Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Mam nadzieję, że cię przyjmą.
Byłoby wspaniale, prawda?
- Nie wiem. - Będziesz zachwycona.
To i tak wasza decyzja.
Nieprawda.
Przecież podjęliśmy decyzję wspólnie.
Potraktuj to jak wielką szansę.
Mnóstwo dzieciaków chciałoby chodzić do tej szkoły.
Mają tu świetne warsztaty kreatywne.
Zajęcia plastyczne są prowadzone aż do dziewiątej klasy.
O tym też rozmawialiśmy.
Łatwo nawiązujesz przyjaźnie.
Będzie super.
Hannah musi dostać się do tej szkoły.
Bardzo nam na tym zależy.
Jej też.
Chyba dobrze to ujęłam.
Nie chcę brzmieć patetycznie,
ale byłby to wspaniały prezent dla nas wszystkich.
Nie mogę niczego obiecać.
- Nie? - Nie.
Mamy bardzo wielu chętnych.
To byłaby twoja czwarta szkoła?
Często się przeprowadzamy przez pracę Ulrika.
Jestem lekarzem.
Połączyli dwie szkoły.
W klasie było za dużo osób.
- Teraz chodzisz do Larkdale? - Tak.
Podoba ci się tam?
Tak.
Tak i nie.
Hannah jest bardzo kreatywna i uwielbia się uczyć.
Prawda?
Jest też bardzo towarzyska.
Dogaduje się ze wszystkimi.
Brakuje nam równowagi pomiędzy zabawą, kreatywnością i nauką.
Znasz nasze zasady?
- Są tutaj. - Zna je na pamięć.
"Troska o dzieci uczy dzieci troski o siebie".
To szczera prawda.
Ale słyniemy też z tego, że potrafimy się dobrze bawić.
Bardzo dobrze.
Nasze imprezy są epickie.
Naprawdę?
Niedługo jedziemy na kemping. Wyjazd organizują rodzice.
Ogniska, muzyka i inne atrakcje.
To wydarzenie roku.
Rodzice wkładają w to mnóstwo pracy. Mnóstwo.
Bez wyjątku. Nie ma taryfy ulgowej. Rodzice są kluczowi dla tej szkoły.
Ale nie mogę wam niczego obiecać. Fajnie, że porozmawialiśmy.
Zobaczymy, co z tego wyniknie.
CZTERY MIESIĄCE PÓŹNIEJ
ZEBRANIE RODZICÓW
Wszystko gra?
Będzie fajnie.
Mogę nas przedstawić?
Jasne.
Przepraszam. Niosę ciasto.
Fajnie, że Hannie się udało.
- To prawda. - Byliście na liście oczekujących.
- Nie wiem, jak to się stało. - Ja też nie, ale wisisz mi piwo.
Zaczynamy.
Brakuje nam kilku krzeseł.
Gram z Ulrikiem w tenisa.
Jestem Wencke.
Miło mi.
- Siv czy Piv? - Piv.
To twoje prawdziwe imię?
Na imię mam Pernille, ale...
Brawo.
Świetnie.
Od teraz nazywamy się szósta B.
Niesamowite.
Dzieciaki są coraz większe. Przypominają małych dorosłych.
Do rzeczy.
Wróciliśmy dopiero tydzień temu, ale czas wziąć się do pracy.
Po pierwsze musimy zorganizować wyjazd na kemping.
- Kemping! - Wystarczy.
Zdejmij nogi ze stołu. Tu się tak nie zachowujemy.
- Przepraszam. - Dziękuję. Będziesz robić notatki?
- Pewnie. - Dzięki.
Jesteś niesamowita.
Widzę nowe twarze.
Moglibyście się przedstawić?
Oczywiście.
Cześć.
Kåre był zły, ale przyniosłam przekąski.
Nic się nie stało. Chodź. Dopiero zaczęliśmy.
Postaw je na stole. Wencke przyniosła ciasto.
- Jest miejsce dla Lis? - Mogę postać.
Potrzebujemy dodatkowego krzesła? Na pewno znajdzie się krzesło dla Lis.
Usiądź na moim.
Zmieścimy się.
Dziękuję.
Pozwólmy nowym rodzicom się przedstawić.
- Proszę. - Dziękuję.
Jestem Piv, a to mój...
Mów głośniej.
Wstań.
Jasne.
- No co? - Nic się nie stało.
- Jestem Piv... - Właściwie Pernille.
A to mój wspaniały mąż, Ulrik.
Jesteśmy rodzicami Hanny.
Niektórzy z was już ją chyba poznali.
Mam pytanie.
Dlaczego zmieniła szkołę?
Rasmus i Signe mówili, że...
Rodzice Mai?
Chodzę z nimi na spinning.
Naprawdę? Maja to jedna z najlepszych przyjaciółek Hanny.
Słyszałam, że zmienia szkołę czwarty raz.
Powinniśmy wiedzieć o jakichś potrzebach specjalnych?
Nie. Nic z tych rzeczy.
Hannah jest bardzo kreatywna i lubi się uczyć.
Gdy pojawiła się szansa, postanowiliśmy ją wykorzystać.
- Hannah jest tu mile widziana. - Dzięki.
- Jestem Thorbjørn. - Lord Bjørn.
Mogłaś niedosłyszeć.
Tata Bertila.
Słyszeliśmy o nim.
Mówił, że Hannah jest bardzo słodka.
Wyjątkowa i niezwykła.
Jestem Julie, żona Thorbjørna.
Cześć.
My też tak uważamy.
Dobra.
Będziecie mieli jeszcze dużo okazji, żeby porozmawiać.
A teraz skupmy się na kempingu.
- Per chciał coś powiedzieć. - To prawda.
Zbliża się impreza dla rodziców.
W tym roku tematem przewodnim będzie...
Werbel, proszę.
Chiny!
Będą stroje, pierożki dim sum, chop suey,
sake, wing wang won i cała reszta.
Sake jest japońska.
Mogę?
Gospodarzami znów będą Tommy i Bettina.
Mogę?
Dziękuję. A teraz wysłuchajmy Lis.
Gdybym była Chinką, poczułabym się urażona.
Policzmy Chińczyków w klasie.
Raz, dwa...
Przestań.
Nie obrażą się, skoro ich tu nie ma.
Zgadzam się z Lis.
Nie powinniśmy uczyć czegoś takiego dzieci.
- Przebudzeni doszli do głosu. - Czego je uczymy?
Poważnie?
Nie czytasz gazet?
Histeryzujecie.
- Nieprawda. - Prawda.
To niepoprawne politycznie.
Tematem przewodnim będą Chiny.
Zazwyczaj nie zwracamy się do siebie tym tonem.
Przejdźmy do wyjazdu na kemping.
- Słucham? - Chciałam spytać, co z inkluzywnością.
Świetne pytanie.
O czym mówisz?
Wyczuwam niepokój w klasie.
Rozmawiałaś z Konradem? Pytam z ciekawości.
To zbyt istotne, by omawiać w wolnych wnioskach.
Jeszcze do nich nie doszliśmy.
Tak trudno porozmawiać o inkluzywności?
- Chodzi o coś konkretnego? - Używamy jeszcze tego określenia?
Zamknę temat.
W klasie nie ma agresywnych dzieci.
Po prostu.
Przypominam, że w sprawach trudnych
dzieci kontaktujemy się z dyrektorem.
Koniec rozmowy.
Reszta musi się dostosować.
Mój syn nie będzie się dostosowywał i nie będzie żył w strachu.
Dobry wieczór.
Są grzeczni?
Bardzo.
Ulrik jest lekarzem,
gdyby ktoś chciał zmierzyć sobie ciśnienie.
O czym rozmawiacie?
- O wycieczce. - O inkluzywności.
I o inkluzywności.
Była na liście?
Nie.
Kto lubi rozmawiać o inkluzywności?
Nikt.
- Ty? - Nie.
Zawsze możesz do mnie wpaść.
To nie ja.
Tak myślałem.
Co my tu mamy?
Wencke znów coś upiekła?
- Nie jest tak dobre jak zazwyczaj. - Właśnie, że jest.
Nawet złe jest dobre.
Jest pyszne.
Mamy też kawę.
Nie, dziękuję.
Potrzebujecie mnie czy mogę już iść?
Pożyczysz mi 20 euro?
Najwyżej mnie wezwiesz.
Została nam tylko wycieczka. Potem będziemy kończyć.
Wycieczka. Nie mogę się doczekać.
My też.
Do zobaczenia.
Udanego zebrania.
- Jedzie z nami? - Mam nadzieję, że nie.
- Wycieczka. - Oczywiście. Już idę.
Co my tu mamy?
Program wszystkich trzech dni. Zobaczcie.
Myślicie pewnie, że wygląda tak samo jak zwykle, ale to nieprawda.
Jest istotna zmiana.
Rok.
Dobrze znacie program.
Trzymamy się go od lat.
Lepsze jest wrogiem dobrego.
Byli bardzo...
Mili.
Świetna chemia.
Zgadza się.
- I... - Różnorodność.
Dokładnie.
Lubię Thorbjørna i Julie.
Tę z różowymi włosami.
Uważasz, że jest seksowna?
Nie patrzę na nią w ten sposób.
- Naprawdę? - Bettina była czarująca.
Jesteś wredny.
Na pewno jest bardzo miła.
Gdy ją lepiej poznasz.
Ale ta chińska impreza to przesada.
Cóż...
- Co? - Zajmiemy się tym w swoim czasie.
Może powinniśmy...
Szkoda, że ominie mnie pierwszy dzień na kempingu.
Nie przejmuj się. Dojedziesz w sobotę i będzie super.
Musisz się postarać.
Wiem.
Miło będzie spędzić czas sam na sam z Hanną.
Per też tam będzie.
Nie uważasz, że jest super?
Polubiłam Pera i...
- Wencke? - Właśnie.
OJCOWIE I MATKI
WYSTĘPUJĄ
- Witaj w domku. - Dzięki.
Jesteśmy tylko my?
Skąd.
Nowy przyjechał.
To ty.
Miło cię widzieć.
Wzajemnie.
Jak minęła droga?
Oprowadzisz Hannę?
Muszę?
Anton!
Chłopaki!
Jest klops.
Chodzi o pękniętą uszczelkę.
Pękła uszczelka w pokoju chłopców.
Muszę ją wymienić.
Dołączysz do nas?
Rodzice Juliana nie mogli przyjechać.
Ditte i Jan są skłóceni.
Przechodzą trudny okres, więc staramy się im pomagać.
Jest niewesoło.
Napijesz się kawy? Przywiozłem ciastka.
- Nie powinniśmy się najpierw rozpakować? - Rozpakuj się.
A my zaparzymy kawę.
Cholera!
Nie wchodźcie tu.
Rura przecieka.
Często jeździsz na takie wycieczki?
Szczerze mówiąc, nigdy nie byłem na kempingu.
Piv dotrze jutro.
- Miała inne plany? - Problem w pracy.
Czym się zajmuje?
Prowadzi sklep. Jest projektantką.
- Tak myślałam. - Co?
Emanuje elegancją.
Sama nie wiem. Mam ochotę ją schrupać.
A Thorbjørn? Też dojedzie jutro?
Jest w drodze.
Dotrze jeszcze dziś. Nie potrafi odpuścić.
Głuptas.
Kto?
Głuptas.
- Pomóc ci? - Nie trzeba.
Przywiozłeś ze sobą dobry humor?
Jak zawsze.
Zmieściłeś się?
Jakoś się wcisnąłem.
- Powinniśmy uczyć dzieci ekologii. - Wyluzuj, Greto.
Dziękuję. Pamiętacie zasady?
- Bawimy się ze... - Wszystkimi.
Wszystkie opinie są...
Równe.
Słucham?
Żadnej przemocy fizycznej lub psychicznej.
Oczywiście.
No i najważniejsza zasada.
- Nie wyciągamy jedzenia z lodówki... - Bez pozwolenia.
Zgadza się.
Lasse i Per odpowiadają za śniadanie, więc wstają o 6.30.
Albo godzinę wcześniej, jeśli mają ochotę na poranną jogę.
Poranna joga? Oszalałeś?
Chodź tu.
Wszyscy się ze mną zgadzają, ale to nieważne.
Mam drobne ogłoszenie.
Wspaniale, że wszyscy tak się zaangażowali.
- Wencke zrobi 70 koszy... - 80.
Z czekoladą i marcepanem.
Zaimponowałaś mi.
Wspaniale, skarbie, ale chciałem coś ogłosić.
Musieliśmy odciąć dopływ wody w łazience chłopców.
Jest jakiś klops z uszczelką.
Dlatego będziemy kąpać się w łazience dziewcząt.
Mam pytanie. Pomóc ci z tą uszczelką?
Potrzebuję podkładek o średnicy pół cala.
Trzy czwarte cala.
- Nieprawda. - Trzy czwarte.
Zlokalizowałem problem.
Zróbmy sobie przerwę.
Trzy czwarte.
Przepraszam.
Sprzedali mi zły bilet.
Odpowiadasz za toalety.
Odpowiadam za nie od trzech lat.
Bo zawsze się spóźniasz.
Idziemy?
Nie chcesz dołączyć do reszty?
Nie wiem.
Nie wiesz?
Idź się pobawić. Nie chcesz?
- My się nie bawimy. - Oczywiście, że nie.
Mogłabyś się z nimi pobujać.
Lepiej?
Nikogo nie znam.
O co chodzi?
Chcę wrócić do domu.
Dopiero przyjechaliśmy.
Nie chcę tu być.
Wiem.
Ale mam dobre przeczucia.
Zawsze tak mówisz.
Chyba nie.
Pomyliło ci się z mamą.
Nie chcę tu być.
- Nie chcę. - Spokojnie.
Przecież nie jest aż tak źle.
Możemy tu chwilę posiedzieć.
Chcecie zobaczyć pawia?
Pawia?
Z wielką chęcią.
Dorośli nie mogą.
Może pójdziemy nad jezioro?
Pawia?
Mhm.
Gdzie?
Tajemnica.
Idziemy zobaczyć pawia.
Dobrze.
Zabrałaś telefon?
- Fred? - Słucham?
Mieszka tu jakiś paw?
Nie mam pojęcia, ale w lodówce jest zimne piwo. Chcesz?
Muszę odebrać.
Cześć, skarbie.
Już.
Jak się bawicie?
Panuje chaos.
Naprawdę?
Dużo tu ludzi.
Czy nasza córeczka jest podekscytowana?
Bawi się na zewnątrz, choć zabroniła mi tak mówić.
Bo ma 12 lat.
Z kim się bawi?
- Ze wszystkimi. - Wspaniale.
Zapomniałam ci powiedzieć,
że inni rodzice mówili o morskim klubie pływackim.
- Zapiszesz nas? - Morski klub pływacki?
Przysłużysz się społeczności?
- Zły pomysł? - Zapiszę nas, ale teraz muszę lecieć.
- Idziesz? - Chwila.
- Dowiesz się, jak można się zapisać? - Już idę.
- Załatwisz to? - Tak.
Jesteś najlepszy.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Do jutra.
Ucałuj ode mnie Hannę.
Jej kurtka jest w żółtej torbie.
Już jestem.
Mierz w krawędź.
Klasyczny błąd. Wszyscy go popełniają.
Uderz tutaj.
Coś takiego.
Dobra robota.
Sam zbudowałem nasz taras.
- Poważnie? - Tak.
Powąchaj.
Zajebisty zapach.
Ładny domek na drzewie.
Zbudowałem go w zeszłym roku.
Ty?
Trochę mi się spieszyło, ale dzieciaki go uwielbiają.
To modrzew?
- Co? - Modrzew syberyjski.
Nie.
Potrzebujecie pomocy?
Wybierz broń.
Co słychać?
Bertil pokonał tor przeszkód w 58 sekund.
Nie jestem zaskoczony. Pamiętajcie, żeby włączać Hannę do zabawy.
- Nigdzie jej nie ma. - Bawi się z Julianem.
- Fajnie gdybyście ją znaleźli. - Co ona robi z tym dziwakiem?
- Nie mówimy tak o kolegach z klasy. - Będę wdzięczny, jeśli ją znajdziecie.
Nie zbliżajcie się, bo rąbiemy drewno. Idźcie do podniebnej jaskini.
Daj spokój z tą lamerską jaskinią.
- Więc przysłużcie się społeczności. - "Społeczność".
Cholerne gnojki.
Do roboty.
Porąbię szczapy na podpałkę.
Dobry pomysł.
Czy w okolicy żyje paw?
Nie wiem, a ty?
Henrik ma owce i strusia.
Julian wspominał o pawiu.
Julianowi nic nie dolega.
- To wspaniały chłopiec. - Jak to?
Nie musicie się o niego martwić.
Jest w porządku.
To prawda.
Pójdę jej poszukać.
Mogę porąbać większy kawałek?
PAMIĘTAJ O KLUBIE PŁYWACKIM.
BĘDĘ JUTRO O 10.00.
Rany.
KOCHASZ MNIE?
Tu jesteś.
Fajne.
Skąd to masz?
Paw je zgubił.
Oczywiście.
Gdzie jest ten paw?
Nie powiem ci.
Dołączymy do nich?
Chodź.
Zróbmy to.
Nie!
Czekaj!
Przejadłem się.
Też zdarza mi się za dużo zjeść. To żadna tajemnica.
Myślałem, że nad tym zapanowałeś.
W zeszłym roku mówiłeś o hipnozie.
Tak i schudłem 20 kilogramów,
ale każdego dnia walczę, by utrzymać wagę.
Poważna sprawa.
Zgadza się. Jest klops. Wiem o tym.
Ale jesteśmy z Wencke pierwsi na liście oczekujących do klubu pływackiego.
Gdy nas przyjmą, pójdzie mi dużo łatwiej.
- Jak to? - Zacznę ćwiczyć. Intensywnie.
Poznam wspaniałych ludzi. Będziemy rozmawiać.
- Nie pozwolą mi się poddać. - Nasz dyrektor kąpie się nago.
Wiele osób to robi, ale ja nigdy się nie zdecyduję.
Mogę wam obiecać.
Nie jestem aż tak swobodny, ale każdy ma prawo decydować o sobie.
- Też chcemy dołączyć. - Do klubu pływackiego?
To tak nie działa.
Jest lista oczekujących.
- To tylko klub pływacki. - "Tylko"?
Chodzi o przynależność,
poczucie bezpieczeństwa i wsparcie.
Kto jest w klubie?
Thorbjørn i Julie.
- Tylko oni? - Z naszej klasy.
Jest lista oczekujących, a Wencke i ja...
- Co jesz? - Słucham?
Co jesz?
Czym się obżerasz?
Cukier,
czekolada, Dumle,
batoniki, krówki,
herbatniki.
Dumle są najgorsze.
Dumle brzmią przerażająco.
Jak było na hipnozie?
Fajnie.
Chyba trzeba być na to gotowym.
Ja byłem.
Chodzi o nastawienie.
Kåre nigdy nie miał wszy. Codziennie czeszę mu włosy.
Czasami kilka razy dziennie.
My tego nie robimy.
Wiem i dlatego to niesprawiedliwe, że zawsze obwinia się mojego syna.
Dlaczego muszą uczyć się plastyki aż do 9. klasy?
Mogę tu usiąść?
Rozmawiamy o programie nauczania.
Plastyka jest potrzebna, ale nie aż do 9. klasy.
Dokładnie.
A podczas zastępstw ciągle grają w piłkę.
Można wymyśleć coś lepszego.
Oczywiście.
Właśnie na to narzekali Kim i Charlotte, zanim ich wyrzucili.
Brakuje mi ich.
Nie powinni wylatywać za coś takiego.
Ale wylecieli. Nikt nie rozmawia o tym z Adrianem.
Wszyscy się go boją.
Nic do niego nie mam.
Więc z nim porozmawiaj. Ja nie chcę się wtrącać.
Zaczynamy wieczorny wyścig?
Tak! Nocny wyścig!
Tędy.
Co to za napis?
Chyba tam.
- Gdzie tata? - Nie wiem.
Co jest nagrodą za znalezienie skarbu?
Sama wygrana jest zaszczytem.
Pokażesz innym, jak zwyciężać z klasą.
Chyba tam.
- Dobra robota. - Czyli w lewo.
Jak tu strasznie.
Przestań.
Ciekawe, gdzie jest tata.
Wystarczy.
"Wkrocz w mgłę, ale pamiętaj, że nie jesteś sam".
To już przesada.
Wracajmy.
- Słyszałeś? - Co to?
Idziesz?
Tędy.
"Skręć w prawo na rozstaju dróg".
To musi być tutaj.
"Idź przed siebie.
Po prawej znajduje się Mokradło Umarlaka.
Nocne Dziecię ma tu swoją kryjówkę, do której zaciąga małoletnie ofiary".
Przerażające, co?
Tak uważasz?
Spróbuj się wczuć.
Tobie też się nie podoba?
Moi rodzice się rozwodzą.
Przykra sprawa.
Smutno ci?
Nie.
A twoim rodzicom?
Mówiłeś o tym nauczycielom?
Nie.
Tylko my wiemy?
Oni nie wiedzą nawet, że ja wiem.
Jezu Chryste.
Daj spokój.
Hannah?
Dzieciaki? Mam dość.
Wracam do ogniska.
Nadchodzi.
Co za idiota.
Tu jesteś.
Posuń się.
- Gdzie byłeś? - A ty?
Z czego się śmiejesz?
Co cię tak bawi?
Już dobrze.
Idę po piwo.
Dlaczego jesteś zła?
Mogliście uprzedzić nas wcześniej o temacie przewodnim.
To niespodzianka. Nie powinniście wiedzieć wcześniej.
Kåre jest na to za mały. A Hannah?
- Co? - To przecież nocny wyścig.
Miejscami było strasznie, ale dzieci świetnie się bawiły.
Co zwisało z haka?
- Świnia. - Świnia?!
Jedna ze świń Henrika. I tak miał ją ubić.
Ten łobuz dobrze się bawił.
- Nieprawda. To nie była dobra zabawa. - Właśnie, że była.
I nie nazywaj syna łobuzem.
- Dlaczego? - Jeśli będziesz go tak nazywał,
- stanie się łobuzem. - Czy to jest zabronione?
Nie rozmawiamy o wartościach. Nie masz o nich pojęcia.
- Nie mów mi, jak wychowywać syna! - Zamknij się!
Co ty na to?
Jako nowy rodzic musisz być zaszokowany.
- Cóż... - Wiesz, co?
Może w przyszłym roku sama zorganizujesz wyścig.
Może ty go zorganizujesz?
Nie żartuj. Te dzieci zniosą wszystko.
Możliwe, ale czy to znaczy, że powinny?
- Mam dość. - Idziemy.
Możesz mnie wesprzeć?
A co z prawami zwierząt?
Usiądź i się zamknij.
Położę dzieci spać.
Dorośli muszą porozmawiać.
- Oczywiście. - Tak będzie lepiej.
- Najlepiej. - Ona tak mówi.
Nie przy dzieciach.
Przecież tak powiedziała.
Uspokój się. Tu są dzieci.
- Dziękuję. - Nie ma sprawy.
Czas iść do łóżek.
Dopiero dziewiąta.
Jest później.
Na drugą nóżkę. Proszę.
Cognac zbliża się w naszą stronę.
- Musisz spróbować. - Chętnie.
- Mów ile. - Lej do pełna.
Wystarczy.
Chyba podziękuję.
Butelka kosztuje 500 euro.
Naprawdę?
Zasłużyliśmy na coś dobrego.
To zbyt wulgarne i niestosowne.
Nie musisz próbować.
Dzieci już śpią. Thorbjørn też.
Wybacz. Nie zauważyłem ławki.
Też idę spać.
Dobranoc.
Śpij dobrze.
Dobranoc, skarbie. Wypiję i do ciebie dołączę.
Pamiętaj, że odpowiadasz za śniadanie.
- Co? - Robisz śniadanie. 6.30.
Nie musisz próbować... jeśli jesteś mięczakiem.
Mogę trochę?
Rozpieszczasz nas.
Dobranoc.
- Wznieśmy toast. - Na zdrowie.
Czas, żebyś ty był głuptasem.
Naprawdę?
Ej, nowy!
Jak ma na imię?
Ulrik.
Ulle!
Słucham.
Znasz jakiś numer Big Fat Snake?
- Tak. - Super.
Będzie zabawnie.
To stara kapela.
Śpiewasz ze mną?
Śpiewa na głosy!
Należę do chóru.
Świetnie.
Bettina śpiewała!
Znasz jakieś ballady?
Niestety nie.
Są trudne.
Przykro mi.
Piękne.
Idziemy zajarać?
Jesteś dobrym człowiekiem?
Trudne pytanie.
Nie wiem. Nie znam cię.
Nie mam pojęcia.
Jesteś dobrym tatą?
Chyba tak.
Dlaczego?
Myślę, że...
Wszystko co robię, robię dla Hanny.
To piękna idea.
Ma sens.
Jaka idea?
Że bierzesz za coś
pełną odpowiedzialność.
Za cokolwiek?
Za Hannę.
Oddałbyś za nią życie?
Tak.
Oczywiście.
To takie oczywiste?
Nie robimy tego każdego dnia?
Nie wiem.
Jestem na kempingu.
Możesz palić ze mną trawkę późną nocą?
Z kłodą między nogami?
A ty?
Thorbjørn pozwala mi na wszystko.
Ulrik?
- Ulrik! - Która godzina?
- Co to za sweter? - Co?
Znalazłem go.
Było mi zimno.
- Piłeś? - Co?
Piłeś?
Tylko trochę,
ale wiedz, że niektórzy rodzice ostro tu imprezują.
Całą noc. Prawie nie spałem.
Gdzie Hannah?
Jest...
Pewnie wyszła na zewnątrz.
Wykąp się.
Cześć, skarbie.
Stęskniłam się.
Niech ci się przyjrzę.
Spałaś tu sama?
Z Julianem.
Jestem Pernille, ale mów mi Piv.
Dobrze, Pernille.
Kim są twoi rodzice?
- Nie poznaliśmy się. - Nie ma ich tu.
Kto idzie nad jezioro?
Cześć.
Niebo jest zachmurzone.
- Zaraz się przejaśni. - Na pewno.
Cześć.
Mama pójdzie po swoje rzeczy.
Dogonisz nas.
- Przyniosę ci kostium kąpielowy. - Nie martw się.
Thor już tam jest. Panuje nad sytuacją.
Nie martwię się.
Oczywiście, ale sytuacja jest opanowana.
Ulrik mówił, że jesteś projektantką.
Zajmuję się garncarstwem i ceramiką.
Prowadzisz Piv & Co?
Tak.
Uroczy sklepik.
Rozrośliśmy się
Super.
Daj znać, jeśli coś ci się spodoba.
Dziękuję.
- A czym ty się zajmujesz? - Jestem psycholożką dziecięcą.
Nic szczególnego. Do zobaczenia nad jeziorem.
Jak się czujesz? Masz kaca?
Wydaje mi się, że pękł zawór kulowy.
Tak?
Gdy pęka, woda cały czas napiera na uszczelki.
Dlatego zaczęła przeciekać.
- Muszę zatrzymać wyciek. - Jak?
Wymienię uszczelkę i ją zabezpieczę.
Jasne.
Gdy zatrzymam wyciek, chyba będziemy mogli wziąć prysznic.
Nawet jeśli nie zdołam wymienić dziś uszczelki.
- Świetnie. - Ale teraz nie możesz się tu wykąpać.
Idź do łazienki dziewczyn. Fatalnie wyglądasz.
Do zobaczenia.
Czytać nie umiesz?
Kurwa.
Podaj.
Tutaj.
Brawo.
Musimy zdobyć piłkę.
- Idziesz? - Tak.
Same możemy po nią iść.
Próbuje być miły.
Nie chcę już grać.
Chodźmy.
Było zimno?
- Odświeżająco. - Wyobrażam sobie.
Czy wszystko z nim w porządku?
Mówię o Julianie.
Nie do mnie to pytanie.
Co się z nim dzieje?
Nie mam pojęcia.
Spytaj Adriana. To jego sprawa.
Zarabia na takich dzieciach. Trzyma się jej, odkąd przyjechaliśmy.
Nie spuszcza jej z oka.
Dziwne.
Rozumiem.
Nie widziałam, żeby bawiła się z kimkolwiek innym.
Naprawdę?
Tak.
Zaraz wracam.
Nie powinieneś być skacowany.
Nie jestem.
Rozmawiałeś z Perem o klubie pływackim?
Żeby się dostać, trzeba podlizywać się Adrianowi przez 20 lat.
- To nie dla mnie. - Dobrze.
- O co ci chodzi? - A co jest dla ciebie?
- Przestań. - Leżysz tu skacowany i się obijasz.
- Żenujące. - A co mam robić?
Pomóż córce się zaadaptować.
- Po to tu przyjechaliśmy. - Przecież bawi się z Julianem.
- Wciąż jesteś pijany? - Na miłość boską.
Nie mógłbyś choć raz się zaangażować?
- Angażuję się od dwóch dni. - Od wczoraj.
Zamieńmy się. Wrócę do domu.
- Wyluzuj. - Nie.
Jadę do domu.
Uspokój się i zapanuj nad kacem. Wencke idzie.
Rozgościliście się?
Chyba tak. Prawda?
Nie chcę się narzucać,
ale tylko wy nie wpłaciliście pieniędzy na konto klasowe.
Myślałam, że...
To tylko 35 euro.
- Liczy się aspekt społeczny. - Jasne.
Mam zapłacić teraz?
Co za upał.
Super. Dziękuję.
Widać, że kocha wodę.
Tak.
- Usunęli korę z drzew. - Co?
Powstał pierścień wokół pnia.
Łatwo nie było.
- Widać, że schudłeś. - Wiem.
- Dobra robota. - Zgadzam się.
Czas odpalić grill.
Wrzuć burger na ruszt.
Per-burger.
Była żona.
- To się nigdy nie skończy. - Prawda.
Znalazła sobie kogoś nowego?
Skąd ten pomysł?
Bettina mówiła...
Co takiego?
Nie jestem pewny.
- No co? - Chyba cię z kimś pomyliłem.
Co się dzieje?
Na czym się położyłem?
- Julie? - Tak?
Mogę cię o coś spytać?
Oczywiście.
Chodzi o trudne dzieci.
Mówisz o Julianie?
Chyba tak.
Jeśli nie, możesz poczytać o tym w sieci.
Jasne.
Czy wszystko z nim w porządku?
Jak najbardziej.
Możesz spać spokojnie.
Mówię to jako specjalistka.
Hannah zareaguje, jeśli poczuje się niekomfortowo.
Nic jej nie zrobił.
No właśnie.
Klub pływacki skupia się także na takich sprawach.
Klub pływacki?
Wiem, jak to brzmi,
ale niektórzy z nas przez cały czas myślą o dobru szkoły.
Hannah świetnie sobie radzi.
Spójrz na nią.
Widzisz coś niepokojącego?
Bardzo się zaprzyjaźnili.
Masz rację.
Muszę przywyknąć do nowości.
Rozumiem cię.
Czasem wystarczy się rozluźnić,
odpuścić i być sobą.
Masz piękne dłonie.
Dziękuję.
Thorbjørn też jest psychologiem?
Nie.
Jest cieślą.
Fajnie.
Jest typem, który potrzebuje przestrzeni.
Wolności.
Rozumiesz?
Tak.
Ten to potrafi się zabawić.
Wczoraj wpadł do pokoju strasznie pijany,
stanął w kącie i zaczął bełkotać,
że ciuchy Hanny są dla ciebie ważniejsze od twojego związku.
Nie miał nic złego na myśli.
To było urocze.
Nawalił się.
Ledwo stał.
Thor dał mu moją koszulkę i zaprowadził do łóżka.
Muszę lecieć, bo zaraz się posikam.
Do zobaczenia.
Co jest?
Co to?
- Galaretka ogórkowa. - Wiem, ale dlaczego to robimy?
Ogrzewamy ją dłońmi.
- Potrząsnę tym. - Nie rób tego.
Będę ostrożny.
Ulrik!
Spróbuję jeszcze raz.
Wystarczy.
Przepraszam.
Szkoda, że dzieci nie pomagają w gotowaniu.
W domu zawsze pomagają.
Uwielbiamy robić cynamonki.
A dla mnie i Julie liczy się wspólne doświadczenie sensoryczne i zmysłowe.
Połączenie kolorów,
zapachów, smaków...
I dotyku.
- Całkowicie się zgadzam. - Wrzucisz szparagi na grill?
Już się robi.
Super.
Wygląda smakowicie.
Dzieci to lubią.
- Nie ma mowy. - Rób, co mówię.
Dlaczego ciągle jesteś zła?
Galaretka ogórkowa była złym pomysłem.
Galaretka ogórkowa jest retro.
Prawda?
Przepis mojej mamy.
Cudownie, ale nie jest wegański.
Żelatynę robi się z świńskich racic.
Dzieciaki są przebiegłe.
- Niemożliwe. - Możesz się przesunąć?
- Co? - Musisz tam stać?
Wyluzuj z tymi koszami.
Muszę je tam postawić.
Czy ktoś widział sześć tabliczek czekolady,
- które leżały na półce? - Nie.
Położyłam tu sześć tabliczek czekolady.
Nie mogły zniknąć.
Potrzebuję ich do koszy.
Co z tą galaretką?
Szukam talerza.
Ulrik?
Czy to źle, że wypaliliśmy wczoraj tego skręta?
Jak to?
Piv wygląda na spiętą.
Nie chcę mieć kłopotów.
Nic się nie stało.
To dobrze.
Nie mogły zniknąć.
Zatrzymaj mój sweter na następny raz.
Jest twój?
Widziałeś sześć tabliczek czekolady?
- Nie. - Cholera.
Jeszcze chwila.
Zjadłeś moją czekoladę?
Co? Oczywiście, że nie.
Nie śmiałbym.
Nie wiem, co powiedzieć.
Powiedz, że zjadłeś sześć tabliczek czekolady.
Sześć tabliczek? Daj spokój.
Oczywiście, że nie zjadłem.
Zorientowałabyś się, gdyby było inaczej.
- Wiem, że jest klops... - Przestań używać słowa "klops".
- Co? - Nie mów "klops".
- Nie mówię tak. - Mówisz cały czas.
Nagle chodzi o to, że używam słowa "klops"?
Przed chwilą oskarżałaś mnie o zjedzenie czekolady,
choć wiesz, że tego nie zrobiłem, bo mamy umowę.
Mogę dotrzymać jej tylko wtedy,
gdy okażesz mi zaufanie, ale nie potrafisz.
Ciągle mnie o coś oskarżasz.
Mam tego po dziurki w nosie. Poważnie. Czy nasz syn to wyczuwa?
Oczywiście, że tak.
Bądź ostrożniejsza.
Uważaj, czego uczysz nasze dzieci.
Wołowina Kobe prosto z Japonii.
Niedorzecznie droga.
Masz ochotę?
Nie.
Jak chcesz.
Wiesz, czym jest ślad węglowy?
Dwutlenek węgla i metan wykończą twoje dzieci.
Dlaczego jesteś takim upierdliwcem?
Brakuje ci seksu, czy co?
Jezu Chryste.
- Halo? - To ja. Dzwoniła Vanja.
Co się dzieje? Dlaczego do mnie dzwoniła?
- Dzwoniła stąd? - Tak. Mówi, że jest zestresowana.
- O co chodzi? - Nie stresuję jej.
- Twierdzi, że tak. - Użyła tego słowa, czy zmyślasz?
Daj spokój. Ona chce wrócić do domu.
- Na jak długo? - Może na cztery miesiące?
Cztery miesiące?
Chyba cię pojebało.
Krótszy okres nie ma sensu. Cztery miesiące są idealne.
Jeśli zmyślasz, naślę na ciebie mojego prawnika.
Rozumiesz? Załatwi cię.
Przestań straszyć mnie prawnikiem podczas każdej kłótni.
Jesteś mi winna 40 euro za akwarium.
- Co? - 46,5.
- Jasne, że tak. - Wymyślamy to na nowo.
Negocjują z Danią.
Zajebiste.
Tak, zaczęłam przeklinać.
Jak to się nazywa?
Zawoalowana wieśniaczka.
To tylko bułka tarta z bitą śmietaną i puree jabłkowym.
Przepyszne.
- Robi się w sekundę. - Mniam.
Musicie spróbować zawoalowanych wieśniaczek.
Wieśniaczki.
Jedna porcja to wieśniaczka, cała miska to wieśniaczki.
Wencke mogłaby się czegoś nauczyć.
- Przestań. - To tylko żart.
Warto być w czymś dobrym. Przynajmniej w naszym domu.
Oczywiście. Nie przesadzajmy z tym socjalizmem.
Jesteś słodką wieśniaczką.
Kåre uwielbia obowiązki domowe.
Super.
Czy tylko ja nie mogę wylogować się z intranetu na Androidzie?
Najwyraźniej.
To nie wina Androida, tylko błędu w systemie.
Tak myślałem.
Wencke próbowała zrobić to na iPhonie i było tak samo.
Nie znam się. Jestem zwykłym cieślą.
Powiedz ile.
Dziękuję. Wystarczy.
Skoro Ulrik może, to ty też.
Co może?
Palił wczoraj pakalolo z Julie.
- Co? - Pakalolo.
Hawajską trawkę.
Sam ją hoduję.
Jest pyszna. Powinnaś spróbować.
Zawsze to samo.
Nagle wszystko zamykają i wstrzymują niedokończone projekty.
Dobrze się bawisz?
Paliłeś też trawkę z Julie?
Jak to "też"?
Odpowiedz.
Spaliliśmy skręta.
Robiłeś coś jeszcze?
Serio?
Przyjechałeś tu z córką.
Sama kazałaś mi się dobrze bawić.
- A gdyby Hannah cię zobaczyła? - Nie jestem głupi.
- Spała z resztą dzieciaków. - Nie chodzi o to, że jesteś głupi.
- Szkoda o tym gadać. - Świetnie.
- Musisz być odpowiedzialny za córkę. - Przecież jestem.
Upaliłeś się i nawaliłeś.
Nie byłem nawalony.
Jesteś żałosny.
Inni potrafią się kontrolować.
Naprawdę? Kto?
Mam wymieniać?
Moa Britt, Lis.
- Lis jest pijana jak bela. - No to Wencke. I Per.
Brzmisz, jakbym zażył heroinę. To tylko skręt.
Powinniśmy wrócić do Larkdale.
- Słucham? - Zadzwonię do nich w poniedziałek.
- O czym ty mówisz? - Nie podoba mi się tu.
Dlaczego wykluczają Hannę?
Są tacy nadęci. Dlaczego nie ma żadnego planu?
To wymaga czasu.
Dojdziemy do tego.
Chodźmy się socjalizować i rozmawiać z ludźmi. Będzie dobrze.
Dolej sobie.
Ciągle jeżdżę do sklepu ogrodniczego.
Mam temat na panel.
To raczej rada.
- Gotowy? - Pewnie.
- Chcę być Shakirą. - A ja Simonem Cowellem.
Nie należy do panelu.
- To rada. - Będzie należał.
Chodzi o to, że Kåre gra w "Fortnite" osiem godzin dziennie.
Nie mów mi o wojnie.
Też masz z tym problem?
Świetny temat. Dzięki. Następny.
- Jaki temat? - Bertil sam decyduje.
Przestaje grać, gdy się znudzi i wybiega na zewnątrz.
Jest zbyt aktywny.
Chciałabym, żeby Kåre poświęcał tyle samo czasu grze na skrzypcach.
- Przecież tego nie lubi. - Co?
Anton mówi, że Kåre narzeka, że musi grać na skrzypcach,
zamiast spotykać się z kolegami.
Z Konradem jest tak samo.
Naprawdę?
Pewnie.
Wścieka się, gdy każę mu iść na karate.
Nienawidzi tego.
Zawsze chce robić coś innego, bo sam nie wie, co lubi.
Dorosną do tego.
- Racja. - Tak myślisz?
Po prostu nie chcę, żeby marnował swój talent.
Nie chcesz, żeby marnował swój talent?
- Słyszysz, jak to brzmi? - Muszę zgodzić się z Julie.
Chyba można chcieć, żeby dziecko było ambitne.
Czy to też coś złego?
Skądże.
Sama nie jestem matką idealną.
Jesteś.
Uczymy Hannę, żeby mówiła nam, gdy coś jej nie pasuje.
Pasuje jej ciągła zmiana szkół?
Źle mnie zrozumiałaś.
Myślałam, że przenosiliście ją cztery razy.
- Bo często się przeprowadzaliśmy. - Przez moją pracę.
Kilka ulic dalej do większego domu.
Nie teraz.
Na zdrowie.
Przyjechaliśmy tu, żeby się zabawić.
Na zdrowie.
Poziom nauczania w Larkdale był nie do przyjęcia, więc zdecydowaliśmy...
Właśnie. Zdecydowaliście.
Tak jak Lis i my wszyscy decydujemy o tym,
co jest najlepsze dla naszych dzieci.
Wasze decyzje nie są lepsze od naszych.
- Przesadzasz. - Wierzę, że Piv myśli o dobru Hanny.
Konrad nie chciałby zmieniać szkół tak często jak majtki,
ale Hannah jest inna i już.
Uspokójmy się.
Nikt nie zmienia majtek.
- Nie zmieniasz majtek? - Nie noszę ich.
Może Ulrik i Piv chcą się z nami czymś podzielić?
Czym?
To nasza tradycja.
- Co takiego? - Dajemy i bierzemy.
Dzielimy się doświadczeniami.
W tajemnicy.
Rozumiem.
Wszystko zostaje między nami.
No nie wiem.
Przecież gadasz o tym z Rasmusem i Signe.
Chodzimy razem na spinning.
I o czym rozmawiacie?
Nie twoja sprawa.
Moja, bo rozmawiacie o moim dziecku.
Skarbie.
Przeginasz i dobrze o tym wiesz.
Coś ci zrobiłam?
- Spokojnie. - Nie mam pojęcia, o czym mówisz.
O co jej chodzi?
Na zdrowie!
Jesteś bardzo niemiła.
- Powinniśmy wziąć pod uwagę to, że... - Uważam, że jesteś bardzo niemiła.
Nagle poczułam się zaatakowana.
Ja też. Nie mówimy do siebie takim tonem.
Zbyt poważnie do tego podchodzisz.
- Po prostu jesteśmy zaangażowani. - Zaangażowani?
- Tak. - W co?
- To już przesada. - Wszystko gra.
Właśnie, że nie.
- Usiądź. - Nie dotykaj mnie.
Nie powinnam się tak czuć.
Co to ma być?
Jesteśmy nowi.
Moja córeczka jest nowa.
Żadne z was nie kiwnęło palcem, żeby czuła się tu mile widziana.
Ani wy ani wasze dzieci.
Potraficie tylko gadać o łączonych imprezach urodzinowych,
grupach wegańskich i kontaktach między rodzicami.
Łączone imprezy? Nie...
Jedyną osobą, która się nią zainteresowała,
jest biedny chłopiec, którego uważacie za trudnego.
Może wam to pasuje, ale mnie nie. Bo to moja córka.
Jest słodka, dowcipna, kochająca i kreatywna.
Napisz list do redakcji.
Jesteś snobką.
Zamknij mordę.
Spójrz na mnie.
Uważam, że Julian jest wspaniałym chłopcem.
Naprawdę? To dlaczego Bertil się z nim nie bawi?
Dlaczego bawi się z nim tylko moja córka?
Wiem, co czujesz.
- Możesz się uciszyć? - Ona mówi prawdę.
Nie widzisz, że mamy tu za dużo opinii?
- To forum demokratyczne. - Nie pytałam cię o zdanie.
Uspokój się.
Sam się uspokój.
Ona ma rację.
Spokojnie.
Nie. Ciągle gadamy o rodzajach mąki migdałowej i innych bzdurach.
Bądźmy odpowiedzialni za swoje słowa.
Nie uspokoję się. Nie rozmawiamy o niczym innym.
Przestań.
Spróbujmy zapanować nad sytuacją.
Masz rację. Zmuszają nas do łączonych urodzin.
Dobry wieczór.
Skończyłem pracę i postanowiłem was odwiedzić.
Zabrałem ze sobą Rikke.
Mój ulubiony dyrektor.
Witamy.
Dziękuję. Dobrze się bawicie?
- Oczywiście. - Na pewno?
Przywiozłem barolo.
- Tu się ukrywasz? - Tak.
- Skąd ta nagła zmiana pogody? - Też się zastanawiam.
Co za cyrk.
Mam ich dość.
Ja też.
Rikke trzydzieści dwa.
Co tam na Tinderze?
Korzystam z niego tylko, gdy nie mam Vanji.
Oczywiście.
Gdy jest u mnie, nikt inni się nie liczy.
Nie musisz się tłumaczyć. Rób swoje.
Najważniejsza kobieta w moim życiu.
Moja księżniczka.
Jest wspaniała.
Czasem o niej rozmawiamy.
Kto?
Bettina i ja.
Kochamy cię. Wiesz o tym.
Mówiłem ci to milion razy.
Nie mogła zadzwonić stąd do Natalie.
Skądże.
Ale kto?
Mój prawnik ją załatwi.
O nie. Co się stało?
Rozkleiłem się...
Już dobrze.
Posłuchaj...
Spójrz na mnie.
Uważam, że jesteś wspaniałym tatą.
Poważnie.
Dziękuję.
Salsa!
Czas na salsę!
Naprawdę? Teraz?
Kiedy to ustalili?
Ja pierdolę.
- Tu jesteś. - O co znowu chodzi?
Brakuje nam jednego do salsy.
- I? - Mógłbyś się przysłużyć.
- Komu? - Społeczności.
Mógłbym też dać ci w pysk.
- Ty? - Tak.
Kurwa mać!
Idź do specjalisty.
Skurwiel.
Cześć.
Czyj to kieliszek?
Zalecenia lekarza. Szampan mi służy.
Usiądź.
Co pijemy?
Chodź na chwilę.
Wracajmy do domu.
Nie możemy.
Źle się czuję. Znajdź Hannę.
Chcesz znów zaczynać od nowa?
To poniżające. Nienawidzą mnie.
Możliwe, ale córka znienawidzi cię bardziej,
jeśli znów będzie musiała zmieniać szkołę.
Mam dość. Wracaj do domu, a ja zostanę.
- Co? - Jedź do domu. Zostanę tu.
- Rozstajesz się ze mną? - Tego nie powiedziałem.
Właśnie, że powiedziałeś.
Jak wyjaśnisz to Hannie?
Wracacie do domu?
Tak. Źle to zaplanowaliśmy.
Ulrik jest w trakcie budowy tarasu.
Mówiłeś, że zbudowałeś go w zeszłym roku.
- To inny taras. - Macie ich kilka?
- Tak. - Róbcie, co musicie.
Opowiadałem wam o naszym klubie pływackim?
- Tak. - Nie.
Niektórzy uważają, że przydałby nam się lekarz.
Brzmi fajnie.
Mamy dwa wolne miejsca, gdybyście byli zainteresowani.
Super.
Uprzedzam, że niektórzy z nas pływają nago.
Jak nas Pan Bóg stworzył.
Ale każdy robi, co chce.
Jeszcze lepiej.
A ty?
Byłabyś zainteresowana?
Pewnie jest zimno.
Jak cholera.
Masz wolne miejsca w klubie pływackim?
Już nie.
Od drugiej klasy jesteśmy z Wencke na liście oczekujących.
Naprawdę? Nie pamiętam wszystkich chętnych.
- Ale liczą się różne czynniki. - Niby jakie?
Daj mi skończyć.
Jesteśmy na liście oczekujących od drugiej klasy.
Niech ktoś przyniesie Perowi szklankę wody.
Odwodniłeś się.
Jakie czynniki sprawiają, że Piv i Ulrik nie muszą czekać?
Dołączyli do nas zaledwie cztery tygodnie temu.
Napij się wody.
Nie dotykaj mnie.
Dlaczego on mnie dotyka?
Zostaw!
Mówię tylko, że jesteśmy na liście oczekujących od drugiej klasy.
- Pierwsze słyszę. - To prawda. Dlatego protestuję.
Chyba mam prawo.
Protestuję.
Świetnie. Mieliście jechać do domu.
Spotkajmy się w klubie w środę o 6.30.
Dobrze.
Pójdę poszukać Hanny.
Cześć, ślicznotko.
Wracamy do domu.
Mama źle się poczuła.
Co się stało?
Za dużo nowości.
Znasz ją.
Poczuła się przytłoczona.
Nie zgadzam się na zmianę szkoły.
Dobrze.
- Chodzi o wczorajszy wieczór? - Jak to?
Myślisz, że nie widziałam cię przy ognisku? To było obleśne.
Znalazłem dziesięć euro w kieszeni.
Ale szkoły nie zmienię.
Wiesz, że więcej nie zmieni szkoły?
Odmówiła.
Zawsze spada na cztery łapy.
Tak już ma.
Uważasz, że jestem snobką?
Reasumując.
Musiałem wydalić Pera i Wencke.
Uciekanie się do przemocy jest niedopuszczalne
i dobrze o tym wiecie.
Naprawdę mi przykro.
Byli niedelikatni.
Bądźmy szczerzy.
Masz rację.
Potwierdzam to jako specjalistka.
Racja.
Pod koniec się poddali.
Niestety.
Pewnie masz rację.
Odrzucając społeczność, odrzucasz samego siebie.
Cóż...
Powitajmy nowego nauczyciela.
Pokaż się, Thomas.
- Dziękuję. - Bądźcie grzeczni.
Nie zapominajcie, że niełatwo być nowym.
Mam rację?
Pamiętajcie o tym.
Do zobaczenia.
Moja kolej.
Czytałem szczegółowe notatki Wencke
i wiem, że chcecie poruszyć kilka kwestii. Słucham?
- Kąpiele. - Kąpiele?
Nie pisała o tym.
Ostatnio Kåre wstydzi się nagości.
Rozumiem.
- Wyglądamy, jak wyglądamy. - Sprawa alkoholu.
- Dzięki. - Nie za wcześnie na to?
Najstarszy syn Thorbjørna zaczął w czwartej klasie.
Należy skupić się psychicznym i fizycznym zdrowiu dzieci
oraz na ich otoczeniu.
Nie powinni kąpać się z dziewczynkami.
Dokąd idziecie?
Na imprezę dla rodziców u Tommy'ego i Bettiny.
Nawalicie się?
Skądże. To impreza dla rodziców. Będzie bardzo spokojnie.
Wyglądacie niedorzecznie.
Staraliśmy się.
- Jasne. - Pozdrów Juliana. Kocham cię.
Cześć.
Już idę.
SCENARIUSZ
ZDJĘCIA
REŻYSERIA
WYSTĄPILI
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Antoni Regulski