Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ZACHOWAĆ ŚWIĘTA
To przyjęcie pełne życia, radości i gromkiego śmiechu.
Tak wybuchowej magii nam trzeba.
Gdy Fezziwig każe przerwać pracę,
reszta obsady musi podbiec zza kulis.
Spisałam choreografię, gdyby ktoś czegoś zapomniał.
Ben, jesteś Fezziwigiem po coś.
Rozpoczynasz wigilijne przyjęcie,
więc bądź odważny.
Ebenezerze, zapomnij o pracy. Czas się zabawić.
Wszyscy do wyjścia.
Obawiam się, że przyciągamy za dużo uwagi.
Jesteście tam, gdzie trzeba.
Bez obaw. Nauczyłam się twoich kroków i kwestii.
- Za mną. - Czemu dałem się namówić
na granie w tym roku?
Nie ukończyłaś wyzwania.
Myślałem, że miałem podać listę celów,
a nie że będę musiał…
Zrobić coś strasznego?
Tak, i robisz to znakomicie.
Uchwyciłeś autentyczność Scrooge'a,
Masz też iskierkę Belle.
Wiesz, że musisz udawać, że wszyscy patrzą na mnie?
Mówiąc swoją kwestię, patrz na Belle,
ale zwracaj się do Mii.
Znasz tę kobietę?
- Boże, czy… - W rzeczy samej.
Belle, jak cudownie cię widzieć.
Wprowadzić skrzypków, jedzenie i poncz.
Dziś świętujemy.
W nocy nie będzie żadnych gierek.
Dobra, ręce do środka.
Na trzy.
Tu i teraz!
12 LAT PÓŹNIEJ
Jak tam? Trzymasz się?
Tak, trzymam się. A ty?
Właśnie pożegnałam uczniów.
Czuję nostalgię.
Pan Massey przypomniał mi, że moja rezygnacja
ze stanowiska to dobry ruch.
Nie wierzę, że odszedł.
Przylatuję wcześnie rano.
i pędzę na uroczystość.
Zobaczymy się na miejscu.
Rozmawiałam z panią Massey.
Nie może przygotować wszystkich świątecznych atrakcji.
Pan Massey sam się tym zajmował.
Jego ulubione świąteczne tradycje nie mogą zaniknąć,
więc zostaję na tydzień, by pomóc.
Typowa Avery.
Powiedziałam też, że jej pomożesz.
Nie mogę.
Tonę w robocie po uszy.
Przykro mi. Wiesz co?
Zadzwoń do Mii.
Tak zrobię.
Pa.
Do zobaczenia.
Pa.
I nagle zdałam sobie sprawę,
że widzę, wiem.
Oświetlający świat reflektor nagle zgasł.
Już nigdy nic nie świeciło tak jasno.
Jak świeca kuchenna.
Cudownie!
Zawsze się jakiś znajdzie.
Dziękuję za przybycie.
Pracowaliśmy tu z zamiłowaniem.
Przekażcie znajomym.
Dziękuję.
Cześć!
Wybacz, że nie odpisałem, ale wiesz…
Pracuję nad występem.
Gratulacje! Jak idzie?
Fantastycznie.
Wszystko super. Co wieczór mam pełną salę.
Wybacz, że nie wesprę pani Massey.
Przyjadę dopiero na uroczystość.
Wiesz, że muszę wracać.
Pomyśl, jak fajnie by było znów się zebrać.
Sarah na pewno nie dostanie wolnego.
Poproszę ją, by się urwała.
Tak, daj mi znać.
Nie mogę się urwać z dyżuru.
Ludzie wcześniej proszą o wolne w święta.
Nikt tak nie organizuje poszukiwań słodyczy jak ty.
Prawda. Rozwiązałam rekordową liczbę zagadek nie do rozwiązania.
Właśnie. Proszę, potrzebuję cię.
Dzieci z Culpeper też.
Dobrze.
Spytam, ale się nie nastawiaj.
Marne szanse. Dzwoń do Noah.
Może ma czas.
Dla pani Massey wszystko, ale dzieci nie mają szkoły,
mam ich 24 godziny na dobę.
Jak zawsze.
Możecie zwolnić? Dziękuję.
Tata tu pracuje.
Miały być rumiane, a nie spieczone.
A co powiecie na to?
Ile części warsztatu Mikołaja
możecie złożyć przed obiadem?
- 850. - Nieźle.
Technicznie niemożliwe, ale dobra.
Chcemy to zobaczyć. Gotowi?
Do startu.
Start.
Wiesz, jak ciężko znaleźć opiekę na święta?
Nie wiem.
Spróbujesz? Może mama Sarah?
W tym roku wyjechali.
Musimy spędzić trochę czasu razem.
- Zobaczę, co da się zrobić. - Dziękuję.
Widzimy się na miejscu.
Napraw to ciastko.
Pa.
Potrzebuję testerów.
Kto chce spróbować?
Ja!
- Cześć, mamo. - Cześć, jak leci?
Wciąż tu jestem, oceniam prace.
Przykro mi z powodu pana Masseya. Uwielbiałaś go.
Dzięki, mamo.
Wspaniale, że szkoła organizuje
uroczystość żałobną dla uczniów, nauczycieli i absolwentów.
Zasłużył na to.
Przyjęłaś stanowisko nauczyciela?
Postanowiłam się wstrzymać.
Naprawdę?
To znaczy, że mnie posłuchałaś
i rozważasz to, o czym rozmawiałyśmy?
Rozważałam.
I co?
Postanowiłam otworzyć własny gabinet terapeutyczny.
Co? Jaki gabinet?
Nie było o tym mowy.
Miałam się tym zająć jutro po powrocie do domu.
Z jakimi klientami?
Powinnaś była podzielić się z nami tą decyzją.
Powiedziałaś już ojcu? Luke.
Własny gabinet to ogromne przedsięwzięcie.
Chyba tego nie przemyślałaś.
Wszystko przemyślałem.
Może aż za bardzo.
Gdybym chciała uczyć na uniwersytecie,
przyjęłabym ofertę Uniwersytetu Michigan i uczyła tutaj.
Już szukam czegoś na wynajem.
Znalazłeś coś fajnego?
Powiedziałaś mu!
Wybacz, tato.
Muszę się spakować.
Do jutra.
Kocham was.
WITAMY W CULPEPER
OPOWIEŚĆ WIGILIJNA W REŻYSERII JAMESA MASSEYA
BILETY W TEATRZE CULPEPER HIGH
Musimy jechać na uroczystość, ale nadrobię w nocy.
Czemu obiecujesz Dixonom
skończenie domu w tydzień bez mojej wiedzy?
Załatwię to.
Są święta.
Ludzie mieli mieć wolne. Nie można im tego zabrać.
- Firma może upaść. - Zrozumiałem.
Zaraz się spóźnimy.
Będziecie się świetnie bawić z Fredem i Leslie, ulepicie bałwana.
Potrzebujemy marchewki i kapelusza.
Gotowi. Akcesoria bałwana?
Załatwione.
Ciepło wam?
Tak.
Nie zapomnijcie rękawiczek.
- Kapelusz jest super. - Jesteś najlepszy, tato.
Rozmawiałeś z przełożoną?
Przyniosłam jej twoje ciasteczka i miętową moccę.
- I? - Ucieszyła się z obu.
Ale i tak odmówiła.
Ale mam chociaż Boże Narodzenie.
Ścigajmy się do garażu.
Została piątka.
Uroczystość wyglądała jak świętowanie.
Spójrzcie na te zdjęcia.
- Jak naprawdę się czujesz? - Dobrze.
Naprawdę.
Dobrze.
- Miło cię widzieć. - Ciebie też.
Świetna byłam w tej sztuce.
Ja byłem przerażony.
Chciałem robić rekwizyty.
Nie chciałeś grać, dał ci wyzwanie dla rozwoju.
Miałem zrobić coś, co mnie przeraża.
Musiałam pomyśleć o sobie i rozczarować mamę.
I jak ci poszło?
Tak jak tobie z oddaniem kontroli.
Witamy po przerwie.
To ty wiedziałeś, kiedy żartować, a kiedy nie?
Wiedziałem, kiedy się bawić, a kiedy skupić.
Bez niego to miejsce jest inne.
To ruina.
Wszystko trzeba wymienić i odmalować.
To oferta pomocy? Bo przydałaby się.
Czułem, że tu będziecie.
Kto jest reżyserem?
Nowa nauczycielka angielskiego. Liczę na najlepsze.
Macie świetne wyczucie czasu.
Myśleliśmy o specjalnej dedykacji
przed pierwszym spektaklem.
Wspaniale. Możemy pomóc?
Gdyby tylko był tu były przewodniczący klasy
z wyjątkowym talentem do przemawiania.
Chętnie przemówię w imieniu pana Masseya, panie dyrektorze.
Mów mi Larry. Jesteśmy już dorośli.
Udaję, że jestem dorosły,
ale liczą się miecze świetlne i Lego.
Pewnie cieszycie się, że będziecie razem,
więc zostawię to wam.
Nie wspominajcie o dedykacji.
Chcemy zaskoczyć Lillian.
Ja też jestem świetnym mówcą.
Mia, możesz przemawiać, ale nie możesz zostać w mieście.
A ty nie masz niani, choć znasz wszystkich w Culpeper.
A ty boisz się poprosić przełożoną o wolne,
ze strachu przed oddaniem kontroli.
Twój brat dał wszystkim tydzień wolnego, więc liczę na twoją pomoc,
chyba że masz inną wymówkę, której nie kupię.
Piszesz z moim bratem?
Nie o to chodzi. Proszę was.
Od lat nie spędziliśmy razem świąt.
Kiedy znów będzie taka okazja?
Jesteśmy tu i teraz.
Każdy ma dużo na głowie,
ale nie da się lepiej uhonorować naszego nauczyciela.
Brakuje mi świątecznego karaoke.
Brakuje mi dorosłych.
A mnie tworzenia list, wskazówek i oglądania rywalizacji dzieciaków.
Brakuje mi tych podchodów.
Obiecuję, że to będzie najlepsza impreza karaoke
i najlepsza rzecz w dorosłości.
- Moi rodzice pewnie przypilnują chłopców. - Ja też mogę,
bo zostaję u was.
Mogę u was zostać?
- Oczywiście. - Widzicie? To się dzieje.
Pan Massey bardzo kochał Święta.
Włożył tyle pasji w te wydarzenia.
Bez naszej pomocy nic się nie wydarzy.
Więc…
Kto jest za?
Kochanie?
Tillman.
Jeśli zmusisz go do przebrania się za Mikołaja.
Załatwione.
Dobra.
Pan Massey na trzy.
Raz, dwa, trzy, pan Massey!
Świetnie wyglądacie.
Robię Mikołaja z naleśników.
Sprytne.
Dzięki. Też tak myślę.
Są głodni i już jest za późno.
Prawie skończyłam. Chcę je udekorować.
Nie tym.
Już nie jedzą truskawek.
Nie lubię tych nasion na wierzchu.
Jak mój brat ich nie je, to ja też nie.
- Od kiedy? - Odkąd powiedzieli,
że już nie lubią truskawek.
Ja już nie wiem, co lubią moje dzieci.
To tylko truskawki.
To nie tylko truskawki.
Hudson nosi ubrania tył na przód. I o co chodzi z tymi torami przeszkód?
To dzieci.
Są jak chorągiewki,
a my musimy płynąć z prądem.
Nie lubię płynąć z prądem.
Jestem przytłoczona stażem.
A jak przejmę klinikę po tacie i wszystko spadnie na mnie?
Wybiegasz za bardzo w przyszłość.
Teraz tylko węglowodany.
Ułożymy sobie życie, jak już będziesz lekarzem na pełen etat.
Odłóż bitą śmietanę.
Jestem Grinch.
Ukradnę wam świąteczną radość.
- Nie, to nasza wełna. - Idź sobie, Grinch.
Ukradnę ci twoją.
Naprawdę? Dobrze.
Dzień dobry.
Przyszły już listwy podłogowe albo obudowy drzwi?
Nie. Usiądź, Ben.
Słuchaj.
Wkurzyłem się wczoraj, wybacz.
Źle, że to obiecałem, ale załatwię to.
Nie chodzi tylko o dom.
Opóźnione dostawy, bałagan w księgowości.
- Nie chcę cię dołować. - Za późno.
To nie rozmowa biznesowa.
Mówię jako twój brat.
Zrób sobie przerwę.
To ostatnie, czego mi trzeba.
- Potrzebuję pracy. - Nie oceniam cię.
Próbuję pomóc.
Wiele poświęciłaś.
Rzuciłeś baseball, by pomóc tacie w firmie.
Zajmowałeś się mamą, a potem tatą.
Traktujesz tę pracę jak plaster.
Rana się nie goi.
Rana się nie goi?
O czym ty mówisz?
Avery ci powiedziała?
- Bardzo mi pomogła. - Przestań pisać do Avery.
Weź tydzień wolnego.
Dixonowie wiedzą, że dom będzie gotowy po świętach.
Są tu twoi przyjaciele. Wieki ich nie widziałeś, zabaw się.
Avery, prawda?
Powiedz jej, żeby wyluzowała.
Wezmę tydzień wolnego.
To Trevor. Spóźnię się na pickleball.
Ale dobrze. Chociaż nie miałeś wyboru.
Wszystkie wydają się małe.
O to chodzi. Ma być intymnie i bezpiecznie dla klientów.
Klaustrofobicznie też?
Dobra, wystarczy.
Kochanie, rzuciłaś pracę z możliwością awansu,
by doradzać ludziom w gabinecie wielkości pudełka,
bo nie uzbierałaś dość pieniędzy, by przejść przez to jak trzeba.
Nie zależy im na miejscu.
Idą do mnie po pomoc i ją dostaną.
I tu się mylisz.
To jak różnica między keksem z pudełka,
a domowym musem piernikowym.
Co byś wybrała?
Czemu rozmawiamy o deserach?
Bo chyba tego nie przemyślałaś.
Własny gabinet to dużo pracy.
Nie zobaczysz owoców przez co najmniej rok.
Nauczanie to stabilizacja i satysfakcja. Dlatego sama to robiłam.
Dziękuję za opinię. Muszę się szykować.
Ja też.
Szukam leżanki na werandę, żebym mogła leżeć na niej z herbatą.
- Chyba z winem? - Tak.
Nie mogę znaleźć takiej, jakiej chcę.
Powodzenia.
Noah i Sarah nie mają opieki dla dzieci w tym tygodniu.
- Możecie im pomóc? - Czy możemy?
Nie możemy doczekać się wnuków.
Kto wie, czy kiedyś będziemy mieć własne.
Powiedz Noah i Sarah, że z przyjemnością.
Konduktorzy jeden i dwa, zgłoście się do wagonu jadalnego.
Smakołyki czekają.
Są na sprzedaż, czy je rozdajesz?
Te są dla domu kultury, pralni chemicznych,
i współpracowników Sarah.
Musisz zacząć je sprzedawać.
Nie wiem, czy damy radę.
Dzięki tobie ona mogła spełniać swoje marzenia.
Czas zająć się swoimi.
Start-up to pełen etat. Został jej jeszcze rok stażu
i przenosi się do kliniki taty.
Tu Uri, kierownik sceny.
Z powodu niskiej sprzedaży musimy odwołać resztę występów.
Mia?
- Wszystko gra? - Tak.
Masz więcej talentu w małym palcu
niż piekarze w Wirginii i ludzie muszą to poznać.
Nie doświadczą tego, jeśli nie da im się szansy.
Nadal mówimy o ciastkach?
Możemy jechać tym pociągiem aż do Nowego Jorku?
Możemy?
Proście, a będzie wam dane.
Bezpiecznej podróży.
To coś nowego?
Pokażcie.
Sorry, utknęłam w pracy.
Jestem w domu z Mią. Zupełnie zapomnieliśmy.
Robię ciasteczka. Wpadaj.
Wybrałaś już?
Wirginia? Michigan?
- Zależy. - Od czego?
Czy chcę uszczęśliwić siebie czy mamę.
Dwa słowa. Rozwój. Wyzwanie.
Nie chodzi tylko o mamę.
Ben gra w baseball.
Mia mimo wątpliwości idzie na Uniwersytet Nowojorski.
Noah i Sarah zostają blisko.
Wybierając siebie, zawiodę nie tylko mamę,
będę też daleko od przyjaciół.
Czyli rosomaki. Idź do Michigan.
A jeśli się rozdzielimy?
Nie chcę stracić przyjaciół. Wiele dla mnie znaczą.
Co zrobić, żebyśmy byli razem?
Dobrze.
Wyprostuj ręce.
Gdy moi bliscy przeżywają trudne chwile,
wyobrażam sobie, że trzymają kulę, a ja daję przestrzeń.
Pozwalam im wskakiwać w moje otwarte ramiona i serce.
Przypominam, że życie jest krótkie. Nie jest próbą generalną.
Daję im znać, jak bardzo ich kocham.
Przyjdą trudne chwile,
a wtedy otworzysz szeroko ramiona i przypomnisz im,
że o tę miłość warto walczyć.
Możesz mi pomóc.
Dziękuję, panie Massey.
Sorry, wiem, że cię wystawiłam.
Możesz mi wybaczyć i przyjechać? Musimy pogadać.
Wszystko gra?
Co się dzieje?
Co się stało?
Teatr mnie rzucił.
Rzucił cię?
- Zerwał? - Przez SMS.
Mogą tak?
Jeśli stworzona przez ciebie sztuka
nie przyciągnie widzów, to tak.
Chyba mogą.
Nie rozumiem.
Myślałam, że się układa.
Okłamywałam wszystkich.
Siebie też.
Dorabiam jako nauczycielka w liceum, żeby opłacić czynsz.
Czy to żałosne, że najlepszą częścią tygodnia
są humorzaste nastolatki?
Nie, jeśli cię to uszczęśliwia.
Nie odpisałam mu.
- Komu? - Masseyowi.
Gdy ostatnio się odezwałeś, nie byłam w stanie powiedzieć,
że nie układa się po mojej myśli i że go zawiodłam.
Absolutnie nie. Był z ciebie dumny.
Wszyscy jesteśmy. Nie chciałby, żebyś to dźwigała.
Jak jeszcze raz mnie wystawisz, zadzwonię do Culpeper Times.
Zgoda.
- Wejdę do środka. - Czujesz cukier?
Tak.
Zaraz przyjdę.
Jestem przeszłością, teraźniejszością i przyszłością.
Zostań w tym. Dasz radę.
- Magia wykracza poza słowa. - Magia?
Panikuję na myśl o przyszłości i niszczę teraźniejszość.
- Jeszcze wcześnie. - Nie.
Avery, Ben i Sarah już zostali przyjęci.
- Ty też zostaniesz. - A jeśli nie?
W życiu, zwłaszcza w tej branży, porażka jest nieunikniona.
Ale nie żyjemy w niej.
Przynajmniej próbujesz.
Gdy przestaniesz się dobrze bawić, zajmiesz się przyszłością.
W przyszłości zawsze jest idealnie niedoskonały człowiek
gotowy wyznaczyć swój cel.
Jeśli Nowy Jork cię nie przyjmie…
Ich strata.
Przekonujące.
Wracaj na szczyt.
Mam w sercu święta i staram się trzymać je tam cały rok.
Jestem przeszłością, teraźniejszością i przyszłością.
Jestem u Pammy. Gdzie jesteś?
Przepraszam za rano.
Pracowałem nad scenografią i zapomniałem.
DO ZROBIENIA
Wynagrodzisz mi to, pomagając z zabawkami
i wybieraniem prezentu dla mamy.
Zadanie niemożliwe.
Przepraszam za rano.
Lepiej, że nikt nie przyszedł. Mogę zasypać was robotą
bez wyrzutów sumienia.
Wybaczę ci za ciasteczko.
Twoja lista przeraża.
Ale dobre.
Najlepsze ciastka, jakie w życiu jadłam.
Wiem. Zakłada biznes.
- Co? Cudownie! - Nie.
- Nie zakładam firmy. - Owszem.
Piekę ciastka dla ludzi, jak zwykle. Zobaczymy, co będzie.
- Musisz to zrobić. - I zrobię.
Jak żona przestanie pracować non stop, a dzieci pójdą na studia.
Pracujemy nad nim.
Pieczenie to twoja mocna strona.
A budownictwo?
Kiedyś z klocków Lego zbudowałem świąteczną wioskę.
- A co? - Pomożesz Benowi ze sceną.
Ben chyba tego nie chce.
Nie pogodziliście się po tym, jak „przestał być fajny”?
Chciałem go tylko pocieszyć.
- Żartowałem. - Popracuj nad stand-upem.
Cofnąłbym to, gdybym mógł.
Nie wiem, co powiedzieć.
Faceci się nie komunikują.
Dlatego wolę kobiety.
Będzie dużo czasu na rozmowy, przy strojeniu sceny.
Zagrajcie z Sarah Mikołaja i panią Mikołajową.
na zbiórce zabawek w domu kultury.
Całe życie chciałem być Świętym Mikołajem.
Piszę się na to.
Ostatnia sprawa.
Pasuje wam jutrzejsze karaoke?
Jestem wolna jak ptak.
- Moi rodzice zajmą się dziećmi. - Mnie pasuje.
Zastanawialiście się, czemu Mikołaj ma imię,
a pani Mikołajowa nie ma?
Uwielbiam twój umysł.
Dzięki.
Uczyć znaczy mieć wpływ na całe życie.
Słabe.
- Puk, puk. - Cześć, tato.
- Cześć. - Wejdź.
Przepraszam, że się wygadałem. Ale jestem z ciebie dumny.
Ożywisz każdy z tych gabinetów.
Dzięki, tato. Musiałam to usłyszeć.
Ciężko znaleźć nadzieję pod czujnym okiem mamy.
Też jest dumna, ale okazuje to na swój sposób.
Kto co okazuje na swój sposób?
- Wyjaśniałem tacie parę spraw. - Nie przejmujcie się mną.
Miło się gadało.
Wesołych świąt!
Jesteś prawdziwy? Czy jestem tak wykończona,
że sobie ciebie wyobraziłam?
Nie! Jestem prawdziwy!
Będziemy Mikołajami na zbiórce zabawek.
Jak kiedyś państwo Masseyowie.
- Kiedy? - 23.
Dasz wiarę? Damy dzieciom zabawki,
będę trząsł brzuchem jak galaretą!
Nie mogę. Rozmawialiśmy o tym.
Muszę pracować do późna, by mieć wolne w Wigilię.
- Tylko godzina. - Nie wzbudzaj we mnie winy.
Pytałaś innych i nikt nie może cię zastąpić?
Co poradzić, że mam pracę?
Według ciebie nie pracuję?
Nie to miałam na myśli.
Tylko ty się nie starasz.
Nawet Ben się stara.
Myślisz, że nie chcę się z wami bawić?
Nie wiem. Chcesz?
Co mam zrobić?
Nie chcę, byś za 30 lat zrozumiała,
że wszystko przegapiłaś.
Przepraszam. Chciałem rozluźnić atmosferę.
Wszyscy się stresowali, Mia się załamała
i nie dało się zrobić kursu na czas.
To ich wina, nie pana.
Właśnie opisałeś pierwszą perfekcyjną próbę techniczną.
Perfekcyjną?
To była katastrofa.
Techniczne próby powinny być katastrofą.
- Są też moimi ulubionymi. - Serio?
Wtedy grunt pali się pod nogami
i widać, jak nasze dzieło ożywa.
Nie gniewa się pan?
Jest czas na pracę, czas na zabawę
i czas, by nie brać siebie zbyt poważnie.
Ty to rozumiesz. To twoja supermoc.
Nigdy nie trać ducha zabawy.
Naucz się, jak go okiełznać.
Ale nigdy go nie porzucaj.
Dziękuję, panie Massey.
Ktoś tu jest szczęśliwy. Pracowałeś całą noc?
Widziałem światło, zanim zasnąłem.
Nie martw się, to nie praca.
Zbiórka zabawek. Avery poprosiła o pomoc.
Poprosiła?
Jak masz mnie wkurzać, pomóż mi chociaż to załadować.
Idę na zakupy.
Jakie zakupy? Mogę iść z tobą?
Ben i ja jedziemy na Main Street, zobaczyć, czy wezmą udział w zbiórce.
Spędzasz ostatnio dużo czasu z Benem.
- Mamo, nie zaczynaj. - To nie przypadek,
że dzięki Masseyowi znów jesteście razem.
- Nawet pod jego nieobecność. - Nie jesteśmy razem.
To świetny sposób, by uczcić jego pamięć.
Zawsze chciał, by święta były wyjątkowe dla dzieci.
Nawet obudził w nas dziecko.
Mów za siebie. Ja jestem jak wino.
Lecę. Do zobaczenia.
Na razie.
Tricia?
Jeśli w końcu się zejdą,
to wróci do domu.
Dzień dobry.
Jak tam?
Dobrze. A u ciebie?
Mam niespodziankę.
Są niesamowite.
Kiedy zdążyłeś je zrobić?
Plusy bezsenności.
- Gotowa? - Tak.
- Podobają ci się? - Jeszcze jak!
Kocham moją żonę.
Kocham ją od liceum.
Śmierć Masseya uświadomiła mi, że czas nie jest czymś oczywistym.
Martwisz się, że dla niej jest?
Po prostu…
nie zna innego sposobu.
- Proszę. - Dzięki.
Wiesz…
Zawsze pozytywnie jej zazdrościłem,
że ma coś swojego, co kocha.
Sarah w pracy daje całą siebie,
ale dla nas zostaje niewiele.
Ty wszystko oddajesz chłopcom i niewiele ci zostaje.
Obiecałam Sarah, że zostanę z chłopcami
do końca rezydentury, ale chcę piec te ciasteczka.
Nie umiem zrobić pierwszego kroku.
Przykro to mówić, ale to nie w twoim stylu.
Trzeba cię popchnąć. Dlatego masz mnie.
- Chętnie zepchnę cię z góry. - O tak.
Dzięki, przyjaciółko.
Jeśli skoczysz, na pewno odlecisz.
- Ciociu, pomocy! - Posiłki są w drodze.
Praca zespołowa czyni cuda.
Chodź.
Patrzcie na to!
Chcieliśmy zawiesić na choince.
Co takiego?
Moja droga, mamy tylko 20 minut.
- Odłóż to i zjedzmy. - Nie mogę.
Muszę to skończyć.
Umówiłam się ze znajomymi.
Pierwszy raz od lat cała klasa jest razem.
Super. Albo i nie.
Mam wziąć wolne i spędzić z nimi czas.
- Ja też tego chcę. - Ale nie da się
po prostu wziąć tygodnia wolnego.
Właśnie.
Miło być rozumianą.
Już się czułam jak Grinch.
Ile dyżurów trzeba zamienić?
- Dwa. - Łatwizna.
Joe to bezdzietny singiel,
zastąpiłaś go, by mógł grać w gry wideo.
Co?
Mówił, że jedzie na 50. rocznicę rodziców.
Zadzwonimy do Joe'ego, ja wezmę twoją drugą zmianę.
- Kto popilnuje Avy? - Ja się tym zajmę.
Wiele razy pomogłaś samotnej matce.
Załatwione.
Naprawdę bardzo dziękuję.
A zbiórka zabawek dla szpitala jest 23.
Niech Joe weźmie tę zmianę, żebyście przyszły.
Jasne. Jedz.
Jeszcze dwie sekundy.
Dziękuję za pomoc przy zbiórce. To wiele dla mnie znaczy.
Wszyscy kochaliśmy Jamesa i bardzo za nim tęsknimy.
My też.
Bałem się, że ten rok będzie inny.
- Ile zabawek chcemy podarować? - Ile się da.
Chris i ja też chcemy coś dać.
Spójrz na nią.
Jaka słodka.
Najsłodsza.
Znajdziemy wam dobry dom.
Jak byliście mali i rodzice was tu przyprowadzali,
zawsze byliście nierozłączni.
Nic dziwnego, że jesteście razem.
Jesteśmy tylko przyjaciółmi.
Na pewno?
Spodobają się dzieciom?
Będzie potrzebna większa skrzynka na datki.
Wstań i chodź ze mną.
Powiedziałam: „wstań i chodź ze mną”.
Jestem śmiertelny.
Mogę upaść.
Zgadza się. Dzięki.
Jestem śmiertelny. Mogę upaść.
Jeden dotyk mojej dłoni, a będzie cię stać na więcej.
Nie umiemy latać, ale zachowuj się,
jakbyś umiał, bo wyjdzie idiotycznie.
Tak, zawsze chciałam liny na scenie,
żebym mogła grać Piotrusia Pana.
Przepraszam. Kim jesteś?
Potrzebuję przerwy.
Pięć minut przerwy. Albo piętnaście.
Przepraszam, że przeszkadzam.
W porządku. Znasz kwestię.
Jesteś duchem przyszłych świąt?
Grałam na ostatnim roku.
Chodziłam tu z milion lat temu.
- Jestem Mia. - A ja Tammy.
Bardzo tęsknię za panem Masseyem.
Nie dlatego, że ta sztuka to katastrofa.
- Był niesamowity. - Nie do zastąpienia.
Nie martwcie się! Nic mi nie jest!
Zdecydowanie ją to przerosło.
Przyszłaś jej pomóc?
Nie, odwiedzam stare śmieci.
Ze sceną wiążą się piękne wspomnienia.
Przyjechałam na występ.
Nie oczekuj zbyt wiele.
Zabawna jesteś.
Masz jakąś radę?
Z wyobraźnią można wszystko.
Jeśli wszystko wokół się sypie,
jeśli w to wierzysz, to widownia to odczyta.
Dzięki.
- Jak często macie próby? - Codziennie.
Od 10 do 14.
Super. Pa.
Te pudła były niesamowite.
- Jeszcze raz dziękuję. - Nie ma za co.
Co mam zrobić z mamą?
Nic nie znalazłam.
Muszę mieć coś, przez co nie usłyszę: „Dzięki, skarbie”.
Masz mamę, której możesz coś dać.
Tak mi przykro.
- Czuję się okropnie. - Niepotrzebnie.
Przepraszam.
Twoja mama jest trudna. Moja też była.
Mówię to, bo…
Chciałbym jeszcze jedną Gwiazdkę.
Jeden prezent.
Co byś jej kupił?
Na ostatnie wspólne święta zrobiłem jej bujane fotele.
Lubiła przesiadywać na dworze z herbatą
i oglądać ptaki o wschodzie słońca.
Uwielbiała moje prezenty.
Zrobiłbyś leżankę?
Na werandę.
Leżankę.
Chyba mogę to dla ciebie zrobić.
I dla twojej mamy.
- Sarah przyjdzie? - Nie wiem.
- Chcesz o tym pogadać? - Nie.
Moglibyście naprawić razem scenę.
- Nie potrzebuję pomocy. - Widzisz?
- Nie potrzebuje. - Obaj potrzebujecie.
Próbuje ci powiedzieć, że chcemy, żebyście wyjaśnili to nieporozumienie.
- Niczego źle nie zrozumiałem. - Owszem.
Nie będę się teraz kłócić, Noah.
A teraz Noah Wong zaśpiewa „We Wish You A Merry Christmas”.
Nie.
Nie, nie trzeba.
- Nie. - Tak, tak.
Nie, Mia. Nie zrobię tego.
Noah.
Nie lubiłem tego w liceum.
Nadal nie lubię. Nie zmuszajcie mnie.
Niech śpiewa następna osoba.
Noah. Noah.
Kto następny?
Może pan Wong?
To proste. Musisz tylko
wyjść jako ty i wejść jako ktoś inny.
Powie mi pan, kim mam być, gdy tu wrócę?
Nie sobą. Nie zastanawiaj się.
To improwizacja.
Jest tylko jedna zasada.
Strach zostaw za drzwiami.
Inaczej nie będziesz miał szansy po drugiej stronie.
- Jakiej szansy? - By stać się kimś innym.
Zobaczmy, kim zostanie Noah.
Ale wejście to twój próg.
Jak zakończenie liceum.
Zrób pierwszy krok.
Po drugiej stronie czeka cały świat.
Dalej, dasz radę.
Popycham cię.
Jeśli to zrobisz, będziesz mógł wszystko. Zrób to dla pana Masseya.
Panie Massey, to dla pana.
Cieszę się, że jesteś.
Zamieniłam się, by zagrać w podchody i zostać Mikołajową.
- Mąż nadal będzie mnie miał. - Chodź, Sarah.
Słuchajcie, potrzebuję pomocy.
- Nie ja. - Chodźmy.
Ben, chodź.
Tu mi dobrze.
Zaśpiewaj z nami za stare, dobre czasy.
Avery, nie.
- Dokąd idziesz? - Do domu.
Przepraszam, że cię wyciągałam. Więcej nie będę.
- Wróć do środka. - Nie o to chodzi.
Chcę wyjść. I tyle.
Nie o to chodzi. Chodzi o Noah?
Nie. Tak, ale nie. Wtedy Noah nie rozumiał.
- Teraz też nikt nie zrozumie. - Sprawdź mnie.
Wszyscy żyją, jakby nic się nie stało.
Ale nic złego im się nie dzieje. Taka prawda.
Pan Massey umarł.
Wszyscy żyjemy w tym stadzie.
Ja straciłem rodziców.
Znałem świat, a teraz nie mam pojęcia, jak on wygląda.
Tak mi przykro.
To prawda, nie rozumiem.
Chciałbym być tam z wami, śmiać się, śpiewać i dobrze się bawić.
Też chcę, żeby fajny Ben wrócił.
Jest jakby ktoś…
rozwalił mi ciało młotkiem
na milion kawałków.
Chcę je poskładać, ale nie mogę ich znaleźć.
Boję się, że przepadły na zawsze.
Nie obiecam, że poskładamy cię do kupy
tak jak kiedyś.
Nigdy nie będziesz taki sam.
To nic złego.
Ale obiecuję, że osoba, którą odnajdziemy po drodze, będzie niesamowita.
Pewnie bardziej niż kiedyś.
My?
Tak.
My.
To mi się podoba.
Dzień dobry.
- Cześć, kochanie. - Dzień dobry.
Jak się spało?
- Dobrze spałam. - A ty?
- Dobrze. - Dolać ci, skarbie?
Pewnie zaschło ci w gardle od śpiewania.
Nigdy. Nie wiem, o czym mówisz.
- Nad czym pracujesz? - Nad niczym.
Oglądam foremki do ciastek.
Pokaż. Będę wiedziała, co ci kupić.
Jesteś dość wybredny przy pieczeniu.
Wyślę ci link.
Lepiej wrócę na górę i dokończę pisanie wskazówek.
Dzięki za udany tydzień.
- To dla mnie ważne. - Oczywiście.
Powiedzenie tego na głos, zwłaszcza jej, pomoże ci rozkręcić biznes.
Nie wiem, jak to wszystko wygląda.
Jest tak zajęta, że nie zauważy.
Tu Avery.
Panno Taylor. Tu Susan z Uniwersytetu Wirginii.
Dzwonię w sprawie pani podania o profesurę.
Przepraszam, kto?
Skąd pani dzwoni?
Susan, z Uniwersytetu Wirginii.
Dzwoni pani, bo…
Mamy pani CV i chcielibyśmy porozmawiać o tym stanowisku.
To dziewięciomiesięczne zobowiązanie…
Przepraszam, że przerywam, ale nie do końca rozumiem.
Nie złożyłam CV.
Ja złożyłam.
Bułeczkę?
Jest tam pani?
Chyba nie do końca się zrozumiałyśmy.
Za chwilę oddzwonię.
Bardzo dziękuję.
To wspaniale, że tak szybko się odezwali.
Czemu to zrobiłaś bez mojej wiedzy?
Ty chyba podjęłaś decyzję bez konsultacji ze mną i z ojcem.
Nie muszę, jestem dorosła.
To idealna praca dla ciebie.
Będziesz doradzać i uczyć.
Chcę otworzyć własny gabinet.
- Wiesz o tym. - Słuchaj. To taki gołąb w garści.
- Twoja alma mater. - Tak.
Nie wiem, czemu mnie to szokuje za każdym razem.
Co za każdym razem?
Mam z czegoś zrezygnować, by cię uszczęśliwić.
Brzmi bardzo dramatycznie, nie sądzisz?
Nie musisz od razu oddzwaniać.
Mamy święta. Susan zrozumie, że potrzebujesz chwili.
Potrzebuję chwili. Masz rację.
A teraz wybacz.
Muszę się przebrać za elfa i zagrać w podchody.
Zanim zaczniemy, chcę wam podziękować.
Jestem bardzo wdzięczna.
Mój mąż, James, uśmiecha się do nas z góry.
Dobrze, dzieci, podejdźcie.
Czas na doroczne poszukiwania cukrowych lasek.
Zaczynaj, Sarah.
Są tylko dwie zasady.
Pierwsza: nie pomagamy z odpowiedziami.
Musicie sami je rozgryźć.
Druga: bawimy się jak nigdy.
To elfi przyjaciele, przyszli wam pomóc.
Odnajdźcie elfy i zaczynamy zabawę!
„Lubi mleko i ciasteczka”.
„Ten przysmak nigdy się nie nudzi”.
„Idźcie tam, gdzie są słodkie ciastka i gdzie dzieci lubią się spotykać”.
„Jest Boże Narodzenie, przyjmijcie pozę”.
„Kolejna wskazówka jest tam, gdzie rodzice kupują ubrania”.
„Jeśli chcecie mieć specjalne moce Mikołaja,
idźcie do miejsca, gdzie są wszystkie kwiaty”.
- Kwiaciarnia! - Masz rację. Idźcie!
„Spełni się każde małe świąteczne życzenie,
tam, gdzie dzieci kupują swoje zabawki”.
- Sklep z zabawkami. - Lepiej sprawdź.
Naprawdę to robisz. Masz czas na pracę i zabawę.
Zapiszę sobie dla swoich dzieci.
Nie przeceniaj mnie.
Nie wiem, jak to się robi.
Nikt nie wie, dopóki nie spróbuje.
Każdą chwilę spędzam z dziećmi,
więc trudno mi gadać z dorosłymi.
Nie musimy gadać.
No to nie będziemy rozmawiać do końca życia.
Nie o to mi chodziło.
„Bierzcie piżamy i najlepsze świąteczne skarpety”.
„Trzecia wskazówka jest przy zegarze”.
Szkoła szuka zastępstwa za Jamesa.
Ciężka sprawa. Nikt go nie zastąpi.
Kogo poleciłeś?
Kogoś z doświadczeniem teatralnym, świetnego lidera z podejściem do dzieci.
Dobrze by było, gdyby ta osoba ją przyjęła.
Szaleniec by się nie zgodził.
Jest przy nich taki dobry, swobodny.
Wie, czego potrzebują,
kiedy i jak im to dać.
Noah spędza z nimi dużo czasu.
Jak rozkręci biznes,
zrozumie, przez co przechodzisz.
Jaki biznes?
Zawsze przy tobie coś chlapnę.
Staram się.
- Wyjdź mi naprzeciw. - Niby czemu?
Gdy najbardziej cię potrzebowałem, mówiłeś, że nie jestem zabawny.
To był słaby żart.
Ludzie przysyłali zapiekanki, szynkę, napoje, plantany.
Mam tyle sera w lodówce, że mógłbym się w nim kąpać.
Wiesz, kto się mną nie zajął?
Ty, Noah.
Wyszedłem z tobą, żebyś nie myślał.
Poczułem, że będziesz przy mnie,
gdy będę tym fajnym Benem.
Ostatnia wskazówka.
Wesołych świąt!
Po kolei i skaczemy w kółko. Pamiętacie?
Gdzie Ben?
Mogłem przypadkiem go zdenerwować.
Napraw to. Chcemy spędzić świetny tydzień,
a przez was nie możemy.
Daj spokój. Mamy tego dość.
Ben idzie do teatru popracować na planie.
Ja też. Chodź pomóc.
Zaczynamy ciasteczkowy biznes?
Muszę lecieć!
Porozmawiamy o tym później. Muszę naprawić sprawy z Benem.
Zrób to.
A potem powiesz mi, czemu tylko ja o tym nie wiem.
To nie twój dzień.
Czuję się, jakbym znów w liceum wybierała alma mater mojej mamy
zamiast robić po swojemu.
Poszłam w końcu do Michigan, ale nie o to chodzi.
Po powrocie do domu trudno nie wrócić do starych nawyków.
Zdradzić ci mały sekret?
Proszę.
Nasz Michael chciał iść do konserwatorium muzycznego.
Uznaliśmy jednak, że sztuki wyzwolone są lepsze.
Nie do nas należała decyzja.
- Poszedł do konserwatorium. - Uwielbiał każdą chwilę.
Nic nie złamie cię szybciej
niż poświęcenie siebie komuś, kogo kochasz
i zauważenie, że to wciąż za mało.
To prawda.
Rodzice chcą dla was jak najlepiej.
Ale czasem trudno odróżnić nasze najlepiej od waszych.
Dlatego trzeba być odpowiedzialnym tylko za to, co dla ciebie najlepsze.
Dziękuję.
Kiedyś zwracałam się do pana Masseya.
Teraz możesz przyjść do mnie.
Łapiecie się za ręce, Scrooge,
i oboje wylatujecie przez okno.
Idź.
Pomogę ci.
- Poradzę sobie. Zajmę się tym. - Bez urazy,
ale raczej sobie nie poradzisz.
Słuchajcie, jest sprawa.
Wystawiamy sztukę, trzeba pomóc aktorom.
- We wszystkim. - Wróćcie tam,
załatwcie sprawę.
Kochacie się, trzeba skończyć scenę i są święta.
Świetnie.
Więc wyjdziecie za rękę przez okno
na wieś, gdzie Scrooge był uczniem.
Jeśli chodzi o…
- Wszystko gra? - Nie.
Chcę przeprosin.
Myślałam, że skinęliśmy głową…
Tak, oczywiście. Przeprosiny.
Bardzo cię przepraszam.
Wybacz, że powiedziałem, że nie umiesz się bawić.
To był złośliwy, nietaktowny żart, który nie jest prawdą.
Jesteś bardzo zabawny.
- Ostatnio nie. - Przestań.
Twoje męki przy scenografii…
Świetna zabawa.
Przepraszam, że zostawiłem cię, gdy mnie potrzebowałeś.
Urodziło mi się drugie dziecko.
Tonąłem w mleku i kupie i byłem taki zmęczony.
Ledwo wiedziałem, jak stawiać stopy. To nie wymówka, ale tak było.
I przepraszam, że pozwoliłem na taki dystans,
zanim cię przeprosiłem.
Doceniam to.
Kocham cię, bracie.
Przestraszyłaś mnie.
Zapomniałem.
Powiedzieć mi, że zacząłeś sprzedawać ciastka?
Tak, ale nie, bo nie zacząłem.
Ale chcesz?
Nie wiem.
Może. Wspomniałem o tym Mii, potem Avery,
- Były zachwycone. - Mii, Avery,
na pewno powiedziałbyś też Benowi, gdybyście rozmawiali.
Ale nie własnej żonie.
A tak w ogóle, pogodziliśmy się.
Tak poza tematem.
Tym teraz jesteśmy?
Parą, która powoli oddala się od siebie?
Nie.
Nie. Hej, Sarah.
Nam to się nie przytrafi.
Chyba się przytrafiło.
Dobrze, że się pogodziliście
Dzień dobry.
Cześć, kochanie.
Zrobiłam twoją ulubioną zapiekankę z kaszą.
Nie jestem głodna.
Idę na zbiórkę zabawek.
W takim razie przyniosę ci świeżą kawę.
Kupię u Pammy.
- Dzięki, tato. - Nie ma za co.
Czego mi ciągle brakuje?
Pamiętasz, co powiedziałaś matce?
- Czego nie chciałeś na ślubie? - Krewetek, bo ich nienawidzę.
Tak, a ona i tak je zamówiła.
I to całkiem sporo.
Nigdy nie widziałem tylu koktajli krewetkowych.
Byłam na nią wściekła, ale nie chodziło tylko o krewetki.
Chciałam, by mi zaufała i pozwoliła zaplanować jedną rzecz
na swoim ślubie i w swoim życiu.
By pomyślała, że potrafię,
że jestem dość mądra.
Dość dobra.
Szkoda, że jabłko nie spada dalej od jabłoni.
Podejdźcie
Wesołych Świąt.
Przejdź tam.
Kto następny?
Cześć.
Cześć. Znam te ciasteczka.
- Są takie dobre. - Wiem.
Sarah zawsze przynosi ciastka Noah do szpitala na święta.
Ale zwykle dostaję tylko jedno, zanim wszystkie znikną.
Weź sobie.
- Powiedz „dziękuję”. - Dziękuję.
Dobra, mały.
Kilka moich elfów mi powiedziało,
że w tym roku byłeś dobrym młodszym bratem.
Zgadza się?
Dopilnuję, by hulajnoga trafiła pod choinkę.
I kask. Dla bezpieczeństwa.
Zgadza się.
Wesołych Świąt.
Ciastka Noah robią furorę. Bardzo dobrze.
Facet umie piec.
Tak, pogodziliśmy się.
To dobrze.
Co robisz później?
Unikam mojej matki. A co?
Chcesz wpaść?
Tak.
Mamy cztery różne rodzaje.
Jeśli chcesz więcej ciastek, mogę przyjąć zamówienie.
- Zapisz mi pięć tuzinów. - O rany.
- Dobra. - Sześćdziesiąt ciastek.
Na prezent i dla mnie.
Nie wiedziałam, że sprzedajesz.
Ja też nie.
Czeka cię tydzień pieczenia.
Mam już dziesięć zamówień.
To jeszcze nie biznes.
Nie martw się tym, co się stanie.
Po prostu skacz.
Komu ciasteczka?
Tak, proszę wejść.
Co poprawiłoby humor twojej siostrze?
Jest w szpitalu, pewnie chciałaby móc malować i rysować.
Uwielbia sztukę.
Może zestaw do malowania? Tak, Mikołaju?
Oczywiście.
Mikołaj ma idealny prezent.
O rety.
Dziękuję!
Wesołych Świąt!
Poczułaś to?
Gdy byłam mała, odwiedziłam z tatą pacjenta w szpitalu dziecięcym.
Było Boże Narodzenie. Chłopiec tak się martwił,
że Mikołaj go nie znajdzie.
Gdy spytał pan, co chcemy zrobić,
pomyślałam o tym chłopcu.
I innych dzieciach spędzających święta w szpitalu.
Czułam, że muszę to zrobić.
To się nazywa cel.
Chyba znalazłaś jeden ze swoich.
Cel nadaje znaczenie. A znaczenie daje szczęście.
To będą bardzo wesołe święta.
Wesołych Świąt!
Sarah? Ziemia do Sarah.
Przepraszam. Ja tylko…
Nieważne. Mówiłaś coś?
Cieszę się, że Noah otwiera własny biznes.
Wydam na te ciastka pół wypłaty.
Ava chciała iść na sanki. Dołączysz z chłopcami?
Pewnie.
Chcecie iść na sanki?
- Tak! Rozdzielamy się! - Dobrze!
Zaraz się widzimy.
Dokąd idziecie?
Zabiorę chłopców na sanki z Chloe i Avą.
Daj mi pięć minut.
- Mogę iść. - Nie możesz.
Spójrz na nowych klientów.
Sprzedawaj ciastka. Zabiorę chłopców.
Wszystko w porządku, obiecuję.
Do zobaczenia w domu.
Kto następny?
Mam dobre wieści. Widziałam twoją sztukę.
Przyjedź na przesłuchanie do Nowego Jorku.
Oddzwoń, umówimy się. Próby od 2 stycznia.
O rany.
Co?
- Co się stało? - Nic. Nic.
Tu już skończyliśmy, możemy unikać twojej matki.
Chodźmy.
Ogarniesz resztę?
Potem opowiesz.
Kiedy mnie zapraszałeś, nie wiedziałam, że będę pracować.
To dla twojej mamy.
Na którą wciąż jestem zła.
Co znów zrobiła Patricia?
Złożyła podanie o pracę za moimi plecami,
bo nie uznaje moich życiowych wyborów.
Powinnaś była załatwić jej terapię.
Miałeś dobry tydzień.
Byłem wściekły na brata i nie wierzę, że to powiem,
ale miał rację.
Musiałem pomyśleć.
Wymyśliłeś coś?
Od dawna jestem nieszczęśliwy.
Kiedy ostatnio byłeś szczęśliwy?
W baseballu.
Ale na to już za późno.
- A jako trener? - Myślałem o tym.
Nie wiem.
Muszę myśleć dalej.
Myślenie jest dobre.
Pamiętasz, co sobie obiecaliśmy?
W wieku 12 lat?
Że jeśli do trzydziestki z nikim nie będziemy, to się pobierzemy?
Właśnie to.
Zostały tylko trzy miesiące.
Nie mów tego.
- 30! - Nie, nie!
- Avery ma 30 lat! - Nic nie mów!
Muszę ci coś wyznać.
Dziękuję.
Za to, że nie pozwoliłaś mi cię odepchnąć.
Ty też nadal coś czujesz?
Obiecaj mi coś.
Obiecaj, że już nigdy mnie nie odtrącisz.
- Ale ciężkie. - Wiem.
To ma być niespodzianka.
- Jaka niespodzianka? - Niespodzianka!
Jest piękna. Gdzie ją znalazłaś?
Nie znalazłam. Ben ją zrobił.
- Idealna. Dziękuję. - Cieszę się, że mogłem to zrobić.
Zostawię was z prezentem.
Wesołych Świąt, państwo Taylor.
Wesołych Świąt.
- Widzimy się później. - Jasne.
Może zrobię wam herbaty?
Dziękuję.
Oczywiście.
Jest taka ładna.
Podoba ci się?
Ale czuję, że nie zasługuję.
Jestem ci winna przeprosiny.
Przepraszam.
Nie powinnam tak się wtrącać w twoje życie.
To prawda.
Ale dziękuję za przeprosiny.
Tęsknię za tobą.
Jesteś moją jedyną córką i chciałbym mieć cię bliżej,
a czasem czuję, że przede mną uciekasz.
Jestem aż tak okropna, że musisz trzymać mnie na dystans?
Nie, musiałam zachować dystans,
by odnaleźć własną drogę.
To moje życie i świetnie sobie radzę.
Przykro mi, jeśli mój wybór cię rozczaruje.
Ale nie mogę zawieść siebie.
Nie poznałaś babci.
Była wspaniałą kobietą i codziennie za nią tęsknię,
ale jeśli coś było nie po jej myśli,
to nie było lekko.
Nauczyłam się, że miłość to kontrola.
Teraz wiem, że nie można mieć i miłości, i kontroli.
Trzeba wybrać jedno.
Wybieram miłość bez warunków.
Dziękuję.
Nie wiesz, ile to dla mnie znaczy.
Musicie mi zaufać. Wiem, co powinnam zrobić.
Otworzyć własny gabinet w Michigan.
Bardzo cię kocham.
Też cię kocham, mamo.
Też cię kocham.
- Masz dużo zamówień? - Ty pierwsza.
Więcej, niż mogę zrealizować.
Nie wiem, jak ja to zrobię.
W tym tygodniu chłopcy spędzają ferie w domu.
Tylko o to proszę.
Jakoś rozpracujemy chłopaków i zamówienia.
Powiedz mi.
Jakie to uczucie?
Dobre.
Poczułem, że żyję.
Przepraszam. Mogę?
Nawet nie wiem, co to jest, ani czy będą zamówienia po świętach.
Bardzo się cieszę.
Byłeś naszą kotwicą, dzięki tobie mogłam podążać za pasją.
Chcę, żebyś ty mógł zrobić to samo.
Naprawdę?
Naprawdę.
To, co z nimi robisz, jest bardzo trudne.
Pracowałam po 20 godzin, a nasze dzieci wykończyły mnie po czterech.
Po powstrzymywaniu ich przed wbieganiem na drzewa.
- Załamania, pytania. - Tak, te pytania.
Po co im tyle przekąsek?
Mini lodówka w aucie, zaufaj mi.
Nie wiem, jak sobie poradzimy,
ale wiem, że razem możemy wszystko.
Nie słyszy cię.
Uwielbiam tę dziecinną ciekawość, Mia.
To pierwszy punkt zwrotny Starszego Scrooge'a:
dostrzeganie dystansu między tym, kim jest,
a tym, kim chce być. To reprezentuje Bill.
Życie pełnią życia, bo nie wiadomo, czy przyjdzie jutro.
Ale przekazuje też, że nigdy nie jest za późno, by odpuścić,
wybaczyć i spróbować ponownie.
Komu? To on olał swoich kumpli.
Wybaczyć samemu sobie.
Mówiąc: „Nie słyszy cię”,
myślę, że desperacko chciałabym, by go słyszała.
Tak.
Muszę pogadać.
Spotkamy się u Pammy na kakao?
Jasne. Zaraz będę.
Od lat mieszkam w Nowym Jorku.
Walczę o przełom, o szansę.
I myślę, że jutro w końcu ktoś mnie zobaczy, da szansę.
Mówiła, że jestem dynamiczna.
Cieszę się. To niesamowite.
- Ale też… - Nie.
Nie, Avery. Żadnych ale.
- Co ze sztuką i dzieciakami? - Ty masz swój cel.
Nie wiesz, jak to jest, nigdy nie wiedzieć, czy sięgniesz
swoich marzeń i nawet się nie zbliżyć.
Nie wiem, co robić,
ale sama muszę znaleźć rozwiązanie.
Gotowy? Musimy iść.
Tak. Dwie sekundy.
Usprawniam stronę.
Pomogę ci.
I jestem do twojej dyspozycji.
Jesteś wspaniałą matką i żoną.
Nie wiedziałam, że nie jedzą truskawek.
Za tydzień je pokochają, a skończą z bananami.
Chcę wiedzieć takie rzeczy.
Podjęłam decyzję.
Gdy przejmę przychodnię taty,
zamiast działać po jego myśli,
chcę działać po swojemu.
Będę mieć wspólnika.
Spędzę trochę czasu z chłopcami, a ty będziesz miał czas
na najlepsze ciastka w Culpeper.
To najlepszy prezent na święta.
A wy jesteście dla nas najlepszymi prezentami.
Tylko nie mów mojemu tacie o tym planie.
- Aż nie kupię przychodni. - Nawet bym nie śnił.
Idziemy.
Ale z was głuptasy.
Jak spotkanie z agentem?
Oby wiedzieli, że masz talent.
Zaczynam myśleć, że to nie moja droga.
Powinnam dać sobie spokój.
Wesołych Świąt, Ben.
Wesołych Świąt.
Jesteś bardzo przystojny.
Ty wyglądasz pięknie.
- Tak sobie myślałem. - Tak?
Może bym zrobił dłuższą przerwę od rodzinnych interesów?
- Słucham. - Dzwoniłem do znajomego,
który zajmuje się niższymi ligami.
Szukają trenera.
Zgłoszę się.
Bardzo się cieszę.
Dziękuję. Rozumiesz?
I tak się składa, że w Michigan.
Ciekawy wybór stanów.
Tak sobie myślałem…
Podoba mi się to zaangażowanie w myślenie.
Potrzebujesz towarzystwa?
Tak, potrzebuję.
Prawda jest taka…
Kocham cię, Avery.
Kocham cię całe życie.
Nie musisz jeszcze czuć tego samego.
Ale nie mogłem dalej żyć, nie mówiąc ci o tym.
Benie Tellmanie.
Tak bardzo cię kocham.
Zawsze kochałam.
I zawsze będę.
Dziękuję za tę szansę.
Przyszło dużo ludzi.
Dziś jest wyjątkowy wieczór.
Po pierwsze, te dzieciaki tak ciężko pracowały.
- Nie sądziłam, że przyjdziesz. - Chcę zobaczyć twój debiut.
- Połamania nóg. - Po występie
powiesz mi, czemu tak mówimy.
To bez sensu.
Dziś uczcimy kogoś ważnego,
kto odmienił życie wielu osób.
W tym Avery Taylor z Culpeper High.
Co takiego jest w liceum, co zostaje z nami na zawsze?
Według pana Masseya to czas na pierwsze razy.
A jeśli mieliście szczęście,
pan Massey prowadził was przez te początki i przez wiele więcej.
Dziękujemy naszemu mentorowi za trzymanie się naszych marzeń
i przypominanie, kim mamy się stać.
Dziękujemy za pokazanie, nam jak pan żył
i że życie to nie próba generalna.
Dziękuję za pokazanie nam, że jeśli ma się odwagę
iść przez życie z otwartym sercem,
dzieją się cuda i magia.
Przyjaciele, dołączycie do mnie?
Przed główną atrakcją mamy małą niespodziankę.
Pani Massey, Michaelu, możecie do nas dołączyć?
Nie ma lepszego prezentu dla naszego mentora
niż oddanie dorobku jego życia w jego ręce na długie lata.
Nie przedłużając, przedstawiamy wam teatr Jamesa Masseya.
O mój Boże!
Poprosiłabym o oklaski,
ale już je mamy.
Zaczynajmy.
Przedstawiam wam
coroczny spektakl, Opowieść wigilijną.
Byliście wspaniali.
Twoje latanie w powietrzu…
Wierzyłem w to. A ty, Cammie, jesteś gwiazdą.
Bez ciebie by się nie udało.
- Bez urazy, panno Bennet. - Nie ma sprawy.
To prawda. Ma pani dar.
Dzięki tobie jestem lepszą aktorką.
Szkoda, że nie zostaniesz na ostatnim roku.
Może życzenie się spełni.
Wszyscy są pod wrażeniem.
Chcemy z tobą porozmawiać
o stanowisku nauczyciela teatru.
Wiem, że żyjesz w Nowym Jorku,
ale nie ma nikogo lepszego,
kto mógłby zastąpić mojego męża.
Jestem zaszczycona samym tym, że ktoś mnie stawia na równi
z panem Masseyem, więc nie wierzę, że to powiem,
ale tak, odpowiedź brzmi: tak.
Wspaniale. Wesołych Świąt.
Miłego świętowania. Pogadamy w Nowym Roku.
O rany. Chodź.
Zgadnijcie, kto będzie uczył teatru w liceum Culpeper?
Co?
- Gratulacje! - O Boże.
Wspaniale!
Dziękuję wam za wszystko, co zrobiliście, by ten tydzień był wyjątkowy.
Gdy moje serce było smutne, napełnialiście je radością.
Kocham was wszystkich.
Musimy przygotować świąteczną kolację,
więc idziemy do domu.
Wesołych Świąt.
Gratulacje!
Chłopcy spali, zanim położyli głowy na poduszkach,
co jest zaskakujące, po tym, ile zjedli ciastek.
Ile zebraliśmy zamówień?
Powiedzmy, że cieszę się, że mam takich wspaniałych, pomocnych przyjaciół.
Wiesz co?
Muszę wracać do Michigan.
Przełożony nie da mi wolnego.
Muszę zbudować kilka domów.
Nie mam opiekunki.
Jesteście uroczy, naprawdę.
Oczywiście, że pomożemy.
Ale najpierw wznieśmy toast.
Dziękuję, że podzieliliście się z nami rodziną
i za cudowną gościnę, jak zawsze.
Dziękuję, że zostałaś w mieście
i inspirowałaś innych, by zawsze kierowali się sercem.
Dziękujemy za współpracę,
zaufanie i dopuszczenie nas do siebie.
Potrzebowaliśmy takiego tygodnia
i nigdy o nim nie zapomnimy.
Dziękuję, że jesteście moją rodziną z wyboru.
Tu i teraz!
Napisy: Anna Mańkowska