„Jego stroje zdawały się nieskazitelne.
Płynęły, falowały, tworząc tajemnicę”. Hubert de Givenchy
POPRZEDNIO
Panie Dior.
Balenciaga nareszcie ma rywala.
W jednym Dior jest lepszy.
W komunikacji.
Cristóbal odmawia wszystkich wywiadów.
Marketing i moda wysoka nie idą w parze. Nasz cechuje ekskluzywność.
Dla dobra firmy.
Czasem wydaje mi się, że interesuje cię tylko zarobek.
Od śmierci mamy moje prace są lepsze.
Dawno nie widziałam czegoś tak ciekawego.
Wiele osób nie zrozumie twoich projektów.
Ale za dwa sezony wszyscy będą cię naśladować.
Ci dostawcy są bardzo mocni.
Przyjeżdżają, pokazują, co chcą. To niesprawiedliwe.
W moim warsztacie jest chłopak z twoich okolic.
Ma na imię Ramón.
Władzio jest w szpitalu.
Miał wylew.
IMPREZA CATHERINETTES PARYŻ, ROK 1949
Mogę zobaczyć pani żakiet?
Pani żakiet.
Mogę go zobaczyć?
Najtrudniej uszyć idealne rękawy.
To kwestia proporcji między właściwym dopasowaniem rękawa
a swobodnym poruszaniem ramionami.
Ten rękaw jest krzywy.
Co pan robi?
Spokojnie, poprawiam je.
Co za tandeta.
Ale to nie pana projekt.
Zawsze się tak zachowuje?
Rozpruwa i przerabia suknie w trakcie obiadu.
Cały Cristóbal.
Tylko żeby ładnie wyglądał.
Widzisz? Zagięcie za rękawem...
nadaje objętości i powoduje, że opada prosto.
Małe kroczki i, co ważne, szybkie.
Podążaj za suknią.
Z powrotem.
I gotowe.
W ten sposób.
Żelazko blisko.
Cały czas formuj kołnierz.
Pilnuj, żeby wszyscy tak robili.
Główny ścieg i przeszycie muszą być pod właściwym kątem,
bo tkanina straci kształt.
Pan Balenciaga bardzo na to naciska.
Pan Balenciaga bardzo dokładnie dopasowuje rękawy.
Pan Balenciaga chce, by ścieg miał dwa centymetry.
Pan Balenciaga nie pozwala na odstępstwa.
Pan Balenciaga jest bardzo wymagający.
Pan Balenciaga prosi, by pracować w ciszy.
Nie rozumiem tego.
Płacę fortunę, a on się nie pojawia?
Przykro mi, ale pan Balenciaga nigdy się nie pojawia.
Nie ma wyjątków.
Może jest drogo, ale to nie tylko zakup dwóch sukni.
Płaci pani za licencję
do reprodukcji dwóch ulubionych modeli.
Dziękuję.
PARYŻ, ROK 1953 LOTNISKO ORLY
Może dłuższe rękawy.
Jeśli je wydłużę, suknia straci proporcje.
Odniosłeś wielki sukces, Cristóbalu.
Kto by pomyślał?
Zauważyłeś, że gdy odchodzą ludzie, ty robisz postępy?
Władzio, proszę cię.
Przestań! Nie udawaj, że nie zauważyłeś.
Gdy zmarła twoja matka, sam mówiłeś, że twoje projekty stały się lepsze.
A gdy odszedłem, jest jeszcze lepiej.
Co ty wygadujesz? Gdy coś projektuję,
zastanawiam się, co oboje byście o tym myśleli.
Tak, ale nie wiesz tego.
Sprawdź mnie.
Zapytaj, co sądzę o twoich ostatnich liniach,
sukniach o luźnym kroju...
Dobrze.
Co sądzisz o moich ostatnich kolekcjach?
ROK 1953, NOWY JORK SIEDZIBA SKLEPÓW
Panie Balenciaga.
- Bardzo mi miło. - Mnie również.
Panowie się nie znają.
Benjamin Grindley, starszy dyrektor.
Pańska wizyta to zaszczyt.
Król paryskiej haute couture w naszych gabinetach!
Czego chcieć więcej?
- Zatem może... Przygotujmy... - Pójdźmy do sali konferencyjnej.
...mały pokaz mody, który was zachwyci.
Zachwyci was...
Mogę dotknąć?
- Mogę dotknąć? - Margaret, proszę.
Nie jest zła... ale nie jest też dobra.
Nie jest złe...
Jak możemy to poprawić?
Gdybym dostał ten materiał...
Zrobiłbym inną suknię.
Jeśli Maison Balenciaga sprzedaje wam suknię,
to po to, abyście wiedzieli, jakiego materiału użyć w kopii.
To prawda.
Musimy być konkurencyjni.
A materiały europejskie
są bardzo drogie z powodu cła importowego.
Balenciaga nigdy nie był tani.
Zachwyci was...
problemem są podróbki.
Rynek podróbek rozwija się w zastraszającym tempie.
Podróbki sprzedają się po bardzo konkurencyjnych cenach. A my...
nie możemy z nimi konkurować, jeśli podnosimy cenę.
Precios.
Witam.
Cristóbal Balenciaga, prawda?
Tak.
Kogo jak kogo, ale pana się tu nie spodziewałem.
Co pan robi sam w tym kącie?
Moja tłumaczka wypiła za dużo szampana.
Zostawiła mnie samego, więc nic nie rozumiem.
Jestem Hubert de Givenchy. Również działam w modzie.
Tak, Givenchy.
Nie czytuję zbyt wiele o modzie, ale znam pana prace.
Proszę siadać.
Tak między nami, wszyscy mówią o Diorze, ale to pan jest prawdziwym mistrzem.
Właściwie co pan tu robi?
Myślę o stworzeniu linii prêt-à-porter.
Przyjechałem zobaczyć fabrykę, sprawdzić, jakich maszyn używają.
Masowa produkcja.
- Porzuca pan haute couture? - Połączę obie.
Zamiast być kopiowanym, skopiuję sam siebie.
Podróbki.
Usiadłem tu,
bo nie mogę znieść widoku
kobiety w kopii mojego projektu, fatalnej jakości.
Gdzie?
Tamta kobieta w sukni w grochy.
Skąd ją ma?
Powiedziała, że kupiła w Greenwich Village.
Szkoda, że jutro wyjeżdżam.
Gdy miałem 17 lat, powiedziałem pani menedżer w Maison Balenciaga,
że jestem pana wielkim fanem i chciałbym u pana pracować.
Teraz cieszę się, że mnie wykopała.
Nie znosiłbym tej pracy.
Przykro mi.
- Liczę, że nie byliśmy zbyt surowi. - Nie.
Dyrektor był dość oschły,
ale potem przywitał mnie przemiły mężczyzna.
Miał chyba rosyjskie imię.
- Władzio. - Otóż to.
Przepraszam, zaraz zamykamy.
Wykopują nas.
Miło było pana poznać.
Cześć.
Miałeś zadzwonić po przyjeździe. Odebrałbym cię.
Nie trzeba było. Wziąłem taksówkę.
Jak poszło?
Dobrze.
Wydajesz się szczęśliwy.
Hubert de Givenchy. Mam przyprowadzić?
Nie, już idę.
Ale... zostawisz to tak?
Dokończcie to.
Zróbcie sobie przerwę.
Nie, nie.
Hubert.
Co za niespodzianka!
- Wybacz, że tak się zjawiam. - Przestań.
Żaden problem.
- Przywiozłem ci coś. - Naprawdę?
Chodź do mojego biura.
- Niesamowity dom mody. - Dziękuję.
Przeszedłem się po Greenwich Village i zobaczyłem ją na wystawie.
Nie ma na niej metki, ale obok był napis:
„Projekt Balenciagi”.
Niewiarygodne.
Z ostatniej kolekcji.
Odwróć się, proszę.
Spójrz, tył jest kompletnie inny.
Bo na szkicu jest tylko przód.
Na Siódmej Alei było pełno sklepów z podróbkami Diora
fatalnej jakości.
- Możecie odejść, dziękuję. - Dziękuję.
Publikacja szkiców napędza tworzenie tych podróbek.
Musimy powstrzymać magazyny mody.
Dobrze, ale co mamy zrobić?
Ograniczyć prezentację do dwóch, trzech projektów na sezon.
Nie wiem. Rozumiem, że się martwisz,
ale nie zapominaj, że prasa nam sprzyja.
To ważna decyzja, wymaga namysłu.
No tak.
To co robimy?
Bo nasze opinie się różnią.
Zapytaj przyjaciół z prasy.
Ale zrób to dyplomatycznie.
Dobrze.
Dziękuję.
Spóźniłeś się, Cristóbalu.
Wybaczam ci.
Witaj.
- Mamy dla ciebie szampana. - Chciałam się z tobą spotkać.
Co to za limity projektów, które możemy pokazać?
- Wspieracie podróbki, wiesz o tym. - Cristóbalu.
Wielu klientów mieszka w USA, nie może przyjść na pokaz.
Musimy im coś pokazać, żeby kupowali suknie!
Przestaną je kupować, gdy zobaczą, że każdy może je mieć.
Po co przyjeżdżać do Paryża,
skoro lokalny sklep będzie miał podróbkę?
- Wszystko przez zdjęcia na... - Cristóbalu, dość.
Podróbki to nic nowego.
Sam kopiowałeś Vionnet w San Sebastián.
Kopia to chwała. Jesteś wszędzie...
- Coco... - Wystarczy!
Coco chce, żebyś przestał mówić o sobie.
Porozmawiajmy o mnie.
Dziwne.
Chciałam wam powiedzieć, że postanowiłam wrócić do mody.
Świetnie! Wiedziałam, że pewnego dnia wrócisz.
Gratulacje, Coco.
Tak się cieszę.
Dziękuję, przyjaciele.
Dobrze wiedzieć, że mnie wspieracie.
- Nie będzie łatwo. - Możesz liczyć na moją pomoc.
W każdej możliwej kwestii.
Dziękuję, Cristóbalu. Dobry z ciebie przyjaciel.
Wiedziałaś, że Cristóbal dał mi
jeden z najlepszych prezentów, jakie dostałam?
Naprawdę?
Mój portret autorstwa Cassandre.
Nigdy tego nie zapomnę, Cristóbalu.
Wyglądałam jak przebrana małpa.
- Jesteś okropna. - Ale piękna.
Uwielbiam go, jest w moim apartamencie. Później ci pokażę.
W moim nie ma miodu.
Pokaż.
Są identyczne.
Myślę o sprzedaży części udziałów.
- Dlaczego? - By mieć więcej głosów w firmie.
To byłoby symboliczne. Nadal mielibyśmy większość udziałów.
Po co ci więcej głosów?
Ty i Cristóbal to mało?
Nie zwróciłem na to uwagi, ale brakuje mi Władzia.
On zawsze kruszył lody.
Kontakty z Cristóbalem nie są łatwe.
Pytałeś Cristóbala, jak on się ma?
Przyjaciele pytają o takie rzeczy.
Śmierć Władzia na pewno nadal mu ciąży.
Virgilio, to żenujące.
Odłóż wstyd na bok i zapytaj.
Łatwo mówić.
Spójrz na mnie.
Nicolás, co ty byś zrobił?
Zapytaj go.
Witaj.
Dzień dobry, panie Balenciaga.
To zaszczyt gościć pana w Maison Givenchy.
Proszę wybaczyć recepcjonistce, że pana nie poznała.
Zapraszam.
Pana Givenchy nie ma?
Pan wybaczy, ale dzisiaj nie wróci. Mogę jakoś pomóc?
Nie, byłem akurat w okolicy, więc wpadłem się przywitać.
Hubert opowiadał o spotkaniu w Nowym Jorku.
Był bardzo podekscytowany.
Wspaniale.
A kim pan jest?
Jestem Philippe Venet.
Jego osobisty asystent.
Chciałby pan coś przekazać?
Nie, chciałem się tylko przywitać.
Bez obaw, gdy go zobaczę, przekażę, że pan wpadł.
- Dziękuję. Do widzenia. - Do widzenia.
Proszę dalej.
Tył musi ściślej przylegać.
Jasne, Salvador?
Fernando, podkreśl to na szkicu.
Przejdźmy do następnej.
Suzanne, Colette.
Dzwoniła Edith Head. Jest w Paryżu.
Z Hepburn. Chce się z tobą spotkać.
- Katherine Hepburn? - Nie, ta nowa.
Ale David jest zaręczony.
Więc Linus, jego starszy brat,
próbuje ją uwieść, aby odciągnąć ją od Davida
i uratować jego zaręczyny z Elizabeth.
Kolejna komedia romantyczna.
Ale on próbuje się zabić. To ma być komedia?
Sabrina musi wrócić do Paryża, reprezentując jego szyk.
Ubranie jej w Diora byłoby sztampą.
Uważamy, że świetnie byś się sprawdził.
Bardzo mi miło.
Wiesz, że uwielbiam kino, Edith.
Ale to raczej niemożliwe.
Właśnie tworzymy nową kolekcję.
Musiałbyś nam tylko pokazać suknie, z których możemy wybierać...
Nie, znam siebie. Nie będę umiał się zdystansować.
Jak można pana przekonać?
Mogę polecić projektanta,
który świetnie się nada.
To styl, którego szukacie.
Tak?
Jemy kolację w Ramponneau.
- Świetnie. - Chcesz dołączyć?
Dawno nie wychodziliśmy razem.
Ale raczej nie mogę, dziękuję.
Jak się czujesz?
Ja?
Dobrze.
Co to za pytanie?
Wybacz, może jestem zbyt wścibski.
Nie, przepraszam. Czuję się dobrze.
A zatem...
nie przeszkadzam.
- Do widzenia. - Do widzenia.
Zawsze byli dla mnie mili.
Nie o to chodzi. Jestem nimi znudzony.
Nie rozmawiamy zbyt wiele,
więc zawsze schodzimy na pracę.
Przecież rozmowy o pracy bardzo lubisz.
Nie, lubię rozmowy o modzie.
Ale Nicolás mówi tylko o biznesie, co mnie nudzi.
Dobry wieczór.
To Givenchy?
- Cristóbalu, co za niespodzianka. - Hubert! Zgadza się.
Przyszliśmy świętować.
Robię kostiumy Audrey Hepburn w filmie Billy'ego Wildera.
- Dzięki, że ją podesłałeś. - Proszę bardzo.
Jest wspaniała, prawda?
Bardzo miła.
Świetnie się dogadujemy,
choć myślałem, że to Katherine Hepburn.
Miałem ten sam problem.
- To mój przyjaciel, Philippe Venet. - Tak.
Poznaliśmy się, gdy pan Balenciaga przyszedł do butiku.
A to Ramón, również przyjaciel.
- Miło poznać. - Mnie również.
Mówię poważnie.
Odwiedzę incognito twoje butiki w Madrycie czy Barcelonie,
i podpatrzę twoje techniki.
Słyszysz, co mówisz?
Tworzysz wysoką modę, Hubercie. Będziesz ubierał Audrey Hepburn.
- Po co się szkolić? - A dlaczego nie?
Za późno na to.
Musisz się otaczać specjalistami.
Mogę ci podesłać szwaczki, żeby przeszkoliły twoje.
Poza tym ufaj w swój dobry smak.
Który posiadasz.
I módl się.
- Modlić się? - Oczywiście.
W każde popołudnie robię sobie przerwę i idę na mszę
w kościele Saint Pierre de Chaillot.
Powinieneś się wybrać ze mną.
Nie zaszkodziłoby ci.
Jestem protestantem.
Są przystojni, prawda?
Przystojni?
Co to za komentarz?
Komentarz kogoś, kto ceni piękno.
Myślisz, że Givenchy i Venet...
No wiesz...
Nie wiem. Nie obchodzi mnie to.
Nie podoba mi się, jak tak mówisz.
- Co powiedziałem? - Nie idźmy tam!
Weźmy taksówkę.
Numer 39.
To mój ostatni pokaz.
Wiesz, że będzie mi ciebie brakować.
Oczywiście.
Numer 40.
Ramón.
Co się stało?
Ten facet w okularach z tyłu.
W garniturze w prążki.
Notuje coś na rękawie. Widzisz?
Widzę.
Zatrzymaj go przy wyjściu
i każ mu pokazać koszulę.
Zrozumiano?
Przepraszam!
- Witam. - Witam.
- Podobał się panu pokaz? - Bardzo.
- Wyjątkowy. Piękny. - Dziękuję.
Pozwoli pan ze mną na moment?
- Nie rozumiem. - To zajmie tylko chwilę.
Sekundę.
- Pewnie. Tędy? - Tak, dziękuję.
Naprawdę piękna kolekcja.
Może pan ściągnąć marynarkę?
- Mam się rozebrać? - Proszę zdjąć marynarkę.
Mówiłem, że się spieszę. Muszę już iść.
Z jakich mediów pan jest?
Z tego samego, co zwykle.
- Przychodze tu od lat. - Mogę zobaczyć koszulę?
Nie wiem, czego pan chce...
Mogę zobaczyć koszulę?
Nie pokażę! Proszę mnie nie dotykać!
Pokaż koszulę!
Pokazuj!
Kim my jesteśmy? Zbirami?
Trzymamy klasę i zrywamy koszule!
To tylko rękaw. Przepraszam.
Co miałem robić?
Nie możemy tego ciągnąć.
Szkice moich projektów w gazetach,
magazynach, a teraz na rękawach?
Skutek ograniczania tego, co mogą publikować.
Igrasz z ogniem, jeśli chodzi o prasę.
Nie wiesz, że gdy podróbki się rozpowszechnią, pójdziemy z torbami?
Jaką mamy alternatywę? Wypowiedzieć im wojnę?
To nas nie zrujnuje?
Widzimy to jako problem Maison Balenciaga,
ale dotyka to całej branży.
Dior, Balmain... jesteśmy w tej samej sytuacji.
Trzeba porozmawiać z syndykatem,
żeby móc opóźniać pokazy dla prasy.
A co to nam da?
Moglibyśmy wysyłać suknie naszym klientom i sklepom,
zanim zobaczą je przedstawiciele prasy.
Będą musieli to zrozumieć.
W porządku.
Warto spróbować.
Dziękuję, Nicolásie.
„Cristóbal Balenciaga pozostaje wycofany i niewidoczny,
ale to nie przeszkadza w tym, że określa się go, nie...
koronuje się go na cesarza”.
„Wszystko...” Dziękuję.
„Wszystko za zgodą Diora.
Wprawdzie ma wyższą sprzedaż, ale wszyscy idą w ślady Balenciagi.
To, co Balenciaga projektuje dziś, za dwa sezony wszyscy skopiują”.
Bardzo dobre, co?
Nicolás proponuje dodać udziałowców.
Pomyślałem, że chciałbyś tego...
Naprawdę?
Dziękuję.
Nie pożałujesz.
Zgodnie z podziałami wewnątrz firmy,
środki zostaną podzielone następująco...
pan Balenciaga, 500 akcji.
Pan Bizkarrondo, 1493 akcji.
Pan De Bareño, dwie akcje.
Pan Tamisier, jedna akcja.
Pan Esparza, jedna akcja.
Pan Leyrat, dwie akcje.
Pan Hommey, jedna akcja.
W sumie 2000 akcji.
- Zablokować prasę? - Nie zablokować.
- Opóźnić. - Dlaczego nie pójdziesz z tym do sądu?
Tak zrobił Dior i inni projektanci.
To się nie sprawdzi.
Rozumiem, ale to, co proponujesz, nie jest możliwe.
Prasa jest kluczowa, wprawia wszystko w ruch.
Rozpowszechnianie podróbek to cena, jaką musimy zapłacić.
Próbowaliśmy.
Może też powinniśmy pójść do sądu.
Zaakceptowaliśmy słowa Luciena bez walki.
Co możemy zrobić?
Cristóbalu, przestrzegajmy zasad.
Potrzebujemy spokoju.
Pójdziemy na kawę omówić spotkanie?
Nie mogę. Jestem umówiony i już spóźniony.
- Idziesz w tę stronę? - Nie, w tę.
Do zobaczenia w pracowni.
Nie mówię, że nie mogą wrócić!
Chcę tylko opóźnić proces o miesiąc. Czy to zbyt wiele?
Prasa jest potężna, bo jej na to pozwalamy.
- Rozumiesz, prawda? - Oczywiście.
To dlaczego się śmiejesz?
Bawi mnie twój krewki temperament.
Przed moim domem mody jest pusty sklep,
nadawałby się na nowy dom mody.
Mogę ci pożyczyć pieniądze.
Co o tym myślisz?
Dlaczego to robisz?
Co masz na myśli?
Dlaczego mi pomagasz?
Bo w ciebie wierzę.
Nie będę w stanie ci się odwdzięczyć.
Niczego nie oczekuję.
Cristóbal, nareszcie.
Musimy sprawdzić szkice Fernanda.
Zróbmy to.
Masz chwilę?
Pewnie.
Widziałem, jak wychodzisz z Givenchym.
Tak, i co?
Nie wiem, co robisz.
Agnes i Concha mówiły, że w przyszłym tygodniu będą u niego pracować.
Tylko przez kilka dni.
Nie zamierzałeś mi powiedzieć?
Wybacz, zapomniałem. To nie było ważne.
Nie było?
Masz obsesję na punkcie podróbek.
Zadręczasz mnie tym tematem, bo za mało robię,
a potem finansujesz i stajesz się mentorem
jednego z głównych konkurentów. Podsyłasz mu klientów z Hollywood.
Co jest między tobą a Givenchym?
Nie wiem, co insynuujesz, Nicolás...
On ma talent.
Podobają mi się jego prace.
Zawsze wspieram ludzi, którzy robią coś dobrego.
To nie ma nic wspólnego z podróbkami.
Proszę tylko, żebyś mnie nie ignorował.
Możesz zamknąć drzwi?
Rozważamy drastyczne kroki.
Opóźnimy pokazy dla prasy o miesiąc.
Ale urządzimy specjalne pokazy dla klientów z USA.
Wiesz, że wyleją cię z syndykatu?
Tak, ale chcemy znać twoją opinię.
Masz ogromne wpływy w naszej branży.
Myślisz, że to wpłynie na nasz interes?
Szczerze wątpię.
Ale będą wkurzeni.
Zwłaszcza dziennikarze, którzy po miesiącu będą musieli wrócić do Paryża.
Ale co mają zrobić?
Balenciaga to jedyny dom mody,
może oprócz Diora,
który może sobie na to pozwolić.
TRZĘSIENIE ZIEMI W HAUTE COUTURE
BALENCIAGA I GIVENCHY WYPRASZAJĄ PRASĘ
BALENCIAGA I JEGO GARNITUR SZYTY NA MIARĘ
BALECIAGA, TO KONIEC
Cristóbalu.
O co chodzi?
Musiałem się o tym dowiedzieć z prasy!
BALENCIAGA ODWRACA SIĘ OD PRASY
Zostawicie nas samych?
Proszę.
Powinienem cię pozwać!
Zrozumiałbym, gdybyś to zrobił.
- Ale daj mi szansę. - Jesteśmy w ogniu krytyki!
Dlaczego podejmujesz taką decyzję beze mnie?
Wykończą nas!
Rozmawiałem z Carmel Snow...
Mam to gdzieś! Nie obchodzi mnie Carmel Snow!
Nie szanujesz mnie jako przyjaciela ani głównego udziałowca.
Zawsze byłem wdzięczny za twoją pomoc, Nicolásie,
ale nie ufam twoim ocenom.
Igrasz z moimi pieniędzmi!
To ci je oddam!
Ile chcesz?
Nie możesz mnie uwiązać!
Jestem zakładnikiem!
Wszystko robię ja!
I świetnie mi idzie!
Czytałem, że nawet całkiem dobrze.
Dobrze.
Pozwól mi działać po swojemu!
I tak wszystko robisz ty.
Albo będę działać po swojemu,
albo odchodzę.
Widzę tylko dwie możliwości.
Daj mi wolną rękę albo odchodzę.
Czuję się jak więzień!
Nie wiedziałem, że przeze mnie tak się czujesz.
Teraz już wiesz.
Już wiesz.
Skoro tak to wygląda, nie martw się. Sprzedam moje udziały.
Nie będę się przyglądał, jak firma tonie.
Nie zatonie.
- Nic z tego. - Posłuchaj...
Jestem na to za stary.
Nie mam dzieci, którymi mógłbym się zająć.
Chcę żyć w spokoju.
Przykro mi, że tak się to kończy.
Nicolás.
Nie mogłem tego załatwić inaczej.
Nie jestem z tego dumny.
To nie była zdrada.
Byłem zaślepiony obsesją, by pozbyć się podróbek.
Nie myślałem o uczuciach Nicolása,
ale czułem się ograniczany.
Poza tym byłem przekonany, że podjąłem słuszną decyzję.
Pani Rothschild! Baronowo!
Eugenia Sheppard, dziennikarka. Pamięta pani?
Dzień dobry, pani Sheppard.
Co pani myśli o nowej kolekcji?
Nie wiem, czy powinnam mówić, ale...
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Co się dzieje?
Eugenia Sheppard napisała o pokazie.
I co napisała?
„Z przykrością piszę
artykuł z drugiej ręki
o nowej kolekcji jednego z najlepszych projektantów,
ale Balenciaga zmusił mnie do tego”.
„»Balenciaga w najlepszej formie«.
To powiedzieli klienci, którzy mogli uczestniczyć
z dwugodzinnego pokazu, który odbył się wczoraj”.
Czyli się udało, tak?
Teraz chcą wiedzieć, jak wyglądają suknie, których nie widzieli.
Zobaczymy, czy to się utrzyma.
List potwierdzający wypisanie z syndykatu. Są wściekli.
Ludzie pytają o pana Bizkarrondo.
Co mam powiedzieć?
Niech się skupią na pracy.
Musimy zacząć szykować pokaz w Nowym Jorku.
Porozmawiam z Hubertem.
Dziękuję.
Cześć.
Jak się masz, Virgilio?
Nie spojrzysz na mnie?
Czego chcesz, Cristóbalu?
Wiedzieć, jak się czujesz.
Nagle cię to interesuje?
Nie dbałeś o to, gdy nas zwalniałeś.
Nic takiego nie zrobiłem.
Prawdę mówiąc, jestem zła na was obu.
Na Nicolása też.
Nie myśleliście o mnie.
Firma należy też do mnie.
Pomagałam ją zbudować.
A przez was ją straciłam.
Może moglibyśmy się dogadać? Nie rozumiem.
Nadal możesz wrócić. Byłbym zaszczycony.
Ale na twoich warunkach, tak?
Nie rozśmieszaj mnie.
Czytałaś recenzje?
Naprawdę, Cristóbalu?
Posłuchaj.
Przesunięcie pokazów dla prasy nie zaszkodziło nam.
Przeciwnie, pomogło nam.
O czym ty mówisz?
Myślisz, że to ma znaczenie?
- Przepraszam. - Bez obaw, zostań.
Witam, pani Bizkarrondo. Miło panią widzieć.
- Wzywała mnie pani? - Tak, Renée.
Możesz to wysłać to mojego domu?
Zajmę się tym, bez obaw.
Bardzo dziękuję.
Cóż...
Odchodzę.
Dbaj o siebie, Renée.
Wzajemnie, i proszę pozdrowić pana Bizkarrondo.
Żegnaj, Cristóbalu.
Żegnaj.
Spotkał się pan z nimi ponownie?
Nie, nigdy.
Skończyłem. Ramón, proszę.
Tak.
I jak?
Co mam powiedzieć?
Jest dobry.
Ale wcześniej też był.
Jeśli to nie problem, wolę go w tej formie.
Cristóbalu, nieważne, co wybierasz.
Są wspaniałe.
- Jesteś w świetnej formie. - Dość...
Zabawne.
- Co za zbieg okoliczności. - Co takiego?
Zobacz.
Ten sam materiał. Co za przypadek.
Co się stało, Cristóbalu?
Nie podoba mi się to.
- Ale co? Faktura? - Nie.
Nie o to chodzi.
Irytuje mnie to, że masz taką kontrolę nad pracą projektanta.
Nie rozumiem.
To materiał, o którym ostatnio rozmawialiśmy.
- Tego chciałeś. - Wiem.
Ale nie byłem zaangażowany w tworzenie materiału.
Kto wie, ilu projektantom go zaoferowałeś.
Gustav...
Chcę ci coś zaproponować.
Chcę stworzyć materiał,
razem z tobą.
Materiał, który jest tylko dla mnie.
Który mogę kontrolować.
Co ty na to?
Napisy: Marcin Łakomy