SERIAL NETFLIX
- Co tam? - W porządku?
Tak. Rzadko tu bywam,
a świetnie się tu czuję.
- Prawda? - Tak.
- W porządku? - Cześć.
Podać coś do picia?
Drinka z tequilą.
- A dla pani? - Różowe wino.
- Zaraz przyniosę. - Dzięki.
- Wino. - Dziękuję.
Dzięki za spotkanie.
Wiem, że popełniłam wielki błąd.
Nie wszystko pamiętam, ale to pamiętam dobrze.
Chciałam cię pocałować.
Naprawdę za to przepraszam.
Już nigdy nie postawię cię w takiej sytuacji.
Przykro mi, że to zrobiłam.
To była szalona noc i do niczego nie doszło,
ale poczułem się bardzo niekomfortowo
i nie był to pierwszy raz.
Chyba każdy ma za sobą takie doświadczenie.
Chciałbym się upewnić,
że mamy określone granice, zawodowe oraz osobiste.
- Dzięki za przeprosiny. - Oczywiście.
- Nie zrobiłabym tego na trzeźwo. - Wiem.
Jesteśmy dość bezpośredni,
więc też chciałbym przeprosić,
że mogłem się do tego przyczynić.
Nie powinienem był tego robić.
Boże.
Czuję się zażenowana.
Nie chcę o tym myśleć.
Zostawmy to za sobą.
Powiedzieliśmy już wszystko i tyle.
Ważne, by ci się układało
oraz by w twoim związku się układało.
Mamy silną relację, rozmawiamy.
Nie mamy problemów.
- Nic się nie stało. - Jasne.
Podobno w biurze Hall i cała reszta…
Doszło do jakiejś sprzeczki.
Przeprosiłam, że postawiłam je w niekomfortowej sytuacji.
Ale to im nie wystarczyło.
Powiedziały, że nie jest mi przykro naprawdę,
a dlatego, że mnie nakryto.
- To dość ostre. - Jest jak jest.
Nie chciałam płakać.
- Proszę. - Po prostu…
- Nie chciałam płakać. - Nie płacz.
Czuję się strasznie zażenowana.
Nie chcę być taką kobietą.
Nie chcę, by tak na mnie patrzono,
a oceniły mnie bardzo ostro.
Żadna z nich nie była wyrozumiała.
Nie oceniam ich ani was.
Też nie są idealne.
Wiele widziałam, ale miałam to w dupie.
Nie wszystkich znam dobrze. Mamy sporo osobowości.
Nie chcę zabrzmieć głupio,
ale widzę tu trochę babskiego dręczenia.
Tak mi się wydaje.
Nie jesteś złą osobą.
Jeśli dziewczyny tego nie zaakceptują, to ich problem.
Taki dom kosztuje 3,2 miliona?
W Santa Monica?
Lubię ten moment, gdy botoks się wchłania.
Masz jedną minę.
Gdy związałem się z Tiff,
była przekonana, że robię sobie botoks.
- W sekretnym życiu. - A robiłeś?
Nigdy.
- W czym tkwi sekret? - Mam zmarszczki.
Jak wyglądasz zaskoczony?
Jasne.
Jest Alex.
- Dzień dobry! - Cześć.
Piękny strój, ślicznotko.
Naprawdę? Dziękuję.
Jak udał się pokaz z Shelley?
Była całkowicie
zdegustowana.
Cieszę się, że tu jesteś.
Jeszcze bardziej zniszczysz podłogę.
Zostawię.
Toaleta w kuchni. Mój Boże.
Nie pachnie za dobrze.
Co myślisz?
Wyglądała, jakby wdepnęła w psie gówno.
Co?
Cały czas.
- Mieliście tak kiedyś? - Wiedziałem.
Robiła pokerową minę?
Nie, wyraźnie pokazywała niezadowolenie.
Zaskoczę cię, ale właśnie spisuję ofertę.
- Od Shelley? - Tak.
- Zgrywa niezainteresowaną. - Co to za gierka?
Czasami ludzie tak robią.
Zwłaszcza na spotkaniach z agentami danej nieruchomości.
Robią minę pokerzysty.
Czemu miałam myśleć, że jej się nie podoba?
Byś nie myślała, że chce kupić dom.
- A zajebiście chce. - Wykorzysta to przy negocjacjach.
Właśnie.
Podstępnie.
Na tym rynku chcemy klientów, którym dom się spodoba,
a nie takich, którym będzie obojętny.
Nie dziwi mnie, że klientka Gio w coś pogrywa.
Oferuje 2,7 miliona.
- Szybko dobije targu? - Tak, w miesiąc.
60% z góry.
Wyślij ofertę. Przejrzę ją.
Sprawdzę, czy faktycznie jest taka kompetentna.
Pracuję tylko z takimi klientami.
Zadzwonię i dam ci znać.
Shelley udawała, że dom jej się nie podoba.
Mogłabym trzymać się ceny 2,75 miliona,
ale wewnętrzna transakcja to sukces dla mnie i dla Gio.
Jason będzie zadowolony z podwójnej prowizji.
Mieliśmy wystawić ogłoszenie w następnym tygodniu
za 2,75 miliona dolarów,
ale jeden z agentów ma klienta, który już złożył ofertę
za 2,7 miliona.
- Jak idzie Dolphin Terrace? - Sporo się dzieje.
To jeden z lepszych widoków w Newport.
Tydzień temu miałyśmy kupca, ale dom jest dla niego za duży.
Zapłaciłby nawet 17 milionów za coś o połowę mniejszego.
Choć to bez sensu.
Chciałbym nim potrząsnąć i powiedzieć, że to lepsza inwestycja.
Racja.
Chcesz działać szybko, więc daję ci znać.
SPRZEDAJ GO!
Dobrze. Pa.
Co nowego?
Pasuje jej 2,7 miliona.
Wyczuwam jakieś „ale”.
Pasują jej warunki.
- Pasuje jej finansowanie. - Tak!
Zaakceptowałam ofertę klientki Gio za Pearl Street po 2,7 miliona.
- Dobra robota. - Bez żadnych prowizji.
- Wiem! - Super!
- Dobra robota. - Za Polly!
Jestem w siódmym niebie. To moja największa sprzedaż.
Trochę denerwuję się z powodu Shelley.
Może się wycofać. Jeszcze nie świętuję.
To wielka sprawa.
Cześć.
Dzień dobry!
Co słychać?
Spóźniłem się przez dzieciaki.
Hazel wsadziła sobie pistacje do nosa.
- O nie! - Była w szpitalu?
Nie, wyjęliśmy je, ale było groźnie. Podeszła do mnie
i powiedziała: „Nos”. A tam dwie pistacje.
Ze skorupką?
- Właśnie! - Nie.
Staram się je wypchnąć
i mówię, by dmuchała, a ona wciąga powietrze.
O nie!
Ale wyciągnęliśmy je.
Zadzwoniła do mnie agentka z Laguna Beach,
bo miała pytanie o nieruchomość przy Summit.
„Chodzi o twoją ofertę, a raczej wspólną ofertę”.
„Co?”
Kayla wpisała się jako agentka.
Rozmawiałaś z nią?
Powiedziałam, że pomogę jej, ale będę agentką.
Odparła: „Nie pamiętam”.
Wygodnie jest jej tego nie pamiętać.
Jest strasznie niemiła i bez szacunku.
Powiedziała: „Gadałam już z Jasonem
i on powiedział to i to”. Nie tak to działa.
Może zapytać kogokolwiek w branży.
Obłęd. Trzeba współpracować.
Nie tak to działa.
Gdy zaczynałam, zabrałam kogoś,
kto był agentem oferty
i chciałam się uczyć, a potem odebrać czek.
W nieruchomościach to norma.
Kiedy prosisz kogoś o pomoc, to on jest agentem oferty.
Znam większość agentów. To żenujące.
W tym rzecz.
Nie bez powodu i tak wybierają mnie.
- Tak. - Do niej nie dzwonią.
Zmieniła się.
Przeszła do obrony.
Chcę to szybko sprzedać.
Jasne.
Mogę stracić tę pieprzoną ofertę.
DOM GIO
Herbata prawie gotowa.
- Imponujące. - Kanapki z ogórkiem.
- Czasami… - Jak na herbatce w Londynie.
Poznasz Rose i Jarvis.
Mają naprawdę sporo energii i ambicji.
Chcę być częścią tego kręgu.
Biuro działa tylko dzięki naszej trójce.
Mama szanuje osoby, które sprzedają drogie domy.
To bezpardonowa branża, a Rose i Jarvis to dwa pitbulle.
Nie wiem, czy to dobrze zabrzmiało.
- Polejesz je lukrem? - Nie wiem, czy tak lubią.
Dobrze.
Chcę, by było z klasą.
- Puk, puk. - Cześć!
- Co tam? - Super, że jesteś.
- Dzięki za zaproszenie. - Jasne.
Mamo, Jarvis.
- Miło cię widzieć. - I ciebie.
- Stylowa jak zawsze. - Wyglądasz cudnie.
- Dziękuję. - Podobno uwielbiasz wodę.
- Przygotowałem kilka rodzajów. - Rany!
Nie musiałeś.
Wybierz.
- Zrobimy ślepy test. - Właśnie.
- Naprawdę je rozróżniasz? - Tak.
Niesamowite.
- Cześć. - Co słychać?
Cześć.
- Wyglądasz cudnie. - Piękna.
- Cześć, Gio. - Dzięki, że jesteś.
- Wyglądasz pięknie. - Ty też.
Dzięki. Piękny dom.
Super, że jesteście.
Chcę zobaczyć widok. Jestem pod wrażeniem.
Ale pięknie.
- Świetne miejsce. - Nie nudzi się.
Chcę nakarmić ryby. Są tu jakieś?
- Przejrzysta woda. - Tak.
- Zobaczmy. - Dzięki wiatrom.
Zobaczę, czy coś zjedzą.
Ale przejrzysta.
Rybki, chodźcie.
- Chyba się nie uda. - Chciałam się podzielić.
Chcecie kanapkę z ogórkiem?
Chodźmy.
Pijecie herbatę?
- Oby. - Ładnie pachnie.
- Earl Grey. - Uwielbiam.
Powinnyście być pod wrażeniem. Albo choć udawać.
- Dla mojego ego. - Świetne przekąski, Gio.
- Niesamowity dom. - Tak.
Marzę o takim domu nad wodą.
Po południu pływają tędy jachty oraz żaglówki.
Jest pięknie.
Mam dla was łakocie.
Wyglądają pysznie.
Nie ma racuchów?
Jest też szampan.
- Co? - Jeśli macie ochotę.
Jestem z Alabamy. Lubię południową gościnność.
Dziękuję.
Gościnność Orange.
- Południowokalifornijska. - Tak.
Lisa, musimy wybrać się na zakupy,
bo nie mogę oderwać wzroku od twoich butów.
Fantastyczne.
- Jakiej firmy? - Prady.
Jakby miały własną tożsamość.
Wyglądają, jakby wciąż żyły.
- Dobre do obchodów dzielnic. - Tak.
Jestem dumna, że tak szukacie domów.
- Dzięki. - To stara technika.
Nie dla każdego.
- Robiłaś to? - Tak.
Pośrednik nas woził. Nie było wyboru.
Słyszałem to wiele razy.
Coś w stylu: „Chodziłam pięć kilometrów do szkoły”.
Ale to świetny pomysł. Zdobyłyście tak ofertę?
- Owszem. - Tak?
Za 20 milionów przy Dolphin Terrace.
- Jesteście silnym duetem. - Dziękujemy.
Dogadujecie się w biurze?
Rany.
Nie wiem, czy znasz wszystkie plotki.
Dziewczyny uznały mnie za uprzywilejowaną,
choć mnie nie znają.
Rozpowiadają też plotki,
że dostaję takie oferty za seks.
Takich słów nie można cofnąć.
- Tak. - Wyrządziły szkodę.
To biuro luksusowych nieruchomości.
Takie rzeczy są nieakceptowalne.
To naprawdę boli, bo nie znają mojej przeszłości.
Nie miałam niczego.
Moi biologiczni rodzice są bezdomni.
Biorą narkotyki.
Zabrali mnie od nich razem z bratem, kiedy miałam pięć lat.
Brali narkotyki w hotelach,
a nas trzymali w szafie.
- Wezwano policję. - Co?
Rany.
Zostałam adoptowana. Niestety…
w Święta w 2003 roku mój przybrany ojciec zmarł.
Dorastałam bez ojca. Było naprawdę ciężko.
Gdy dorastałam.
Po śmierci ojca mama miała bardzo ciężko.
Została sama ze mną i czwórką braci.
Przybrani rodzice adoptowali wszystkich, bo biologiczni rodzice nie dawali rady.
Po śmierci taty
pracownik społeczny poinformował mamę, że biologiczna mama znów urodziła.
Nie chciała nas rozdzielać.
To twój przyrodni brat.
Mamy innych ojców, ale jedną matkę.
Spotkałam ją kiedyś w Huntington Beach.
W bardzo złej okolicy.
Leżała na poboczu.
Nawet na mnie nie spojrzała. Co chwilę jest w więzieniu.
Jest jak zwierzę. Naprawdę.
Nie widać po tobie całego tego bólu i trudu.
Wiele przeszłaś.
Dzięki temu jestem, kim jestem.
Nie zmieniłabym niczego, bo by mnie tu wtedy nie było.
Tym bardziej podziwiam twój sukces.
To dla mnie amunicja. Dzięki temu mi się udaje.
- Zmieniasz kurs. - Liczy się cel.
- Przytulę cię. Jestem taka dumna. - Ja też.
Boli mnie, że te dziewczyny gadają o mnie takie rzeczy.
Ale nie zwierzę im się.
Chcą oceniać.
To smutne, że oceniają ją, nie znając jej.
Oceniają jej sukces,
ale nie wiedzą, co musiała przejść.
- Boją się. - Tak.
Szukają sposobu, by cię umniejszyć.
Jeśli nie potrafią zawodowo,
robią to w życiu osobistym.
To pokazuje ich charakter.
O nie.
- Pomóc ci? - Wysiąść z auta?
Utknąłeś!
Już.
- Dzięki. - Pani.
Dzięki.
Utknąłem we własnym aucie.
Mała uliczka.
Lubię ślepe uliczki.
A klienci mają dzieci.
5 SYPIALNI | 7,5 ŁAZIENKI | 566 M2
CENA
Pięć sypialni, biuro, siedem łazienek.
566 metrów i niecałe 800 metrów ogrodu.
- Piękne łukowe drzwi. - Tak.
W pokoju jest niesamowite kino domowe.
Ekrany można podzielić.
Może obejrzeć mecz.
Ty obejrzysz, cokolwiek oglądasz.
Może mecz.
Oglądam ofertę Tylera dla klientów,
którzy poszerzają rodzinę.
Lubię pracę z rodzinami.
To mój ulubiony typ klientów,
bo to dobre uczucie, gdy znajduję im wymarzony
lub pierwszy dom.
Rozumiem to.
- Płytki czy drewno? - Drewno.
Piękne.
Cudowne balkonowe schody.
A na górze jest cała magia.
- Prawda? - Boże.
Jest widok na Dana Bluff.
Ale pięknie.
Super.
Doceniam… Cholera.
Daj ręcznik.
- Cholera. - Zawsze nabroisz.
To tylko woda.
Od tego jest.
- Ma napełniać garnek. - Ma lać wodę.
- Do garnka. - Nie tak.
- Zobaczmy główną sypialnię. - Tak.
- Jest na tym piętrze? - Tak.
Oto ona.
- Wielka łazienka. - Rany.
Dwa zlewy.
Piękne.
No i ten widok.
- Każdego ranka. - Rany.
- Mógłbym tu mieszkać. - Ja też!
- Świetny pokój. - Tak.
Wyposażona kuchnia. Pralka, zmywarka, lodówka.
Cudowna łazienka.
Jakie słodkie drzwiczki.
Cudownie, że postawili na drzwi francuskie,
zamiast jednych zwykłych.
Ale cudownie.
Teraz już rozumiem. Niesamowity dom.
Pasowałby twoim klientom?
- Chcę im go pokazać. - Jasne.
Może się uda, może nie.
Podoba mi się dom i okolica. Warto spróbować.
Pokażę im go.
Odchodząc od pracy i domu za 11 milionów.
Sytuacja z Kaylą wymknęła się spod kontroli.
Wszystko mi się układa.
Czuję, że lepiej rozumiem Kaylę.
Wszystko skupia się na niej.
Przeprosiła za to, co się stało.
Dla mnie sprawa jest zakończona.
- Dogadaliście się. - Tak, wszystko gra.
W tej sprawie było sporo kucharek.
Polly i Alex były złe.
Jestem im wdzięczny, że stanęły po mojej stronie,
ale czuję się wyciągnięty poza swoją strefę komfortu.
Teraz biuro powinno o tym zapomnieć.
Mamy wspólną ofertę i zachowuje się samolubnie.
To wszystko.
Chcę zostawić to już za sobą.
MUFFINY CZEKOLADOWE
Cześć!
Tęskniłam.
Kiedy nie widzimy się codziennie…
- Jest dziwnie? - Tak.
Zamówiłam ci latte.
Dzięki. Wygląda pięknie. A ty co masz?
Rose latte.
Mam w ustach płatek róży.
- Nie mogę. - Jest jadalny?
- Nie wiem. - Na pewno.
Chcę mieć klasę.
W porządku? Jak twoja mama?
Przechodzi chemię. Nie zawsze czuje się dobrze.
Czasem nie gadamy kilka dni, jeśli dużo śpi.
- Jest w innym stanie? - Tak, w Arkansas.
Widujesz ją?
Rozmawiamy tylko online, przez COVID jest ciężko.
Ma słabą odporność,
więc nie chcę ryzykować, że ją zarażę.
- Jasne. - Nie warto.
Nie widziałam jej dwa miesiące. Jest ciężko.
U mamy wykryto raka.
Ma podejście:
„Rób swoje. Nie martw się o mnie”.
To dla mnie bardzo trudne, bo na tym etapie życia
mam możliwość, by zmienić przyszłość mojej rodziny.
Zrobiła dla mnie wszystko, gdy dorastałam.
Teraz chcę cię odwdzięczyć.
Niektórzy agenci zarabiają 500 000 USD na ofercie
i po prostu się cieszą.
Za tyle mogłabym sprowadzić mamę i zapewnić jej najlepszych lekarzy.
Męczą mnie już te ich dramaty,
bo nie wiedzą, co przeżywam.
Walczę o to, by dać mamie to, na co ciężko pracowała.
By dać dzieciom przyszłość, jakiej większość czarnych nie ma.
Wiem, że połączyły nas podobne…
- Było ciężko. - Szkoła życia.
- Tak. - Nie miałam nic.
Przyjechałam do Orange County tylko z kilkoma ubraniami.
- Mieszkałyśmy w Inglewood. - Tak.
Dorastałam w LA, ale przeniosłam się do San Bernandino.
To stolica zbrodni USA.
Bardzo chciałam się wyrwać i wyrobić sobie reputację.
Pamiętam o swoich korzeniach, bo mnie ukształtowały.
Sukces jest dla nas ważny.
- Tak. - Nie ma innej opcji.
- Nie ma planu B. - Nie.
Nikt nie da nam oferty za 20 milionów.
Musimy ją zdobyć.
Nie jest łatwo, ale będzie warto.
Co robisz?
Jezu!
Zrobię zdjęcie.
Kayla, masz coś w Costa Mesa?
- Tak. - W jakiej cenie?
Za 1,8 miliona.
Trzy sypialnie, dwie i pół łazienki.
Pokażę ci.
Zdjęcia są pomieszane. Tak wygląda z zewnątrz.
Nie mam nudesów, więc przeglądaj.
- Śmiało. - Niesamowity.
Ma ktoś ściereczkę do ekranu?
Nie mam.
Na pewno Lauren ma.
Tak, wyciągnę ci z tyłka.
Ja mam. Proszę.
- Co? - Zawsze je noszę.
Rządzisz. Dziękuję.
Tyler, możesz ją potem dobić.
Jezu, fatalnie.
Robisz to strasznie ostro.
- Przecież to nie ekran dotykowy. - To przez moje dzieci.
Czas na spotkanie zespołu.
Chcę pracować, ale Wi-Fi nie działa.
Chcę dobre miejsce.
Chodź, Tyler.
Jak się macie i nad czym pracujecie. Brandi?
Szukam domu dla dwóch graczy NBA. Obecnego i byłego.
Dajcie znać, jeśli macie coś od trzech do sześciu milionów
i do dziesięciu milionów.
- Dobry budżet. - Tak.
Zmierzasz do dwucyfrowych kwot.
- Dotrę tam. - Bez wątpienia.
Jarvis?
Mamy ofertę z przystanią. Za 10 milionów.
- Serio? Gdzie? - W Lido.
Super. Polly?
Dobiłam targu z Gio za dom przy Pearl.
Super.
Za 2,7 miliona.
To nie kilkanaście milionów, ale dwie cyfry są.
I mamy podwójną prowizję, więc to jakby 5,4 miliona.
Tak.
Jasona nie obchodzi, czy to my, czy ktoś z biura.
- To prawda. - Byle zostało w firmie.
Użyjcie dzwonu razem.
- Tak! - Zróbmy to.
Dobra robota.
- Brawo. - Dzięki.
- Zrobię to ostro. - Dobra.
Dobra robota.
Teraz sprzedaj jego ofertę za 20.
- Kolej na nią. - Jasne!
Da radę.
Wtedy ja użyję dzwonu.
- Jasne. - Kayla, a ty?
Mam z Alex ofertę w Laguna Beach.
W poniedziałek ją wystawimy,
w środę zobaczą ją pośrednicy, a w weekend będzie dom otwarty.
Musieliśmy to przesunąć, by zrobić ponownie zdjęcia.
Nie wyszły takie, jakie chciałyśmy.
Kayla przyzna, że…
- Nie ma porównania, ale było ciężko. - Dobrze, gdy pierwsze oferty są trudne.
- Dla mnie nie pierwsze. - Mówię o Kayli.
To trudne, bo Kayla się uczy,
ale jakim kosztem?
Zdjęcia są słabe.
Otwartego domu nie ma w systemie.
Oficjalnie jest tu agentką. To jej odpowiedzialność.
Powinna wiedzieć, co robi albo ja będę agentką,
by mieć kontrolę. I pieprzona kropka.
Wprowadziła cię.
- To coś innego. - Jak to?
Decyzja należy do osoby, która pierwsza miała tę ofertę.
- A ty możesz się zgodzić lub nie. - Tak.
Od początku prosiłam Alex Hall, by pomogła mi z moją ofertą.
To będzie moja pierwsza oferta. Chciałabym załatwić to z tobą.
Z chęcią.
To wielka oferta.
Nie powiedziałam: „Mam ofertę. Powiedz mi, co robić”.
Chciałam jej pomocy.
Może być agentką, ale czuję się urażona,
bo prosisz, bym wykonała całą pracę,
ale nie wliczy się to do moich statystyk,
bo nikt nie szuka pieprzonego wspólnego agenta.
Nie wykonujesz całej pracy. Gdy mówisz, że proszę cię…
- Sprzątam po tobie. - Mówię coś.
- To cięższe. - Mówię coś.
Nie tak było.
To był twój fotograf. Przyszłam zatwierdzić zdjęcia.
Sama wysyłałam maile i wszystko zorganizowałam.
Nie powinnaś mówić, że zrobiłaś wszystko sama.
Kayla zapomniała, że nie miałaby oferty,
gdybym jej nie pomogła, gdy zacięła się podczas rozmowy.
Pomagam ci, w porządku.
Niańczę cię,
a ty masz wielkie ego i mówisz do mnie:
„To moja decyzja. Gadałam z Jasonem”.
Mówisz tylko o dyskusji, kto będzie agentem oferty.
Nie wiem, o co chodzi ci z resztą.
- Zraziło mnie to. - Mówiłam ci od początku.
„Nigdy nie miałam oferty. Potrzebuję twojej pomocy”.
- I pomogę. - Zgodziłaś się.
- A teraz narzekasz, że to nie fair. - Nie narzekam.
Stwierdzam fakty.
Wiem, że inni mnie popierają.
Cały czas chodzi o ciebie.
Wyraziłaś to jasno, mówiąc, że to twoja decyzja
i nie będziesz ze mną dyskutować.
Powiedziałaś, że to dla ciebie ważne, jakby dla mnie nie było.
- Nie o to chodziło. - Jest bardzo ważne.
Musicie znaleźć rozwiązanie.
Nie będę się powtarzać. Jest agentką.
Powinna być. Wciągnęła cię. Tu nie ma wątpliwości.
Nie wtrącaj się. Nie masz pojęcia…
- Mam. - Znasz jedną stronę.
Tylko ty gadasz, nie ona.
To cię nie dotyczy. Nie wtrącaj się.
Tracimy czas, słuchając tego.
- Czemu tu siedzisz? - Kobieto.
- Uspokój się. - Zapanujmy na tym.
Nie każ mi się uspokajać.
Nie mówi się kobiecie, by się uspokoiła,
bo to ostatnie, co wtedy zrobi.
Czemu to dla ciebie ważne?
Wydałam sporo pieniędzy, by wyrobić sobie renomę.
Moje nazwisko trafia do statystyk.
I trafi.
- Nie będę dyskutować. - Kayla zaczyna.
Zdobywa reputację.
To, że tam działasz, nie sprawia, że możesz powiedzieć:
„Znajdź sobie własne miejsce”.
To normalne, że wzięła kogoś z doświadczeniem.
Alex Hall.
Nie słuchasz?
Dobrze.
Twój głos mnie irytuje.
Gdybym wiedziała, że tak to się skończy,
nie prosiłabym jej o pomoc.
Na razie skup się na nagrodzie, czyli prowizji.
Napisy: Krzysztof Zając