„Balenciaga to artysta.
Tak samo jak pytasz Picassa, co zainspirowało jego obraz,
możesz poprosić człowieka, który uczynił z krawiectwa sztukę,
by wyjaśnił, jak wymyślił kołnierzyk”. Prudence Glynn
POPRZEDNIO
Płacę fortunę, a jego nie ma?
Pan Balenciaga nigdy się nie pojawia.
Nicolás zaproponował, by dodać udziałowców.
Myślałem, że chcesz.
Siódma Aleja była pełna
sklepów z podróbkami Dior o fatalnej jakości.
Publikacje szkiców napędzają te kopie.
Musimy powstrzymać magazyny mody.
Jestem Hubert de Givenchy.
Chcę stworzyć linię prêt-à-porter.
Zamiast kopiować, skopiuję sam siebie.
Cristóbal dał mi w prezencie mój portret autorstwa Cassandre.
Opóźnimy konferencje o miesiąc.
Jak mogłeś to zrobić beze mnie?
- Igrasz z moimi pieniędzmi! - To ci je oddam!
Przykro mi, że to się tak kończy.
Żegnaj, Cristóbalu.
Chcę stworzyć tkaninę. Taką, która będzie tylko dla mnie.
Którą mogę kontrolować.
Tam jest. Spójrz.
Cristóbalu?
Naprawdę to dzieło tego dziecka?
Wyobraź sobie, że tak. Ma talent.
- Spójrz tylko. - Niewiarygodne.
Uwielbia suknie.
Całe lato przesiedział w mojej garderobie.
Jego matka naprawia mi suknie, a on pomaga.
Kiedyś zapytał, czy może jedną skopiować,
i sama zobacz. Co myślisz?
Niesamowite.
- Podoba ci się, Cristóbalu? - Tak.
Mnie też. Dziękuję.
- Idziemy? - Chodźmy.
- Nie będzie przymiarki? - Już nie.
Wszystko spoczywa na ramionach.
Obciążenie jest tu...
i tu.
Waga kokardy
na przedzie równoważy suknię.
Taiga, idź, poruszając suknią.
Niech zatańczy.
- Właśnie tak. - Dior nie żyje.
Miał zawał.
I Dior, największy konkurent, odszedł.
KLUB JACHTOWY SAN SEBASTIÁN, ROK 1971
Nigdy nie widziałem w tym konkurencji.
Ale sporo osób tak.
Ale nie zaprzeczy pan, że po odejściu Diora
został pan absolutnym królem.
Jeśli były jakieś wątpliwości,
międzynarodowa prasa koronowała pana na wielkiego mistrza mody wysokiej.
To przesada.
Tak pisali i mówili. Nie może pan temu zaprzeczyć.
Mogę powiedzieć, że odszedł mój partner Nicolás
i nikt nie mógł zmieniać moich prac.
To był jedyny okres w moim życiu,
gdy robiłem, co chciałem, i nikt mnie nie ograniczał.
W ten sposób, Tom.
Podkreśl profil i spadek, od góry do tyłu.
Robiliśmy własne zdjęcia,
które prasa mogła publikować.
Decydowałem, co i jak.
Chodźcie, szybko.
Tutaj.
Tu.
Aż wreszcie
dostałem idealną tkaninę do moich projektów.
Połóżcie ją tutaj.
Bardzo dobrze, dziękuję.
Wiedziałeś, że ma swoją nazwę?
„Gazar”.
Włókna jedwabiu są dwukrotnie skręcone.
Łatwo się go formuje i dodaje objętości bez zwiększania wagi.
Wyobraża sobie pani to szczęście,
gdy ma się władzę nie tylko nad projektem, ale i tkaniną?
Z gazarem czułem, że suknia jest całkowicie moja.
To były piękne chwile,
nie zaprzeczę.
Nie jest to łatwe.
Zawsze musisz iść na jakiś kompromis.
Aż nagle wszystko pasuje.
I płynie tak jak powinno.
Nie zdarza się to często w życiu.
Właśnie wtedy tego doświadczyłem.
Jak ciężko to osiągnąć...
i jak szybko się to traci.
DOM CRISTÓBALA MADRYT, WRZESIEŃ 1960 ROKU
Osiemdziesiąt trzy.
Osiemdziesiąt sześć.
Odwróć się, proszę.
Trzydzieści dziewięć.
Czterdzieści sześć.
Trzydzieści sześć. Powoli. Właśnie tak, dziękuję.
- Sześćdziesiąt dwa. - Sześć, dwa.
- Proszę. - Dziękuję.
Przejdź się, proszę,
kilka kroków wystarczy...
Dobrze.
Wróć.
Teraz do mnie.
Stań przed lustrem.
Proszę.
Widziałeś to, prawda?
Cóż...
Zobaczmy, co da się zrobić.
Każda moja klientka czegoś nie lubi.
Ja sprawiam, że tego nie widać.
Bez obaw.
Masz sporo pracy,
bo coraz bardziej przypominam Quasimodo.
Nie śmiej się, proszę.
Zawsze wstydziłam się mojego ciała.
Spójrz, wszystko jest nie tak.
Biodra, ramiona, plecy, wszystko źle.
Spokojnie, będziesz wyglądać pięknie.
Gdybyś zobaczyła mnie nago...
Nie ma potrzeby.
Zważ się w łazience.
Pięćdziesiąt pięć.
Wyślę dokładnie taki rozmiar.
Nie wchodź na inną wagę.
I dbaj, by nie przybrać ani nie stracić nawet kilograma.
Niektóre panny młode obsesyjnie się odchudzają.
Wyjdę, żebyś mogła się ubrać.
Jesteś.
Fabiolo, rozmawialiśmy o twojej prababci.
Wiesz, że pierwszą suknię uszyłem
dla markizy Casa Torres?
- Miał dopiero 11 lat. - Wiem, wiem.
Zawsze wspominamy tę suknię.
Nie wiem, jak wyglądałoby moje życie,
gdyby twoja rodzina nie spędzała lata w Getarii,
a moja matka nie naprawiała ci sukienek.
Jak mawiają, niezbadane są wyroki boskie.
Takie jest życie.
Pół wieku po uszyciu sukni dla twojej prababci
ubieram cię na ceremonię koronacji na królową Belgii.
To zaszczyt mieć taki talent na weselu.
Jestem wdzięczna, że przyjąłeś zamówienie.
To ja jestem wdzięczny.
- Chodźmy. - Dobrze.
Chwileczkę.
Chyba nikogo nie ma.
Możecie iść.
Nie masz pojęcia, jak to jest.
Chodzą za nią wszędzie.
Ufamy w dyskrecję domu mody Balenciaga.
Chcemy do ostatniej chwili trzymać suknię w sekrecie.
Oczywiście.
Nie wiem, czy umiemy szyć, ale dyskrecja to nasza specjalność.
Chodźmy. Do widzenia.
W TYM SAMYM TYGODNIU
Król Baldwin wreszcie bez habitu.
W zamku Ciergnon król przedstawił swoją narzeczoną,
Fabiolę de Mora y Aragon,
która przybyła z matką i księżną de Réthy.
Nieoczekiwane wieści zasiały radość w sercach Belgów,
którym brakowało...
DOM BALENCIAGI PARYŻ, PAŹDZIERNIK 1960 ROKU
Dłuższy tren. Dłuższy, nie bój się.
Co o tym myślisz, Fernando?
Jest dobrze.
Myślisz, że to staromodne, prawda?
Ależ nie.
Może wygląda jak suknia Farah Diby?
Nie mów tak.
Myślałem, że tworzę coś bardziej wyjątkowego.
Nie jest to moja ulubiona suknia ślubna.
- Ale w porządku. - Niestety to dla mnie za mało.
Słyszałeś o zamieszaniu w Hiszpanii?
Ślub będzie transmitowany. Wszyscy go obejrzą.
Muszę to przemyśleć.
- Załatw to dla mnie. - Dobrze.
Wszystko w porządku?
Tak.
Już mu mówiłem o Farah Dibie.
Nie posłuchał.
Zapaść Diora jest potwierdzona.
Ostatnie kreacje Saint Laurenta też nie są dobrze odbierane,
a on został powołany do wojska.
Boussac zastąpił go Markiem Bohanem.
Boże.
Gdyby Christian to zobaczył...
Tak czy owak, Maison Balenciaga to najbardziej dochodowy dom mody.
Liczby są całkiem dobre.
Ale?
Zawsze jest jakieś „ale”.
To prawda, że obserwujemy spadek sprzedaży.
To nie tylko nasz problem. Dotyka całą wysoką modę.
Musimy wprowadzić coś nowego.
Nie przychodzą do nas córki naszych klientek.
Wolą się ubierać inaczej.
Co znaczy „inaczej”?
Prêt-à-porter?
Tak zrobił Pierre Cardin.
Wykopali go z syndykatu.
Ciebie też, i co z tego?
Gotowa rozmiarówka,
masowa produkcja...
W domu zawsze mawialiśmy, żeby robić swoje.
Nie wiem, jak się robi prêt-à-porter.
A nawet gdybym wiedział, mam 65 lat.
Jestem za stary na zmiany.
Lepiej skupić się na tym, co znamy.
Przepraszam.
Jak sprzedaż z ostatnich miesięcy?
Twoje Chanel No. 5 się sprzedaje?
Bez tych perfum już dawno zamknęłabym sklep.
Dlaczego pytasz?
Powiedz.
Nie myślisz o prêt-à-porter, co?
Ja? Nie.
Moi wspólnicy to zasugerowali.
Ale ja tego nie widzę.
Prêt-à-porter nie szanuje indywidualności ciała.
- Ha! - Co?
Nie interesuje cię indywidualność ciała.
Tylko twoja indywidualność.
- Nie rozumiem. - Wszyscy
przywykliśmy do delegowania, zlecania innym, ale ty...
ty musisz wszystko kontrolować.
Uczysz krawców wbijać szpilki,
szwaczki szyć, a modelki chodzić.
Wszyscy są przedłużeniem ciebie.
Jesteś składową każdej swojej sukni.
Co byś robił, gdybyś tworzył prêt-à-porter?
Jesteś królem.
Słuchaj, jesteś królem.
Potrafisz ubierać królowe.
Swoją drogą...
jestem pewna, że ta prostaczka,
która będzie królową Belgii, wybrała ciebie.
Nie wiem, o czym mówisz.
Kłamca.
Nie wierzę ci.
Jestem zazdrosna. Nigdy nie szykowałam królewskiego ślubu.
- Bardzo mi się podobało. - Przepraszam.
- Pani Coco Chanel? - Tak.
Jakie to ekscytujące! Uwielbiam pani suknie.
Mogę prosić o autograf?
- Jak ma pani na imię? - Michelle.
- Jest pani piękna. - Dziękuję. Bardzo pani elegancka.
- Dziękuję. - Poznaje go pani?
Nie, a powinnam?
Nie, to mój brat.
Miło mi poznać.
- Dziękuję, panno Chanel. - Do widzenia.
Kiedy przestaniesz być taki tajemniczy?
Może zrobimy sobie razem sesję zdjęciową?
Chodzi ci o zdjęcia dla nas?
- Czy dla prasy? - Dla Women's Wear Daily.
Przyjęłam wywiad z Johnem Fairchildem.
Przepraszam, ale nie.
Mówiłam Fairchildowi, że się zgodzisz. Musisz to dla mnie zrobić.
Nie możesz mnie zawieść.
Coco, wiesz, że zrobiłbym dla ciebie wszystko.
Ale nie proś mnie o to.
To nie mów, że zrobiłbyś wszystko!
Gdyby Givenchy poprosił, zgodziłbyś się.
Coco, nie.
Nie do wiary, po wszystkim, co dla ciebie zrobiłam.
Też wiele dla ciebie zrobiłem.
Zawsze cię broniłem.
Powiedz to mojemu autu.
Nie bądź zła. Przestań.
- Cristóbalu. - Tak?
- Nie śpisz? - Nie.
Jak kolacja?
Dobrze.
Co robiłeś?
Poszedłem na spacer.
Sam?
Tak, wiesz, że się nie gubię.
Dobrze się bawiłeś?
Tak.
Mam iść do siebie?
Tak.
Powinniśmy wyjechać jutro rano.
- Śpij dobrze. - Dobranoc.
Przed madryckim ratuszem
prasa i tłum widzów czekają cierpliwie na lady Fabiolę.
Po przylocie
znów widzimy przejawy wsparcia i sympatii.
Gdy Fabiola pozdrawia tłum, rośnie wrzawa,
a ona uśmiecha się z wdzięcznością za entuzjastyczne powitanie.
Po opuszczeniu lotniska
czeka orszak, by towarzyszyć Lady Fabioli...
Lady Fabiola będzie współpracować
ze znanym hiszpańskim projektantem.
Właśnie ogłoszono, że Cristóbal Balenciaga
zaprojektuje suknię na ślub przyszłej królowej Belgii,
która w tym dniu będzie wyglądać zjawiskowo.
No proszę.
- Królowa Belgów... - To oficjalne.
otrzymuje wyrazy miłości z całej Hiszpanii.
A najwięcej z Madrytu...
Co za nudy.
...gdzie ceniona jest jej działalność charytatywna.
Słynie z pracy na rzecz kościoła...
BALENCIAGA - EISA MADRYT, LISTOPAD 1960 ROKU
Wujku, nie możemy stracić Felisy i Carmen.
One są tu niezbędne.
Proszę, pomyśl, na ile będziesz ich potrzebował.
Na pewno nikt nie ma klucza do tego pokoju?
Na pewno.
Ale...
Boże, ona jest taka nieproporcjonalna.
- Mogliśmy wziąć Grace z Monako. - Nie wygłupiaj się, Ramón.
Tu dowiedziemy, ile jesteśmy warci.
Nieważne, czy ciało wygląda tak, czy siak.
Gdy ją założy,
zobaczy tylko zrównoważony i proporcjonalny kształt.
Udław się, prêt-à-porter!
Jak widać,
ta suknia ma pewne średniowieczne konotacje.
- Nieco luźniejsze dopasowanie. - Zgadza się.
Przyłóż. Zabierz.
Znowu przyłóż.
Bardzo dobrze.
Obdzwonisz dostawców tkanin.
Potrzebujemy podwójnej satyny zpodszewką przecideszczową. Kość słoniowa.
I zadzwoń do José Luisa, by powiedzieć, że chcemy 25 futer z norek.
Dwadzieścia pięć?
- Dokładnie. - Tak.
Czysty jedwab.
Próbki wszystkiego, co ma.
Tak.
Wszystko w kości słoniowej.
Dziękuję, Carmencito.
Idź na kawę i wróć za półtorej godziny.
Dobrze.
Pobawimy się tylko tkaniną.
Żadnych ozdób, by uwagę przyciągała tylko królewska tiara.
Jak mówiłem, norki będą się zaczynać...
na dekolcie i będą otaczać całą pelerynę.
Chciałabym porozmawiać o norkach.
Nie będą wyglądać średniowiecznie?
Uważam, że dodadzą królewskiego szyku, ale...
pamiętaj, że będziesz królową.
Tak, ale...
Nie chcę wyglądać jak król pik.
Skąd ci to przyszło do głowy?
To nie ma nic do rzeczy.
Tak mi się skojarzyło.
Jesteś republikaninem?
Pytam jako przyszła królowa.
Zaskoczyło mnie to pytanie.
Jestem starym przyjacielem twojej rodziny.
Tak, ale w czasie wojny zbiegłeś do Francji.
A twój partner biznesowy był republikaninem.
Jesteś dobrze poinformowana.
W tamtym czasie Hiszpania nie sprzyjała interesom.
Na szczęście zaszły tam spore zmiany.
Powinieneś mnie zastąpić w pewnych sferach biznesu.
Nie zniosę kolejnych spotkań udziałowców.
Chcę tylko szyć.
Jak sobie radzisz z nowymi zadaniami?
Cóż...
To nie jest proste, gdy przewodzisz, ludzie traktują cię serio, ale...
Powoli się rozkręcam.
Sam nie wiem.
A ty jak myślisz?
Dobrze ci idzie.
Dlatego chcę ci powierzyć większą odpowiedzialność.
Dobrze.
Muszę jechać do Paryża, ale gdy wrócę,
wszystko ma być gotowe na przymiarkę.
Ramón będzie nadzorował prace.
Już rozmawialiśmy,
więc jeśli macie jakieś pytania, on wam na nie odpowie.
Dziękuję, że przyszłyście do pracy w niedzielę.
Cóż...
Carmen, ty będziesz pracować z Natividad i Socorro nad spódnicą...
DOM CRISTÓBALA PARYŻ, LISTOPAD 1960 ROKU
Consuelo!
Dzień dobry.
- Jak podróż? - Dobrze.
Co to jest?
Przywieźli to wczoraj.
BALENCIAGA - EISA MADRYT, LISTOPAD 1960 ROKU
Musimy rozpruć spódnicę i zeszyć ją ponownie.
Dlaczego?
Widzicie te marszczenia?
Cristóbal tego nie zaakceptuje.
Nie możemy. Nie da się tego zrobić lepiej.
Te marszczenia wychodzą, bo norki nie układają się jak jedwab.
Carmen ma rację.
Nadmiar trzeba delikatnie założyć.
Nie da się tego zrobić lepiej.
Cóż, ja...
Lepiej zróbcie to jeszcze raz.
Nasza praca musi być doskonała.
W takim razie...
Zszyjemy ją znowu, Ramón, ale to na nic.
Nie będzie lepiej wyglądać.
Dziękuję, Carmen.
DOM GIVENCHY'EGO PARYŻ, LISTOPAD 1960 ROKU
Mój asystent Courrèges odchodzi, by pracować na swoim.
Naprawdę?
Ja też zostawiam Givenchy'ego dla nowego projektu.
Te dzieciaki wyglądają obiecująco.
Jak Yves Saint Laurent?
Wiedziałeś, że jest w psychiatryku?
Biedny człowiek.
Wszystko tak się zmienia.
Masz dopiero 35 lat.
Jesteś młodszy niż ja, gdy przybyłem do Paryża.
Młodszy niż Dior, gdy startował z „New Look”.
Chciałbym być 30 lat młodszy...
Dzięki za drinka.
Coco!
Wiedziałeś, że jest na mnie zła?
Chciała, żebyśmy zrobili razem sesję dla tego magazynu.
Rzadko się pokazuję.
Nie zamierzałem tego robić dla wzbudzenia sensacji.
A co mówi nasza przyjaciółka?
Nic ważnego.
Nie rozumiem angielskiego, ale gdy czytam „Balenciaga”,
wiem, że mówi o mnie.
Przetłumacz mi to, proszę.
„Ostatnio jadłam obiad z Balenciagą.
Był taki uroczy.
Ale jego dom mody jest tak poważny,
konserwatywny, taki hiszpański...
Takie podejście może zabijać kreatywność”.
Cóż...
Takie komentarze zwiększają sprzedaż.
Od czego są przyjaciele!
Co jeszcze o mnie mówi?
- Ostatnio na imprezie... - Philippe!
Ostatnio na przyjęciu... co, Philippe?
Dokończ zdanie!
Ostatnio na imprezie w domu Marie-Louise Bousquet...
powiedziała, że widać, iż nie znasz kobiet.
Co?
Tylko tak można wyjaśnić,
dlaczego odsłaniasz linię szyi.
Mówi tak na przyjęciach?
Mówiłem, żebyś jej nie ufał.
Gdy tak o tym myślę,
nie wiem, czy powiedziała to Coco Chanel,
czy Marie Louise Bousquet mówiła nam, co powiedziała Coco...
Pasażerów lecących do Nicei
lotem o godzinie 15:37
zapraszamy do bramki numer 3.
Spokojnie, Cristóbalu.
Nie rozpozna cię.
Mało kto cię widział.
Ile opublikowano twoich zdjęć?
Jak może być tak okrutna
i opowiadać wszystkim, że wolę mężczyzn?
Nie rozpowiadała wszystkim.
Powiedziała to na przyjęciu.
To kwestia czasu.
Rany...
A jeśli wspomni o tym w wywiadzie?
Nadinterpretujesz to, co powiedział ci Philippe.
Chanel pewnie chodziło o to, że jako mężczyzna
nie potrafisz w pełni zrozumieć kobiet.
Zszywaliśmy ją wiele razy, ale nie udało nam się uzyskać idealnego wykończenia.
Ramón, nie masz pojęcia o szyciu.
Nie da się tego zrobić lepiej.
Świetna robota, Carmencito.
Dziękuję.
Fernando Martínez.
Tak, Fernando.
Słyszałeś o Women's Wear Daily?
A co się stało?
Chodzi o szkice sukni Fabioli.
Ktoś je ujawnił. Są na okładce.
Podobno opublikują je też w „¡HOLA!”.
To chyba jakiś żart.
To mi się w głowie nie mieści. Nie rozumiem.
Wszyscy o tym mówią.
Co za hańba!
Nie rozumiem!
To nie mogło wyjść poza ten pokój.
Zamknij się, Ramón!
Nie tłumacz się! Ty za to odpowiadałeś!
Zawsze trzymaliśmy wszystko w sekrecie.
Jak to mogło wypłynąć?
Co się dzieje?
Jak to mogło się stać?
Wszyscy o tym mówią.
Są identyczne.
Angielska prasa porównała to do skoku na Bank Anglii.
Cristóbal, wyprowadzam się.
Co to za nonsens, Ramónie?
Źle mnie traktujesz. Do nikogo tak się nie odzywasz jak do mnie.
Co ty opowiadasz? Na wszystkich krzyczę.
Tak, ale szczególnie na mnie.
Bo jesteśmy blisko!
Krzyczę na ciebie tak, jak na siebie!
Jesteś moim ulubieńcem!
Zatem dziwnie to okazujesz.
Czasem nie wiem, co tu robię.
Co robisz?
Mam się wytłumaczyć?
Zrobiłem z ciebie moją prawą rękę.
Zaprosiłem cię do mojego domu,
nie licząc się z tym, co ludzie powiedzą.
Dziękuję.
Mówisz, jakby to była działalność charytatywna.
Chanel rozpowiada, że to oczywiste, iż nie lubię kobiet.
Nie mówiła tego w ten sposób.
Wiedziałeś i nic nie powiedziałeś?
Nie słuchaj tej wariatki.
Ramón, powiedz prawdę.
Ile takich historii krąży na mój temat?
Nic o tym nie wiem.
Tak mi wstyd.
Słyszeli to moi bratankowie i siostrzeńcy?
Nie sądzę.
Nie znoszę, gdy ludzie o mnie mówią.
Byłbyś szczęśliwszy, akceptując, że to nieuniknione.
To naprawdę dzieło tego dziecka?
Tak, jego matka reperuje mi suknie, a on pomaga.
Wyobraź sobie. Ma talent.
Podoba ci się, Cristóbalu?
Co się stało? Tylko o to prosiliśmy!
Dyskrecja, dyskrecja, dyskrecja!
- To musiał być sekret! - Przepraszam
Nie wiem, jak to się mogło stać. Nigdy coś takiego mnie nie spotkało.
Przepraszam za moje zachowanie.
Przepraszam.
Stresuję się tym wszystkim.
- Chcesz usiąść? - Tak.
Tak.
Jestem śledzona. Chodzą za mną wszędzie.
Wychodzę z domu i idą za mną.
Otwieram gazetę i oto jestem.
Włączam telewizor i...
Gdy idę do kina też.
Zawsze lubiłam być niewidzialna.
Za kilka dni pokażę się całemu światu.
Cała Hiszpania będzie oglądać mój ślub w telewizji.
Boże...
chciałabym być taka jak ty.
Jak Greta Garbo?
Mieć moc znikania.
Ale...
Nie mogę...
Taką płacę cenę za zakochanie się w królu.
Poza tym...
to mogła być moja siostra.
Albo nawet moja matka.
Obie wiedzą, jak wygląda ta suknia.
Mogły o niej wspomnieć... u fryzjera.
Stało się.
A zresztą, szkice są nieważne.
Nie mają nic wspólnego z ostateczną wersją.
Mówiono mi...
że zwykle ukrywa się jakieś drobiazgi w szwach,
a jeśli ukryje się karteczkę z życzeniem,
to ono się spełni.
Chciałabym, żebyś ją ukrył, tylko nie czytaj.
Oczywiście.
Bardzo dziękuję.
Dziękuję.
Ostrożnie. Nikt nie może jej widzieć.
To notatki.
Nie dotykaj sukni, dopóki nie przyjdę.
Chodźmy.
- Carmencita! - Tak?
Królewska tiara.
Mam ją nieść?
- Tylko ostrożnie. - Tak.
- Oczywiście. - Dziękuję.
To wszystko.
Zadzwoń, gdy dotrzesz do hotelu w Brukseli.
Potem porozmawiamy.
Leć.
Bezpiecznej podróży!
LOTNISKO ZAVENTEM AIRPORT BRUKSELA, GRUDZIEŃ 1960 ROKU
To było niesamowite. Nie do wiary.
Sześć motocykli eskortowało nas do pałacu w Laeken.
Nieosiągalne dla prêt-à-porter...
Eskorta sześciu motocykli.
Nie jestem nostalgiczny.
To po prostu co innego.
Co było na karteczce Fabioli?
Nie wiem, nie czytałem jej.
Cała świta przybywa na Boulevard de l'Empereur
i przy nieustającej wrzawie zmierza
do katedry św. Michała i św. Guduli.
W transepcie udekorowanym goździkami z Hiszpanii
odbędzie się ceremonia religijna.
To idealne miejsce na powitanie pary,
na której ślub czeka cały kraj.
Te rękawy.
Wyglądają idealnie.
Nie widać, że jedno ramię jest wyżej od drugiego
ani że ma zgarbione plecy.
Cudownie, wujku.
Ojcu bardzo by się podobało.
Ludzie zobaczyli swoją królową i chcą ją znów zobaczyć.
Nareszcie para królewska pojawia się na balkonie.
Dwoje młodych złączyło losy w tym pamiętnym dniu,
dwoje młodych, czyli król i królowa.
Przepraszam.
Dzień dobry, madam.
Wie pani, że może zanieść płaszcz do Maison Balenciaga,
żeby go wyprasowano?
- Słucham? - Widziałem, że tartan nie układa się...
Chwileczkę, za kogo pan się ma,
żeby insynuować, że mam zniszczony płaszcz?
To mój płaszcz.
Jestem Cristóbal Balenciaga.
Miło pana poznać, ale jest pan w błędzie.
To mój płaszcz, zapłaciłam za niego,
i mogę go nosić, tak jak chcę.
Miłego dnia.
Napisy: Marcin Łakomy