W poprzednich odcinkach
Mister Sinister!
Chcesz naszego syna, Nathana!
To szczep wirusa techno-organicznego.
Infekcja rozwija się w szybkim tempie.
Może w twoich czasach znają lek?
Energii w opasce wystarczy tylko dla mnie i Nathana.
Nie udamy się z tobą.
Moje następne życie będzie moje.
Trzymaj się, Jean.
Mów mi Madelyne Pryor.
Charles Xavier powierzył mi swoje marzenie.
Nikt nie wymaga, byście kochali moją rasę jak własną.
Wystarczy, żebyście zrozumieli, że to jest nasz wspólny świat,
a mój gatunek ma prawo żyć na tej planecie.
Rozpoczniemy obrady nad włączeniem mutanciej wyspy Genosha
do Organizacji Narodów Zjednoczonych.
Może powinniśmy tym razem posłuchać Profesora
i dać Erikowi jeszcze jedną szansę.
Myślisz, że wciąż by ci ufali, gdyby znali prawdę?
CYKLOP
RUDA
BESTIA
Czy to przez próby atomowe?
A może sama matka natura
stwierdziła, że nadszedł czas, by zmienić rasę ludzką.
Nazywa się ich odmieńcami,
czasem nawet potworami,
jednak na całej planecie są znani po prostu jako mutanci.
WSPOMNIEŃ CZAR
Przeciętny człowiek nas nie rozumie, ale na szczęście
taka szanowana dziennikarka jak pani pomaga zasypać te podziały.
Ja z kolei czuję się zaszczycona,
że mam okazję porozmawiać z naukowcem tej klasy, doktorze McCoy.
Niebieski też się rumieni.
Tu, w hrabstwie Westchester,
znajduje się niepozorna posiadłość w stylu angielskim.
Siedziba X-Menów.
Szkoła dla mutantów
założona przez zmarłego profesora Charlesa Xaviera.
To nie są takie zwykłe nudne lekcje.
Bardziej warsztaty praktyczne.
Z robo-zabójcami i dino-wampirami.
Dla wielu X-Menów
szkoła Xaviera jest jedynym domem, jaki kiedykolwiek mieli.
Nie znaleźli miejsca w społeczeństwie.
Odrzuceni,
marzyli o własnym kącie.
Ale dzisiaj nastąpił przełom w całej mutanciej społeczności,
gdy ONZ oficjalnie uznało niepodległe państwo Genosha.
To zajmuje wieczność.
Gambit, proszę, pamiętaj,
że gdyby nowy Blackbird miał jakąś usterkę,
jesteś jedyną osobą na pokładzie, dla której grawitacja stanowi problem.
Przestańcie się czubić.
Spójrzcie przed siebie.
Od ostatniej wizyty Gambita odwalili tu niezły remoncik.
OSTRE PIĘKNO Paznokcie, łuski i rogi
Kupimy coś w mojej ulubionej budce.
To chyba X-Meni?
MAGNETO MA RACJĘ!
WITAJCIE, X-MENI!
Przyjaciele!
Ależ ty wyglądasz!
A u nas była niezła radość, jak się dowiedzieliśmy, że Madelyne Pryor
jest wielką szychą w tutejszych władzach.
Rada Przejściowa chciała X-Mana.
A wy mieliście jedną Jean na zbyciu.
Ależ madame!
Dwie to zawsze lepiej niż jedna.
I znacznie lepiej niż trzy.
Zazwyczaj.
Wybacz mu te szczeniackie odzywki.
Uparł się, że przyleci, kiedy Ruda przyjęła moje zaproszenie na galę.
Muszę przyznać... Byłem naprawdę zaskoczony,
że ONZ chce mnie gościć na tej uroczystości.
Tak. Słyszałam, że to się nazywa „przyszłość”.
Magneto, Rada Przejściowa chciałaby z tobą porozmawiać przed galą.
Najlepiej na osobności.
A co my mamy robić w tym czasie?
O kurde.
No powiem, że niezłe zdziwko.
Kurt Wagner! Co tam u ciebie, diable kudłaty?
Pozwiedzamy sobie, dopóki Rada nie skończy z Magneto.
Kurt dołączył do Rady,
żeby pomóc ogarnąć różne wspólnoty wyznaniowe.
Mamy tyle do zobaczenia!
Miasto jest pełne cudów.
Pod warunkiem, że zostawiłeś tych swoich mnichów-zabójców w klasztorze.
Jak zwykle prosto z mostu.
Nic a nic się nie zmieniłeś.
Tyle się wydarzyło od naszej gotyckiej przygody w Alpach.
Chodźcie!
To wszystko, co widzicie, nie doszłoby do skutku,
gdyby nie pomoc X-Menów.
O rany...
Wszystko dokładnie tak, jak obiecał.
Kto? Profesor?
Tak... Jasne.
Zawsze powtarzał, że kiedyś dorobimy się własnej miejscówki.
Czegoś więcej.
Domu.
Czynsze to tu chyba są konkretne.
Tworzymy nowe państwo. Nie może być tylko z górki.
Olej go.
Zawsze znajdzie powód do marudzenia.
A może Gambit zadaje pytania, których inni się boją.
Na przykład... Czemu Magneto nagle jest ich idolem?
Na pewno nazywasz się Gambit? Bo twarzy pokerzysty to ty nie masz.
Zajmij się czymś innym niż moje miny.
Nie wzywałem kaznodziei.
Nie trzeba kaznodziei, by dostrzec, że z Rudą łączy cię niezwykła więź.
To nie jest więź, której ona pragnie.
Wy, Amerykanie! Ze wszystkiego robicie show!
Dramatyczna muzyka, najazdy kamery!
Jak w operze mydlanej.
Oświadcz się ślicznotce i z głowy.
Tacy dranie jak ja nie kończą w domu na przedmieściach.
Jesteśmy zbyt zajęci.
Zajęci grzeszeniem.
Bez grzechu nie ma miłości.
Bo miarą miłości jest to, ile możemy wybaczyć.
Jest ze mną Scott Summers,
znany również jako Cyklop.
Czy jesteś zaskoczony tym nagłym zwrotem w światowej polityce?
Żywot X-Mana nauczył mnie jednej rzeczy.
Nigdy nie wiadomo, co się zdarzy.
Jako dowódca muszę pamiętać...
Te okulary dają dziwne odblaski.
Możesz je zdjąć?
Nie. Przykro mi.
Więc jako dowódca muszę...
W zasadzie... Pomówmy o Marvel Girl.
O waszym związku krążą legendy.
Miłość, która pokonuje całe galaktyki.
Kiedy się zorientowałeś, że ona jest tą jedyną?
Też się ukrywasz przed reporterką?
Trudno odpowiadać,
kiedy nawet nie wiesz, które wspomnienia są twoje,
a które należą do klona.
Nawet posługując się mocami, czuję się jakoś...
nieswojo.
Trochę jakbym spotkała dawnego znajomego, który wygląda inaczej, niż pamiętam.
Moja zakazana gęba nigdy się nie zmieni, tego możesz być pewna.
Pamiętam tak wiele rzeczy...
Tyle wspomnień ze Scottem.
Nadal ze sobą nie gadacie?
Przeżywa utratę syna.
To, jak mnie unika, też przywołuje pewne wspomnienie.
Byliśmy w Newadzie.
Tuż po tym, jak zyskałam moce kosmicznej istoty.
Feniksa.
A, racja. Też tam byłeś.
Zaproponowałam piknik o zachodzie słońca.
Wydawała się dziwnie zdenerwowana.
Jakby mi nie ufała.
Wyraźnie się bał.
Myślał, że Feniks mnie zmienił.
Chciałam mu dodać pewności.
Chciałem jej pokazać, że nic się nie zmieniło.
Wciąż była tą samą narwaną dziewczyną, która wytrąciła mi książkę z ręki
pierwszego dnia w szkole.
Jednocześnie... już czułam, że wszechświat zaczyna do mnie przemawiać.
Podobnie jak kiedyś Scott przez nasze telepatyczne połączenie.
Wreszcie się na mnie wkurzyła.
Zerwała mi z twarzy okulary, a bez nich nie panuję nad mocą.
Musiałam znaleźć punkt zaczepienia,
bo każda komórka mojego ciała pragnęła wtedy odejść
i wyruszyć w podróż przez kosmos.
I nic się nie stało.
Jean, mocami Feniksa, zablokowała moje wyładowania optyczne.
Mogliśmy sobie spojrzeć w oczy.
To była moja kotwica.
Punkt zaczepienia.
Jego oczy sprawiły, że zostałam na Ziemi.
A teraz...
Wiem, jak to jest tonąć we wspomnieniach.
Najlepiej po prostu działać.
Być w ruchu. Bo inaczej przeszłość całkiem cię przerośnie.
Zapominam czasem, ile wschodów słońca widziałeś w życiu.
Ale ty zawsze byłaś tylko jedna.
Zawsze ta sama.
Logan...
- Ja... - Jesteś Jean Grey.
On jest Scottem Summersem.
Takie są zasady.
Po prostu się na chwilę zapomniałaś.
Koniec tematu.
Idź pogadać z tym swoim harcerzykiem.
I wreszcie ostatnia przygoda: rodzicielstwo.
Jean...
Jean i ja nie mamy dzieci.
Nie macie?
Nie.
Dziwne.
Widziałam akt urodzenia, Nathan Charles Summers.
Syn Scotta i Jean Summers. Sprzed miesiąca.
Urodzony w Westchester Memorial.
Rozmawiałam z doktorem Bryansem.
Podobno powiedziałeś swojej znajomej, Rudej...
Ten drań nie chciał odebrać...
Nazwał mojego syna odmieńcem.
Przyjechałam tu dzisiaj, żebyście mogli pokazać światu,
że mutanci są jak my. Ludzie.
Normalni.
A ty kłamiesz.
Dlaczego?
Bo jesteście normalni.
Słucham?
Dlatego, że jesteście normalni.
Jesteście niewdzięczni.
My walczymy, narażamy dla was życie.
Źli mutanci, roboty, jacyś zwariowani kosmici...
Oddałem syna.
Musiałem go oddać, bo nie umiecie nawet podziękować.
Bo muszę znosić te wasze pytania i udowadniać, że jestem osobą!
Kłamię, bo tak naprawdę nie jesteśmy tacy jak wy.
I dziękujcie Bogu, bo to jedyny powód, dla którego jeszcze żyjecie.
Ostatnie wydarzenia potoczyły się w bardzo...
nietypowy sposób.
Nawet ci, których do tej pory ignorowano, teraz mają głos.
Więc musimy pomyśleć, jak przemawiać głośno.
Zjednoczyć się w naszych dążeniach.
A jak to dotyczy mnie i moich X-Menów?
Potrzebny nam przystojniak budzący zaufanie i szacunek.
Król, który byłby naszą twarzą.
Ostrożnie, panno Frost.
Lepiej mu nie podsuwać takich pomysłów.
Czyj to był genialny pomysł, żeby wpuścić człowieka do Rady?
Nie było naszych, którzy mogliby się czepiać słówek?
Moira jest dla nas ważną sojuszniczką.
I wszyscy zgodziliśmy się na tytuł kanclerza.
Wasza zbieranina przypadkowych parweniuszy
chce, żebym to ja rządził Genoshą?
Zabawne.
Można argumentować, co wielu w istocie czyni,
że nikogo z nas by tu dziś nie było,
gdyby nie ty i twoje... pamiętne wystąpienie.
Nie ma nikogo, kto by miał cierpliwość,
żeby lepiej znosić babranie się w ludzkiej dyplomacji?
Charles nie żyje, Magneto. To może mi się nie podobać,
ale skoro oddał ci swoich X-Menów, to znaczy, że ci ufał.
Siedzieliśmy w barze w Niemczech, kiedy powiedział mi o tym marzeniu.
Wyśmiałem go.
Spytałem, czy jest głupkiem, czy samobójcą.
Jedno i drugie zabija.
A on się uśmiechnął tym swoim irytującym uśmieszkiem.
„Magneto, jeśli warto o czymś marzyć, to warto też za to zginąć”.
Nie liczyłem, że dożyję dnia,
kiedy ludzkość zaakceptuje naszą rasę.
To była nasza Ziemia Obiecana.
I podobnie jak Mojżesz,
mieliśmy polec w drodze.
Słuchaj, Magnus.
Może nie jestem Jean Grey,
ale wiem, co by powiedział profesor, gdyby był tutaj.
„Czas na śmielsze marzenia”.
Zgodzę się pod jednym warunkiem.
Powinnam cię wykopać na Biegun Północny!
Myślisz, że jak zostanę królową, to znowu będziemy razem?
To tylko zwykła kalkulacja polityczna.
Ja, najbardziej zaciekły obrońca mutantów,
i ty, X-Manka, która przez dotyk może odczuć ból dowolnej osoby na świecie.
Prawdziwa przywódczyni. Ucieleśnienie empatii.
Planowałeś to od początku?
Sprawić, że wszyscy cię polubią, a potem przejąć władzę?
To był zamysł Xaviera.
Dlatego powierzył mi opiekę nad X-Menami.
To ostatnia szansa, by dotrzymać obietnicy złożonej tak dawno temu.
Ale potrzebna mi pomoc.
Nie próbuj ze mnie robić idiotki.
Nie udawaj, że chodzi o ciebie i Profesora!
Nie wypieram się swoich uczuć do ciebie.
Jak u Gambita,
miłość do ciebie czyni nas lepszymi, więc nawet jeśli nas odrzucisz,
nasz ból nie idzie na marne.
Nie będzie lepszego przywódcy niż ty.
Nie mogę uwierzyć, że tak mnie poniosło.
Scott... Każdy się złości, nawet mutanci.
Czasem po prostu trzeba odpuścić.
Niektórych rzeczy nie wolno odpuszczać.
Opisz mi go.
Opisz Nathana.
Widzę go dosłownie wszędzie.
W każdym człowieku, na każdej ulicy, jakby był przy mnie.
Nie rozróżniam kolorów, ale mimo to...
widzę te wielkie brązowe oczy i tę jego niesforną, rudą czuprynę.
Przypomina mi...
Nas.
Nie ściemniaj mi, że możesz wyjaśnić!
Jean!
Możesz nas zostawić, Madelyne?
Coś nie tak, panno Pryor?
Przepraszam. Odpłynęłam myślami.
Wszystko na to wskazuje.
Teraz komunikujemy się telepatycznie z kim popadnie?
Czekaj, pozwól mi wyjaśnić, proszę!
A co tu jest do wyjaśniania? Wiem, co widziałam.
- Jean, ty... - Jak długo to trwa?
Może z miesiąc. Chciałem się tylko dowiedzieć, co u niej,
- ale zakończyliśmy to... - Leć. Leć do Genoshy.
Bądź z moim klonem.
O rany.
W wymiarze astralnym widziałaś moje zagubienie, Jean.
Mój ból.
Ona jest matką mojego syna.
To jedyna rzecz, jakiej mogę być teraz pewien.
Kochasz ją?
Kocham was obie.
Mogłam zwiedzać inne galaktyki.
Ale zostałam tutaj. Dla ciebie!
Sinister praktycznie amputował część mnie, a ty ją kochasz?
Tu nie chodzi o miłość, tylko twoje ego!
Chcesz być wszystkim naraz!
Przywódcą, ojcem, mężem...
A ty? Nie ufasz własnym wspomnieniom! Czy ty w ogóle mnie kochasz?
Moja miłość do ciebie to wszystko, co pamiętam
wśród tego bólu i szaleństwa!
Pamiętasz? Czy czujesz?
Wybieraj, Jean.
Nie odwracaj kota ogonem.
Kochasz mnie?
Czy jestem tylko uroczym wspomnieniem?
Jean! Co się dzieje?
No cześć.
Nie spodziewałem się twojej wizyty!
Co się stało, chère?
Może lepiej usiądź.
To było tuż po tym, jak uciekłam od mojego taty.
Moja nikczemna matka uczyła mnie korzystać z mocy.
Mówiła, że zna kogoś, kto pomoże.
Sprzymierzeńca.
Mężczyzna wydawał się miły.
Faktycznie chciał pomóc.
Tylko nie tak, jak myślałam.
Wiele tygodni opowiadał mi, że mutanci są wybrańcami.
Że pewnego dnia stworzą własne miasta, własną kulturę.
Miał nawet konkretną wizję, Remy.
Mutancia sztuka, moda, taniec.
Pokazał mi, że w byciu mutantem nie chodzi tylko o naszą własną moc.
Że jest też wyższy cel.
A kiedy się zorientowaliśmy, że jego zdolności
chronią go przed moim dotykiem,
zaczęły się dziać też inne rzeczy.
Z czasem nauczyłam się dostrzegać jego ból.
Wzbierał jak morska fala.
W tym związku nie było dość miejsca na tyle demonów przeszłości.
Kiedy wstąpiłam do X-Menów,
Erik stwierdził, że nie chce, bym straciła kolejną rodzinę.
Udawał, że po prostu nic się nie stało.
Podobnie jak ja.
Przyjmiesz jego propozycję?
Jeśli Genosha nas czegoś nauczyła,
to przede wszystkim tego, że nie musimy się obawiać zmiany.
A jeśli mogę odegrać większą rolę w ulepszaniu świata...
Przecież właśnie po to przyłączyłam się do X-Menów.
Nigdy nie chciałaś się oficjalnie wiązać.
Szanowałem to.
Grałem twojego szczura z bagien.
A ja byłam twoją chère.
Te wszystkie niespełnione nadzieje!
Za każdym razem, jak na ciebie spojrzałam, widziałam wszystko, czego nie mogę zrobić!
Na przykład powiedzieć cholerną prawdę?
Nie mogę cię dotknąć, Remy!
Twoje serce może bić dla mnie,
ale ja nie mogę tego poczuć!
Rozjaśniasz wszystko, co dotkniesz,
ale nigdy mnie.
Niektóre rzeczy sięgają głębiej, chère.
Ale nie to.
Założę się, że ten głupek złamie ci serce.
Gambit zawsze wie, jak obstawiać.
Zgadza się?
W tej grze tak.
Do tego czasu będziemy przyjaciółmi, mon amie.
Tylko przyjaciółmi.
Drink dla mojego przystojniaka?
Żaden drink nie zmieni faktu, że inni są przystojniejsi.
Zwołajcie Radę. Musimy pomówić.
A cóż takiego się stało, doktor Cooper?
To twoja sukienka?
Moja była oskarżycielka raczej nie pochwala mojej nominacji.
Ale z pewnością prawo Genoshy do samorządności
będzie chronione, jak i szanowane.
Podobnie jak w przypadku innych narodów.
Większość narodów nie pozwala, żeby terroryści byli ich przywódcami.
Za to pozwala, by ich przywódcy byli terrorystami.
Jeśli to panią uspokoi,
Magneto zgodził się tylko pod warunkiem,
że będzie z nim rządzić pewna X-Manka.
Ruda.
A ona co na to?
Wyłączyć to! Muzykę!
- Jean, co jest? - Madelyne.
Dziękuję za taniec, skarbie,
ale Remy miał rację.
Niektóre rzeczy sięgają głębiej.
Wyłączyć to! Muzykę!
Zabrać wszystkich!
Muzyka stop!
Cable?
Musicie wszystkich zabrać!
- Już! On nadchodzi! - Kto?
- Co się dzieje? - Błąd. Przeniesienie: jeden.
Nie, nie!
Znów to samo.
Twoje oczy...
Udało ci się.
Przeżyłeś.
Tak mi przykro, mamo.
Z jakiego powodu?
Co do jasnej...
Ruda! Do ogrodów, biegiem!
Usunąć mutanta.
Ruda!
Remy.
Żyje.
I ty też.
Gambit. Ile ofiar?
Zbyt wiele.
Cała masa.
Jakiś monstrualny Strażnik.
Jak z nim walczysz, już po tobie.
Nie da się go nawet zarysować.
Próbujemy ewakuować naszych,
ale Morlokowie utknęli w zatoce.
Dokładnie pod jego brzuchem.
Nie dostaniemy się do nich.
Złożyłem obietnicę.
Szybciej! Ogrody już niedaleko!
Wykryto mutantów.
Ja odciągnę ich ogień od ogrodów.
Ruda oczyści Gambitowi drogę do Morloków.
Ocalcie tylu, ilu zdołacie.
Nie będziemy rozmyślać do końca życia, czy dało się zrobić więcej!
Nigdy nie przepadałem za ruletką!
No to zmieńmy zasady, będzie ciekawiej!
Zostaną pomszczeni!
Nie bój się.
Leech wie, że Callisto nas znajdzie.
A jak nie ona, to Magneto.
Obiecał, że Leech nie musi się już nigdy bać.
X-Meni nie są przyjaciółmi Morloków.
Wykryto mutantów.
Zapraszam za mną.
Wykryto zagrożenie poziomu omega.
Nie!
To zbyt niebezpieczne, chère!
Ani mi się waż, Erik!
Słyszysz mnie?
On próbuje nas chronić, Ruda!
Nie bój się.
Zagrożenie omega wyeliminowane.
Gambit widzi twój zakład i przebija go!
Bo karty zawsze sprzyjają mnie!
Wrogi mutant zneutralizowany.
Nazywam się Gambit, mon ami.
Zapamiętaj to.
Ile ofiar?
Ile ofiar, do cholery?
Dla tych, którzy dopiero włączyli telewizory.
Niezależnie od państwa poglądów na ostatnie wydarzenia...
Koszmar.
...obrazy, które pokażemy,
mogą państwem wstrząsnąć.
Skarbie.
Nie wyczuwam cię.
CYKLOP Strzela promieniami z oczu
JEAN GREY - Ma zdolności telepatyczne i telekinetyczne
GAMBIT - Ładuje przedmioty wybuchową energią kinetyczną
BESTIA - Nadludzka siła i zręczność, intelekt na poziomie geniusza
JUBILEE Tworzy wybuchowe plazmoidy
NA PODSTAWIE KOMIKSÓW MARVELA
MARVEL STUDIOS PRZEDSTAWIA
Napisy: Marcin Bartkiewicz