Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
PASKO LAGI
Isa itong party
na puno ng tawanan, saya, at buhay.
'Yan ang pasabog na magic na kailangan natin.
Pag nanawagan si Fezziwig na huminto ang lahat sa pagtatrabaho,
kailangan ko ang natitirang cast na pumasok mula sa mga pakpak.
Sinulat ko ang lahat ng choreography, kung sakaling may makalimot.
Ben, may rason talaga kaya ka si Fezziwig.
Kailangan ka nila para simulan ang Christmas Eve party,
kaya maging matapang.
Ebenezer, oras na para kalimutan ang tungkol sa trabaho at magsaya.
Ngayon, umalis na kayo.
Mr. Massey, nag-aalala ako na madaig natin ang lahat.
Kayong dalawa ay tama kung saan kayo nakatakda.
Huwag kang mag-alala. Natutunan ko ang steps at linya mo.
-Sumunod ka sa akin. -Bakit ko hinayaan si Mr. Massey
na kumbinsihin akong sumali sa dula ngayong taon?
Dahil hindi mo natapos ang 'yong growth challenge mo.
Akala ko isa lang itong goal-setting sheet na gusto mong ibigay ko.
Hindi ko alam na kailangan ko talagang gawin…
Ang gawin ang bagay na kinatatakutan mo?
Oo, at napakahusay mong ginagawa.
Nakuha mo ang pagiging tunay ni Scrooge,
at mayroon kang maningning na kislap ni Belle sa mga pala.
Alam mo na kailangan mong magpanggap na sa 'kin ka lang nakatingin.
Masasabik kang titingin kay Belle habang sinasabi ang linya mo,
pero tatawagin mo si Mia.
Kilala mo ba ang babaeng ito?
-Diyos ko, ako ba… -"Oo, kilala ko."
Ay, Belle, napakagandang makita ka.
Ilabas ang mga biyulinista, ang pagkain, at ang inumin.
Ngayong gabi, magdiriwang tayo.
Wala ng reindeer games sa mismong gabi.
Okay, ang mga kamay.
Sa pangatlo. Isa, dalawa, tatlo.
Dito mismo, ngayon din!
MAKALIPAS ANG 12 TAON
-Uy. -Uy.
Kumusta? Kinakaya mo pa ba?
Oo, kaya pa. Ikaw?
Nagpaalam lang ako sa mga estudyante ko.
Medyo sentimental.
Pero ipinaalala sa akin ni Mr. Massey na ang pag-alis
sa posisyon ko bilang TA ay ang tamang hakbang.
Hindi pa rin ako makapaniwalang wala na siya.
Bukas ng umaga ang flight ko,
at didiretso na ako sa memorial.
Sige. Kikitain na lang kita doon.
Uy, kinausap ko si Mrs. Massey.
Imposibleng na matapos niya ang lahat ng mga gawain sa Pasko
nang mag-isa na dating ginagawa ni Mr. Massey.
Di natin pwedeng hayaang ang mga paboritong pampaskong tradisyon niya
ay mawala, kaya buong linggo akong mananatili para tumulong.
Gan''yan ka talaga, Avery.
Sinabi ko rin sa kanya na tutulong ka.
Hindi, hindi pwede.
Alam mo namang ang dami kong trabaho dito.
Pasensya na. Alam mo ba?
Bakit hindi mo tawagan si Mia?
Sige. Gagawin ko.
Paalam.
Sige, magkita na lang tayo.
Paalam.
At bigla kong napagtanto,
nakita ko, alam ko.
At ang ilaw na lente, na nakabukas sa mundo ay biglang pinatay,
at ni minsan ay hindi nagkaroon ng liwanag na kasingliwanag ng isang ito.
Tulad ng kandila sa kusina.
Kahanga-hanga!
Well, laging may isa.
Maraming salamat sa pagpunta.
Alam mo, ito ay talagang isang paggawa ng pag-ibig.
Sabihin n'yo sa mga kaibigan n'yo.
Salamat.
TAWAG MULA KAY AVERY
Hi!
Sorry at hindi kita nareplayan, alam mo na, ako ay,
sinusubukang paandarin ang palabas ko.
Binabati kita! Kumusta naman?
Nakakatuwa.
Ayos ang lahat. Laging puno tuwing gabi.
At uy, pasensya na hindi ako makakapunta diyan
para kay Mrs. Massey. Kailangan kong pumasok para sa memorial.
Alam mong kailangan kong bumalik.
Sige na, isipin mo na lang kung gaano kasaya na magkasama tayong lahat.
Sa totoo lang, imposibleng mabakante si Sarah.
Sasabihin ko sa kanya na 'wag magtrabaho.
Sige, sabihan mo ako.
Hindi ako pwedeng basta na lang hindi magtrabaho.
Ang mga tao ay nagre-request ng Christmas leave ng sobrang aga.
Sarah, walang nag-oorganisa ng candy cane scavenger hunt gaya mo.
Tama. Ako pa rin ang may rekord ng hindi malutas na mga palatandaan.
Tumpak. Sige na. Kailangan kita.
Kailangan ka ng mga anak ng Culpepper.
Oo na, sige na.
Tatanungin ko, pero 'wag kang umasa.
Malabo ito. Tawagan mo si Noah.
Baka may oras siya.
Alam mong gagawin ko ang lahat para kay Mrs. Massey,
pero nakabakasyon ang mga bata, ibig sabihin
Parent duty ako ng 24/7 sa buong linggo.
Lagi kang parent duty ng 24/7.
Uy, magdahan-dahan kayo. Salamat.
Nandito kayo sa workshop ni Papa.
Gusto ko ng mamula-mulang pisngi, hindi sunog na balat.
Sige, ganito na lang.
Ilang piraso ng workshop ni Santa ang sa tingin n'yo
na kaya n'yong pagsama-samahin bago ang tanghalian?
-850. -Magaling.
Imposible, pero sige.
Gusto nating makita ito, tama? Maghanda?
Itakda.
Gawin na.
Alam mo ba kung gaano kahirap maghanap ng babysitter kapag Pasko?
Hindi ko alam.
Pero pwede mong subukan? E, 'yong ang Mama ni Sarah?
Magbabakasyon sila ngayong taon.
Maniwala ka, kakailanganin natin ng oras ng kaibigan.
-Tingnan ko kung ano ang magagawa ko. -Sige, salamat.
Magkita tayo sa memorial.
Ngayon ayusin mo na ang cookie.
Paalam.
Okay, kailangan ko ng mga tester.
Sino'ng gustong sumubok?
Ako, ako.
-Uy, Ma. -Uy, anak, kumusta na?
Nandito pa rin, nagmamarka ng mga papel.
Pasensya na tungkol kay Mr. Massey. Alam kong hinahangaan mo siya.
Salamat, Mama.
Pero ang galing na ginawa ng paaralan
ang espesyal na serbisyong para sa mga mag-aaral, guro, at alumni.
Deserve niya ito.
At tinanggap mo ba ang appointment sa pagtuturo?
Nagpasya akong itigil muna ang pagtuturo.
Talaga?
Ibig sabihin nakinig ka talaga
sa sinabi ko at isinasaalang-alang ang pinag-usapan natin?
Isinaalang-alang ko ito.
Uh-huh. At?
At napagpasyahan kong magbubukas ako ng sarili kong therapy practice.
Ano? Anong practice?
Wala tayong pinag-usapan na practice.
Ma, aayusin ko ang lahat ng ito pag-uwi ko bukas.
Sa anong mga kliyente?
Anak, ito ay isang desisyon na dapat ay naibahagi mo sa amin.
Sinabi mo na ba sa tatay mo? Luke!
Ang pagbubukas ng sarili mong practice ay isang malaking gawain.
Hindi ako sigurado na pinag-isipan mo ito.
Pinag-iisipan ko ang lahat.
Sobra na siguro.
Ma, kung ako ay magtuturo sa alinmang unibersidad,
tinanggap ko sana ang alok ng U ng M at dito ako nagtuturo.
Naghahanap na ako ng mga paupahan.
Nakahanap ka ba ng gusto mo?
Sinabi mo nga sa kanya!
Pasensya na, Pa.
O siya, uuwi na ako at mag-iimpake.
Magkita tayo bukas.
Mahal ko kayo.
MALIGAYANG PAGDATING SA CULPEPER ANG PINAKATANYAG NA BAYAN SA VIRGINIA
A CHRISTMAS CAROL SA DIREKSYON NI JAMES MASSEY
ANG MGA TIKET AY NASA CULPEPER HIGH SCHOOL THEATER
Kailangan nating pumunta sa memorial,
pero magtatrabaho ako sa buong gabi pagbalik natin, okay?
Bakit mo pinangakuan ang mga Dixon na dapat ang bahay nila
ay pwede nang tirahan sa loob ng isang linggo nang hindi muna ako kumukunsulta?
Gagawin ko ito.
Pasko na, pare.
Nangako tayo sa mga tao natin ng isang linggong walang pasok.
Hindi na natin mababawi 'yon.
-Pwedeng mawala ang negosyo. -Chris, nakuha ko.
Ngayon ay male-late na tayo.
Okay, mag-eenjoy kayong dalawa kasama sina Fred at Leslie
-sa paggawa ng taong niyebe. -Kailangan natin ng carrot.
-At isang sumbrero. -Sarah.
Handa na kami. Accessory ng taong niyebe?
Nakuha mo.
Okay.
Di na ba kayo nilalamig?
-Oo. -Oo.
'Wag kalimutan ang mga guwantes n'yo.
Ta-da.
-Ang ganda ng sumbrero na 'yan. -Ang husay mo, Pa.
Nakausap mo ba ang bisor mo?
Dinalhan ko siya ng Christmas cookies mo at isang peppermint mocha.
-At? -Nagustuhan niya.
Pero hindi pa rin.
At least, may Pasko ako.
Okay, boys, paunahan tayo sa garahe, tara na.
MATAAS NA PAARALAN NG CULPEPER
At pagkatapos, mayroong lima.
Para sa isang malungkot na okasyon ito ay parang isang pagdiriwang.
Tingnan n'yo ang mga larawang ito.
-Kumusta ka na? -Mabuti.
Talaga.
Mabuti.
-Natutuwa akong makita ka. -Ikaw din.
Napakagaling ko sa play na ito.
Sobrang kinilabutan ako sa play na 'yon.
Ang gusto ko lang gawin ay props.
Tama, ayaw mong umarte, kaya pinagawa niya sa 'yo ang growth challenge.
Gusto niyang gawin ko ang isang bagay na kinakatakot ko.
Kailangan kong unahin ang sarili ko at biguin ang aking ina.
Talaga, kumusta naman?
Malamang tulad din ng nangyari para sa 'yo sa paghinto sa pagkontrol.
At bumalik na tayo.
Hindi mo ba alam kailan dapat magbiro at magseryoso?
Alam ko kung kailan dapat magsaya at magpokus.
Iba ang pakiramdam ng lugar na ito pag wala siya.
Oo, nasira ang lugar.
Kailangang palitan ang lahat, kailangan ng bagong pintura.
Alok ba 'yan para tumulong? Kasi kailangan talaga natin.
Naramdaman kong nandito pa rin kayo.
Sino ang direktor ng palabas ngayong taon?
Ang aming bagong guro sa Ingles, umaasa sa kahusayan.
Sa totoo lang, ang ganda ng timing mo.
Iniisip naming gumawa ng espesyal na dedikasyon
para kay Mr. Massey bago ang gabi ng pagbubukas ng kurtina.
Magaling. Pwede ba kaming tumulong?
Kung may dating presidente ng klase dito
na magaling sa public speaking na kayang sabihin ang address.
Karangalan kong magsalita sa ngalan ni Mr. Massey, Principal Carter.
Pakiusap, tawagin mo akong Larry. Matanda na tayong lahat ngayon.
Bweno, Mr. Larry, magpapanggap akong matanda,
pero talagang lightsabers at Legos lang ang sa 'kin.
Sigurado akong excited kayong lahat na gumugol ng ilang oras na magkasama,
kaya hahayaan ko kayong gawin 'yon.
Ay, 'wag n'yong ipagsabi ang dedikasyon.
Gusto naming sorpresahin si Lillian.
Magaling din ako sa public speaking.
Mia, pwede kang magsalita, pero hindi mo kayang manatili sa bayan.
At hindi ka makakahanap ng babysitter kahit kilala mo
ang lahat sa Culpepper.
At natatakot kang humingi ng pahinga sa bisor mo
dahil natatakot kang isuko ang kontrol.
Nagbigay ng isang linggong walang pasok ang kuya mo, inaasahan ko ang tulong mo,
maliban na lang kung may palusot ka na naman na di ko paniniwalaan.
Nagte-text ka sa kapatid ko?
Hindi 'yon ang punto. Halika na.
Ilang taon na tayong hindi nagkakasama sa Pasko.
Kailan pa ang susunod na mangyayari 'yon?
Nandito na tayo, ngayon mismo.
At alam kong sobrang busy ang lahat,
pero wala akong maisip na mas magandang paraan para parangalan ang guro natin.
Oo, miss ko na ang Christmas karaoke.
Namimiss ko ang mga matatanda.
Nami-miss ko ng maglista, sumulat ng clues at manood ng mga batang nakikipaglaban.
Okay, miss ko na ang scavenger hunt.
Ipinapangako ko na ito ang magiging pinakamagandang Christmas karaoke party
sa ngayon at pinakamahusay na adulting.
At baka pwedeng bantayan ng mga magulang ko ang mga bata.
At pwede ko ding bantayan ang mga bata kasi sa inyo ako tutuloy.
P.S. ayos lang bang tumuloy ako sa inyo?
-Syempre. -Kita mo? Nangyayari na ang lahat.
Minahal ni Mr. Massey ang Pasko nang higit kaninuman,
at inilagay niya ang pagmamahal niya sa mga kaganapang ito,
at kung hindi tayo makikialam at tutulong, walang mangyayari.
Kaya…
Sino'ng sasali?
Honey?
Tillman!
Basta ipangako mo na isusuot niya ang Santa suit.
Sige ba.
Okay.
Mr. Massey sa pangatlo.
Isa, dalawa, tatlo, Mr. Massey!
Mahusay, mga bata.
Gumagawa ako ng Santa pancakes.
Uy, ayos 'yan.
-Salamat. Sabi ko nga. -Oo.
Kapag nagpakita na sila, at gutom at galit na, huli na ang lahat.
Teka lang, malapit nang matapos. Gusto ko lang silang palamutihan.
Hindi ang mga 'yan.
Hindi na sila kumakain ng strawberry.
Ayoko ng mga butong nakalabas.
Kung hindi kakainin ng kapatid ko, di ko rin kakainin.
-Kailan pa? -Simula nang sinabi nila sa 'kin
na ayaw na nila ng strawberry.
Hindi ko na alam kung ano ang gusto at ayaw ng mga anak ko.
Strawberries lang 'yan, mahal.
Hindi lang ito strawberry.
Gusto na ni Hudson na baligtad ang suot ng damit niya.
At bakit may obstacle course ng mga tali dito?
Mga bata sila.
Trabaho nila ang magbago sa tuwing umiihip ang hangin
at trabaho natin ang sumabay sa agos.
-Biro lang. -Alam mo namang hindi ko gusto ang agos.
Kung ganito ako ka-overwhelm sa residency ko,
ano'ng mangyayari pag pumalit na ko sa practice ni Papa
at pagkatapos ay napunta sa 'kin ang lahat?
Ang advance mo mag-isip.
Sa ngayon, kailangan lang nila ng carbs.
Pwede nating alamin ang buhay kasama ka bilang isang doktor
pag nandoon na tayo, okay?
Ngayon, ilapag mo 'yang whipped cream.
Ako ang yarn ginch.
Narito para nakawin ang Paskong masaya n'yo.
-Hindi, ang sinulid namin. -Umalis ka, Grinch.
Nanakawin ko ang sa 'yo.
Talaga? Sige.
-'Gandang umaga. -'Gandang umaga.
Uy, dumating na ba ang mga baseboard o casing ng pinto?
Hindi pa. Ben, maupo ka.
Tingnan mo.
Pasensya na at ang sungit ko kahapon.
Okay, hindi ko na dapat ipinangako ang ginawa ko, pero gagawin ko.
Hindi lang 'yon. Hindi lang sa bahay.
Late na ang delivery. Sira ang mga libro.
-Hindi ko pinapasama ang loob mo. -Huli na.
Hindi ito ang kasosyo mo sa negosyo na nagsasalita.
Kapatid mo 'to.
Gusto kong magpahinga ka.
Ito ang huling bagay na kailangan kong gawin.
-Kailangan kong magtrabaho. -Hindi kita hinuhusgahan.
Sinusubukan kong tumulong.
Ang dami mo ng sinuko.
Isinuko mo ang baseball para tulungan si Papa sa negosyo,
at ikaw ang nag-alaga kay Mama, at pagkatapos ay inalagaan mo si Papa.
Ginamit mo ang trabahong ito bilang pantapal noon pa man.
Hindi naghihilom ang sugat.
Hindi naghihilom ang sugat?
Ano'ng sinasabi mo?
Sinabi ba sa 'yo ni Avery 'yan?
-Napakalaking tulong niya. -Tigilan mo na ang pagte-text kay Avery.
Isang linggo kang magbabakasyon.
Sinabihan ko na ang mga Dixon na hindi pa magiging handa ang bahay nila
hanggang matapos ang bakasyon. Nandito ang lahat ng kaibigan mo.
Ang tagal mo na silang hindi nakikita. Mag-enjoy ka.
Si Avery, di ba?
Sabihin mo sa kanya na kumalma, okay? Gagawin ko…
Gagawin ko ang magpahinga ng isang linggo.
Hindi, si Trevor. Huli na ako sa pickle-ball.
Pero mabuti. Kahit na wala kang pagpipilian.
Napakaliit naman ng mga 'yan.
'Yon ang punto. Gusto ko itong maging intimate
at ligtas para sa mga kliyente ko.
Gusto mo rin itong maging claustrophobic?
Okay, tama na 'yan.
Anak, iniwan mo ang trabaho na pwede kang mapromote
para maimbitahan mo ang mga tao sa maliit na kahon at payuhan sila
dahil di ka pa nakakaipon ng sapat na pera para maisagawa ang paglipat na ito.
Wala silang pakialam sa espasyo.
Nandiyan sila para sa tulong na ibibigay ko.
Ngayon, diyan ka nagkakamali.
Tulad ito ng pagkakaiba ng isang kahong fruitcake
at isang lutong-bahay na gingerbread mousse trifle.
Ngayon alin ang pipiliin mo?
Bakit dessert ang pinag-uusapan natin?
Sa palagay ko ay hindi mo ito pinag-isipan.
Ang pagpapatakbo ng sariling practice mo ay matrabaho
at hindi mo makikita ang mga bunga ng pagsisikap mo ng isang taon.
Ang pagtuturo ay matatag at kapaki-pakinabang.
Kaya 'yon ang trabaho ko.
Salamat sa opinyon mo. Kailangan kong maghanda.
Kailangan ko ring maghanda.
Naghahanap ako ng daybed sa porch para maupo doon at i-enjoy ang tsaa ko.
-Baka alak? -Oo.
Alam ko kung ano ang gusto ko, pero hindi ko ito mahanap.
Bweno, good luck sa 'yo.
At kailangan nina Noah at Sarah ng tulong sa mga bata ngayong linggo.
-Ayos lang ba na mag-babysit kayo ni Papa? -Ayos?
Gustong-gusto na naming mag-alaga ng mga apo.
Sino ang nakakaalam kung kailan kami magkakaroon ng sariling apo.
Pwede mong sabihin kina Noah at Sarah na ayos lang sa 'min.
Konduktor na isa at dalawa, mangyaring mag-ulat sa kotse ng cafe.
Naghihintay ang mga treat.
Ibinebenta mo ba 'yan o ipamimigay mo lang?
Ito ay para sa community center, dry cleaners,
washers, lahat ng pinagtatrabahuhan ni Sarah.
Kailangan mo talagang simulan ang pagbebenta ng cookies mo.
Hindi ko lang makita kung paano kami sabay magtatrabaho.
Okay, pero nagpaubaya ka para matupad niya ang pangarap niya.
Oras na para tuparin mo ang sa 'yo.
Ang pag-umpisa ay full-time na trabaho, at may isang taon pa siya ng residency,
at lilipat siya sa clinic ng Papa niya.
Si Uri ito, ang stage manager.
Dahil sa mababang benta, kailangan naming kanselahin ang iba pang mga palabas mo.
Mia?
-Ayos ka lang ba? -Ang galing.
Mas marami kang talento sa daliri mo kaysa,
mga panadero sa Virginia, at dapat maranasan ng mga tao ang talento mo,
at hindi nila ito mararanasan kung di ka bibigyan ng pagkakataon, kaya…
Cookies pa rin ang pinag-uusapan natin, di ba?
-Oo. -Mia, pwede bang dalhin ang tren na ito
-sa New York City? -Oo, pwede ba?
Oo, humiling at ito'y matatanggap.
Yehey!
Ingat sa biyahe.
Whoa, bago ba 'yan?
Whoa, patingin.
Sorry, nasa trabaho pa ako.
Ay, nasa bahay ako kasama si Mia. Nakalimutan na namin.
Gumagawa ako ng cookies. Halika.
Nakapagdesisyon ka na ba?
Cavaliers? Wolverines?
-Depende. -Saan?
Kung gusto kong pasayahin ang sarili ko o ang Mama ko.
Hmm.
Dalawang salita. Paglago. Hamon.
Hindi lang ito tungkol sa Mama ko.
Naglalaro ng baseball si Ben sa Vandy.
Pupunta si Mia sa NYU, kahit patuloy siyang nagdududa.
Sina Noah at Sarah ay mananatili sa malapit.
Kaya kung pipiliin ko ang sarili ko, hindi ko lang bibiguin ang Mama ko,
mahihiwalay din ako sa lahat ng kaibigan ko.
Wolverines, kung gano'n. Galingan, Michigan.
Pero paano kung magkahiwalay kami?
Ayokong mawala ang mga kaibigan ko.
Sila ang mundo ko.
Paano ko masisigurong magkakasama kami?
Okay.
Ilabas mo ang mga braso mo nang ganito.
Kapag may pinagdadaanan ang mga mahal ko sa buhay,
naiimagine ko na may hawak silang malaking bola at space lang ang hawak ko.
Hinahayaan ko silang tumalbog sa mga bisig ko at bukas na puso.
Ipinapaalala ko sa kanila na maikli lang ang buhay at hindi ito dress rehearsal.
Kadalasan, ipinapaalam ko sa kanila kung gaano sila kamahal.
Dadaan kayo sa mahirap na sitwasyon, at pag nangyari 'yon,
buksan mo ang mga braso mo, at ipaalala sa kanila
na ang pag-ibig na ito ay nararapat ipaglaban.
Ngayon, magagamit ko na ang tulong mo.
Salamat, Mr. Massey.
Sorry, alam kong hindi kita sinipot.
Pwede mo na ba akong patawarin at pumunta dito? Kailangan ko ng kausap.
Uy.
Okay ka lang?
Ano'ng nangyayari?
Ano'ng nangyari?
Iniwan ako ng teatro.
Iniwan ka?
-Parang hiniwalayan? -Sa pamamagitan ng text.
-Kaya nila 'yon? -Oo, ibig kong sabihin,
sa isang malaking palabas na naisip mo, isinulat,
ginawa, ay hindi mabenta sa mga tao.
Siguro nga kaya nila.
Hindi ko maintindihan.
Akala ko maganda ang buhay mo sa siyudad.
Nagsisinungaling ako sa lahat.
Kasama ang sarili ko.
At naging substitute ako sa pagtuturo sa high school para makabayad ng renta.
Nakakaawa ba na ang pinakamagandang bahagi ng linggo ko ay pagtuturo
sa mga sumpunging kabataan?
Kung 'yon ang nagpapasaya sa 'yo.
Hindi ko na siya nireplayan.
-Sino? -Si Mr. Massey.
Noong huling beses na kumontak ka, wala akong lakas na sabihin sa kanya
na hindi umaayon ang mga bagay sa 'kin at pagkatapos ay binigo ko siya…
Hindi. Sobrang proud siya sa 'yo.
Lahat kami at hindi siya papayag na dala mo 'yan.
Pero pag hindi mo ko sinipot ulit, tatawagan ko ang Culpepper Times.
Sige.
-Papasok na ako sa loob. -Naaamoy mo ba ang asukal?
Oo, ma'am.
-Papasok na ako. -Sige
Ako ang nakaraan, ang kasalukuyan, at ang hinaharap.
Diyan ka lang. Kaya mo 'yan.
-Ang magic ay lampas lamang sa mga salita. -Magic?
Sa sobrang takot ko sa kinabukasan, ay sinisira ko na ang kasalukuyan.
-Maaga pa naman. -Hindi.
Sina Avery, Ben, at Sarah ay natanggap na ang kanilang maagang pagpasok.
-At makukuha mo ang sa 'yo. -Paano kung hindi?
Sa buhay, lalo na sa biz, hindi maiiwasan ang kabiguan.
Pero hindi tayo nakatira doon.
Kahit papano ay sinusubukan mo ito.
Ang araw na hindi ka na masaya, ay ang araw na lilipat ka sa susunod.
At kung ano ang palaging susunod, ay isang ganap na di-sakdal na tao
na handang ipahayag ang layunin niya.
Kung sasabihin ng NYU na hindi, ay…
Kawalan nila 'yon.
-Nakakakumbinsi 'yon. -Okay.
Balik sa umpisa.
Nasa puso ko ang Pasko at sinisikap kong panatilihin ito sa buong taon.
Ako ang nakaraan, ako ang kasalukuyan, ako ang hinaharap.
Nasa Pammy ako. Nasaan ka?
Uy, sorry kaninang umaga.
Inayos ko ang mga flat para sa entablado at nakalimutan ko.
Makakabawi ka sa 'kin sa pamamagitan ng pagtulong
sa toy drive at pagpili ng regalo para sa kay Mama.
Imposibleng gawain.
Sorry ulit ngayong umaga, Ave.
Mas mabuti walang dumating, dahil ngayon kaya na kitang i-over-task
at hindi ako makokonsensya.
Isa pa, patatawarin kita para sa isang cookie.
Natakot ako sa listahan mo.
Ay, wow.
Mmm, ang sarap.
Ito ang tunay na pinakamasarap na cookies na natikman ko.
Alam ko. Magsisimula na siya ng negosyo.
-Ano? Ang galing! -Hindi.
-Hindi ako magsisimula ng negosyo. -Magsisimula siya.
Gumagawa lang ako ng cookies at titingnan kung saan ito papunta.
-Noah, kailangan mong gawin ito. -Gagawin ko, okay? Gagawin ko.
Pag di na nagtatrabaho ng 100 oras ang asawa ko at magkokolehiyo na ang mga bata.
Tinatrabaho namin siya.
Okay, Noah, ang baking ay malinaw na kahusayan mo.
Paano ang pagtatayo?
Gumawa ako ng Christmas village na Lego dati.
-Bakit? -Tinutulungan mo si Ben sa entablado.
Sa tingin ko ay hindi 'yon gusto ni Ben.
Hindi ka pa rin nakakaimbento sa mga gabing "hindi ka na masaya"?
Muli, sinusubukan ko lang na pagaanin ang loob niya.
-Biro 'yon. -Dapat nating maayos ang pagpapatawa mo.
Kung kaya kong bawiin, gagawin ko.
Hindi ko alam kung ano ang dapat kong sabihin.
Hindi nakikipag-usap ang mga lalaki.
Kaya siguro ako nakikipag-date sa mga babae.
Dadami ang oras n'yong mag-usap habang pinapaganda ang stage.
Kailangan ko rin kayo ni Sarah na gumanap bilang Mr. and Mrs. Claus
sa toy drive natin sa community center sa ika-23.
Buong buhay ko, hinintay kong maging Santa Claus.
Isali mo ko.
Isa na lang. Okay ba kayo
para sa karaoke Christmas party natin bukas ng gabi?
Malaya ako na parang ibon.
-Pwedeng mag-babysit sina Mama at Papa. -Pwes, pwede ako.
Nagtataka ba kayo kung bakit si Mr. Claus ay may unang pangalan
pero si Mrs. Claus ay walang pangalan?
Gusto ko ang utak mo.
Salamat.
Ang pagtuturo ay pag-apekto sa buhay magpakailanman.
Ang pangit.
-Knock, knock. -Uy, Pa.
-Uy. -Pasok ka.
Sorry at naibulgar ko ang sikreto natin. Pero proud na proud ako sa 'yo.
Mapapaliwanag mo ang alinmang opisina.
Salamat, Pa. Kailangan kong marinig 'yan.
Mahirap makaramdam ng pag-asa sa pagbabantay ni Mama.
Hindi, proud din siya sa 'yo. Pinapakita lang niya sa paraan niya.
Sino ang nagpapakita sa sariling paraan niya?
-May pinag-uusapan lang kami ni Papa. -Sige lang, 'wag n'yo na kong pansinin.
Masayang usapan.
Ho, ho, ho, Maligayang Pasko!
Totoo ka ba? O sobrang pagod ba ako at ikaw ay naging
ilusyon ng pampaskong imahinasyon ko?
Ho, ho, ho, hindi! Totoo ako!
Ikaw at ako ay magiging Mr. at Mrs. Claus para sa toy drive.
Katulad ng ginagawa noon nina Mr. at Mrs. Massey.
-Kailan? -Sa ika-23.
Maniniwala ka ba? Mamimigay tayo ng mga laruan sa mga bata
at pwede kong alugin ang tiyan ko na parang mangkok na puno ng jelly!
Hindi ako pwede sa 23. Napag-usapan na natin ito.
Kailangan kong magtrabaho sa gabi para pahinga ako sa Bisperas ng Pasko.
-Isang oras lang naman. -Huwag mo akong konsensyahin.
Tinanong mo ba ang kada resident at wala kang kapalit?
Hindi ko maiiwasan na may trabaho ako.
Tingin mo ba hindi trabaho ang ginagawa ko?
Hindi 'yon ang ibig kong sabihin.
Ikaw lang ang walang effort para gawin ito.
Kahit si Ben ay sumali.
Hindi mo ba naisip na gusto ko ding magsaya kasama ang mga kaibigan ko?
Hindi ko alam. Gusto mo ba?
Ano'ng gusto mong gawin ko?
Ayoko lang na magising ka sa loob ng 30 taon at mapagtanto
na nakaligtaan mo na ang lahat.
Mr. Massey, pasensya na. Pinapagaan ko lang ang mood.
Sobrang stressed ang lahat at si Mia ay natataranta na
at hindi mo makuha ang kurso sa mga marka nila,
na kasalanan sila, hindi ikaw.
Inilarawan mo ang isang perpektong unang teknikal na run-through.
Perpekto?
Ang gulo kaya no'n.
Ang mga teknikal na run-through ay dapat na magulo.
-At sila rin ang paborito ko. -Seryoso?
Pag nahanap natin ang balanse nating lahat
at makita ang ginawa natin na magsimulang mabuhay.
Hindi ka galit?
May oras para sa trabaho at paglalaro
at oras na 'wag masyadong seryosohin ang sarili natin.
Gets mo 'yan. Ito ang superpower mo.
'Wag mong alisin ang pagiging masayahin mo.
I mean, alam kung paano pigilan ito.
Pero 'wag na 'wag mong pababayaan.
Salamat, Mr. Massey.
May masaya. Nagtrabaho ka ba buong gabi?
Nakita kong bukas ang ilaw dito bago ako natulog.
'Wag kang mag-alala, hindi ito kasama sa trabaho.
Para sa toy drive ito. Nanghingi si Avery ng tulong sa 'kin.
Talaga?
Kung aasarin mo 'ko, tulungan mo man lang akong ilagay ito sa likod ng trak.
Sige, mamimili ako.
Ano'ng klaseng pamimili? Pwede ba akong sumama?
Kami ni Ben ay papunta sa Main Street para tingnan
kung sasali sila sa toy drive.
Madalas na kayong magkasama ni Ben.
-Ma, 'wag mo nang simulan. -Sinasabi ko lang
hindi nagkataon na si Mr. Massey
ay pinagsama kayong dalawa ulit.
-Kahit wala siya. -Hindi kami magkasama.
Sa tingin ko, magandang paraan ito para parangalan si Mr. Massey.
Napakahusay siya na laging gawing espesyal ang holidays sa mga bata.
Inilabas pa niya ang pagiging bata sa aming mga matatanda.
Halata naman. Maganda ang pagtanda mo.
Okay, aalis na ako. Magkita tayong tatlo mamaya.
Sige, paalam.
Tricia?
Kung sila ni Ben ang magkakatuluyan,
dito na siya mananatili.
-Magandang umaga. -Gandang umaga.
-Kumusta? -Mabuti. Kumusta?
Ayos naman ako.
May sorpresa ako sa 'yo.
Ben, ang ganda nila.
Kailan ka nagkaroon ng oras para gawin ang mga ito?
Ang kagandahan ng insomnia.
-Handa ka nang umalis? -Oo.
-Gusto mo ba sila? -Sobra!
Mahal ko ang asawa ko.
Simula pa no'ng high school.
Nang dahil kay Mr. Massey ay nakita ko na hindi natin dapat balewalain ang oras.
At nag-aalala ka gano'n siya?
Siya ay…
wala siyang alam na ibang paraan.
A.
-Heto na. -Salamat.
Alam mo…
Ang totoo, naiinggit akpo
na mayroon siya para sa sarili niya na gusto niya.
Alam mo, ibinubuhos ni Sarah ang lahat sa trabaho niya,
pero wala nang natitira para sa amin.
At ibinibigay mo ang lahat sa mga bata, at wala nang natitira para sa 'yo.
Okay, alam kong nangako ako kay Sarah na sa bahay lang ako kasama ang mga bata
hanggang matapos ang residency niya, pero gusto kong magnegosyo ng cookie.
Hindi ko lang talaga maumpisahan.
Ayokong madismaya ka, pero di ka talaga nag-uumpisa.
Kailangan mong itulak kaya nga nandito ako.
-Gusto kong itulak ka sa bundok. -Ay, talaga.
Salamat, kaibigan.
At sa sandaling tumalon ka, walang duda na lilipad ka.
-Tita Mia, tulong! -Oo, parating na ang pulis.
Ang pagtutulungan ng magkakasama ay nakakatupad ng pangarap.
Halika na.
Tingnan mo ito. Wow.
Gusto naming ilagay ito sa puno.
Ano?
Friend, may 20 minuto lang tayo.
-Ibaba mo ang mga trap. Kain na. -Hindi ko kaya.
Kailangan kong tapusin ang mga ito.
Susubukan kong makipagkita sa mga kaibigan ko para sa Christmas party mamaya.
Ito ang unang pagkakataon na nagkasama ulit ang buong klase.
Astig 'yan. O hindi.
Gusto nilang magpahinga ako ngayong linggo para makasama sila,
-at gusto ko din 'yon. -Pero hindi naman parang
pwede ka talagang magpahinga ng isang linggo.
Kaya nga.
Napakasarap na maunawaan ka.
Pakiramdam ko tuloy si Grinch ako.
Ilang shift ang kailangan mo ng kapalit?
-Dalawa. -Sisiw.
Si Joe ay single at walang anak, at pinalitan mo siya
para makapaglaro siya ng video game tournament.
Ano?
Pupunta daw siya sa ika-50 anibersaryo ng mga magulang niya.
Kaya tatawagan natin si Joe, at ako ang kapalit sa pangalawang shift mo.
-Sino'ng magbabantay kay Ava? -Ako na'ng bahala do'n.
Hindi ko na mabilang kung ilang single mom ang natulungan mo.
Sagot na kita.
Seryoso, maraming salamat.
At ang toy drive sa ospital ay sa ika-23,
kaya dapat pumalit si Joe sa 'kin para makapunta kayo ni Ava.
Sige. Kain na tayo.
May isa pa.
Salamat muli sa pagtulong sa toy drive. Mahalaga ito sa 'kin.
Mahal naming lahat si James at nami-miss namin siya.
Kami rin.
Nag-aalala ako na hindi ito mangyayari ngayong taon.
-Ilang laruan ang ipamimigay natin? -Mas marami hangga't maaari.
Gusto rin naming mag-donate ni Chris.
Ay, tingnan mo.
Ang cute niya.
Napaka-cute.
Hahanapan ka namin ng magandang tahanan.
Naalala ko noong mga bata pa kayo at dala kayo ng mga magulang n'yo dito.
Alam mo, kayong dalawa ay hindi mapaghiwalay.
Hindi na ko nagulat na nagkatuluyan kayo.
Naku, magkaibigan lang talaga kami.
Sigurado ka ba diyan?
Uy, sa tingin mo magugustuhan ito ng mga bata?
Sa tingin ko, kakailanganin natin ng mas malaking donation box.
Bumangon ka at sumabay sa akin.
Sabi ko, bumangon ka at sumabay sa akin.
Mortal ako.
Na maaaring mahulog.
Tama, 'yon ang linya. Salamat.
Mortal ako. Na maaaring mahulog.
Oso, isang dampi lang ng kamay ko doon, at ikaw ay susuportahan ng higit pa.
Okay, alam kong hindi talaga tayo makakalipad, pero kailangan mong umarte
na kaya mo, o magmumukha itong katawa-tawa.
Oo, gusto ko talaga na ayusin nila ang entablado,
para gumanap ako bilang Peter Pan.
Pasensya na. Sino ka?
Kailangan ko ng pahinga.
Magpahinga muna tayo.
Uy, pasensya na sa abala. Ako…
Astig. Nakuha mo ang linya.
-Oo. -Ikaw ba ang babae sa Christmas future?
Gumanap akong SCP no'ng senior year.
Sobrang tagal na no'ng huling punta ko dito.
-Ako si Mia. -Ako si Tammy.
Hi.
Miss na miss ko na si Mr. Massey.
At hindi lang dahil sobrang gulo ng play niya.
-Oo, magaling siya. -Hindi mapapalitan.
Aray! 'Wag kang mag-alala! Ayos lang ako!
Ang hirap niyang intindihin.
Nandito ka ba para tulungan siya?
Ay, hindi, binibisita ko lang ang dati kong tambayan.
Siguro ilan sa mga pinakamagandang alaala ng buhay ko ay sa entablado,
kaya nandito lang ako para panoorin ang palabas.
Panatilihin mo lang mababa ang expectation mo.
Nakakatawa ka.
May payo ka ba?
Um.
Ako ay…
Pwede mong gawin ang kahit ano sa imahinasyon mo.
Kaya't kung ang lahat ay gumuguho sa paligid mo,
kung naniniwala ka, sapat na 'yon para makita ito ng madla.
-A, salamat. -Sige.
Oh.
-Gaano ka kadalas nag-eensayo? -Araw-araw.
-Mula alas-diyes hanggang alas-dos. -Wow. Okay.
Astig. Paalam.
Ang gaganda ng mga kahon na 'yon.
-Salamat ulit sa paggawa ng mga ito. -Masaya akong makatulong.
Ano'ng gagawin ko sa Mama ko?
Wala akong nakita.
Kailangan ko lang ng bagay na di niya sasabihing, "Hmm, salamat, anak."
At least may nanay kang pinamimili.
Pasensya na.
-Di ako nag-iisip. Ang sama ko. -Hindi.
Pasensya na.
Alam kong makulit ang Mama mo. Gano'n din sa akin.
Nasasabi ko lang ito kasi…
Sana may isa pa akong Pasko,
isa pang regalo.
Ano ang ibibigay mo sa kanya?
Noong huling Pasko na magkasama kami, ginawan ko siya ng tumba-tumba.
At alam mo gusto niyang umupo sa labas na malaki ang damit
at pagmasdan ang mga ibon sa pagsikat ng araw.
Gusto niya lahat ng ginawa ko para sa kanya.
Ano ang mararamdaman mo sa paggawa ng daybed para sa beranda?
Daybed.
Sa tingin ko, magagawa ko 'yan para sa 'yo.
At sa Mama mo.
Okay.
Ang galing, Mia!
-Uy, darating ba si Sarah? -Hindi sigurado.
-Gusto mo bang pag-usapan? -Hindi.
Iniisip ko na kaya n'yong ayusin ang stage ng magkasama.
-Hindi ko kailangan ng tulong. -Kita mo na?
-Hindi niya kailangan ng tulong. -Kailangan n'yo ng tulong.
Sa tingin ko, ang gusto niyang sabihin ay gusto naming lahat
na ayusin mo ang gusot.
-Wala naman akong naging gusot. -Pero mayroon.
Hindi ko gagawin ito ngayon, Noah.
Ang susunod ay si Noah Wong na kakanta ng "We Wish You A Merry Christmas."
Hindi.
Hindi, hindi, okay lang.
-Hindi, hindi. -Oo, oo.
Hindi, ayos lang ako. Mia, hindi ko gagawin 'yan.
Ay, Noah.
Hindi ko gusto ito noong high school,
at hanggang ngayon. Pakiusap 'wag mong pagawa sa 'kin ito.
-Okay. -Okay?
Okay.
Oo, paumanhin, sa kasunod na lang.
Noah, Noah, Noah, Noah,
Noah, Noah, Noah, Noah, Noah, Noah.
Sino ang susunod?
Si Mr. Wong kaya?
Medyo prangka ito. Ang kailangan mo lang gawin
ay lumabas bilang ikaw at bumalik bilang ibang tao.
Sasabihin mo ba sa akin kung sino ako sa pagbabalik ko?
Kahit sino pa maliban sa 'yo. Huwag mo nang pag-isipan.
Kaya nga tinatawag itong improv.
May isang patakaran lang.
Iwanan mo ang takot mo sa pintuan,
o hindi ka magkakaroon ng pagkakataon sa kabilang panig nito.
-Ano'ng pagkakataon? -Ang pagkakataong maging.
Kaya, class, tingnan natin kung sino ang karakter ni Noah.
Ang pinto ang simula mo.
Parang high school graduation lang.
Gawin mo lang ang unang hakbang.
Isang buong mundo ang naghihintay sa kabilang panig.
Noah! Noah! Noah!
Noah! Noah! Noah! Noah!
Noah! Noah! Noah! Sige na, kaya mo 'yan.
-Noah! Noah! -Tinutulak kita.
Kung magagawa mo ito, magagawa mo ang lahat.
Gawin mo para kay Mr. Massey.
Noah! Noah! Noah! Noah!
Noah! Noah! Noah!
Mr. Massey, para sa 'yo 'to.
Yehey!
Whoo!
Binabati ka namin ng maligayang Pasko
at manigong…
Magandang balita sa 'yo nasaan ka man
Magandang balita para sa Pasko…
Uy! Buti naman at nakarating ka.
At ibinigay ko ang shift ko para magawa ko ang scavenger hunt at maging Mrs. Claus.
-Kasama pa rin ako ni Noah. -Sarah, Sarah, halika na.
Kayong lahat, kailangan ko ng kaunting tulong dito, pakiusap.
-Hindi, ayoko. -Tara na.
Ben, halika.
Ayos lang ako.
Sige na, makipagkantahan ka sa 'min tulad dati.
Avery, okay lang ako.
Magandang balita para sa Pasko at Manigong Bagong Taon
Hindi kami aalis hangga't walang nakukuha
Kaya magdala kayo dito
Magandang balita para sa Pasko at Manigong Bagong Taon
Ben!
-Ben, saan ka pupunta? -Bahay.
Sandali. Sorry kung pinilit kitang hilahin sa stage. Hindi ko na uulitin.
-Bumalik ka na sa loob. -Hindi ito tungkol doon, Avery.
Gusto ko lang umuwi. 'Yon lang.
Hindi totoo 'yan. Tungkol ba ito kay Noah?
Hindi. Oo, pero hindi. Hindi ito nakuha ni Noah noon
-at walang makakakuha nito ngayon, Avery. -Subukan mo ako.
Avery, lahat ng tao doon ay nabubuhay na parang maayos ang lahat.
Pero hindi nangyayari sa kanila ang masasamang bagay, 'yon ang totoo.
Oo nga, namatay si Mr. Massey, di ba?
At lahat tayo ay nasa grupong 'yon pero, Avery…
nawalan ako ng mga magulang.
At alam ko ang mundo, at ngayon ay wala na akong ideya kung ano na ang mundo.
Pasensya na.
Totoo, hindi ko maintindihan.
Sana…
Sana kasama ko kayo doon na tumatawa at kumakanta at nagsasaya.
Sa tingin mo ayaw kong bumalik ang masayahing Ben?
Parang may…
Parang may kumuha ng martilyo at pinukpok ang katawan ko
ng isang milyong piraso at sinusubukan kong ibalik
ulit ang mga piraso at hindi ko na sila mahanap.
Takot na takot ako na tuluyan na itong nawala.
Hindi ko maipapangako sa 'yo na maibabalik natin
ang gaya ng dati.
Hindi ka na magiging gaya ng dati.
At ayos lang.
Pero maipapangako ko na ang makakasalubong natin ay pambihira.
Mas pambihira pa siguro kaysa dati.
Tayo?
Oo.
Tayo.
Gusto ko ang tunog niyan.
Magandang umaga.
-Uy, mahal. -Gandang umaga.
Kumusta ang tulog mo?
-Maayos naman. -Kumusta ang tulog mo?
-Mabuti. -Gusto mo pa ng isa, babe?
Baka natuyo ang lalamunan mo sa pagkanta.
Malabo. Hindi ko alam ang sinasabi mo.
-Ano'ng ginagawa mo? -A, wala. Ano…
Sinusubukan ko lang bumili ng bagong cookie cutters.
A, patingin. Para alam ko ang bibilhin ko para sa 'yo.
Alam ko kung gaano ka kapartikular sa mga gamit pang-baking.
Papadalo ko sa 'yo ang link.
Sige.
Babalik na ako sa taas at tatapusin
-ang scavenger hunt clues. -Sige.
Uy.
Salamat sa pag-effort nitong linggong.
-Mahalaga sa 'kin 'yon. -Syempre.
Ang pagbanggit nito, lalo na sa kanya, ay makakatulong sa 'yo sa pagnenegosyo.
Hindi ko pa nga alam kung paano ito.
Napaka-busy niya, hindi nga niya napapansin.
Hello, si Avery ito.
Miss Taylor, hello. Si Susan ito mula sa Unibersidad ng Virginia.
Tumatawag ako bilang tugon sa aplikasyon mo para sa pagkapropesor.
Sorry, sino?
Saan ka nga tumatawag?
Susan, mula sa Unibersidad ng Virginia.
At tinawagan mo ako dahil…
Natanggap namin ang resume mo at gustong makipag-usap sa 'yo tungkol sa posisyon.
Tulad ng alam mo, ito ay full-time na siyam na buwang commitment, kaya…
Pasensya na sa pagsabat, Susan, pero medyo nalilito ako.
Hindi ako nagpasa ng resume.
Ako ang nagpasa.
Cinnamon bun?
Hello, nand'yan ka pa ba?
Susan, mukhang may malaking hindi pagkakaunawaan dito sa 'min.
-Tatawagan kita mamaya. -Okay.
-Maraming salamat. -Paalam.
Nakakatuwang tinawagan ka nila agad.
Bakit mo gagawin 'yon nang hindi mo ako kinokonsulta?
Gumawa ka din naman ng desisyon nang hindi kami kinokonsulta ng ama mo.
Matanda na ako. Hindi ko kayo kailangang konsultahin.
Avery, ang trabahong ito ay tama para sa 'yo.
Magpapayo at magtuturo ka.
Gusto kong magsimula ng sarili kong counseling practice.
-Alam mo 'yon. -Makinig ka,
isang bagay na tiyak ito.
-Na nasa alma mater mo. -Oo.
Hindi ko alam kung bakit nagugulat pa rin ako sa tuwing nangyayari ito.
Sa tuwing ano ang nangyayari?
Sa tuwing sinasabi mo na isuko ang gusto ko para mapasaya ka.
Ang drama naman niyan, di ba?
Hindi mo kailangang balikan agad sila.
Holiday ngayon. Siguradong si Susan
ay mauunawaan na kailangan mo ng sandali.
Kailangan ko ng sandali. Tama ka diyan.
Ngayon pasensya na.
Kailangan kong magbihis-duwende at mag-scavenger hunt.
Bago tayo magsimula, gusto kong magpasalamat sa inyong lahat
sa pagsali dito. Sobra akong nagpapasalamat.
Nakangiti sa atin ang asawa kong si James.
Sige, halika na, mga bata.
Oras na para sa taunang candy cane scavenger hunt.
Ikaw na ang bahala, Sarah.
Okay, dalawa lang ang rules.
Una, hindi namin kayo matutulungan sa mga sagot,
kailangan mong alamin.
Pangalawa, mag-enjoy kayo ng sobra.
Ito ang mga kaibigang duwende n'yo, narito sila para tulungan kayo ngayon.
Hanapin n'yo ang mga duwende n'yo at umpisahan na ang laro.
"Mahilig si Santa sa gatas at cookies."
"Ang treat na ito ay hindi nalalaos."
"Pumunta kung saan matamis ang cookies at gustong tagpuan ng mga bata."
"Pasko na, mag-pose."
"Ang susunod na clue ay makikita kung saan binibili ng mga magulang mo ang damit mo."
"Kung gusto mong magkaroon ng mga espesyal na kapangyarihan ni Santa,
kailangan mong pumunta sa lugar na nandoon ang lahat ng mga bulaklak."
-Tindahan ng bulaklak! -Tama. Takbo!
"Narito siya para punan ng kagalakan ng Pasko ang mga bata
kung saan nila kinukuha ang kanilang holiday toys."
-Ang tindahan ng laruan. -Puntahan n'yo na.
Ginagawa mo talaga. Paglaan ng oras para sa trabaho at paglalaro.
Tatandaan ko 'yan pag nagkaanak na 'ko.
'Wag mo 'kong purihin masyado.
Hindi ko alam kung paano ito gagawin.
Lahat naman siguro hanggang mapunta sila sa sitwasyon.
Ginugugol ko ang araw ko na kasama ang mga bata,
kaya medyo kinakalawang na ako sa usapang pangmatanda.
Wala tayong dapat pag-usapan.
Mahusay, kaya 'wag na tayo ulit mag-usap habang buhay.
Hindi 'yon ang ibig kong sabihin.
"Isuot ang pantulog at pinakamagandang pampaskong medyas."
"Makikita mo ang pangatlong clue sa tabi ng orasan."
Wow!
Naghahanap ang paaralan ng kapalit ni James.
Mahirap ito, imposibleng mapalitan siya.
Sino ang inirekomenda mo?
Isang taong may background sa teatro,
na mahusay sa mga bata at magaling na pinuno.
Sa tingin ko, magiging angkop kung ang taong ito ang kukuha ng trabaho.
Ay, oo. Nakakabaliw kung hindi sasabihing oo.
Napakagaling niya, napaka-effortless sa kanila.
Alam niya kung ano talaga ang kailangan nila,
kung kailan nila ito kailangan, at kung paano ito ibibigay sa kanila.
Si Noah ay gumugugol ng maraming oras sa kanila.
Kahit papaano ay gagawin niya hanggang sa magsimula siya ng kanyang negosyo,
at pagkatapos ay pwede siyang makiramay sa kung ano ang pinagdadaanan mo.
Anong negosyo?
Lagi na lang akong nagkakamali pag kasama kita.
Okay, sinusubukan ko.
-Pwede bang magkasundo na tayo? -At bakit?
Ang ideya mo na nasa tabi ko kung kailan kita kailangan
ay biro sa 'kin sa pagiging boring ko.
-Oo, masamang biro nga 'yon. -Oo.
Ilang linggo nang nagbibigay ang mga tao ng casseroles, ham, sodas, plantain.
Pwede ko nang ipaligo ang cheese pimiento sa ref sa sobrang dami.
Alam mo ba kung sino ang hindi nagpunta sa 'kin?
Ikaw 'yon, Noah.
Inilabas kita para maalis ang isip mo sa mga bagay-bagay.
Oo, at ipinaramdam mo sa 'kin na ang tanging paraan para magpakita ka
ay kung masayahing Ben na ako ulit.
Narito ang huling clue.
Happy Holidays sa lahat!
Okay, isa-isa, at iikot tayo. Di ba?
Nasaan si Ben?
Baka hindi ko sinasadyang magalit siya.
Ayusin mo 'to. Sinusubukan nating magkasama ng maayos
at hindi natin magagawa dahil sa inyong dalawa.
Halika na. Pagod na kami.
Si Ben ay papunta sa teatro para magtrabaho sa set.
Ako rin. Dapat kang pumunta at tumulong.
Magnenegosyo tayo ng cookies?
Alis na ako!
Okay, pangako, pag-uusapan natin ito mamaya, pero sa ngayon,
kailangan kong makipag-ayos kay Ben.
Sige, gawin mo.
At pagkatapos ay umuwi ka at sabihin sa akin kung bakit ako lang
ang walang alam tungkol dito.
Ang pangit ng araw mo ngayon.
Feeling ko nasa high school ako na pinipili ang alma mater ni Mama
kaysa sa gusto ko.
Ibig kong sabihin, nakarating ako sa Michigan, pero hindi 'yon ang punto.
Mahirap na hindi bumalik sa dating gawi pag-uwi mo.
Pwede ko bang magsabi ng sikreto?
Sige.
Gusto ng Michael namin na pumunta sa isang music conservatory.
Pero naisip namin na ang pag-aaral ng liberal arts ay mas mabuti.
Sa huli, hindi kami ang pipili.
-Pumunta siya sa conservatory. -Gustong-gusto niya doon.
Alam mo, wala nang mas mabilis na magpapatumba sa 'yo
kaysa ang ibigay ang mahusay na ikaw sa taong mahal mo
at napagtantong hindi pa rin ito sapat.
Sobrang totoo niyan.
Kaming mga magulang, gusto namin ang pinakamabuti para sa 'yo.
Pero minsan ay mahirap malaman ang mabuti sa 'yo at sa amin.
Kaya nga ikaw lang ang responsable sa sarili mo para sa ikabubuti mo.
Salamat.
Dati kong pinupuntahan si Mr. Massey dala ang mga ito.
Ngayon, pwede mo 'kong puntahan.
MATAAS NA PAARALAN NG CULPEPER
Okay, kinuha ng spare ang kamay mo, Scrooge,
at pareho kayong lumipad sa bintana, okay?
Sige na.
Sige.
Tutulungan kita.
-Sige, kaya ko ito. Kaya ko. -Uy, mawalang-galang na,
pero mukhang hindi mo kaya.
Uy, heto ang nangyayari.
Okay, may play tayo at kailangan ng tulong ng mga artistang ito.
-Lahat ng tulong. -Okay, kung pwedeng bumalik na kayo doon,
at ayusin ang sitwasyon n'yo.
Mahal niyo ang isa't isa, may set tayong dapat tapusin, at Pasko na.
Okay, mahusay.
Okay, kaya magkahawak-kamay kayong lalakad sa bintana
patungo sa kanayunan kung saan si Scrooge ay isang schoolboy.
Kaya, ang, a…
-Ayos na ba tayo? -Hindi tayo ayos.
Gusto kong humingi ng tawad.
Ay, akala ko ayos na kasi nagkatanguan tayo.
Okay, oo, siyempre. Isang paghingi ng tawad.
Pasensya ka na.
Seryoso, pasensya na kung sinabi ko na nakakabagot ka na,
ito ay masama, hindi sensitibong biro, at hindi ito totoo.
Masaya ka kasama.
-Hindi ngayon. -Ano ka ba.
Nakikita kitang nahihirapan sa ilalim ng flat.
Nakakatuwa talaga 'yon.
At pasensya na wala ako sa tabi mo noong pinakakailangan mo ako.
Kakasilang lang ng pangalawang anak ko noon.
Basang-basa ako ng gatas at tae, at pagod na pagod ako
at ni hindi ko mapagpatong ang mga paa ko.
Hindi 'yon palusot, pero totoo 'yon.
At pasensya na rin na hinayaan kong magkadistanya
sa pagitan natin bago ako nanghingi ng dispensa.
Pinahahalagahan ko 'yon.
Mahal kita, kapatid.
Ay, nagulat ako.
Ay, nakalimutan ko.
Na nagsimula ka ng negosyo ng cookie at hindi mo sinabi sa akin?
Oo, pero hindi, dahil hindi ko pa nasisimulan.
Pero gusto mo?
Hindi ko alam.
Siguro. Alam mo, nabanggit ko ito kay Mia at mayroon siyang
plano para dito at pagkatapos ay sinabi ko kay Avery
-at nagustuhan niya ito. -Kaya kinausap mo si Mia,
si Avery, at sigurado ako na kung nag-uusap kayo ni Ben,
sasabihin mo rin sa kanya. Pero hindi sa asawa mo.
Nga pala, nagkaayos na kami ni Ben.
Walang kinalaman.
Ito na ba tayo ngayon?
Dalawang taong dahan-dahang pumupunta sa magkahiwalay na buhay?
Hindi.
Hindi. Uy, Sarah.
Hinding-hindi mangyayari sa atin 'yon.
Pakiramdam ko nangyayari na.
Masaya akong nagkaayos kayo ni Ben.
Sarah.
-Gandang umaga. -Gandang umaga.
Gandang umaga, anak.
Niluto ko ang paborito mong breakfast casserole na may grits.
A, hindi naman talaga ako gutom.
-Isa pa, may toy drive akong pupuntahan. -Okay.
Pwes, kukuhanan kita ng isang tasang kape.
Sa Pammy na ako magkakape.
-Salamat, Pa. -Walang anuman.
Ano ang palagi kong nakakaligtaan?
Naaalala mo ba ang sinabi mo sa iyong ina
-na ayaw mo sa kasal natin? -Oo, ang pinakaayaw kong pagkain, hipon.
Uh-huh, at inihanda niya pa din.
Sa katunayan, ang dami niyang hinanda.
Wala pa akong nakitang shrimp cocktail sa isang lugar.
Galit na galit ako sa kanya, pero hindi lang tungkol sa hipon.
Gusto ko lang pagkatiwalaan niya ako para hayaan akong magplano ng isang bagay
sa sarili kong kasal, sa sarili kong buhay.
Para isipin na kaya ko,
na matalino ako.
Mabuti ako.
Hmm.
Sana lang ay hindi siya nagmana sa 'kin.
Ho, ho, ho, ho.
Okay, akyat ka na.
-Maligayang Pasko. -Maligayang Pasko.
Sige, pumunta ka na doon.
Sige, sino ang susunod?
Hi.
Hi, alam ko itong cookies.
-Napakasarap nito. -Alam ko, alam kong masarap 'yan.
Laging dinadala ni Sarah ang cookies ni Noah sa ospital pag holidays.
Pero kadalasan isa lang ang nakukuha ko bago sila mawala lahat.
Ha, sa 'yo na 'yan.
-Sabihin mo "Salamat po." -Salamat po.
Okay, bata.
Narinig ko mula sa mga duwende ko
na naging mabuting kapatid ka ngayong taon. Tama ba?
Tama ba 'yon?
Kaya sisiguraduhin kong makukuha mo ang scooter na 'yon para sa Pasko.
At 'yang helmet, kaligtasan muna.
Tama 'yan, mahal.
Maligayang Pasko.
Wow, ang daming nakakapansin sa cookies ni Noah. Mabuti.
Magaling magbake ang taong 'yan.
Oo, nagkaayos na kami.
Mabuti kung gano'n.
Uy, ano'ng gagawin mo mamaya?
Iiwasan ang nanay ko, bakit?
Gusto mong pumunta sa bahay?
Sige.
May apat kaming iba't ibang uri at kung gusto mo pa ng cookies,
pwede kong kunin ang order mo.
-Limang dosena ang kukunin ko. -Hala.
-Okay. -Animnapung cookies.
Para iregalo at para sa 'kin.
Hindi ko alam na binebenta mo sila.
Hindi ko rin alam.
Buong linggo kang magbe-bake.
Sampung order na ang nalista ko.
Mia, hindi pa ito negosyo.
'Wag lang mag-alala kung paano ito mangyayari.
Tumalon ka lang.
Okay.
-Magaling. -Sino'ng gusto ng cookies?
Okay. Oo, parating na.
Ano sa tingin mo ang magpapagaan ng pakiramdam ng kapatid mo, Teddy?
Nasa ospital siya at tingin ko, magiging okay siya pag nakapagkulay at guhit siya.
Mahilig siya sa art.
Mukhang isang art set. Tama, Santa?
Tama.
Si Santa ay may perpektong regalo.
Ay naku.
Salamat po!
Maligayang Pasko!
Naramdaman mo ba 'yon?
Noong bata pa ako, sumama ako kay Papa sa ospital ng mga bata
para tingnan ang isa sa mga pasyente niya.
Pasko noon, at sobrang nag-aalala ang batang lalaki
na hindi siya mahanap ni Santa.
Kaya nang tanungin mo kami kung ano ang gusto naming gawin
para magbigay sa komunidad namin, naisip ko ang batang 'yon.
At lahat ng iba pang mga bata na nasa ospital noong holidays.
Na parang may kailangan akong gawin.
'Yan ang tinatawag na layunin.
At sa tingin ko natagpuan mo na ang isa para sa 'yo.
Ang layunin ay may kahulugan. At ang kahulugan ay kaligayahan.
Ito ay magiging isang napakamaligayang Pasko.
Maligayang Pasko!
Sarah? Nandiyan ba si Sarah?
Ay, sorry. Ako ay…
Di bale. May sinasabi ka ba?
Sabi ko na napakahusay na si Noah ay mag-uumpisa na ng negosyo.
Kalahati ng sweldo ko ay mapupunta lang sa cookies niya.
Nga pala, gusto ni Ava na magparagos. Gusto mo bang isama mga bata?
Oo, sige.
Uy, mga anak, gusto n'yong magparagos?
-Oo, Shannon, humiwalay ka! -Sige!
Magkita tayo mamaya.
Uy, saan kayo pupunta?
Isasama ko ang mga bata na magparagos kasama sina Chloe at Ava.
Sige, sandali lang.
-Pwede akong sumama. -Hindi pwede.
Tingnan mo ang lahat ng mga bagong customer mo.
Ibenta mo ang iyong cookies. Ako na'ng bahala sa mga bata.
Ayos lang, pangako.
Sige, magkita tayo sa bahay.
-Sige, sino ang susunod? -Okay.
COOKIES NA GAWA NI NOAH
Uy, magandang balita, napanood ko ang isa sa mga palabas mo
at gusto kong mag-audition ka sa New York ASAP.
Tawagan mo ako para sa schedule, magsisimula ang rehearsal sa January 2.
Hala…
Ano?
-Ano'ng nangyari? -Hindi, wala. Wala 'to.
Okay, tapos na tayo dito kung handa ka ng iwasan ang nanay mo.
Gawin na natin.
-Nakuha mo ba ang iba pa nito? -Oo.
-Pwede mong ikwento mamaya. -Sige.
Nang sinabi mong magpunta ako,
hindi ko naisip na pagtatrabahuhin mo ako.
Uy, para ito sa Mama mo.
Na kinaiinisan ko pa din.
Ano'ng ginawa ni Patricia ngayon?
Inaaplyan ako ng trabaho ng di ko alam
dahil hindi niya gusto ang mga gusto ko sa buhay.
Dapat ay dinala mo siya sa therapy sessions.
Mukhang naging maganda ang linggo mo.
Galit man ako sa kapatid ko at di ako makapaniwalang sasabihin ko ito,
tama siya.
Kailangan ko lang mag-isip.
May nalaman ka na ba?
Oo, matagal na akong hindi masaya.
Kailan ka huling naging masaya?
Baseball.
Pero nakalipas na 'yon, kaya…
-E, ang coaching? -Napag-isipan ko na.
Hindi ko alam, kailangan…
kailangan ko lang mag-isip.
Ang pag-iisip ay mabuti.
Uy, naalala mo ba 'yong ginawa natin 'yong pinky promise?
'Yong ginawa natin noong 12 tayo,
na kung walang kasal sa atin pagtuntong natin ng 30,
-ay magpapakasal tayong dalawa? -'Yon nga.
Tatlong buwan na lang ang natitira, kaya…
'Wag mong sabihin.
-Trenta! -Huwag, 'wag!
-Trenta na si Avery! -'Wag kang magsalita ng kahit ano!
May aaminin ako.
Salamat.
Salamat dahil hindi mo ako hinayaang itulak ka palayo ulit.
So may feelings ka pa din?
Mangako ka.
Ipangako mo na hindi mo na ako papaalisin ulit, okay?
-Ay, naku, ang bigat. -Alam ko.
Sorpresa siguro ito.
-Anong sorpresa? -Sorpresa!
Napakaganda. Saan mo nahanap 'yan?
Hindi ko nahanap. Ginawa ito ni Ben.
Ben, wow.
-Napakaganda. Maraming salamat. -Masaya akong gawin 'yan.
Hahayaan kitang i-enjoy ang bagong regalo mo,
pero Maligayang Pasko, Mr. at Mrs. Taylor.
-Maligayang Pasko. -Maligayang Pasko.
-Magkikita tayo mamaya. -Oo naman.
Titimplahan ko kayo ng tsaa.
Sige, salamat.
Oo naman.
Sobrang ganda.
Talaga? Nagustuhan mo?
Pakiramdam ko hindi ko talaga deserve 'yan.
Dapat akong magsorry.
Sorry talaga.
Hindi dapat ako nakialam sa buhay mo gaya ng ginawa ko.
Hindi na kailangan.
Pero salamat sa paghingi ng tawad.
Namimiss na kita.
Ikaw lang ang anak ko and sana mas malapit ka dito
at minsan parang lumalayo ka sa 'kin.
Grabe na ba talaga ako na kailangan mong dumistansya sa 'kin?
Hindi, Ma, kailangan ko lang dumistansya
para makahanap ng sarili kong diskarte sa buhay.
Buhay ko ito at maganda ang ginagawa ko.
Pasensya na kung nadismaya ka sa pinili ko pero…
Hindi ko kayang biguin ang sarili ko.
Hindi mo nakilala ang lola mo.
Siya ay isang kahanga-hangang babae, at nami-miss ko siya araw-araw,
pero kung hindi siya ang masusunod,
walang masusunod.
At sa palagay ko natutunan ko na ang pag-ibig ay pagkontrol.
At natuto ako na hindi ka pwedeng magkaroon ng pagmamahal at kontrol.
Kailangan mong pumili ng isa.
At, anak, pinipili ko ang pag-ibig nang walang kundisyon.
Salamat po.
Wala kang ideya kung gaano ito kahalaga sa 'kin
pero magtiwala ka na alam ko ang susunod na tamang hakbang
at para sa akin ay ang pagsisimula ng sarili kong practice sa Michigan.
Mahal na mahal kita.
Mahal din kita, Mama.
Mahal din kita.
-Madami bang umorder? -Kumusta ang sledding? Sorry, ikaw muna.
Ako, ay…
Marami pa akong order na kaya kong gawin.
Seryoso, hindi ko alam kung paano ko gagawin ang lahat ng ito,
at, siyempre, ito ang linggo na ang mga bata
ay nasa bahay para sa pahinga, at ito lang ang gusto ko.
Maaayos natin ang mga bata at mga order.
Sagutin mo ito.
Ano ang pakiramdam?
Ang sarap sa pakiramdam.
Naramdaman kong nabuhay ako sa paraang hindi ko pa nararanasan noon.
Pasensya na. Okay lang ba 'yon?
Hindi ko pa alam kung ano ito at sino'ng nakakaalam
kung makakatanggap pa ako ng mga order pagkatapos ng holidays.
Sobrang saya ko para sa 'yo.
Ikaw ang angkla namin at ang dahilan kung bakit pwede kong ituloy ang gusto ko.
At gusto kong maging bahagi ng dahilan na magagawa mo rin.
Talaga?
Talaga.
At hindi para sa wala, ang ginagawa mo sa kanila ay napakahirap.
Nagtatrabaho ako ng 20 oras ng nakatayo, pero apat na oras lang sa mga bata,
na pinipigilan silang tumakbo sa mga puno gamit ang mga sled o isa't isa,
-ang mga topak, ang mga tanong. -Ang mga tanong.
Bakit kailangan nila ng napakaraming meryenda?
Okay, kung pro-tip ka, mini cooler sa kotse, magtiwala ka lang dito.
Hindi ko alam kung paano natin gagawin ang lahat ng ito,
pero alam kong magagawa natin ang kahit ano pag magkasama tayo.
Hindi ka niya marinig.
Gusto ko ang pagkamausisa na parang bata, Mia.
Ito ang unang turning point ni Older Scrooge
na makita ang distansya sa pagitan kung nasaan siya ngayon
at kung saan niya gustong makarating. 'Yan ang kinakatawan ni Bill,
na mabuhay nang lubusan, dahil hindi ipinangako sa 'tin ang bukas.
Pero narito ka para ipahayag na hindi pa huli ang lahat para bumitaw,
magpatawad, at subukang muli.
Patawarin sino? Siya ang nang-iwan sa mga kaibigan niya.
Patawarin mo ang iyong sarili.
Kaya kapag sinabi kong "hindi ka niya marinig"
ang iniisip ko ay gusto kong marinig niya.
Oo.
Uy, mag-usap tayo.
Pwede ba tayong magkita sa Pammy para uminom ng tsokolate?
Syempre, pupunta ako diyan.
Ang tagal ko ng nakaupo sa New York City,
nakikipaglaban para sa isang pahinga, para sa isang pagkakataon.
At kung pupunta ako bukas ay may pagkakataon akong mapansin,
isang pagkakataon. At sinabi niya na masigla ako.
Masaya ako para sa 'yo. Nakakamanga 'yan.
-Pero… -Hindi.
Hindi, Avery. Walang pero, pakiusap.
-Paano ang palabas at ang mga bata? -Pero ikaw ay nasa layunin mo.
Wala kang ideya kung ano'ng pakiramdam ng hindi mo alam kung maaabot mo
ang iyong mga pangarap at hindi man lang lumapit.
Hindi ko lang alam kung ano ang gagawin,
pero ito ay kailangan kong alamin para sa sarili ko.
Handa ka na ba? Kailangan na nating umalis.
Oo. Malapit na.
Sinusubukan ko lang na streamline ang website.
Hayaan mong tulungan kita.
Ikaw na'ng bahala sa 'kin.
Isa kang dakilang nanay at isang mahusay na asawa.
Kahit na hindi ko alam na tumigil sila sa pagkain ng strawberry?
Sa susunod na linggo ay mahilig na sila sa mga strawberry at ayaw na sa saging.
Pero gusto kong malaman ang mga bagay na ito.
Kaya nakapagdesisyon na ako.
Kapag kinuha ko ang practice ni Papa,
sa halip na subukang gawin ang gusto niya,
gagawin ko ang gusto ko.
Kaya may kahalili ako.
Para magkaroon ako ng oras sa mga bata
at magkaroon ka ng oras na patakbuhin ang magiging
numero unong negosyo ng cookie ng Culpepper.
'Yon ang pinakamagandang regalo sa Pasko na mahihiling ko.
At kayong dalawa ang pinakamagandang regalo sa Pasko na pwede naming hilingin.
P. S. Huwag mo na lang sabihin sa Papa ko ang plano.
-Hangga't di ko nabibili ang practice. -Oo naman, wala akong balak.
-Tara, alis na tayo. -Sige, alis na tayo.
Ang pilyo n'yong dalawa.
Kumusta ang agent meeting mo?
Sana malaman nila kung gaano ka kagaling.
Nagsisimula akong isipin na hindi ito ang aking landas.
Na itabi ko na lang.
Maligayang Bisperas ng Pasko, Ben.
Maligayang Bisperas ng Pasko.
Napakagwapo mo.
Ang ganda mo.
-Kaya napaisip ako. -Na?
Paano kung magpahinga muna ako sa negosyo ng pamilya?
-Nakikinig ako. -Kaya tinawagan ko ang kaibigan ko
na nagtatrabaho sa mga menor de edad at mayroong
available na posisyon sa pagtuturo.
At mag-a-apply ako.
Masaya ako para sa 'yo.
Salamat. At alam mo ba?
Sa Michigan 'yon.
'Yan ay interesanteng pagpili ng mga estado.
At naisip ko rin…
Gustung-gusto ko kung gaano ka nakatuon sa pag-iisip na ito.
Gusto mo ba ng kasama?
Gusto ko ng kasama.
At ang katotohanan ay…
Mahal kita, Avery.
Minahal kita sa buong buhay ko,
at hindi mo kailangang maramdaman din 'yon sa ngayon.
Pero hindi ko kayang palampasin pa ang araw ng di mo nalalaman.
Ben Tellman.
Mahal na mahal kita.
Dati pa.
At palagi.
MATAAS NA PAARALAN NG CULPEPER
-Salamat sa pagkakataon. -Oo naman.
Ito ay isang malaking pangyayari.
Ngayon gabing ay isang espesyal na gabi.
Una, ang mga batang ito ay nagtrabaho nang husto.
Hindi ko akalain na darating ka.
Hindi ko palalampasin ang unang palabas mo.
-Galingan mo. -Pagkatapos ng palabas,
kailangan mong ipaliwanag kung bakit namin sinasabi 'yon.
-Walang sense. -Okay.
Ngayong gabi ay pararangalan natin ang taong mahal natin
at nagpabago ng maraming buhay.
Kasama si Avery Taylor ng Culpepper High.
Ano ba'ng mayroon sa high school na tila nananatili sa atin magpakailanman?
Tingin ko sasabihin ni Mr. Massey na ito ay oras ng mga una.
At kung ikaw ay mapalad, tulad namin,
may Mr. Massey ka para gabayan ka sa mga unang 'yon at marami pang iba.
Salamat sa guro at tagapayo namin sa paghawak sa mga pangarap namin
at pagpapaalala sa amin kung sino kami.
Salamat sa pagpapakita sa amin sa kung paano ka nabuhay
na hindi isang dress rehearsal.
At salamat sa pagtuturo sa amin na kung may lakas ka ng loob
na dumaan sa buhay na may bukas na puso,
sagana ang mahika at mga himala.
Kung sasamahan ako ng mga kaibigan ko?
Ngayon, bago ang main event ngayong gabi, may maliit kaming sorpresa.
Mrs. Massey, Michael, gusto n'yo bang sumama din sa amin?
Wala kaming maisip na mas magandang regalo para sa mentor namin
kundi ang pag-aalay ng gawain niya sa kanya para sa mga taong darating.
Kaya ituloy na natin, inihahandog namin ang James Massey Theater.
Diyos ko!
Sasabihin ko sanang "magpalakpakan"
pero nangyayari na ngayon.
Kaya umpisahan na natin.
Inihahandog ko sa inyo
ang taunang produksyon ng "A Christmas Carol."
ANG JAMES MASSEY THEATER
Napakagaling ninyong lahat.
'Yong paglipad mo sa ere, 'yon ay, ito ay…
Naniwala ako. At ikaw, Cammie, ang galing mo.
Hindi namin ito magagawa kung wala ka.
-Wag kang masaktan, Miss Bennet. -Hindi, ayos lang.
Totoo naman. Magaling ka talaga.
Ginawa mo akong isang mahusay na artista.
Sana manatili ka pa para sa senior year ko.
Baka magkatotoo ang hiling mo.
Lahat ay humanga sa iyo.
Sobra kaya gusto naming makipag-usap sa iyo
na maging full-time bilang bagong guro ng drama.
Ngayon, alam kong nasa New York City ang buhay mo,
pero wala akong maisip na mas mahusay na mairerekomenda
sa paaralan na papalit sa asawa ko.
Ikinararangal ko. Ang kahit na isipin ako sa parehong liwanag
bilang Mr. Massey ay… Hindi ako makapaniwala na sasabihin ko ito,
pero oo, oo, oo, ang sagot ay oo.
Nakaka-excite ko. Maligayang Pasko.
Mag-enjoy ka sa holidays, at mag-uusap tayo sa Bagong Taon.
Oh, Diyos ko. Halika na.
Ahem.
Hulaan kung sino ang magiging bagong drama teacher sa Culpepper High?
Ano?
-Binabati kita! -Diyos ko.
Ang galing!
Maraming salamat sa mga ginawa n'yo para gawin itong napaka-espesyal.
Kapag malungkot ang puso ko, pinupuno n'yo ito ng saya.
Mahal ko ang bawat isa sa inyo.
May Christmas dinner kami na ihahanda,
kaya uuwi na kami.
-Maligayang Pasko. -Maligayang Pasko.
Binabati kita!
Nakatulog ang mga bata bago pa makapag-unan,
na nakakagulat kasi ang dami nilang nakaing cookies.
Kaya ilan ang nakuha nating order?
Sabihin na lang natin, na masaya ako,
na magkaroon ng magaganda, matulunging kaibigan na tulad n'yo.
Alam n'yo ba?
Kailangan ko talagang bumalik sa Michigan.
Oo, hindi ako bibigyan ng oras ng bisor ko, pero ah.
Tingin ko may mga bahay ako na kailangang itayo.
Hindi ako makakuha ng sitter.
Okay, ang cute n'yong lahat.
-Syempre tutulungan ka namin, babe. -Oo.
Pero bago 'yon, gusto kong mag-propose ng toast.
Salamat sa pagbabahagi ng iyong pamilya sa amin,
at sa pagho-host sa karamihan, tulad ng ginagawa ninyong dalawa.
Salamat sa iyong pananatili sa bayan,
at pagbibigay-inspirasyon sa lahat na laging manguna mula sa puso.
At salamat sa pakikipaglaro,
pagtitiwala, at pagpapapasok sa amin.
Sa linggong ito ang lahat ng hindi namin alam na kailangan namin,
at lahat ng hindi namin malilimutan kailanman.
Salamat sa pagiging Chosen Family.
Dito mismo, ngayon din!
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Leslie Lusuegro Candelaria