„Sława przemija. Prestiż pozostaje.” Cristóbal Balenciaga
POPRZEDNIO
Mój partner Nicolás odszedł,
więc nikt nie poprawiał moich projektów.
Zdecydowałem, co i jak.
I znalazłem idealną tkaninę do moich projektów.
To była słodka chwila.
Powiedz, nie myślisz chyba
o prêt-à-porter, co?
Jestem za stary na takie zmiany.
Musisz wszystko kontrolować.
Ubieram cię
na dzień koronacji na belgijską królową.
Ktoś wykradł szkice sukni. Są na okładce.
Nie szukaj wymówek! To twoja wina!
Potraktowałeś mnie tak, jak nigdy nikogo nie traktujesz.
Chanel rozpowiada, że to oczywiste, że nie lubię ludzi.
Nie znoszę, gdy ludzie o mnie mówią.
Nigdy nie uważałem się za artystę.
Szedłem po ścieżce niemal instynktownie.
Dopasuj rękaw.
Chciałem przestać formować tkaninę.
Jak najmniej zaginać i nie stosować zbędnych szwów.
Jeden kawałek materiału.
Gazar, zagar...
pozwoliły mi uzyskać nietypowe kształty,
bez dodawania sukience masy.
Przede wszystkim pozwoliły mi bawić się przestrzenią.
Przestrzeń między ciałem a tkaniną była elementem sukni.
Ciało kobiety, kawałek materiału i przestrzeń.
I kilka szwów, żeby trzymać je razem.
Panie Balenciaga,
dlaczego zamknął pan dom mody?
DOM BALENCIAGI PARYŻ, ROK 1967
To jedwab?
- Na pewno? - Tak.
Tak ją sprzedajemy.
Nie podoba mi się.
- To nie jest czysty jedwab. - Ależ jest.
Jesteś pewien, że jeśli ją podpalę,
- nie poleci czarny dym? - Nie!
Nie! Może dodano odrobinę poliestru,
- do plis... - Przykro mi, ale nie.
Jako pierwszy wspieram innowacje materiału,
ale poliester...
poliester nie oddycha. Klienci będą śmierdzieć potem.
Myślisz, że balenciaga może być z takich materiałów?
Inni spróbowali i byli zachwyceni.
Co się dzieje, Rolandzie?
Nie czuję się szanowany.
Do ostatniej kolekcji późno dostarczyłeś materiały,
a mój zespół musiał pracować dzień i noc, żeby zdążyć.
Tak nie może być!
Robimy, co możemy.
Mamy sporo zamówień.
To przez producentów prêt-à-porter.
Robią spore zapasy i dostawcy nie nadążają.
Tak, ale my też nie nadążamy.
Ile było więcej pracy po godzinach w ostatnim roku?
Na następnej stronie, numer siedem...
znajdują się nadgodziny z tego roku.
A ta druga kolumna?
To wydatki na ubezpieczenie.
Wystrzeliły.
Sytuacja jest poważna.
Castillo tego nie wytrzymał i zamknął sklep.
Słyszałem, że André Courrèges
w tym roku pokaże kolekcję prêt-à-porter.
Wiedzieliście, że Yves Saint-Laurent otworzył pierwszy sklep,
w którym sprzedaje luksusowe kolekcje prêt-à-porter?
I dobrze mu idzie, prawda?
Dobrze...
Widzę, że zgłębiliście ten temat, co?
Nie możemy opierać się temu, co dyktuje ulica.
Ulica, ulica. Od kiedy nas to obchodzi?
To nie nasza działka.
ZA WYSIŁEK WSZYSTKICH PARYŻAN
- Javier, co się dzieje? - Wandalizm.
To komunistyczne dzieci, które nie przepracowały w życiu ani dnia.
ZNIEŚĆ SPOŁECZEŃSTWO KLASOWE
Bądźmy realistami, domagajmy się niemożliwego!
- Dziękuję. - Proszę.
O czym myślisz?
Patrzę na tę txalupę.
- Widzisz ją? - Tak.
Odkąd tu usiedliśmy, znajduje się w tym samym miejscu.
Nie może niczego złowić.
To się nazywa cierpliwość.
Przypomina mi mojego ojca.
Może to czas, by zamknąć szwalnię.
Nie wiem.
Myślałeś o tym?
Zastanawiam się.
Długo o tym myślałem.
Zanim zamkniemy, może są inne opcje.
Żadna mi się nie podoba.
Jestem pewien, że beze mnie Maison Balenciaga sobie nie poradzi.
Jaki by to miało sens?
Nie wiem. Yves Saint Laurent przejął schedę po Diorze.
Zawsze uważałem, że to obrzydliwe.
Jak inni mogą podpisywać się moim nazwiskiem?
A co się stanie z...
wszystkimi ludźmi, którzy pracują w twoich zakładach?
Z twoimi krewnymi?
Właśnie to spędza mi sen z powiek.
Ale jesteś na szczycie!
Twoja ostatnia kolekcja była cudowna, Cristóbalu.
Dziękuję.
Ale dałem już wszystko, co mogłem.
Nadal masz wiele do zaoferowania.
Nie możesz teraz odejść. Jesteś największą gwiazdą.
Nie spiesz się. Przemyśl to.
Już to zrobiłem i podjąłem decyzję.
Kiedy to się stało?
Gdy zjadłeś swoją rybę?
Nadal o tym myślałeś?
Ramón, to, że zawsze jesteśmy razem, nie znaczy,
że wiesz, co się dzieje w mojej głowie.
Hubert, potrzebuję twojej pomocy.
Co tylko chcesz.
Zatrudnij niektórych moich pracowników u siebie.
Tych starszych.
Będzie im trudniej znaleźć pracę.
Przysłużą ci się, bo mają doświadczenie.
Mógłbym przejąć twój interes.
Znam cię lepiej niż ktokolwiek tutaj.
Wiem, co lubisz, co by się sprawdziło, a co nie.
A ty na emeryturze mógłbyś mi mówić, czy ci się podoba, czy nie.
Ramón, powiedz mi,
czy widzisz siebie jako projektanta mody wysokiej.
Szczerze...
myślisz, że możesz to zrobić?
Może nie mam najlepszej techniki...
ale z dobrym zespołem...
chciałbym przynajmniej mieć szansę się wykazać.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Szukałam pana.
Dlaczego nikt nie pracuje?
Czekają na tkaninę.
Co za katastrofa!
Wiedziałem. Ten Roland...
Zadzwoń do niego natychmiast i powiedz, że to jego ostatnia dostawa.
Może zapomnieć o Maison Balenciaga.
Co się stało, panno Renée?
List. Właśnie przyszedł.
Dzięki za przyjście, panie Balenciaga.
Wiceprezes Paul Beachant. A to Jerome, mój asystent.
- Miło mi. - Mnie również.
Panie Balenciaga,
chcielibyśmy, by pana nazwisko kojarzone było z Air France,
jak działo się wcześniej z wielkimi projektantami jak Georgette Renal,
Rodier, a ostatnio Dior.
Chcielibyśmy, by zaprojektował pan kostiumy dla naszych stewardess.
Jak wiadomo, mamy kontakty w wielu krajach,
więc wiemy najlepiej,
że mistrzowie mody wysokiej
szanują świat.
Doceniam tę ofertę, ale rozmawia pan z niewłaściwym projektantem.
Lepiej by się sprawdził projektant francuski,
jak Chanel czy Saint Laurent.
Pan pozwoli...
zapewniam... że uszanujemy pana wizję
i zaoferujemy wszystko, czego będzie panu trzeba.
A to wszystko bez wychodzenia z domu.
Musi pan tylko stworzyć projekty,
wysłać je i spokojnie nadzorować całą resztę.
Tak, ale...
Nie wiem, jak to zrobić.
Proszę tylko, by pan spróbował.
Szczerze wątpię, czy pan pożałuje.
Chcę kontrolować cały proces.
Zawsze tak pracowałem.
Rozumiem.
Mogę coś wyznać?
Obaj pochodzimy ze starszego pokolenia,
ja również lubię kontrolować cały proces...
Ale jakiś czas temu ktoś otworzył mi oczy.
Zrozumiałem, że nawet jeśli uważam, że wszystko mam poukładane,
istnieją pewne idee, na które nigdy nie wpadłem.
A idee z zewnątrz mogą być ciekawsze
niż to, co jest tu.
Miałem objawienie.
Nauczyłem się ufać mojemu zespołowi i...
nauczyłem się odpuszczać kontrolę.
Proszę pana...
Proponuję panu współpracę między wielkimi firmami,
które łączy ich doskonałość...
Air France...
i Balenciaga.
Proszę pana tylko o jedno...
niech pan czuje się z nami wolny.
Niech Lucía zajmie się tym modelem. Dla Danielle.
Dobrze.
Ramón, myślisz, że powinienem przyjąć ofertę Air France?
Myślę, że tak.
Air France ma spory prestiż.
To jedna z najważniejszych firm.
Postrzegam ją jako Maison Balenciaga linii lotniczych.
To, co mówisz, Ramón.
Myślę tak samo.
Praca z nimi może być dla Balenciagi wspaniałym
pierwszym kontaktem z prêt-à-porter.
Jednorazowym zleceniem dla cenionej marki.
Może to mniej traumatyczna...
forma zdystansowania się od domu mody.
To odpowiedź na wszystkie twoje wątpliwości.
Nie dowiesz się, dopóki nie spróbujesz.
Poza tym, jeśli to się sprawdzi,
mógłbyś przejąć...
sekcję prêt-à-porter, Ramónie.
Widzę cię w tej roli.
To zaszczyt,
że nasze stewardessy będą nosić pana projekty.
Jerome, mój asystent, będzie panu pomagał w razie potrzeby.
Proszę za mną.
Tu tkanina jest cięta zgodnie ze wzorem.
Umieszczamy wzór nad jednym ze stosów tkaniny i uruchamiamy nóż.
Jak widać, to bardzo proste.
i za kilka minut mamy wycięte setki rękawów.
Tu jest produkcja sukienek.
Trzy sukienki na minutę, 180 identycznych sukienek co godzinę.
Jeśli umieszczę je obok siebie, nie zauważy pan żadnej różnicy.
Jedna wycina rękawy,
inna zajmuje się dekoltem i mankietami...
To szef produkcji, pan Gauthier.
- Pan Balenciaga. - Miło mi, panie Balenciaga.
Myślę, że on będzie umiał lepiej to wyjaśnić.
To bardzo proste. Dzielimy produkcję na rozmiary.
Mamy rozmiar 38, 40, 42...
Każdy rozmiar ma swój zakres.
Na przykład 38 to 86 do 89 cm w klatce piersiowej, 68...
Nie macie większych próbek?
Obawiam się, że nie. Są w magazynie w Hamburgu.
Rozumiem.
A jak mam wybrać tkaninę, skoro jest tysiące kilometrów stąd?
To kataloński tergal.
Można go prasować i prać tysiąc razy,
i nie straci fasonu ani koloru.
No nie wiem...
Staje się coraz bardziej popularny...
szyje się z niego mundurki szkolne, obrusy, garnitury szyte na miarę...
Dobrze.
Wybieram...
ten i ten.
Trzy belki każdego.
Może więcej?
Mamy 1700 stewardess...
To na wzór.
W zależności od efektu złożymy kolejne zamówienie.
Macie adres domu mody?
Ja się tym zajmę.
Świetnie, Jerome.
Ten i ten,
i buty z tego modelu.
Wydział strojów Air France chce mieć projekty jak najszybciej.
Już? Nie mają cierpliwości.
Dobrze płacą, więc mają wymagania.
To niech pogadają ze swoim szefem i zostawią mnie w spokoju.
Jest jeszcze sporo do zrobienia.
Dziękuję.
Róbmy swoje.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Danielle,
przyjdź zaraz do mojego biura.
Tak.
Ostatni jest okropny.
Zabierz go, proszę.
Proszę pana...
Przepraszam, pytają o kostiumy.
Mają terminy i muszą zacząć produkcję.
Dobrze. Zrobimy tak.
To gotowy projekt.
Dokończymy przyszywanie guzików
i wyślesz to, żeby ich uspokoić, ale...
to osobiste polecenie,
dopóki nie będziemy mieć rozmiarówki stewardess, nic nie przygotujemy.
Rozmiarówka stewardess? Kiedy mamy to zrobić?
Naciskaj na to. My zajmiemy się resztą.
Dziękuję.
Tak?
Jerome mówi, że nie ma rozmiarówki.
Aby zdobyć te informacje, skontaktuje się z panem Grunbergiem,
żebyśmy mogli to przedyskutować.
A co to ma wspólnego z Grunbergiem?
To dyrektor firmy produkcyjnej.
Tak, ale my chcemy...
Tak? Przełącz go.
- Halo? - Dzień dobry,
jestem pan Grunberg. Jak się pan ma, panie Balenciaga?
Podobno dzwonił pan w sprawie rozmiarówki stewardess.
Ja? Nie,
dzwoniłem, żeby zapytać, czy pan przyjedzie.
Ale powiedziano mi...
Dobrze, zbaczamy z tematu.
Myślę, że mogę pojawić się w pana fabryce...
pod koniec przyszłego tygodnia.
Gdy tylko będę mieć rozmiarówkę stewardess.
Doskonale.
Ale nie zobaczy pan swoich projektów w produkcji, panie Balenciaga.
Co pan mówi?
W przyszłym tygodniu pewnie skończymy produkcję.
Co?
Produkcja idzie zgodnie z projektem, który pan podesłał.
Natychmiast ją zatrzymajcie!
Proszę się uspokoić.
Boże, to były wskazówki!
Gdzie jest sukienka, którą wysłaliśmy?
Panie Balenciaga, nie możemy skorzystać z projektu,
jeśli jest dostosowany do prawdziwej sylwetki.
To tak, jakbyśmy założyli, że wszystkie stewardessy
mają takie same kształty, co pańska modelka,
ale w innym rozmiarze.
Trzeba to sprawdzić na prawdziwym ciele!
- Inaczej to nie ma sensu! - Panie Balenciaga.
Jeśli można, próbuje pan narzucić własne zasady prêt-à-porter,
a to nie zadziała. Tworzymy model wyjściowy.
Modele są dopasowane do każdego rozmiaru,
a wszyscy ludzie mieszczą się w jednym z tych rozmiarów.
To nie ma sensu.
A jak pan to sobie wyobrażał?
Zapraszam na produkcję. Sam pan się przekona.
Laurent, możesz to wyjaśnić panu Balenciadze jeszcze raz?
Tak, z przyjemnością.
Pamięta pan, jak mówiłem, że robimy rozmiar 38, 40 i 42?
Zobaczmy, 38, 40 i 42...
Szyjemy sukienki czy gramy w bingo?
Zatrzymajcie to!
Uspokój się.
Przestańcie, proszę!
Przestańcie!
Zatrzymajcie te cholerne maszyny!
Możecie przestać?
Możecie przestać? Proszę!
Stójcie!
Dość!
Nie wiem, jak mogłem pozwolić, by mnie w to wciągnęli.
Czułem, że nabrałem sam siebie.
Nie tak się umawialiśmy, panie Galichon.
Pana słowo nic nie znaczy.
Rozmawiałem z panem Grunbergiem
i nie wiem, co jeszcze dodać, panie Balenciaga.
Tak wygląda masowa produkcja.
Czyli przeszliśmy od „niech pan czuje się wolny” do „jest jak jest”.
Nie chcę tak tego kończyć.
Zapewniam, że nasz wiceprezes zrobi wszystko, by to naprawić.
Mówiliście głupie rzeczy, by mnie przekonać.
Na pewno będą piękne. Zobaczy pan.
Dobrze.
Zatem jeśli nie chcecie, żebym zrezygnował,
musicie mi pozwolić zrobić to po swojemu.
Miłego dnia.
LOTNISKO ORLY PARYŻ, ROK 1968
Zapraszam.
Tędy.
Proszę tu stanąć.
- Florette. - Tak?
Gotowe.
Może pani zdjąć kostium. Zawołamy, gdy będzie gotowy, dobrze?
Co byś zrobił, gdybyś projektował prêt-à-porter?
Jesteś królem.
Król!
Proszę.
Trochę wam zajęło, co?
Mieliście sporo do powiedzenia?
Cóż...
szefowie Air France mówią, że są zadowoleni.
Uważają, że projekt jest piękny.
To co tym razem?
Są problemy z rękawami.
Niektóre stewardessy narzekały.
Niektóre stewardessy?
Zdaje się, że żakiety są krótkie
i podnoszą się, gdy stewardessy unoszą ręce.
Rękawy są niewygodne,
gdy otwierają i zamykają schowki nad głową w samolocie,
ponieważ są... krótkie.
Narzekały też,
że przez kieszenie z przodu czują się jak kangury.
Co? Jak kangury?
Niektóre już poszły z tym do prasy.
Do prasy?
Do Paris Match.
Widać, że każdy może mówić o mojej pracy.
Dlaczego przyjęliśmy to zlecenie? Mój Boże.
Klientki zawsze dzieliły się swoją opinią.
Jeśli teksańska multimilionerka
wyraża wątpliwości na przymiarce,
to jedno.
Ale gdy stewardessy Air France
robią to samo,
a ich opinie pojawiają się w mediach...
to co innego.
- To zasadnicza różnica. - To prêt-a-porter.
Jeśli każdy może się ubrać,
każdy może mieć własną opinię.
Spójrz na to...
Ich żakiety nie unoszą się tak wysoko.
Były dobre.
Wiesz, co najbardziej mnie dręczy?
Że zepsułem te rękawy, Ramón.
To temat...
który były największą obsesją mojego życia.
Przywykłeś do szycia
dla kobiet, które nie podnoszą rąk.
Żaden wstyd.
Halo?
Gdzie się wszyscy podziali?
Co oni tu robią?
I czego teraz chcą?
Niespodzianka!
Proszę, proszę...
Wystarczy.
Nieźle się urządziliście.
Gdyby twój ojciec cię zobaczył, miałby sporo do powiedzenia.
Musieliśmy uczcić to zlecenie Air France.
Oczywiście... I nie tylko to.
Pewnie nie pamiętasz, ale we wrześniu mija 50 lat
od debiutu twojej pierwszej kolekcji w San Sebastián.
- Naprawdę? - Nic nie pamiętasz!
Wrzesień 1918 roku. Tata zawsze o tym mówił.
- Zawsze. - Zawsze.
Miałem 23 lata!
Co za młokos!
Nie miałem o niczym pojęcia!
Coś tam wiedziałeś.
Oczywiście.
Wujku, zacząłeś już przygotowywać kolejny pokaz?
Nie możemy się doczekać.
Ostatnie pokazy były piękne.
- Tak. - Nie będę żył wiecznie.
Wujku, nie mów tak.
Jesteś jak młody bóg!
Tak, wyglądasz zjawiskowo.
- No proszę. - Oczywiście, wujku.
Widziałeś ich?
Wyglądali jak sepy, otwierali usta
i chcieli tylko więcej i więcej.
Niech wujek Cristóbal haruje do śmierci!
A czego się spodziewałeś?
Że ktoś mnie zrozumie.
Nikt nie bierze pod uwagę, że mogę z tym skończyć i odpoczywać. Nikt.
Gdy umrę, pewnie mnie odkopią,
ubiorą i zaniosą do zakładu.
Wyobrażasz sobie swojego bratanka Juana Cruza w roli brzuchomówcy?
Podkładającego głos
w trakcie odwiedzin Fabioli?
„Cześć, jestem nieśmiertelny Cristóbal, jak się macie?”
„Będę tu dla was na zawsze”.
Przestań, proszę.
Balenciaga beze mnie nie ma sensu.
Nie mógłbym tak żyć.
Próbowałem...
ale wystarczy.
Rozumiesz...
Prawda?
Od korespondentów z Belgii...
PARYŻ, MAJ 1968
...dostaliśmy to...
Cristóbalu, chodź. Musisz to zobaczyć.
...doprowadził do zamieszek paryskich studentów,
strajków i okupacji fabryk.
Od zmierzchu do świtu protestujący
i grupy buntowników wywołały w stolicy
akty przemocy na niespotykaną skalę...
Są blisko domu mody.
Starcia między protestującymi...
- To ulica Montaigne, prawda? - Tak.
...z setkami rannych
i stratami liczonymi w setkach milionów franków.
To był...
powiedzmy, że zrozumiałem, że to ostateczny sygnał,
by zamknąć dom mody.
Nie było dla mnie miejsca w tym nowym świecie,
który wyłonił się znikąd.
Tak się to potoczyło.
Dlaczego Maison Balenciaga nie mógł funkcjonować dalej
bez Cristóbala Balenciagi?
Dlaczego inni nie mogli go prowadzić?
To nie była tylko firma.
To była część mnie.
Przedłużenie mojego ciała.
Jak ciało może żyć bez mózgu?
Jeśli można, to ciało, jak je pan nazywa,
budował nie tylko pan.
Pracownicy domu mody też byli jego częścią.
- Nie... - Nie sądzi pan,
że pańska praca powstała również
dzięki ludziom z pana otoczenia?
Nie uważa pan, że też włożyli swój wkład w pana pracę?
Zgodnie z umową
okres wypowiedzenia to trzy miesiące
od chwili powiadomienia o zwolnieniu,
które nastąpi pierwszego czerwca.
Niebawem otrzymacie listem wypowiedzenie ze wszystkimi informacjami.
Ale dlaczego? Nie ma wyjaśnienia?
Staramy się przenieść tyle osób, ile tylko możliwe.
Pozostałym dom mody wypłaci odszkodowania.
Gdzie jest pan Balenciaga?
Pozwę go!
Gdzie jest pan Balenciaga?
Cisza!
Proszę o ciszę.
Cisza!
Kontynuuj.
Jak wiecie,
nad zaległymi zamówieniami,
aż do zamknięcia szwalni.
Jak wiecie,
macie 50 godzin urlopu na miesiąc.
Ewentualne urlopy
prosimy uzgadniać z waszymi współpracownikami.
- Inaczej... - Dlaczego zamyka pan zakład?
- Cicho. - W tym przypadku...
Proszę stanąć i odpowiedzieć!
Dziękuję, panno Renée.
Niektórzy zaakceptują to zamknięcie.
Inni już myślą, by pana pozwać.
Wiem, wiem.
Mają prawo.
Jeśli można... Myślę, że powinien się pan wypowiedzieć.
Wielu pracowników pana podziwia.
Pracowali z panem całe życie.
DROGI PANIE MOREAU, JAK PAN WIE, DOM MODY BALENCIAGA...
DROGI PANIE RICHARD, JAK PAN WIE...
DROGI PANIE DURAND, JAK PAN WIE, DOM MODY BALENCIAGA...
DROGA PANNO ROBERT...
Przeniosłem wiele osób, wypłaciłem odszkodowania.
Ale też dwie szwaczki
spędziły miesiące przed moim domem,
wzywając, żebym wyszedł i udzielił wyjaśnień.
To nie wszystko, prawda?
Co pani ma na myśli?
Wiem, że 103 pracowników
z hiszpańskich szwalni pana pozwało.
Przy każdej apelacji
sąd stawał po mojej stronie.
Ale teraz odwołali się do Sądu Najwyższego.
Skąd pani to wie?
To moja praca.
To sprawa dla moich prawników,
nie będę się wypowiadał.
Mogę tylko powiedzieć, że mam czyste sumienie.
Całe życie byłem konsekwentny.
Pracowałem od 12 do 73 roku życia.
Praca była moim życiem.
Nie umiałem robić nic innego.
A życie couturier to nie bajka. Czasami...
to pieskie życie.
Pieskie życie.
Myślę, że mam prawo...
odejść.
I odpoczywać w spokoju.
Nie sądzi pani?
Jeśli nie ma pan nic więcej do powiedzenia,
myślę, że na tym zakończymy.
Dziękuję, panie Balenciaga.
Był pan bardzo szczodry.
Doskonała godzina...
żeby szykować kolację.
BALENCIAGA TAŚMA #6
Cóż, Maritxu...
Cristóbalu, czy gość zostanie na lunch?
Nie, jutro wyjeżdża. Wystarczy śniadanie. Dziękuję.
- Wyłączysz światło? - Tak, nie martw się.
Dobrze.
- Dobranoc. - Dobranoc, Maritxu.
Jestem tylko rzemieślnikiem pracującym dla klientów.
Dlaczego tak trudno panu przyznać, że jest pan artystą?
Artysta...
W moim mieście powiedzieliby pani, że to przejaw niegodziwości.
To było niesamowite. Nie mogłem w to uwierzyć.
Sześć motocykli eskortowało nas do pałacu w Laeken.
To nie klimaty
na miarę prêt-à-porter...
Eskorta sześciu motocykli.
Nie jestem nostalgiczny.
Co się stało?
Słyszałem mój głos.
Kiedy?
Prudence słucha swoich nagrań.
To straszne... Nie mogłem siebie rozpoznać.
Mój głos jest taki straszny?
Dla mnie brzmisz normalnie.
Brzmimy jak dwie kmiotki z Bilbao gadające o kieckach
w eskorcie sześciu motocykli. To...
Spokojnie, Cristóbalu.
Sam nie wiem.
Chyba powiedziałem za dużo.
Przestań. Wyłącz światło.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Dzień dobry.
Tak, dziękuję.
Myślałem ostatniej nocy o tym,
co pani nagrała.
Jeśli chce pan powiedzieć coś jeszcze, mamy czas.
Nie chcę, by pani opublikowała to, co powiedziałem o podróbkach.
To może zostać źle zinterpretowane.
Dobrze.
Proszę też nie pisać nic o Chanel.
Proszę tylko napisać, że jest jedną z projektantek,
które najbardziej podziwiam.
Jeśli chodzi o zamknięcie domu mody,
proszę nie wdawać się w szczegóły.
Chyba powiedziałem za dużo.
Panie Balenciaga...
mój wywiad będzie na jedną stronę,
a spędziłam tu trzy dni!
Moi przełożeni pomyślą, że byłam na wakacjach.
Proszę tak nie mówić, Prudence. Omówiliśmy tyle spraw.
Proszę też nie wspominać, co powiedziałem
- o sukni Fabioli. - Nie! Nie może pan mi tego zrobić!
Musiałam przekonywać mojego wydawcę!
Igra pan z moją reputacją!
Chodzi mi o to, że to, co powiedziałem,
może zostać źle zrozumiane.
To niech mi pan da wolną rękę z artykułem,
a potem go pan autoryzuje i poprawi.
Nie. To się nie sprawdzi,
bo dziś mam jedną opinię, a jutro inną.
Nie sądzi pan, że w ten sposób osiągnie pan
odwrotny efekt?
Za kilka lat ludzie rozmawiając o Balenciadze, będą opowiadać historie.
Będą spekulować i tworzyć plotki,
bo tak niewiele napisano.
Przynajmniej nikt nie powie, że zna prawdę.
Nie przeszkadza mi to.
Jak mawiają...
jesteś panem własnego milczenia i niewolnikiem własnych słów.
Ta pana chora potrzeba kontroli.
Zawsze to samo.
Taki jest prawdziwy powód zamknięcia pana firmy.
Potrzebuje pan kontroli.
Nic dziwnego, że pracownicy pana pozwali!
Przepraszam, nie powinnam tego mówić.
Ale pani powiedziała.
I częściowo ma pani rację.
Ale wiedziała pani, że gdy pracownicy wygrają,
mogą mnie skłonić do ponownego otwarcia?
W tym wieku! Uważam, że to niesprawiedliwe.
Mógłby pan pozwolić innym prowadzić firmę.
Wyzwolić się ten jeden raz!
I pozwalać podpisywać się moim nazwiskiem?
Jestem Balenciaga!
Tak trudno to zrozumieć?
Wyobraża sobie pani ludzi malujących Picassa bez Picassa?
Wreszcie pan to przyznał.
Co?
Że jest pan artystą.
Widzi pan siebie jako artystę.
Jesteśmy gotowi?
Mówiła, że zaraz zejdzie.
Jak się nie pospieszy, spóźni się na lotnisko.
- Dzięki. - Lunch się przeciągnął.
Cóż...
Przepraszam za to, co powiedziałam.
To ja przepraszam.
Napiszę wywiad i wyślę panu przed publikacją.
Wierzę w pani profesjonalizm.
Miłej podróży.
Do zobaczenia, pani Glynn.
Już prawie jesteśmy na miejscu.
Spójrz na góry wokół Getarii.
Gdy umrę, chcę być tam pochowany,
w rodzinnym mauzoleum. Z rodzicami i rodzeństwem.
Myślałem, że wolałbyś, by pochowano cię w Paryżu.
Z Władziem.
Chyba muszę spisać testament.
Chciałbym zabezpieczyć twoją przyszłość, Ramón.
Ale boję się.
Czego?
Co mogą mówić, gdy umrę.
Co będą o nas mówić.
To byłoby takie złe?
W SIERPNIU 1971 ROKU MAGAZYN „THE TIMES”
OGŁOSIŁ EKSKLUZYWNY NA CAŁY ŚWIAT WYWIAD PRUDENCE GLYNN
BALENCIAGA ZMARŁ ROK PÓŹNIEJ NA ZAWAŁ SERCA
RAMÓN ESPARZA BYŁ PRZY NIM DO OSTATNICH CHWIL
W 1986 ROKU SPADKOBIERCY BALENCIAGI
SPRZEDALI JEGO MARKĘ I MAJĄTEK
OBECNIE BALENCIAGA JEST JEDNĄ Z NAJWIĘKSZYCH
MAREK MODOWYCH NA ŚWIECIE
Napisy: Marcin Łakomy