„Balenciaga to dla nas wszystkich mistrz”. Christian Dior
POPRZEDNIO
Chciałabym porozmawiać o przybyciu nazistów.
Chodziło tylko o przetrwanie.
Bez tkaniny nie ma mody.
Moglibyśmy przywieźć ją z Hiszpanii.
Możesz dostać wizę.
Proszę ze mną.
Kim jest Władzio D'Attainville?
Partnerem biznesowym?
Otóż to.
Kimś więcej, prawda?
Paryscy projektanci zwolnili.
Na przykład talia. Dlaczego zawsze jest tu?
Mamo, nie możemy opuścić Nicolása i Virgilii.
Maison Balenciaga objęto sankcjami
za wszynanie rebelii prowokacyjnymi kapeluszami.
Nie mamy wyboru, musimy być otwarci.
Nie możemy wrócić do Hiszpanii.
Paryż… wolny.
Aby przedstawić dzieła… …swych projektantów za oceanem,
MODA FRANCUSKA
Paryż wysłał 180 ambasadorów, 180 drucianych i woskowych lalek,
które przenoszą atmosferę
Placu Vendôme i Pól Elizejskich.
Za kilka tygodni w Nowym Jorku…
PARYŻ, 1945 ROK TEATR MODY
Co o tym sądzisz, Cristóbalu?
Wykonałeś świetną robotę, Lucien.
Cieszę się, że ci się podoba.
Wszystko idzie dobrze.
Zlecili kolejne wystawy w Londynie,
Kopenhadze i Barcelonie.
Czas, by francuska wysoka moda odzyskała chwałę.
Pozwolę sobie przedstawić pana Diora. Christian…
Pan Balenciaga. Christian to jeden z moich nowych nabytków.
Miło poznać. Chyba już się spotkaliśmy.
Przed wojną pracowałem z Piquetem. Miło poznać, panie Balenciaga.
Bardzo sobie ceni twoje suknie.
Prawda, Christian?
- Są niesamowite. - Miło mi to słyszeć.
Było mi bardzo miło. Panowie wybaczą.
Wybacz mu.
Naprawdę cię podziwia. Dlatego jest speszony.
Nie wydawał się speszony.
BOŻE NARODZENIE, ROK 1946 GETARIA
Cristóbalu, kopę lat.
Tak.
- Jak się masz? - Dobrze.
To na mszę w intencji mojej matki.
Oczywiście. Pomodlimy się za nią i za całą rodzinę.
Na pewno spogląda z wysoka i cieszy się,
że nadal spotykacie się na święta.
8 LISTOPADA 1906, 44 LATA 3 KWIETNIA 1944, 81 LAT
Wybacz na chwilę.
Przepraszam.
W czym panu pomóc?
On jest ze mną.
To twój przyjaciel.
Nie poznałem go.
Tak, to mój partner.
Wyślę Felisę i Inés do Paryża na nową kolekcję.
Świetny pomysł.
Po świętach Felipe zacznie dla nas pracować.
Cieszysz się?
Oczywiście.
- Świetnie. - Zaczyna od zera,
- jak wszyscy. - Tak.
A ty się szykujesz.
Tak, przejmiesz po mnie pałeczkę.
To wyzwanie, twój ojciec wysoko zawiesił poprzeczkę.
To prawda.
O czym myślisz?
O niczym.
Czasem myślę, że od śmierci matki
moje prace są lepsze.
Odważniejsze.
Wstyd mi to mówić, ale…
Wiesz, jak ją kochałem.
Dzięki niej jestem tym, kim jestem.
Co o tym myślisz?
Zrobiłem postępy, odkąd jej nie ma?
Możliwe, że tak.
Ale to dobrze, prawda?
Podoba mi się, ale…
nie przesadziłeś z proporcjami?
Tak myślisz?
Myślałem, żeby dodać jeszcze objętości na plecach.
Może.
Ale nie sugeruj się moją opinią.
Swoją drogą, mam w pracowni nowego chłopca.
Z twojego kraju.
Jest dobry, ma na imię Ramón.
Młody, ale solidny.
- Przyda się. - Dlaczego?
Mitza Bricard odchodzi… będzie pracowała z Diorem.
Z Diorem?
Christian Dior, ten od figurek?
Teraz projektuje suknie.
Szykuje coś z Marcelem Boussakiem.
Tym z branży bawełnianej.
Mówią, że to rewolucja.
Mówię poważnie.
To słowa Marie Louise Bousquet.
Skąd bierzesz takie informacje?
Wiesz.
Z imprez, na które nie chcesz chodzić.
Żadnych imprez, prasy…
Dlaczego nie chce się pan pokazywać?
Dzielę się z panią moim życiem.
Czyli nie jest z tym aż tak źle.
Panie Balenciaga,
trzy lata zabiegałam o ten wywiad.
W końcu musiałam się pojawić na pogrzebie Chanel
w czerwonej sukni pana projektu, by pana przekonać.
A nawet nie mogłam zrobić panu zdjęcia.
Pozwoliłem to zrobić Paris Match i do dzisiaj tego żałuję.
Zawsze lubił pan zachowywać się tajemniczo.
Nigdy nie lubiłem tych towarzyskich bzdur, jeśli o to pani chodzi.
Wie pan, że niektórzy nawet twierdzili, że pan nie istnieje?
Że jest pan duchem.
Wszystko jedno.
Wie pan, co myślę?
Że ta cała tajemnica jest zamierzona.
To strategia, by sprzedać więcej sukni.
To wymysły prasy.
Zmyślili to ludzie jak pani, pani koledzy.
Potrzebowali czegoś, by przeciwstawić się
huraganowi Diora i wymyślili mnie.
Tajemnica Balenciagi.
5 LUTEGO 1947 ROKU - PARYŻ DOM MODY BALENCIAGA
Na wybiegu
idźcie drobnymi kroczkami, nie uśmiechajcie się
i spoglądajcie nad głowami klientów.
- Panno Dupré. - Dzień dobry.
Już idą, przygotujcie się.
Chodźmy.
Numer jeden.
Numer dwa.
Numer trzy.
Numer sześć.
Dziękuję, idź.
Pamiętaj, nie uśmiechaj się
i nie patrz klientom w oczy.
Numer siedem.
Jak leci?
Nie ma zbytniego entuzjazmu.
Dziękuję. Chodźmy.
Tak?
- Jak poszło? - Nie jestem sam.
Chciała pogratulować panu osobiście.
Panie Balenciaga,
dawno nie widziałam czegoś tak ciekawego.
Nieustannie mnie pan zaskakuje.
Pana wirtuozerię widać na każdym pokazie.
Carmel, proszę nie przesadzać.
Mówię poważnie.
Jest pan wizjonerem.
Z pewnością nie idzie pan na skróty.
Wielu ludzi nie zrozumie pana projektów.
Ale za dwa sezony wszyscy będą pana kopiować.
Dobrze.
Cieszę się, że się podobało.
W pani ustach to wielki komplement.
Dziękuję.
Nie, to ja dziękuję.
12 LUTEGO 1947 ROKU - PARYŻ DOM MODY DIOR
Te kolekcje są dla mnie bardzo ważne. Bardzo innowacyjne.
Pracowałem nad układem tkaniny i krojem,
to bardzo ważne.
- I… - Wybacz, Christian.
To panna Snow.
Jesteś rewolucjonistą, drogi Christianie.
Twoje suknie mają istny „New Look”.
„Wielka zmiana, jaka dokonała się w paryskich kolekcjach wiosennych,
to zmiana sylwetki.
Pomysłodawcą i liderem tej zmiany jest projektant Dior”.
Rewolucjonizuje modę jak swego czasu Poiret
czy Chanel.
Paryski taksówkarz powiedział naszemu reporterowi:
„Podobno Balenciaga nareszcie ma rywala”.
Myślałem, że Carmel Snow podoba się nasza kolekcja.
Muszą podbijać sprzedaż pisma,
a to się rzuca w oczy…
Nazywają to rewolucją?
Według mnie niczym się nie wyróżnia.
Talia osy dla kobiety trofeum.
Przypomina mi twoje projekty.
- Moje? - Tak.
Z ostatniej kolekcji.
Może coś w tym jest, ale…
Myślisz, że ciebie kopiuje?
To nonsens.
Ale nie rozumiem tych zdjęć.
Nie rozumiem.
To nie Errol Flynn.
To przeciwieństwo tego, co pokazałem.
- Popełniłem błąd? - Nie.
Twoje projekty są dużo odważniejsze.
Ale potrzeba czasu…
KREACJA I EWOLUCJA
Rozmawiałem właśnie z Women's Wear Daily.
Chcą znać pana opinię o Diorze.
- Co? - Poza tym dzwonili…
Przekaż im, że nie mam nic do powiedzenia.
Dzwoniła księżna Windsoru, pamięta pan?
- Tak, pięć sukni. - Tak.
Odwołała jutrzejszą przymiarkę.
Nic jej nie jest?
Nie, wszystko w porządku.
Ale nie tylko ona.
Co ty mówisz?
Chyba niektórzy klienci sądzą, że lepiej im w diorze.
Bez obaw, Florette, to chwilowy zachwyt.
Zaufaj mi, wrócą do nas.
Niesamowite.
Moja przyjaciółka udała się na pokaz
i mówi, że jest cudowny,
niesamowity, nocny, właśnie tak.
Pomyśleć, że o nim nie słyszałam.
Tak, niebywałe.
Robił manekiny dla Lelonga.
Podobno spodobał się Boussacowi, który w niego zainwestował.
Sukces nie przychodzi tak łatwo.
Nie ma doświadczenia.
Ciągle tylko Dior i Dior.
Jest wszędzie.
Nie wiem, moda mnie nie interesuje.
Miłego dnia.
Chcę tę.
Czyż nie piękna?
Cristóbal nie będzie wolał tej z różowym haftem?
Będzie zachwycony niebieską, zaufaj mi.
Zgadza się.
Mają za dużo pieniędzy.
Spójrz, tam jest!
Jest wyższy, niż myślałem.
Jest podobny do ciebie.
Co ty opowiadasz?
Rozpoznał cię?
- Idzie tutaj. - Tak myślisz?
Dobry wieczór.
Christian Dior, miło mi.
Mnie również.
Gratulacje, wspaniała kolekcja.
Taka elegancka, piękna.
Dziękuję, pani Bizkarrondo.
To zaszczyt gościć właścicieli Maison Balenciaga.
Słyszałem, że podoba się pani niebieska.
Ma pani świetny gust. To moja ulubiona.
Mam nadzieję, że nie zblednie przy sukniach Balenciagi.
- Proszę pozdrowić ode mnie Cristóbala. - Oczywiście.
Oto rachunek. Suknia będzie za tydzień.
Virgilia zrobiła już przymiarkę.
Nie są tani, ale nie tak drodzy jak my.
Mendizábal. Użyłeś nazwiska Virgilii. Bardzo dobrze.
Cóż…
To bez znaczenia. Dior przyszedł się z nami przywitać.
Mówiłem, że was rozpozna.
Weźmie nas za miernych szpiegów.
Mleko się rozlało.
Co za wstyd, Nicolásie.
A co powiedział?
Że mamy dobry gust.
I kazał cię pozdrowić.
To porządny człowiek.
A modelki wyglądały pięknie.
Wiesz, że nie rozumiem mody,
ale podobało mi się to, co widziałem.
Sam mówiłeś, że nie rozumiesz mody.
Nie ruszaj się, kobieto. Nie tańczysz.
- Przodem do mnie. - Dalej.
To tyle, prawda?
I jak się czujesz?
Podoba ci się?
I to bardzo.
Cristóbalu, spokojnie. Jesteś rozdrażniony.
Po prostu nie rozumiem jego sukcesu.
To przestań mu się przyglądać i skup się na sobie.
Nie porównuj.
Jesteś na innym etapie.
Byłeś tam, gdzie teraz jest Dior.
Byłbyś szczęśliwy, gdybyś robił takie projekty jak on?
Tylko jedna rzecz u Diora jest lepsza.
Co takiego?
Komunikacja.
Tak?
Przyszła Bettina.
- Bettina Ballard? - Cristóbalu! Zaprosiliśmy ją!
No tak.
Pamiętasz?
Nosi Diora.
Ubiera się u Diora.
Jest niewiarygodna.
Wszyscy jesteście niemożliwi.
Naprawdę myślałeś, że przyjdę ubrana w diora?
Mam dobre maniery, mój drogi.
- To by mi nie przeszkadzało. - Jak, jasne.
Pięć minut temu rozpruwałeś suknię, by zobaczyć, jak jest zrobiona.
Naprawdę?
I do jakich wniosków doszedłeś?
To kompletny wariat!
Nie uwierzyłabyś, ile tkaniny zużywa na jedną suknię.
Déjà vu, to nic nowego.
Skoro klienci tego chcą.
Klienci chcą tego, co pisze prasa.
Jest równie ważna, co projektanci.
Nieprawdaż, panno Ballard?
„Klient ma zawsze rację”. Co to oznacza?
W biznesie ten, kto płaci, ma prawo wyboru.
To nie tylko biznes.
Szczera prawda.
Wszyscy się zgadzamy,
że twoje kreacje są dziełami sztuki.
Może lepiej zmieńmy już temat.
Nie sądzicie, że Dior się zaokrąglił?
- Co masz na myśli? - Nie wiem.
Im większy sukces odnosi, tym bardziej przypomina królika z targu.
Skąd ci to przyszło do głowy?
Jesteś wredny.
Według mnie wygląda dobrze.
To prawda.
Spasiony królik.
Strona 18.
Balenciaga ma bardzo dobre recenzje.
Dobrze, w zeszłym miesiącu pisali o nas.
Carmel Snow była zachwycona naszą kolekcją.
To dla nas niezbyt dobre wieści.
Musimy dowieść, że tworzysz modę francuską.
To zrozumiałe, Marcelu.
Zrozumiałe.
W czasie okupacji moda była okropna.
Teraz musi wrócić na właściwe tory,
spełniać swoją rolę i sprawiać, żeby kobiety były piękne.
Podkreślać naturalne kształty kobiecego ciała
w nostalgicznej podróży ku elegancji.
Doskonale. Z tego, co rozumiem,
zamierza pan promować swoją markę w Stanach Zjednoczonych?
Tak, to będzie zaszczyt reprezentować francuską modę
za Atlantykiem.
- Dziękuję, panie Dior. - Ja również.
Rewelacja wysokiej mody.
Spódniczki stają się dłuższe, moda zmienia się w mgnieniu oka.
Ciało jest wystylizowane, spódniczki stają się dłuższe.
Rewolucja ma swoją nazwę: Christian Dior.
Projektant poleci do Stanów Zjednoczonych…
Nawet nie mogę pójść do kina.
Mogłoby się zdawać, że nie projektuje sukni,
a wynalazł szczepionkę ratującą życie.
Dlaczego Dior jest wszędzie, a my nie?
Boussac pociąga za sznurki…
Jasne.
Ale bez względu na Boussaca, Dior też musi działać.
To kwestia podejścia.
Nie wiem, czy rozumiesz.
Jeśli zawsze będziemy odmawiać mediom…
Cristóbal odmawia za każdym razem, gdy ktoś proponuje mu wywiad…
Musimy coś z tym zrobić.
HOLIDAY HOTEL - LATO 1947 ROKU LUCERNA
Dalej.
Chodźmy.
No już.
Wyglądasz jak z pokazu Diora.
Dzięki, widziałeś go w Stanach Zjednoczonych?
Tam też odniósł wielki sukces.
I tutaj. Niebywałe.
Wiecie, że wypuścił perfumy?
Nazywają się „Miss Dior”.
Na cześć jego siostry.
Był w nazistowskim obozie.
Teraz wypuszcza perfumy.
Wszystko, co robi Dior, uwłacza naszej profesji.
Marketing i wysoka moda nie idą w parze,
bo my cenimy ekskluzywność.
Interes też musisz mieć na uwadze, Cristóbalu.
Perfumy to dobry pomysł.
Powodzi nam się finansowo.
Tak, ale jako biznesmen muszę przyglądać się nowym markom.
Dla dobra firmy.
Wszystko szybko się zmienia.
Pamiętaj, jak nam szło w czasie okupacji.
Czasem wydaje mi się, że myślisz tylko o zarabianiu pieniędzy.
Skoro tak jest, może powinieneś zainwestować
w coś innego, jak śrubki albo miski.
Masz mnie za durnia, który nie rozumie twojej pracy?
Brak mi wrażliwości?
To samo mówisz o Diorze.
Że nie ma głębi, tylko szczęście.
Być może tak jest,
ale paru naszych najlepszych klientów przeniosło się do Diora.
A Dior, lub spasiony królik, jak o nim mówisz, zamiata nami podłogę.
Jestem zachwycony, że markizę znikąd
pochowano w balenciadze,
ale to nie zabezpieczy nam przyszłości.
Nie możemy tylko ubierać zwłok!
- Posłuchaj… - Nie.
Posłuchaj Nicolása, on rozumie te kwestie.
- Virgilio. - To prawda.
Może nie rozumiesz innych, ale te tak.
Cristóbalu.
Zawsze cię wspierałam,
ale jeśli ograniczysz się do projektowania,
w końcu ulegniesz amerykańskim marketom.
Zgadzasz się z tym?
Myślałem, że podobają ci się moje projekty.
Podobają, ale to nie ma z tym nic wspólnego.
Chodzi o strategię komunikacji.
Cristóbalu, ignorowanie prasy nam nie pomaga.
Takie zamknięcie nam szkodzi.
Nie wierzę.
Dobrze się znamy, Władzio.
Wiesz, że tego nie lubię.
Marki bardziej niż kiedykolwiek są związane z wizerunkiem.
Ludzie to kupują.
Mamy ogromną przewagę w tej kwestii.
Jesteś atrakcyjny.
Bardziej niż Dior. Powinniśmy to wykorzystać.
Proszę…
Co się stało?
Jesteś zakłopotany?
Dziękuję, Władzio,
ale na razie nie będę się ujawniał.
To wszystko na dziś.
- Jutro będziemy kontynuować. - Pa.
- Pa.
ANULOWANO
Nie myszkuj po moim biurku.
Nawet jeśli jesteś szefem.
Przepraszam.
Nareszcie, numer trzy.
Zapach kwiatów cyprysu.
Musimy wymyślić nazwę.
Myślałem o tym.
- Może „Dix”? - „Dix”?
- To numer naszego domu mody. - George V Avenue 10.
Dobrze to przemyślałeś.
Nie jest zbyt podobna do Chanel Numer Pięć?
Nie, jest prosta, ale chwytliwa.
Dodałbym coś. Artykuł.
Le Dix. To sprawia, że są wyjątkowe.
Oddychaj, spróbuj wyglądać na szczęśliwego.
Tylko spróbuj.
Oprzyj rękę, jakbyś myślał.
Teraz drugą.
Świetnie. Podnieś nieco podbródek.
Proszę spojrzeć w obiektyw.
Czyż nie jest atrakcyjny?
Jest taki przystojny.
To będzie coś.
Wyglądam jak wampir.
Perfumy będą tutaj.
Le Dix.
A tu… jak brzmiał slogan?
Jego kreacja.
Jakbym na nie nasikał.
Co?
Źle mówię?
Z czego się śmiejecie?
Przecież ci się podobały. Jesteś taki przystojny.
Taki przystojny…
- Przystojny? - Bardzo.
Pachnie nowością.
Tak, otworzyliśmy tydzień temu.
Będziemy sprzedawać perfumy i akcesoria.
Proszę.
Ciekawe.
Chcę zieloną taftę,
zieloną taftę,
ciężką krepę
i wzorzystą organzę.
Myślałem o nowym projekcie
i chciałbym wykorzystać różowy szantung, który mi pokazywałeś.
Pamiętasz?
Wybacz. Nie byłeś nim zainteresowany, więc zaoferowałem go komuś innemu.
- Mogę zapytać komu? - Tak.
Ale nie mogę ci powiedzieć.
Kupił go Dior, prawda?
Nie nalegaj, Cristóbalu.
Jestem pewien, że to on.
Jeśli bardzo interesuje cię ta tkanina,
w Madrycie produkują podobną.
Robi ją ten cały Asensio.
Hiszpańska tkanina.
To jak powrót do okupacji.
W Hiszpanii są fantastyczne tkaniny.
Wiesz to lepiej ode mnie.
Dostawcy rozdają karty.
Przychodzą, pokazują, co chcą,
a ja mam się tylko zgodzić. To niesprawiedliwe.
Uspokój się, Cristóbalu.
Będziemy w Madrycie na święta. Możemy odwiedzić Asensia.
Proszę.
Doskonałe.
Bardzo mi się podoba.
Nie wiem, jak do tego dopuściłem…
Zanim się obejrzę, wystawią mnie na ulicy.
Tylko tego mi było trzeba.
Spokojnie, Cristóbalu.
Jesteś bardzo atrakcyjny.
Dior pewnie umiera z zazdrości.
Nie mów mi o Diorze.
Kradnie moich klientów, tkaniny,
zmusza mnie do robienia rzeczy, których nie chcę…
Chcą, żebym był kimś, kim nie jestem.
Żebym był Diorem.
Niedoczekanie.
Czyli nie przeprowadzę z tobą wywiadu?
Wybaczcie, na mnie już czas.
Idę spać.
- Dobranoc. - Dobranoc.
To ostatni, bo jutro będę krzywo szył.
Jesteś wielki…
Nie dramatyzuj, Carmel. Przesadzasz.
Nigdy nie spotkałam kogoś takiego.
Nigdy nie czułam tego, co teraz.
A ty czujesz to samo?
Ja?
Chyba nie bardzo rozumiem…
Czy chciałbyś…
zasmakować…
towarzystwa?
Raczej nikt by ze mną nie wytrzymał.
Jestem urodzonym samotnikiem.
Samotnikiem…
Trudno mi w to uwierzyć.
Nie jesteś z Władziem?
Z Władziem?
Wiesz, że jesteśmy przyjaciółmi,
dobrymi przyjaciółmi.
Poszła?
Nareszcie.
Próbowała mnie uwieść.
Nie…
Nie.
Co zrobiłeś?
Powiedziałem, że wolę być sam.
Pytała, czy jesteśmy razem.
Mogę zostać i spać dzisiaj z tobą?
Chyba za dużo wypiłem.
Chodź.
Zlikwiduj szew na plecach.
I usuń talię.
Tak?
BALENCIAGA - EISA MADRYT - GRUDZIEŃ 1948 ROKU
Felipe, chodź. Skończ już, przyjechał.
No chodź.
- Juan Martín. - Jak podróż? Dobrze?
Tak.
Coś nowego?
Nie, wszystko gra.
- Doskonale. - Tino.
Wujek Cristóbal.
Władzio.
Mam tkaninę, która może panu podejdzie.
A przyjdzie pana wspólnik?
Powinien, ale się spóźnia.
Może zaczniemy je oglądać.
Oczywiście. Proszę tędy.
Dziękuję.
Zapraszam.
Wujku Cristóbalu, Władzio jest w szpitalu.
Stał i nagle się przewrócił.
Dobry wieczór.
Państwo są krewnymi Władzia D'Attanville'a?
Nie, jestem przyjacielem.
A jego rodzina się zjawi?
Nie, są w Paryżu.
Zatem państwu to przekażę.
Pacjent zmarł.
Przykro mi.
Jeszcze rano miał się dobrze. Co się stało?
Miał wylew.
Zrobiliśmy, co w naszej mocy, ale…
na próżno.
Myślałem o tym.
Nie mogę dalej tego ciągnąć.
Przykro mi.
Daj sobie trochę czasu.
Musisz to emocjonalnie przetrawić.
Pozwól sobie na żałobę.
Wyjedź dokądś, gdziekolwiek.
Na tyle, na ile potrzebujesz.
Przez jakiś czas damy radę bez ciebie.
Nie będziemy ci przeszkadzać.
Nie chodzi o czas.
Mam dość wysokiej mody.
Nie znoszę tego świata.
On mnie pożera.
Dla mnie to koniec.
Myślałem, że bez niego sobie nie poradzę.
Wie pani, że prawie zostałem mnichem?
Nie.
Nie wierzę.
Nie żartuję.
Prawie tak się stało.
Przepraszam.
Dlaczego zmienił pan zdanie?
- Witaj, Cristóbalu. - Christian, co za niespodzianka.
Przykro mi z powodu tego, co się stało.
Trudno sobie wyobrazić, przez co przechodzisz.
Chciałem z tobą pomówić.
Pomówić? A to ciekawe.
Słyszałem, że myślisz, by odejść.
Proszę, nie rób tego.
Dla ciebie to dobrze. Jednego rywala mniej.
Mylisz się.
Jak wiesz,
byłem w Stanach Zjednoczonych. Podróż była owocna.
Ale bardziej niż markę Dior
chcą tam kupować francuską modę.
Uwielbiają wszystko, co francuskie.
Dziś kupują moje projekty, jutro będą kupować twoje.
Jeśli odejdziesz,
międzynarodowa wysoka moda straci źródło pomysłów i trendów.
Jeśli mi nie wierzysz,
jestem Diorem
dzięki tobie.
Jesteś największy.
Dodam też,
że chcę, abyś kontynuował, by Carmel Snow
napisała pewnego dnia, że Dior pokonał Balenciagę.
Wiem, że cię kocha
i że kroczysz własną drogą,
ale będę czekał.
Właściwie…
co mam powiedzieć?
Nic.
Po prostu się zastanów.
- Do widzenia, Cristóbalu. - Bywaj, Christianie.
Napisy: Marcin Łakomy