W poprzednim odcinku
Ubiegłoroczne zabójstwo lidera mutantów
przez byłego agenta NSA Henry ego Gyricha
przyczyniło się do wzrostu sympatii dla mutantów.
X-Meni zawsze będą naszą rodziną, ale niedługo zjawi się dziecko.
Może już czas pomyśleć o życiu poza tą posiadłością?
Jakim cudem takie szumowiny zdobyły technologię Strażników?
A co, myśleliście, cudaki, że my nie możemy ewoluować?
Wiem, kto wskaże nam drogę do Bolivara Traska.
Człowiek, który zabił Charlesa Xaviera.
Gyrich ostrzegał, że się zjawicie.
Ostatnia wola i testament Charlesa Francisa Xaviera.
Wszystko, co zbudował,
należy do mnie, moi X-Meni.
CYKLOP
SZTORM
RUDA
BESTIA
WYZWOLENIE MUTANTÓW: POCZĄTEK
Ratownicy uwolnili wszystkich uwięzionych
w wesołym miasteczku na Coney Island, poza jedną osobą.
W wyniku koszmarnej awarii diabelski młyn grozi zawaleniem.
Wszystko dobrze.
Chodź do mnie, powolutku.
Nie śpiesz się.
Panie i panowie...
Art?
To naprawdę on?
Ratuje ludzi?
Choć jeszcze za wcześnie, by stwierdzić,
jak te wydarzenia wpłyną na kontakty między ludźmi a mutantami,
jedno wydaje się pewne dla obu stron...
Nie czaję, Jean.
Myślisz, że Profesor mi nie ufał?
A może źle na to patrzymy.
Może zrobił to wszystko dla nas.
Z całego świata płyną do nas podobne doniesienia.
Mutanci i ludzie są wspierani i ratowani
przez dawnego terrorystę,
który zaginął po zeszłorocznym zamachu na Charlesa Xaviera
i nieudanej próbie wzniecenia rebelii mutantów.
Wiemy, że międzynarodowa społeczność
bacznie przygląda się tej sytuacji. Słychać głosy,
że niespodziewany wybawca powinien odpowiedzieć za dawne zbrodnie.
To jest nasz dom, bydlaki.
Jedyne, co nam zostało.
Wszystko inne już nam zabraliście.
Myślisz, że normalni ludzie mogą spać,
wiedząc, że się tu czaicie na dole?
Proszę, nie krzywdźcie Leecha.
Jak dalece upadła ludzkość,
skoro odmawiacie tym wyrzutkom nawet waszych odpadów.
Elektryczność i magnetyzm są ściśle powiązane.
Pewnie was zatem zmartwi,
że jestem władcą magnetyzmu.
Plugawy mutancie!
Dostaniesz to, na co...
To on!
- Ty jesteś... - Magneto.
I daję ci słowo, moje dziecko, że już nigdy nie będziesz żyć w strachu.
Co temu Profesorowi odbiło?
„Jedyny pewny, bezpieczny sposób, by pokonać wroga,
to uczynić go sojusznikiem”.
Mark Twain.
Bestia dobrze mówi. Profesor na pewno miał plan.
Widziałem wiele przyszłości, ale Magneto? Na czele X-Menów?
Coś nowego.
Może trzeba to zmienić.
Wielu z nas ma na sumieniu tyle paskudnych historii,
że do końca życia by można wyliczać.
Może powinniśmy tym razem posłuchać Profesora
i dać Erikowi drugą szansę.
Zorganizowałem dla Morloków
transport na wyspę Genoshę, zamieszkiwaną przez mutantów.
Bardzo mnie smuci, że żadne z was, włącznie z samym Xavierem,
nie wykorzystało w ten sposób jego pokaźnych zasobów finansowych.
Ale to zaledwie jedna z licznych kwestii w naszym życiu,
nad którymi można i trzeba popracować, moi X-Meni.
Czyli zakładam,
- że te palanty z kanałów... - Żyją. Choć nie mają się dobrze.
Ale już sam fakt, że nie skazałem tych ludzkich szumowin
na zapomnienie na śmietniku historii, jest dowodem mojego szacunku
dla niedorzecznego snu Charlesa Xaviera o naszej pokojowej...
koegzystencji.
Dobra, nic na gębę.
Niech Jean przeskanuje twój umysł. Zobaczymy, co planujesz.
Scott, nie.
A co? Z Gyrichem jakoś mogłaś.
W mózgu Gyricha szukałam informacji.
Ale ocena czyjejś szczerości to zupełnie inna sprawa.
Nawet jeśli wyczuję, że ma szczere intencje,
to tylko dzisiaj, w tej godzinie, w tej minucie.
Więc będziemy sprawdzać codziennie co minutę!
Miałem naiwną nadzieję,
że ty i pani Summers nas opuszczacie.
Nie ma mowy. Nie licz, że spuszczę cię z oka.
Scott, zajrzyj do testamentu.
Cokolwiek o tym sądzisz, tak zdecydował Profesor.
Proszę.
Nie miałem zamiaru wywoływać zamieszania ani siać niezgody.
Ale musisz zrozumieć. Od lat byłeś naszym największym wrogiem.
W tej sytuacji brak zaufania jest chyba czymś naturalnym.
Droga Sztorm.
Jesteś istotą o mocy tak wielkiej, że można cię nazwać boginią.
Tym bardziej niezmiernie mi przykro,
że muszę się domagać bezwarunkowego zaufania.
Taka jest wola Profesora Xaviera.
Możliwe, że się pomylił.
Po wszystkich naszych sprzeczkach
wreszcie do ciebie dotarło to, co ja zrozumiałem już dawno temu.
Nawet Charles Xavier nie jest nieomylny.
Nie zakładałam tego
od czasu bitwy w Niebieskiej Strefie Księżyca.
Byłam opętana przez złowrogą kosmiczną istotę
dążącą do zagłady wszystkiego, co istnieje.
Ale był przy mnie Scott.
Walczył u mojego boku.
Boisz się, że nie zechce odejść teraz,
kiedy Magneto przejął dowodzenie.
Mogę ci coś powiedzieć?
Muszę ci coś wyznać,
ale nie osądzaj mnie zbyt surowo.
I nie mów Scottowi.
Masz moje słowo, Jean.
Są takie chwile, kiedy myślę o dziecku.
Jego przyszłości, i...
Jeśli będzie mutantem, jak mu powiem, że jest inne?
Że świat będzie mu o tym codziennie przypominać.
Że musi zawsze uważać, zawsze się pilnować, bo inaczej...
Chciałabyś, żeby było człowiekiem.
Czasem myślę, jak by to było nie być mutantką.
Daję się porwać pięknym marzeniom.
Ale potem uświadamiam sobie, że ten dar sprowadził mnie tutaj.
Do tej rodziny.
Do mojej siostry.
Dziękuję, Sztorm.
Od kiedy zajrzałam do umysłu Gyricha,
mam dziwne przeczucie, że nadchodzi coś złego.
Wiem, mówię jak potłuczona.
Nie, Jean.
Mówisz jak przyszła matka.
Ta twoja gadka
była tak cudownie przekonująca, że prawie się popłakałam.
Chcę przez chwilę być sam, Ruda.
Aż mnie ciarki przechodzą,
jak tu siedzisz z tym swoim starym wiadrem.
Kiedy się jeszcze przyjaźniliśmy,
zawsze wyczuwałem Charlesa w moim umyśle.
Nie żadne wtargnięcie. Cichą obecność.
Ja byłem w jego myślach, a on w moich.
Gdy nasze drogi się rozeszły,
wmówiłem sobie, że potrzebuję hełmu,
żeby ochronić się przed jego telepatią.
Bałeś się, że jeśli wyczujesz, jak bardzo cię kocha,
nie dasz rady ciągnąć swojej krucjaty.
A jednak jesteś tutaj,
wbrew wszystkiemu, co przez lata głosiłeś.
Dzięki ofierze Xaviera
świat stał się bardziej tolerancyjny dla mutantów.
Dlatego uszanuję jego ostatnie życzenie,
nawet jeśli jego drużyna nie zechce mi zaufać.
Zresztą może i słusznie.
Moja przeszłość to pasmo pomyłek.
Podobnie jak moja. Pamiętasz?
Ale X-Meni i tak mnie przygarnęli.
Różnica jest taka, że ja się nie domagałam ich zaufania.
Zapracowałam na nie.
Bałem się, że będziesz unikała
pozostawania ze mną sam na sam.
Myślisz, że wciąż by ci ufali, gdyby znali prawdę?
Mówisz o bardzo, bardzo dawnych czasach.
Tego tematu lepiej nie wywlekaj, dobrze ci radzę.
Przygotujcie się, moi X-Meni!
Nie wpadamy w panikę na widok sojuszników!
Mógłbyś powtórzyć?
Przylecieliśmy po Magneto.
Dobrze się zastanów.
Nasze karabiny są odporne na twoje magnetyczne moce.
Ja mam się zastanowić?
Magneto! W imieniu Komisji ONZ do spraw Nadludzkiej Aktywności
niniejszym aresztuję cię za zbrodnie przeciwko ludziom!
Zostaniesz osądzony w siedzibie głównej ONZ!
A jeśli zdołam się całkowicie oczyścić z zarzutów
podczas, jak mimo wszystko zakładam, uczciwego procesu,
czy zyskam wasze zaufanie?
Tak to powinno w teorii wyglądać.
W takim razie...
poddaję się.
Te akta dowodzą winy Magneto
MAGNETO PRZED SĄDEM
i że nie powstrzyma się przed niczym,
by zdobyć władzę nad całą planetą,
jeśli zostanie dzisiaj uniewinniony.
Sprawiedliwość musi zatryumfować.
Coś nowego?
Cooper wymienia zbrodnie Magneto,
a lista jest długa jak stąd do Asteroidy M.
Tłum jest wkurzony, że w ogóle go sądzą.
I w sumie trudno ich winić.
Nie widziałeś Scotta?
Pilnuje z całą resztą,
żeby Magneto nie odstawił żadnej sztuczki.
Nie powiedział mi.
To się ostatnio często zdarza.
- Precz z mutkami! - Mutanci do paki!
Chodźcie tutaj, tchórze!
Ten dzień przejdzie do historii
jako początek nowej, dumnej epoki.
Dzień, w którym ludzkość wymierzyła karę Magneto.
Tłum nienawidzi urzędasów tak samo jak jego.
Zróbcie porządne zamieszanie, niech mają zajęcie.
Mam jeden strzał.
Oskarżony może zabrać głos.
Gdy byłem mały, nasze miasta i wioski zostały zrównane z ziemią
tylko dlatego, że nazywaliśmy Boga innym imieniem.
Potem moi rodacy prześladowali mnie z tymi,
którzy niegdyś prześladowali ich.
Byłem odmieńcem, urodzonym jako mutant.
Wynaturzeniem dla ich bogów.
W smutnej pieśni historii wciąż powtarza się refren.
Jeśli wierzysz inaczej,
kochasz inaczej,
masz odmienną płeć albo kolor skóry, nie ominie cię kara.
Śpiewamy sobie tę pieśń nawzajem.
Prześladowani zostają prześladowcami.
Xavier o tym wiedział
i marzył, że się zmienimy, że będziemy żyć w harmonii,
budując przyszłość, gdzie człowiek i mutant
porzucą uprzedzenia i wreszcie...
Wołacie, że nastał czas sprawiedliwości?
Istotnie.
Lecz również czas pojednania.
Twoje słowa, choć pojednawcze, nie uzdrowią twoich ofiar.
A pańskie chwytliwe, acz puste slogany nie przywrócą życia żadnemu mutantowi.
Tworzycie roboty, które mają nas ścigać.
Obroże, by spętać naszą moc.
Ludzkość musi się jakoś przed wami bronić.
Bronić?
To jest zwykła eksterminacja!
Zawsze przyświecał mi tylko jeden cel. Pomścić zbrodnie przeciwko moim braciom!
Tak jak wy dzisiaj chcecie pomścić zbrodnie przeciw waszym.
Chcielibyśmy w to wierzyć, ale czy naprawdę próbujesz nas przekonać,
że w obliczu tego, co sam określasz mianem eksterminacji,
będziesz podążać ścieżką Charlesa Xaviera?
„Nie bądźcie jak Magneto”. Sprytnie ich podszedł,
nie uważasz?
Sforsowali barierki!
Nie zatrzymamy ich!
Wypuścić dym!
Demonstranci wdzierają się do budynku.
Pewnie chcą dorwać Magneto.
I sędziów.
A my co im niby zrobiliśmy?
Rozmawiacie z potworem.
Teraz wy też jesteście dla nich zdrajcami.
Chcieliście grać według zasad, a i tak po was przyjdą.
Sztorm! Pilnuj Magneto i sędziów!
My pomożemy strażnikom w holu.
Unikamy niepotrzebnej eskalacji.
- Protestujący domagają się... - Jean, zbieraj się, trzeba jechać.
Tym ludziom zupełnie odwaliło.
Logan...
On...
jest w drodze.
Kto? Apocalypse?
Mój syn!
O w mordę.
Ostrożnie, Logan!
Z drogi!
Wszyscy z drogi!
Trzymaj się, Jean.
Już niedaleko.
Wytrzymaj jeszcze chwilę.
Kiedyś wyjdziesz, odmieńcu!
Dość mutantów!
Ruda, zabezpiecz teren na zewnątrz.
Tam są ci zdrajcy!
Nie jestem w stanie stwierdzić, co to za broń,
ale jego pancerz jest zrobiony z izolowanego energetycznie stopu tytanu.
Masz jakieś imię?
Egzekutor.
Zadbam, żeby tacy odmieńcy jak Magneto zapłacili za zbrodnie!
Cholerni mutanci!
Na nich!
Runda druga. Wchłoń sobie to!
Skaczesz do moich kumpli?
To teraz sobie pogadasz ze mną.
Obyś się nie przeliczył, mutancie!
Wiesz, za co nie cierpię twojego gatunku?
Ciągle krzyczycie, jak to wam źle!
Normalni ludzie też mają źle!
Gorzej!
Ale mamy na tyle godności, żeby ciągle nie jęczeć!
No i proszę! Ty też mi jęczysz?
Nienawidzę tego, tak jak nienawidzę was wszystkich!
Scott! Pośpiesz się!
Jean! Ty cierpisz?
Poród się zaczął.
Sztorm! Jean rodzi!
Morph nam pomaga, ale nie dajemy rady!
Ruda, natychmiast zabierz Scotta do Jean.
Magneto i ja obronimy sędziów.
Uważaj na siebie. To nadal Magneto.
W tych okolicznościach nie mamy wyboru.
Chcę, żeby wasi ludzie obstawili wszystkie drzwi.
Ci w holu mają pomagać pozostałym X-Menom.
Ty! Zdejmij mu obrożę! Ty...
- Za kogo ta kobieta się... - Nie filozofuj!
Siedźcie cicho, słuchajcie poleceń, a wyjdziecie z tego żywi!
Co to ma znaczyć „nie przyjmuję mutantów”?
Nie zawsze panujecie nad swoimi mocami, a jeśli trzeba będzie zrobić cesarkę...
Już ja ci zaraz pokażę cesarkę!
Jean.
Skarbie, już jestem.
Ten lekarz nie chce odebrać porodu.
Ruda, możesz użyć mocy, żeby pozyskać jego wiedzę medyczną?
Słucham? Co ma zrobić?
Cyklop, jeśli niechcący dotknę dziecka, moje moce...
Ufam ci.
Oboje ci ufamy.
Dosyć! Macie się wszyscy...
Wybacz, słonko.
Przygotujcie kroplówkę i zabierzcie ją do sali!
- Mamy was, mutki! - Jazda, jazda!
Dziwolągi jedne!
Magneto!
Brać ich!
Prymitywne zwierzęta.
Wasze miejsce jest w klatce!
Sprawdźmy, czy tą rozjuszoną tłuszczą
wstrząśnie moja lekcja dobrego wychowania!
Magneto!
Sztorm!
Bryza zniknęła...
Nic nie wyczuwam. Wilgoci w powietrzu...
Podmuchów wiatru...
Co on mi zrobił?
Magneto. Nie chcieliśmy, żeby do tego doszło!
Kłamstwo.
To jest wasze marzenie!
Zobaczyć moją rasę na kolanach,
bezradną i przerażoną.
Pomyśleć, że X-Meni tak długo wykorzystują swoje moce,
by bronić świata, który ich opluwa i nienawidzi.
A oto ich nagroda.
Co jeszcze mielibyśmy dla was zrobić?
Czy szlachetność jest zawsze skazana na pogardę?
Bo jeśli tak, to powtórzę to, co mówiłem już tyle razy...
Nigdy więcej.
Nie!
Wypuść nas! Nie!
No to ładnie.
Bigoci.
Niewdzięcznicy.
Pochlebcy. Robaki.
Tak małe, że mógłbym was zdeptać.
Był taki czas, że zmiażdżyłbym was za to, co zrobiliście Sztorm.
Jednak dzisiaj
ocalam was od śmierci,
bo dawny znajomy zmusił mnie, bym zapamiętał ten widok Ziemi.
Jest taka wielka, a my ją tak pomniejszamy.
Charles Xavier powierzył mi swoje marzenie.
Nikt nie wymaga, byście kochali moją rasę jak swoją własną.
Wystarczy, żebyście zrozumieli, że to jest nasz wspólny świat,
że mamy wspólną przyszłość,
a mój gatunek, tak jak wasz, ma prawo żyć na tej planecie.
Próbuję być lepszy.
Proszę...
Nie zmuszajcie mnie, żebym was rozczarował.
Zobacz... Ma oczy po tobie.
Nie trzeba go jakoś nazwać?
Myślałam, że może Nathan.
Tak.
Mój mały chłopiec. Nathan Summers.
Nathan Charles Summers.
W tym tygodniu trybunał ONZ zaskoczył cały świat,
ułaskawiając Magneto.
Niemałe znaczenie miała rola, jaką były terrorysta odegrał
w ratowaniu sędziów i tłumieniu zamieszek.
W kolejnym geście dobrej woli,
w celu poprawy stosunków z naszymi zmutowanymi kuzynami,
rozpoczniemy obrady nad włączeniem mutanciej wyspy Genosha
do grona krajów ONZ.
- Trucizna? - Mocna czarna.
Genosha krajem ONZ.
Nie sądziłem, że tego dożyję.
Chodzą słuchy, że razem z Jean planujecie nas opuścić.
Czyżbyś się jednak do mnie przekonał?
Wierzysz, że wypełnię jego testament?
Profesor ci zaufał. A ja ufałem jemu.
To chyba będzie musiało wystarczyć.
Jeśli mogę ci udzielić rady,
bądź czujny.
Zawsze w gotowości.
Miłe złego początki.
To był wspaniały tydzień dla naszej rasy.
Ale za szczęście zawsze trzeba płacić.
Obroże używają promieniowania,
żeby tymczasowo zneutralizować nasze moce.
Strzelba Egzekutora
strzela skoncentrowanymi wiązkami tego samego promieniowania.
Oddziałuje na nas na poziomie komórkowym,
tłumiąc wszelkie supermoce bez potrzeby korzystania z obroży.
Ororo...
Jak długo?
- Muszę wykonać dodatkowe testy, zanim... - Hank, błagam.
Jak długo?
Efekty wydają się permanentne.
Naprawimy to.
Scott i ja nigdzie się nie wybieramy, jasne?
Dopóki nie odzyskasz mocy. Obiecuję.
Bestia, skontaktuj nas z wyspą Muir.
Jean, droga siostro.
Żaden inny X-Man nie zna tak dobrze bólu pożegnania.
Przeżywałaś to wielokrotnie.
Więc proszę, żebyś wyjaśniła innym,
dlaczego nie mogłam się zdobyć, żeby powiedzieć to sama.
Wasza rodzina ma przed sobą piękną przyszłość,
a ja nie mogę was pozbawiać więzi, na którą zasługujecie jak nikt.
Potrzeba bliskości jest w ludzkiej naturze,
tak samo jak w naturze każdego mutanta. Chcemy być słyszani.
Widziani.
Poczuć z kimś wreszcie to zadziwiające pokrewieństwo dusz.
Więź jest takim ulotnym skarbem
i tyle czasem poświęcamy, żeby ją chronić...
A jednak bywa, że i tak pęka w mgnieniu oka,
zmieniając nasze życie na zawsze.
Nie jesteśmy już połączone, Jean.
Teraz przemierzamy dwa bardzo różne światy.
Ale wiedz, że będę wracać do naszych wspólnych chwil w X-Menach,
do wspomnień, które już wydają się innym życiem.
„Jak życie innej kobiety.
Albo sen, który nie jest twój.
Całuję, Ororo”.
Gdybym został wtedy przy niej... Mogłem...
Zrobiłeś, co musiałeś.
Sztorm tak samo.
I wypada uszanować jej decyzję.
Powiadasz?
Ten ładunek był wymierzony w ciebie.
To ty powinieneś odejść, mon ami.
Nie wierzę.
Nawet przez chwilę.
Sztorm pomęczy się ze zwyklakami ze dwa dni
i wróci do domu,
wesoła jak...
A nie mówiłem?
Wróciła!
Jean?
Muszę pogadać z X-Menami.
Co jest? Jean?
CYKLOP Strzela promieniami z oczu
JEAN GREY - Ma zdolności telepatyczne i telekinetyczne
GAMBIT - Ładuje przedmioty wybuchową energią kinetyczną
SZTORM Kontroluje siły natury
BESTIA - Nadludzka siła i zręczność, intelekt na poziomie geniusza
JUBILEE Tworzy wybuchowe plazmoidy
NA PODSTAWIE KOMIKSÓW MARVELA
MARVEL STUDIOS PRZEDSTAWIA
Napisy: Marcin Bartkiewicz