusulat ako ng offer ngayon.
Bale…
-Mula kay Shelley? -Mula kay Shelley.
Sabi ko na sa'yo, naglalaro siya ng hard-to-get.
Anong laro iyon?
Minsan ginagawa ng mga tao 'yun.
Lalo kung listing agent ang ka-meet niya, 'di sariling ahente.
-Magpo-poker face siya. -Oo.
Ba't gusto niyang isipin kong ayaw niya ito?
Ayaw niyang ipahalatang gusto niya talaga ito.
-Eh, ano? -Gusto niya ito.
-Ginagamit niya iyon para sa negosasyon. -Mismo.
-Aba, madaya 'yun. -Oo
Oo. Sa merkadong ito, gusto mo ng kliyenyteng magugustuhan ang bahay.
'Di ito ang merkado para magpakipot, parang, "Tatanggapin ko ito o iiwan."
Naglalaro ang mga kliyente ni Gio. 'Di na ako nagulat.
Papasok ito sa 2.7 milyon, patas.
-Maisasara niya ng mabilis, o…? -30 araw, mabilis, tapos ang deal.
60% downpayment.
Ipadala mo sa akin ang offer.Titingnan ko. Sisiguruhin kong kuwalipikado nga siya.
Kuwalipikado ang mga kliyente ko, Polly.
Tatawag ako at babalitaan kita.
Dahil umarte si Shelley na ayaw niya 'yung Pearl,
oo, kaya ko sanang manindigan sa 2.75 na presyo,
pero para mapanatili ito sa brokerage ay panalo na, 'di lang sa akin at kay Gio,
pero matutuwa talaga si Jason na na-double-end namin ito.
Pinag-uusapan naming baka ilagay ito sa merkado sa susunod na linggo,
pagkatapos mag-picture, para sa 2.75,
pero may ahente ako sa office na may buyer na sumulat na ng offer
at ibinigay ito sa akin sa 2.7.
Kumusta ang Dolphin Terrace?
Marami akong trinabaho.
Isa 'yun sa mga best view na nakita ko sa Newport.
May pumuntang buyer last week,
at nagustuhan niya ang lahat, maliban sa masyadong malaki ito.
Handa siyang magbayad ng 17 milyon para sa kalahating laki.
-'Di talaga makatuwiran 'yun. -Parang…
Gusto ko lang siyang ugain, "Sa pamumuhunan, mas maganda ito."
Ganoon nga. Oo.
Alam kong gusto mong kumilos nang mabilis dito, kaya ina-update kita--
IBENTA MO!
Sige, babay.
Ano'ng bago?
Bale masaya siya sa 2.7.
Sige. Pakiramdam ko may "pero."
Masaya siya sa terms.
-Masaya siya sa pananalapi. -Oo!
Kakatanggap ko lang ng offer mula sa kliyente ni Gio para sa Pearl Street, 2.7.
Yay!
-Magaling. -Oo! Wala nang contingencies.
-Alam ko! -Para akong, yes!
-Congrats! Ang galing n'yo. -Yes!
Kay Polly.
Ang saya-saya ko na nasa escrow ako ng Pearl.
Sabik na ako. Pinakamalaking benta ko ito.
Pero medyo kinakabahan ako kay Shelley.
Posibleng 'di matuloy ito, kaya 'di pa ako nagdiriwang.
-Malaki ito. Gusto ko ito. -Oo!
Kumusta kayo.
-Magandang umaga. -Uy, bud.
Kumusta?
Heto, huli ako. Pag-asikaso sa mga baliw kong anak.
Ang anak kong si Hazel, ipinasok ang ilang pistachio sa ilong niya.
-Hindi! -Diyos ko.
-Ha? -Dinala siya sa emergency?
Hindi. Naalis namin sila, nakakatakot dahil lumapit siya,
"Daddy, ilong," at pareho silang puno ng pistachio.
-Shell on? -May shell?
-Iyan ang tanong ko! Shell on? -Walang shell.
Nandoon silang dalawa, at tinutulak ko sila,
at sinusubukang-- Sabi kong suminga, pero…
Ay, hindi!
Pero napalabas namin sila. Ayos na siya.
Tumawag 'yung kilala kong lokal na agent ng Laguna Beach,
at parang, "May tanong ako tungkol sa ari-arian mo sa Summit."
Sabi niya, "Ang listing, o sasabihin ko bang co-listing?"
At ako naman, "Uh-huh."
Inilagay ni Kayla ang sarili bilang listing agent.
Kinausap mo ba si Kayla?
Sabi ko, "Nang pumayag akong tulungan ka, ako ang listing agent"
'Di daw niya maalala.
"Madali sa'yo kapag 'di mo maalala ang mga bagay."
Ang bastos niya at walang-galang sa akin sa proseso.
"Nakausap ko na si Jason, desisyon ko ito,
sabi niya blah, blah." Ako, "Una sa lahat, 'di ganoon 'yun."
Tanungin mo sa mga nag-real estate sa opisina.
Nakakaloka. Dapat marunong kang makisama sa iba.
'Di ganoon ang kalakaran.
Sa unang listing ko, may isinama ako,
listing agent sila, at ako naman,
"Turuan mo ako, gabayan ako, at bigyan ako ng tseke.
Sa lupain ng real estate, may pamantayan dito.
'Pag magpatulong ka sa sinuman para sa listing, list agent sila.
Kilala ko karamihan sa mga ahente sa Laguna.
Iyan ang kaso.
Co-list agent ako at tinatawagan pa rin ako ng mga ahente.
-Oo. -'Di nila siya tinatawagan.
Bigla siyang nag-iba. Para akong, Diyos ko.
Nakadepensa siya ngayon.
Sana matapos na ito. Pwedeng trabahuhin nang mabenta na?
Oo.
Ako ay halos, bahala na, mawala man sa akin ang listing.
Handa na yata itong tsaa.
-Mahusay, Gio. -Cucumber sandwich.
-Alam mo, minsan ako-- -Para akong nagtsa-tsaa sa London.
Ipapakilala ko sa'yo sina Rose at Jarvis.
Nakikita ko ang maraming pagpupursigi sa kanila, at maraming ambisyon.
-At ako ay… -Tama.
Gusto kong maging parte ng grupong iyon.
Kaming tatlo lang ang dahilan kung bakit kumikita ang opisinang ito,
at nirerespeto ng mom ko ang mga taong nagbebenta ng hanep na real estate.
Dog-eat-dog na mundo ito,
at sina Rose at Jarvis ay isang pares ng mga pit bull.
Ewan ko kung magandang pakinggan, kung mabuti ba iyon.
Lalagyan mo ba ng frosting iyan?
'Di ko alam kung gusto nila ang frosting.
Ah, sige.
Pinapasosyal ko lang ito.
Knock, knock.
Uy.
-Kumusta? -Salamat sa pagpunta.
-Salamat sa pagtanggap. -Oo.
Mom, si Jarvis.
-Natutuwa akong makita ka. -Oo.
-Ang porma n'yo pa rin. -Ang ganda mo.
-Salamat. -Balita ko, isa kang water sommelier.
Kaya mayroon akong…
-Naku. -…kasing dami ng nakita ko.
Ano? Hindi mo kailangang gawin ito.
Mamili ka ng lason.
-Pwedeng blindfold taste test. -Itatanong ko nga sana.
-Matitikman mo ba ang pagkakaiba--? -Oo.
-Kaya mo? -Astig, ah.
-Uy! -Uy, kumusta ka na?
Uy.
-Ang ganda mo. Salamat. -Maganda ka.
-Uy, Gio. -Kumusta na? Salamat sa pagpunta.
-Lisa. Ang ganda mo pa rin. -Uy. Kumusta ka? Ikaw rin.
Salamat. Nakakamangha ito, nga pala.
-Buti narito ka. -Ganda nito.
Gusto kong tingnan itong view. Namangha ako.
Wow. Napakaganda, Gio.
-Kakaibang lokasyon ito. -Hindi kailanman nakakasawa.
Pakainin ko ang isda. Mayroon ba?
-Maaliwalas ngayon. -Ay, wow. Malinaw ito.
-Sige. -Dahil sa hangin kahapon.
Itatapon ko ito kung kakainin nila.
Napakaaliwalas. Wow.
Mga isda, lumabas kayo.
-'Di yata ito umuubra, Jarvis. -Sinubukan kong magbigay.
-Cucumber sandwich? -Oo!
Tara. Gawin natin.
Iinom kayo ng tsaa?
-Oo. Dapat uminom ka ngayon. -Napakabango nito.
-Earl Grey. -Gusto ko 'yan.
Dapat bumilib kayo, o kung hindi, magpanggap na lang kayo.
-Sa ego ko. -Gusto ko.
Mahusay ang handa mo, Gio.
Talagang napakaganda nitong bahay.
Nakamamangha.
Pangarap ko ito, bahay sa tubig.
Makikita mo ang paglalayag sa hapon, at pagdaan ng mga yate.
Grabe talaga.
Dinala ko ang panghimagas para sa inyo.
-Mukhang masarap. -Ayos.
Walang crumpets?
High tea dito. May champagne din.
-Ano? -Kung gusto n'yo…
Taga-Alabama ako, kaya Southern hospitality ito.
Gusto ko 'yan.
-OC hospitality. -Oo.
-Southern California hospitality. -Oo. 'Ayan na tayo.
Lisa, dapat yata akong sumama sa'yo mamili
dahil 'di maalis ang tingin ko sa sapatos mo.
Ang ganda niyan.
-Kanino sila? -Oo. Prada ito.
Gusto ko sila. Kailangan nila ng pagkakakilanlan.
Mukhang buhay pa sila. 'Yun ang inaalala ko.
-Pang-door-knocking. -Oo, maganda para dun.
Hanga ako na kumakatok kayo sa mga pinto.
-Salamat. -Lumang istilo 'yun,
at ayaw gawin ng iba 'yun.
-Ginawa mo 'yun noon? -Lahat--
Ibinababa kami ng broker namin. Wala kaming magawa.
Madalas kong marinig ito.
Mga magulang mo, "Naglakad ako sa snow 5 milya sa paaralan."
Magandang konsepto 'yun. Nakakuha na kayo ng listing sa pagkatok?
-Mayroon kami. Oo. -Mayroon?
Isang $20 milyon sa Dolphin Terrace.
Wow. Bale power couple pala kayo.
-Salamat. -Maraming salamat.
Kumusta kayong lahat sa opisina?
Ay, naku.
Baka 'di mo alam ang ilang mga kumakalat na tsismis.
Tinawag akong mapagmataas ng mga babae. 'Di nila alam kung saan ako galing.
Nagkalat din sila ng tsismis tungkol s'akin
na nakikisiping ako sa mga developer para magka-listing.
Kapag may sinabing ganyan, hindi mo na ito mababawi.
-Tama. -Ang pinsalang nagawa…
High-end luxury real estate na kompanya ito,
at 'di katanggap-tanggap ang ganitong mga bagay.
Masakit talaga kasi hindi nila alam kung saan ako nanggaling.
Nanggaling ako sa walang-wala.
Walang tirahan ang tunay na mga magulang ko.
Nagdodroga sila.
At kinuha ako, kasama ang kapatid kong lalaki,
noong limang taong gulang ako,
kasi nagdadala sila ng droga sa loob ng mga hotel,
at ikinukulong kami sa aparador.
-Itinawag sa pulis. Oo. -Ano?
Ay, naku.
Buti na lang, inampon ako. Sa kasamaang palad…
2003 sa araw ng Pasko, namatay ang adopted dad ko noong 8 ako.
Kaya hindi ako lumaking may ama, at mahirap talaga ang buhay, alam mo 'yun?
-Sa paglaki. -Wow.
Nung pumanaw ang adoptive dad ko, ang hirap talaga para sa nanay ko
kasi single mom siya ng ako at apat na iba ko pang mga kapatid,
kasi inampon kaming lahat ng mga adoptive parents namin
mula sa tunay na mga magulang ko.
Noong pumanaw ang ama ko,
itinawag ng social worker na may baby na ulit ang tunay kong ina.
Bale ayaw niyang maghiwa-hiwalay kami.
Half-brother mo 'yun.
Magkaiba kami ng tatay…
-Tama. -…mula sa parehong ina.
Nakilala ko ang tunay kong ina sa lansangan sa Huntington Beach,
sa Beach Boulevard, isang masama, masamang lugar.
Nakahiga siya sa gilid ng kalsada.
'Di niya ako kayang tingnan sa mata, at labas-pasok siya sa kulungan.
-Wow. -Para siyang hayop.
Puwera biro. Parang hayop.
Kung titingnan ka ngayon, walang titingin sayo, Rose,
at malalaman ang sakit at ang trauma.
Dumanas ka ng trauma.
Sa tingin ko, hinubog nito ang pagkatao ko,
at wala akong babaguhin sa nangyari na sa akin
dahil malamang wala ako dito.
Lalong kahanga-hanga kung sino ka ngayon.
Magiging bala mo 'yun. Gamitin mo ang gutom na iyon para magtagumpay.
-Mababago mo ang takbo. -Tungkol sa destinasyon ito.
-Payakap nga? Ipinagmamalaki kita. -Ako rin.
Masakit na akala ng mga babae sa opisina na pwede silang manira,
pero 'di ko sasabihin sa kanila,
"Dito ako nanggaling."
Pero gusto nilang manghusga.
Nakalulungkot makitang galit sila s'kanya gayong 'di siya kilala.
Hinuhusgahan nila siya sa tagumpay niya.
'Di kasi nila nakikita ang pinagdaanan niya.
-Rose, nababantaan yata sila. -Oo.
Hahanap sila ng paraan para ibaba ka sa level nila.
Kung 'di nila magawa sa trabaho,
gagawin nila itong personalan.
Ipinapakita nito ang pagkatao nila.
Ano ba!
-Tulungan kita? -Na lumabas sa sarili kong kotse ko?
Ano ba 'yan! Nakulong ka.
'Ayan na.
Salamat.
Milady.
Salamat.
Nakulong sa sarili kong kotse.
Pero, maliit na kalye.
-Ayos ang cul-de-sac. -Oo.
Lalo na't may mga anak sila.
Limang kuwarto, isang opisina, 7 banyo.
6,100 square feet, at mababa kaunti sa 8,500 ang lote.
-Astig itong arched doorway. -Maganda.
Tapos mayroon ka nitong magandang theater screen,
na pwede mong ihiwalay at hatiin ang screen.
Pwede siyang manood ng football,
pwede ka namang manood ng kahit ano.
Baka manonood ka ng football.
Sinisilip ko'ng ari-arian ni Tyler para sa mga kliyente kong nagpapalaki ng pamilya.
Gusto ko ang mga pamilya.
Madalas, sila ang paborito kong kliyente
kasi iba yung tama 'pag naibigay mo ang pangarap nilang bahay
o forever home o unang bahay,
at nakakarelate ako.
-Tile ba ito o kahoy? -Kahoy.
-Ang ganda. -Oo.
Maliit na hagdanang Romeo and Juliet, na gusto ko.
At ang itaas ay kung saan naroon ang lahat ng magic.
-Tama? -Ay, Diyos ko.
Bumubukas ito sa iyong White Water, Strand, Dana Bluff view.
Napakaganda, Tyler.
Gusto ko 'yan.
Hinahangaan ko-- Ay, lintik.
Tuwalya nga.
-Lintik. -Hindi kita madadala kahit saan.
Pasensiya na. Tubig lang.
'Yun ang silbi niya, 'no?
-Hindi, pangpuno ng palayok. -Bubuhos ang tubig.
-Oo, sa palayok. -Hindi ganoon.
-Tingnan natin ang primary bedroom. -Oo, tara na.
-Nasa palapag na ito, tama? -Oo.
Ito ang primary.
-May napakalaking banyo. -Ay, naku.
His at hers na lababo.
-Ang ganda. -Oo.
At pagkatapos, ang view na ito.
Tuwing umaga.
Ay, naku.
-Pwede ako dito. -Gusto ko dito.
-Gusto ko ang kwartong ito! -Oo.
May kumpletong kusina, washer, dryer, mini refrigerator,
at maganda rin ang banyo.
Napaka-cute ng mga maliliit na pinto.
Gusto ko na ginawa pa rin nila itong French door,
kasi sukat ito ng karaniwang pinto.
Ay, Diyos ko, kahanga-hanga ito.
Kita ko ang sinasabi mo.
-Oo. -Napaganda.
Pwede kaya ito para sa mga tao mo?
-Gusto ko silang dalhin dito. -Sige lang.
Baka gusto nila, baka hindi.
Gusto ko ang lugar na ito, ang bahay. Maganda pa ring subukan.
-Dalhin natin sila. -Oo.
Bukod sa trabaho at pagbebenta natin ng $11 milyong bahay,
itong bagay tungkol kay Kayla ay 'di matapos-tapos.
Nagkakaroon na ng kabuluhan ang lahat.
Nakuha ko. Parang mas naiintindihan ko na si Kayla,
at parang makasarili si Kayla.
Humingi na siya ng tawad sa nangyari, inako niya ito.
Para sa akin, 'di na isyu 'yun. Tapos na.
-Nag-usap kayo, lahat… -Tapos na. Ayos na kami ni Kayla.
Ang nangyari kay Kayla? Maraming nakisawsaw.
Galit si Polly, galit si Alex.
At natutuwa akong nanindigan sila sa sitwasyon,
pero ako bilang medyo tahimik na tao, wala talaga 'yun sa comfort zone ko.
Ngayon, pwede nang umusad ang opisina.
Kahit 'yung listing namin, sobrang makasarili ang ugali.
'Di ko-- 'Yun lang.
Gusto ko lang na mag-move on na lahat, umusad, at tapusin na ito.
Uy!
Uy. Na-miss kita.
Pakiramdam ko, kung 'di kita makikita araw-araw…
-Kakaiba? -Kakaiba nga.
Inorder ko ang latte mo.
Maraming salamat. Ang ganda nito. Ano'ng sa'yo?
Rose latte ito.
May talulot ng rosas sa bibig ko.
-'Di ko kaya-- -'Di ba ito nakakain?
-Ewan ko. -Sigurado 'yan.
Sinusubukan kong maging sosyal.
-Kumusta? -Mabuti.
Kumusta ang nanay mo?
Nasa chemo na siya at iba pa, madalas masama ang pakiramdam niya.
Minsan, ilang araw ko siyang 'di nakakausap 'pag lagi siyang tulog.
-Nasa ibang state siya, tama? -Oo.
Nasa Arkansas.
Sige. Nagkikita ba kayo?
Araw-araw kami sa FaceTime, pero ngayong may COVID, nakakaloka.
Nakompromiso ang immune system niya,
kaya ayokong lumipad doon at manganib siya na magkaroon ng COVID.
-Oo naman. -Hindi sulit 'yun.
Pero 'di ko siya nakita sa halos dalawang buwan, at napakahirap.
Kaka-diagnose lang na may cancer siya.
Ganito ang nanay ko:
"Abutin mo ang tagumpay. 'Wag mo akong alalahanin. ."
Mahirap para sa kanya ang magkaroon ng cancer kasi sa yugtong ito ng buhay ko,
nakikita ko ang potensyal na mabago ang kinabukasan ng pamilya ko, pati nanay ko.
At ginawa niya ang lahat para sa akin noong lumalaki ako,
kaya susuklian ko siya sa lahat ng 'yun.
Kapag ang ilang mga ahente dito ay kumita ng $500,000 sa isang deal
at sila ay, "Yay, $500,000!"
Ako naman, maililipat ko ang nanay ko dito,
matingnan siya ng mga best na doktor.
Natatawa na lang ako nung makaladkad ako sa drama kasi,
"Wala kayong alam. Wala akong pake dito."
Nagsisikap akong suklian ang paghihirap ng nanay ko.
Bigyan ang mga anak ko ng kinabukasang wala sa karamihang itim na mga bata.
Pero kilala kita at talagang palagay ang loob ko sa katulad ko--
-Mahirap, sa kinalakhan natin. -Matuto sa kahirapan.
-Oo. -Walang-wala ako.
Dumating ako sa Orange County mula sa bayan ng L.A. na suot ko lang mayroon ako.
Pareho tayong taga-Inglewood.
-Oo. -Oo.
Pagkatapos lumaki sa L.A., lumipat ako sa San Bernardino County,
isa sa pinakamataas ang krimen sa U.S.
Ang laking bagay sa aking umalis doon at gumawa ng sarili kong pangalan,
salamat sa pinanggalingan ko, hinubog nito ang pagkatao ko.
Napakahalaga sa atin na magtagumpay.
-Oo. -Walang ibang pagpipilian.
-Wala na. -Walang balikan.
Wala. Walang mag-aabot sa atin ng isang $20 milyon na listing.
Trabahuhin natin ito.
Hindi madali, pero sigurado akong magiging sulit ito.
Ano'ng ginagawa mo?
Susmaryosep!
Pipiktyuran ko.
Kayla, mayroon ka bang balita sa Costa Mesa?
-Oo. -Ano'ng presyo?
One point eight.
Tatlong kuwarto, 2.5 banyo, pero na-upgrade nang husto.
Ipapakita ko sa'yo.
'Di sunod-sunod ang mga larawan, pero iyan ang labas nito.
Wala akong larawang hubad, kaya 'wag mahiya.
-Tingnan mo na lang. -Pero maganda naman ito.
Sinong mayroong telang panlinis sa screen?
Wala. Pasensiya na.
Siguradong mayroon si Lauren.
Oo, hugutin ko lang muna sa puwet ko.
Mayroon ako, Austin. Heto.
-Ano? -Oo. Lagi ko silang dala-dala.
-Da best ka talaga. Salamat. -Oo.
Tyler, halinhinan tayo sa telang ito.
Ay, ang dumi nito.
Ang bigat ng kamay mo.
'Di touch screen 'yan, paano dudumi?
-Ang mga anak ko. -Hinawakan mo ba?
Halikayo dito at may team meeting tayo.
Gusto kong magtrabaho, pero 'di na naman gumagana ang Wi-Fi.
Pupuwesto ako sa maganda.
Tabi tayo, Tyler.
Kukumustahin ko kayo, kung ano'ng ginagawa n'yo. Brandi?
May showing ako sa 2 NBA player. Naglalaro pa ang isa at retirado ang isa.
Kaya kung may tatlo hanggang anim na milyon kayo para sa isa,
at hanggang 10 milyon. Iyan ang akin.
-Magandang presyo 'yan, kaya… -Sige.
Papunta na sa double digits, Brandi.
-Darating ako diyan. Paunti-unti. -Kaya mo. Walang duda.
Jarvis?
May off-market kami, may pantalan. 10 milyon.
-Talaga ba? Saan? -Oo. Sa Lido.
Mabuti. Polly?
Off-market, ulit, pero isinara namin ni Gio ang Pearl ngayong linggo.
Ayos, guys.
Natapos kami sa 2.7.
Hindi double-digit,
pero kung aalisin mo ang tuldok sa gitna, dalawang numero--
At ginawa natin ito ng dalawang beses, kaya parang 5.2, 5.4 million talaga.
-Oo. -Tama iyan.
I-double-end man namin ito o sa opisina, pareho 'yun kay Jason.
Ganun din sa akin. Totoo iyon.
"Dito na lang sa bahay!"
Sabay na kayong mag-bell. Magkasamang bell ring.
-I-ring ko ang bell! -Tara.
Magaling, Polly.
-Magaling. -Salamat.
-Lalakasan ko. Isa, dalawa, tatlo. -Sige.
Baka pwede mong ibenta ang 20 ni Gio--
-'Ayan. Isusunod natin 'yun. -Isusunod ko 'yun!
Kaya ni Polly.
Ako magbe-bell kung ganoon.
-Tama. -Kayla, ikaw naman?
May Summit listing kami ni Alex sa Laguna Beach.
Magiging live 'yun sa Lunes,
at sa Miyerkules ang broker preview, at sa susunod na weekend ang open house.
Kinailangan iurong ng isang linggo kasi nag-picture kami ulit.
'Di maganda ang kinalabasan ng mga larawan.
Sasang-ayon yata si Kayla, naging…
Baka hindi alam ni Kayla, pero naging mahirap ito.
Mabuting mahirap ang unang listing.
-'Di ito isa sa mga unang listing ko. -Si Kayla.
Mahirap s'akin kasi nag-aaral si Kayla.
Ano'ng nasakripisyo?
Pangit ang mga larawan.
Walang open house sa system kung 'yun ang gagawin.
"List agent" daw siya, at responsibilidad 'yun ng listing agent.
Dapat marunong ka. Kung hindi, dapat ako ang list agent
para magkaroon ako ng kontrol, at tapos na ang diskusyon.
Pero isinama ka niya.
-Kaya iba iyon. -Tama. Paano 'yun--?
Ang desisyon ng sinumang may listing
at may isinama, magpapasya sila kung sino'ng list agent.
-At magpapasya ka kung sasama ka. -Oo.
Unang araw pa lang, lumapit ako kay Alex Hall para sumama sa listing ko.
Ito ang magiging kauna-unahang listing ko. Gusto kitang isama.
Tutulong ako.
Malaking listing 'yan.
Hindi naman, "Uy, Alex. Heto ang listing. Sabihin mo kung ano'ng gagawin ko." Hindi.
Gusto kitang isama. Problema na niya 'yun.
Halata naman. Pwede siyang maging list agent, pero medyo naiinis ako
kasi pupunta ka sa akin at hinihiling na gawin ang lahat ng trabaho
at 'di ako masisiyahan, kasi 'di na ito pupunta sa stat ko,
o baka may naghahanap ng "co-list agent", na walang ginagawa.
'Di mo ginagawa ang lahat,
kaya para umupo ka diyan at sabihing napunta ako sa iyo--
-Nililinis ko kalat mo. -Teka lang.
-Mas mahirap magsimula. -Sandali lang.
Hindi 'yun ang nangyari.
Photographer mo 'yun, kaya kukumpirmahin ko sa'yo,
at nagpapadala ako ng mga email at organisado ako,
kaya 'di patas na sabihin mong ginagawa mo ang lahat, dahil hindi.
Nakalimutan ni Kayla nung nataranta siya sa telepono,
at kung 'di ako pumasok, 'di namin makukuha ang listing.
Tutulungan kita, ayos lang.
Tapos kailangan kong mag-babysit,
at mayabang ka at sabihin sa akin ang mga bagay,
“Desisyon ko ito. Kinausap ko si Jason."
Ang tinutukoy mo ay noong nagbabatuhan tayo kung sino ang listing agent.
Lahat ng iba pa, wala akong ideya sa sinasabi mo.
-Masama ang tingin ko-- -Kaya-- Sinabi ko sa'yo simula pa lang.
"Alex, 'di pa ako nagka-listing. Tulungan mo ako"
-Masaya ako, Kayla. -Pumayag ka.
-'Di patas ang pagrereklamo mo. -'Di ako nagrereklamo.
Sinasabi ko lang ang totoo,
at susuportahan ako ng ibang mga tao sa opisinang ito.
Makasarili ka.
Maliwanag nung sabihin mo, "Desisyon ko ito, listing agent ako"
"Huwag na natin itong pag-usapan pa."
Sinabi mo, "Mahalaga sa akin ito," para bang 'di ito mahalaga s'akin.
-'Di iyon ang sinasabi ko. -Napakahalaga nito sa akin.
Magkasama kayo, dapat n'yong ayusin ito.
'Di na ako magpapatuloy. Listing agent siya. Kaya--
Siya dapat. Isinama ka niya. Walang alinlangan tungkol diyan.
Para sumabat ka nang walang ideya, Rose…
-May ideya ako. -Isang panig ng kuwento?
Ikaw lang ang nagsasalita, wala siyang--
'Di ka kasali sa usapang ito, kaya tumahimik ka.
Kasama ang oras namin. Nakaupo kami dito.
-Bakit ka nakaupo dito? -Girl.
-Relaks. -'Wag nating sirain ang meeting.
'Wag mo akong sabihang magrelaks, Rose.
Alam ng lahat na 'di mo sinasabi sa isang babae na magrelaks,
dahil ang huling bagay na gagawin ko ay magrelaks.
Pero bakit sobrang mahalaga ito sa'yo?
Malaki ang gastos ko sa farming sa lugar na iyon.
Napupunta sa stat ko 'yun, at pangalan ko 'yun.
Parehong pangalan n'yo 'yun.
-'Di kita papatulan, Rose. -Nagsisimula si Kayla.
Nag-farm din si Kayla.
Dahil nag-farm si Alex Hall doon, wala siyang karapatang sabihin,
"Alis, Kayla. 'Di ka pwedeng magnegosyo."
Makatuwiran sa kanyang magsama ng taong may karanasan.
Alex Hall.
Hindi ka makikinig?
Sige.
-Wow. -Nakakainis ang boses mo.
Kung alam ko lang na ganito ang kalalabasan nito,
Hindi ko na sana siya tinanong.
Sa ngayon, iisa lang ang pokus ko. Ang komisyon.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni: Jewel T.