SERIAL NETFLIX
Netflix.
ZZZ
6.30 WŁOCHATY SIĘ BUDZI
Pięknie tu o wschodzie słońca.
Łasuchu.
Jesteśmy tu sami.
To miło.
Rety.
To miejsce jest świetne.
Fantastyczne.
WYCIECZKA DRUGA
Ptaki do nas mówią.
KWIECIEŃ W GOCHANG
Przejdźmy się.
Rety, co to za miejsce?
Uwielbiam takie szlaki.
Ale świeże powietrze.
Tu jest niesamowicie.
Ładnie pachnie.
- Czuję tylko twoje perfumy. - Wiem.
Strasznie mocne.
- Ile ich użyłeś? - Więc to stąd ten zapach.
Hermes.
Nawet nie jestem kobietą. Czemu tak bardzo się starasz?
Całe życie stoimy na rozdrożu.
W lewo czy w prawo? W prawo czy w lewo?
Droga po prawej jest bardziej stroma,
ale z góry będzie lepszy widok.
Drogą po lewej szybciej dojdziemy na górę.
Ja poszedłbym w prawo. Lubię przygody.
Ja idę w lewo.
Chodź ze mną.
Jesteśmy w Gochang,
a Gochang słynie z węgorza.
- Słyszałem. - Chcesz spróbować?
Nie przepadam za węgorzem.
Zobaczysz, jak ja go przyrządzę.
Hej, jesteśmy.
- O rany. - Spójrz na to.
Boże.
Po co je tak układasz?
To jak modlitwa.
Miałem sen po powrocie z Czedżu.
- Jaki sen? - Byłem nad rzeką Han
i zaczął do mnie biec uroczy szczeniak.
To było urocze. Powiedziałem: „Cześć, piesku”.
Biegł do mnie jak szalony.
Gdy podbiegł bliżej, zobaczyłem, że ma głowę okonia,
ale ciało szczeniaka.
Wstrząsający widok.
- Miał głowę okonia? - Tak.
To było szokujące.
Boże, co to jest?
Ścieżka prowadzi tutaj.
Jak ładnie!
Powinienem był tutaj rano poćwiczyć.
Następnym razem wezmę matę do ćwiczeń.
Brzmi świetnie.
Dla okolicznych mieszkańców,
to prawdziwe błogosławieństwo.
- Niesamowite. - Prawda?
Wszystkie szlaki są ładne.
Widzieliśmy już obie ścieżki.
- I twój, i mój wybór. - Masz rację.
Weszliśmy lewą, zeszliśmy prawą.
- Samo życie, nie? - Tak.
- Mówi się: „Tak czy siak”. - Właśnie.
- Zacząłem doceniać toenmaru. - Tak.
Lubię przysiąść na takim ganku.
Daecheongmaru też.
Z tyłu mój motocykl wygląda dużo lepiej.
- „Pies z Fladrii”. - O czym ty mówisz?
W sakwie miałeś pełno deszczówki.
- Nie żartuj. - Zrób w niej dziurki.
Jeszcze nie zrobiłeś, nie?
Chodź.
Zbierze ci się tam pełno wody.
Przy otwartych drzwiach wygląda inaczej.
8.30 CZAS NA ŚNIADANIE
Przygotuję dla ciebie pyszne śniadanie.
Mówisz jak moja mama,
jak była po trzydziestce.
Dasz wiarę, że to wszystko przywiozłem?
Wiem.
Sang-soon, jeśli tam jesteś, prosimy o muzykę.
MUZYKA NA START
To od Hyo-lee.
Jestem pod wrażeniem.
O rety.
Spójrz na to masło.
Ciastka ryżowe?
Z bylicą?
Je też grillujesz?
Mam nadzieję, że widzowie to słyszą.
RANY
Tak.
Mogę go zjeść? Najlepiej prosto z grilla.
- Jeszcze nie. - Wygląda fantastycznie.
Jeszcze nie jedz.
Ciepłe? A niech mnie.
RETY
LIZU, LIZU
Rety, wygląda wspaniale.
SKWIERCZY
Gorące.
Cholera.
To nie wszystko.
Słyszałeś o gofrach z ciasta rybnego?
- Nigdy. - Są świetne.
Uwielbiam ciasto rybne.
- Tak? - Jem nawet na surowo.
Mamy ciastka rybne z Pusanu w Gochang.
Powinniśmy nagrać taki kawałek.
Utwór ósmy, skwierczące ciastka rybne.
UTWÓR ÓSMY: SKWIERCZĄCE CIASTKA RYBNE
- Hej, widzisz to? - Patrz tylko.
O rety.
Są złotobrązowe.
Czyż nie wyglądają wspaniale?
Zrobisz coś dla mnie?
- W zamrażalniku są lody. - Co?
Łyżka jest koło moich rzeczy.
Niemożliwe. Nie wierzę.
Uwielbiam te lody.
Lody Wspólne.
O rany.
Jeszcze jedna.
- Co ty gadasz? - Potrzebuję więcej.
Serio. Bardzo się różnimy.
Udekoruj je.
Jeszcze trochę mąki sojowej.
- Mąki sojowej? - Tak.
Wyglądają obłędnie.
Netflix!
To ciastka ryżowe czy grudki z mąki?
- Wyglądają wspaniale. - Spójrz na ten kolor.
RYBNE GOFRY
O rany.
Wsuwaj jak pizzę.
PRZEŻUWAM
- I jak? - Boże.
PYCHA
O rany.
Ale dobre.
Po grillu bardziej się ciągną.
Spróbuję jeszcze tego.
Pozwól, że je rozerwę. Chwila.
Spróbuj też ciastek ryżowych.
GOFRY Z CIASTEK RYŻOWYCH
Są najlepsze.
CIASTKA RYŻOWE TO JEST TO!
Wymiatają.
Uwielbiam te placki rybne.
Śmiało.
BRAWO
Rety.
Jem je w ten sposób.
PLASK
PYCHOTA
Niezłe, co?
„Niezłe”? Fantastyczne.
Już się nauczyłeś, co mi smakuje.
Oczywiście. Jestem najlepszym partnerem.
Jesteś niemożliwy.
Chodź. Zrobię ci kawę.
Brzmi nieźle.
PISK, PISK
- Od dawna tak żyjesz? - W życiu nic nie jest łatwe.
Chwila. Co to?
SIŁA
Dobrze.
Skoro nie lubisz kawy…
Wschód spotyka Zachód.
- Pijemy kawę w hanoku. - Tak.
Spójrz na kolor. Wygląda jak sujeonggwa.
Ładnie pachnie.
Gorzka.
Idealna po tłustych ciastkach rybnych.
- Lepiej, prawda? - Tak.
Nie rozumiałem, czemu ludzie sami parzą kawę…
- Nie? - Ale to całkiem niezłe.
- Prawda? - Tak.
Bardziej wytworne.
NA ZDROWIE!
Co jest na podwórzu?
Zbierają deszczówkę?
Wiem, o co chodzi. To tradycyjna gra.
Rzucanie strzałami?
- Zagrajmy. - Co?
- Wcześniej mówiłeś o węgorzach. - Co z nimi?
Chcesz popływać?
- Nie zrobię tego. - Skoro już tu jesteśmy…
Nie wiesz, kto przegra.
- Węgorz… - Nie, dzięki.
Po powrocie z Czedżu
ciągle myślałem o okoniach.
Niech ci będzie.
- Ale… - Wyglądasz jak węgorz.
Z przodu wyglądasz jak węgorz.
Nawet ubrałeś się na czarno.
Węgorze cię pokochają.
Wyglądam jak węgorz?
Tak. Zwłaszcza oczy.
I może usta.
USTA WĘGORZA
Jesteś też wysoki. Dzień dobry, panie Węgorzu.
Wiem. Wyglądam trochę jak węgorz.
WYGLĄDAM JAK WĘGORZ
Trochę.
Przejdźmy do rzeczy.
Przegrany ma dziesięć sekund w wodzie z karmą dla węgorzy.
ZACZYNAMY GRĘ
Zaczynasz? Pan Węgorz w okularach przeciwsłonecznych.
- Cicho. - Pan Węgorz w okularach…
Daj mi się skupić.
Cicho.
- Na torze pierwszym… - No nie wierzę.
- Przedstawię cię. Tor pierwszy… - Przestań.
Pan Węgorz.
Mąż Kim Tae-hee.
- Przestaniesz? - Dobra, zrozumiałem.
Jesteś jej mężem. Nie zmyśliłem tego.
Naprawdę chcę wygrać.
Muszę wygrać.
- No dalej. - Trudno trafić.
Koniec.
Koniec gry.
KOP
Nienawidzę węgorzy.
A niech to.
HE, HE
Jeśli trafię choć raz, wygrywam.
Nie tak się to robi. Rzucaj po łuku.
Rzucam.
Jesteś taki brzydki.
Serio.
OSTRZEŻENIE
PUDŁO
Moje przynajmniej drasnęły cel.
Wystarczy, że trafię tylko raz.
Czekaj. Tak nie wolno.
Nie oszukuj.
- Też możesz. - To nie w porządku.
- Dasz radę. - Nie wychodź za linię.
- Nie wychodzę. - Niech ci będzie.
Teraz trafię.
Może być?
Nie.
- Nie? - To koniec.
- Dlaczego? - Przestań.
- Przesuń się. - Nie skończyłem.
- Jeszcze nie skończyłem. - Nie wolno oszukiwać. Daj mi to.
- No dawaj. - Ale…
- Nie mówiłeś, że tak nie można. - Mówiłem.
Powiedziałem ci.
- Przesuńmy linię. - Dobrze.
Już widzę.
NIE PRZEKROCZYŁ LINII
NIE DO WIARY
Zrobię to. Mówię poważnie.
OMG
Co tu się wydarzyło?
DWA TRAFIENIA NA TRZY
Trafiłem dwa razy.
To przypomina mi wyspę Czedżu!
Ciekawe. Jak to zrobiłeś?
- Szybko. Wkrótce wyruszamy. - Dobrze.
Strefa pływów czeka. Mamy miejsca do odwiedzenia.
- Jak to zrobiłeś? - Co?
O co ci chodzi? Rzucaj.
- Dalej. - Jak to zrobić?
- Nie wiem. - Przecież trafiłeś.
- No rzucaj. - Serio?
- Tak. Nie ma na to sztuczki. - Na pewno jest jakiś sposób.
- Ty jakoś trafiłeś. - Tak.
- Daj mi wskazówkę. - Przestań.
Zrobiłeś to?
Jestem tylko węgorzem. Jak węgorz może pomóc człowiekowi?
PRZEPRASZAM, ŁASUCHU
Zaczynam.
Dam radę. Czemu nie?
Dlaczego miałbym nie dać?
Proszę bardzo. Widzisz?
Czemu miałbym być gorszy?
Nie bez powodu ci się udało.
- Dobrze. - Pogrywasz ze mną?
Niby czemu miałbym nie trafić?
Jeśli by się nie dało…
NIE DO WIARY
Jakby się nie dało, co to by była za gra?
Jak trafię, to koniec.
PRZESUWAMY
HE, HE
Jest 2-2.
CO TO BYŁO?
- Zaczynam. - Czemu stoisz tak blisko?
- Nie stoję. - Chwila moment.
Co?
Oszukiwałeś.
- Hej! - Wcale nie.
Przesunąłeś to aż tutaj.
- Jesteś niemożliwy. - Nie oszukiwałem, przysięgam.
Nie oszukiwałem.
- Nie rób tak. - Jeszcze raz.
Spróbuję jeszcze raz.
- Dyskwalifikacja. - Rety.
Jeszcze jedna próba.
Nie ma mowy.
Ciągle kombinuje.
Ma szczęście, że pracuje w telewizji.
Inaczej byłby zawodowym oszustem.
Skąd wiedziałeś?
Jak miałem nie zauważyć? Linia była aż tutaj.
Cholera.
Gramy jeszcze raz?
- Tak, proszę. - Dobrze.
- Proszę. - Dobrze. Ale serio…
Rzućmy po dwa razy.
PO DWA RZUTY
Nawet się nie starasz.
Nie wytrzymam.
DWA CELNE RZUTY
Irytujące.
Skoro jemu się udało, to czemu nie mi?
WYGRANA
Jest 1-0.
Wspaniałe uczucie.
ECH
CZEKAJĄC NA SPOTKANIE Z WĘGORZAMI
Z tyłu nawet twoja torba wygląda jak węgorz.
Dość o węgorzach.
Jedziemy.
- Rozejrzyjmy się po Gochang! - Jak miło!
PIERWSZA PRZEJAŻDŻKA PO GOCHANG
Jedziemy wzdłuż pasma gór.
Ale świeże powietrze!
Na Czedżu wszędzie były oceany.
Tutaj jest inaczej.
Tak.
Jak tu zielono.
Niesamowite.
Piękne niebo.
Bardzo tu spokojnie.
Nie ma samochodów. Dobrze się jedzie.
Świetnie się tu jeździ na motocyklu.
Muszę zatankować.
Z GOCHANG DO SKAŁY HALMAEBAWI
Ma pan benzynę premium?
Macie benzynę premium?
To benzyna premium. S-Oil.
HA, HA, HA
- Proszę pana. - Proszę.
- Ja mam to zrobić? - Tak.
- Ty to zrób. - Ja?
Ale jak?
Chwila.
- Samoobsługa? - Nie umiecie?
- Samoobsługa? - Nie.
Ale lepiej, żebyście się nauczyli.
Nie chodzi o samoobsługę.
- Uczcie się. - Błagam, przelej.
Nie mamy samoobsługi.
Wyglądacie jak celebryci. Macie dobre motocykle,
pełno z wami kamer…
- Proszę pana. - To nie jest Rain?
To pan Węgorz.
Z czego słynie Gochang?
Wystarczy.
A ty?
- Ja mam paliwo. - Słyniemy z węgorza.
- Z węgorza? - Tak.
Ma pan dużo klientów na motocyklach?
- Tak, bardzo. - Naprawdę?
W soboty i niedziele.
- W weekendy? - Tak.
Wożą dziewczyny z tyłu.
Przyjeżdżają grupami.
Rety.
- Dziękujemy. - Jasne.
- Dziękuję. - Trzymajcie się.
Patrz, węgorz. Ja niby tak wyglądam?
ULICA PUNGCHEON
To ty, Łasuchu.
Wyrobiłeś sobie nazwisko. Ewidentnie.
ZNAK RESTAURACJI Z WĘGORZEM
Wszystkie knajpy serwują węgorza.
To tunel Pungcheon.
Jesteśmy w Pungcheon.
Jedziemy!
Nie ma świateł. Idealna droga.
Zobacz.
Super, nie?
SKAŁA BYEONGBAWI
Niesamowite.
Wiem.
Co to? Mnóstwo tu skał.
SKAŁA HALMAEBAWI
To chyba dobry moment na zakład.
Brzmi dobrze.
Co, u licha?
Ktoś wisi na tej skale.
Zrób sobie przerwę.
Lina jest napięta.
Krok do góry.
Tam jest miejsce na twoją rękę.
Idź. Już prawie koniec.
Nie zatrzymuj się. Świetnie.
Oto nasze kolejne wyzwanie.
- Chcesz tam wejść? - Dasz radę?
Co? Żartujesz sobie?
Chodźmy tam.
Dużo ludzi.
Te dziury powstały naturalnie, prawda?
Dzień dobry.
Co was tu sprowadza?
Nauczysz nas się wspinać?
- Tak. - Możemy tam wejść samodzielnie?
- Jasne. - Wygląda jak niezła zabawa.
Małe wprowadzenie.
Wysokość ściany to 17 metrów.
- Wspinasz się rękami i nogami. - Tak.
To 30 procent to ręce, 70 to stopy.
- 70% robią nogi? - Tak.
Lepiej spróbować osobiście.
Dobrze.
- Przegrany karmi węgorze. - Stoi.
Zacznij od lewej stopy.
Jasne.
Trochę się wstydzę.
- W tym stroju. - Rozumiem.
- Dobrze. - Dobra, przygotujcie się.
Kto pierwszy zadzwoni dzwonkiem, wygrywa.
RUNDA 2: WSPINACZKA
Mamy zadzwonić tamtym dzwonkiem?
Każdy ma swój.
JEDEN POJEDYNEK,
BY UNIKNĄĆ WĘGORZY
- Gotowi! Start! - Wspinajcie się!
- Powoli. - Spokojnie.
Wspinamy się. Dobrze.
Zaplątałeś się.
Zaplątałeś się w liny.
Splątały ci się ręce.
- Bez pośpiechu. - Powoli.
- Chodźmy! - Pomału.
Dobrze.
- Powoli. Oddychaj głęboko. - Z lewej.
Do dzieła!
To koniec.
MACU, MACU
Nie ma się czego złapać.
- Rozejrzyj się. Tak jest. - Z lewej. Nieźle.
- Dasz radę. - Dobrze.
- No dalej. - Świetnie!
WŁOCHACZ PROWADZI!
KAMERA ŁASUCHA
Ji-hoon, dojdź chociaż tutaj.
DO DZIEŁA,
MOJE MUSKUŁY!
POKONANY
Co w ciebie wstąpiło?
Hej!
Co pan, panie Węgorzu?
- Ojcze! - Proszę się zatrzymać!
BLOKADA
Żartujesz sobie? Zabierz nogę z mojej twarzy!
- Przepraszam. - Zabierz stopę.
- Nie po twarzy! - Dla mnie to też trudne.
Nie chcę łapać węgorzy.
Czemu tak bardzo chce wygrać?
To był jedyny sposób.
Nie chcę łapać węgorzy.
Nieczyste zagranie.
- Panie Węgorzu. - Cholera!
Cholera!
Panie Węgorzu.
Z drogi.
Panie Węgorzu, wystarczy.
PAN WĘGORZ TRACI PANOWANIE NAD SOBĄ
Proszę!
AUĆ!
Dalej!
Żartujesz sobie?
Panie Węgorzu, proszę!
Panie Węgorzu, błagam.
Proszę.
- Ojcze! - Panie Węgorzu…
Nie!
ŁASUCH: 1, WŁOCHACZ: 0
ŁASUCH: 2, WŁOCHACZ: 0
Na początku prowadziłeś.
Dlaczego to robicie?
- Fajnie, nie? - Fajnie?
Jesteś przerażająca.
Dobra robota.
Nawet nie mogę otworzyć.
Też się zadrapałeś?
- Tak. - To chodź szybko.
Akurat. To ma być zadrapanie?
Serio?
Nawet nie zauważyłem skaleczenia.
Udało mi się wejść, bo mam mocny chwyt.
WALCZYŁ MIMO KONTUZJI
Teraz nie mogę porządnie chwytać.
- Hong-chul! - Tak?
- Nadal tam jesteś? - Oczywiście.
Ręce mnie bolą.
Może wreszcie coś zjemy?
Jedziemy do restauracji Woojeong, o której wczoraj mówiłem.
Dobra!
Może ci się nie spodobać.
Podają owoce morza?
Coś w tym stylu.
KRABY MARYNOWANE W SOSIE SOJOWYM
Nacieszmy się morzem.
KRABY MARYNOWANE W SOSIE SOJOWYM
- Uwielbiam marynowane kraby. - Tak?
- Tak. - Co za ulga.
Spora porcja.
- Spójrz na to mięso. - Dziękuję.
I O TO CHODZI!
- Ryż nie powinien być w skorupce? - Oczywiście.
DOCIŚNIJ
Nie mieszaj tego.
Zacznij od zdrapywania wnętrzności.
O tak.
Przyczepiły się do skorupy razem z ikrą.
- Trzeba je oderwać. - Widzę je.
Prawda?
- Zrobiłeś to? - Tak.
Nabierz ryżu i wymieszaj.
To szaleństwo.
Najlepszy moment marynowanych krabów.
Boże.
DUŻY GRYZ
PYCHA
To zdecydowanie najlepsza część.
Oczywiście.
Smaczne, mimo że niesłone.
SIORB, SIORB
Nadaje się też
do jedzenia z kluskami.
- Z makaronem? - Tak.
- Tutaj? - Tak.
Proszę pana!
Przepraszam, możemy prosić o makaron, olej sezamowy i chili?
Jasne. Olej sezamowy, makaron i chili?
Tak. Dziękuję.
- Rety. - Jest.
Po pierwsze…
Zrób dziurę w makaronie.
Wtedy…
Nie wierzę.
Spójrz na to mięso. Jakby je wypluwał.
Damy pół porcji makaronu na pół porcji kraba.
MAKARON Z KRABEM PÓŁ NA PÓŁ
To nie są żarty.
Dużo wnętrzności.
Ślinka mi cieknie.
Drobno posiekane chili.
Teraz trzeba porwać nori.
Trochę oleju sezamowego.
Teraz trzeba je tylko wymieszać.
Rety. To jest…
Spróbuj pierwszy.
Pycha.
Mięso zaplątało się w makaron.
Nie ma mowy.
To jest bomba.
To szaleństwo.
Może konkurować z każdym ekskluzywnym makaronem.
Powinni to dodać do menu.
Dodatek nori zrobił robotę.
To niesamowite.
Naprawdę dobre.
Zjedz w ten sposób.
To…
Jest wytrawne, ale nie jest słone.
Zobacz.
Super, co?
To szaleństwo.
Każdy by to zamówił, nawet przy wysokiej cenie.
Naprawdę pyszne.
Wytrawne.
Jakim cudem to jest takie pyszne?
Ale się napchałem.
Jestem nażarty.
PRAWDZIWY Z NIEGO ŻARŁOK
Najadłem się.
W kwestii jedzenia znasz się na rzeczy.
WCINAM RESZTKI
- Może się położymy? - Tak zróbmy.
KRABY: PRODUKT LOKALNY
- Idziemy? - Ruszamy na strefę pływów.
Wróciłem do żywych.
- Włochaczu. - Tak?
- Jak jedzenie? - Makaron był pyszny.
To było niesamowite.
Chyba jeszcze nigdy nie zjadłem tyle kraba w sosie sojowym.
Patrz na kwitnący rzepak.
Kwitnące pola rzepaku wyglądają pięknie!
Co za widok.
Niesamowite.
Nie widać końca.
- Jesteśmy. - Wszystko jest blisko siebie.
Powietrze jest tu inne.
- Jest bardzo świeże. - Idziemy?
Nigdy tu nie byłem.
Co to? Chyba jest odpływ.
Zabójczy widok.
Co to ma być?
STREFA PŁYWÓW MANDOL
Właśnie to chciałem zobaczyć.
Oślepiło mnie!
Piasek jest dość twardy.
Stopy się nie zapadają.
Tu było morze?
Co za widok.
To szaleństwo.
Fascynujące.
Świetne miejsce.
Piękny widok.
Zawsze chciałem przejść się po morzu.
Ci ludzie chyba szukają małży.
WOW
To kawał drogi stąd.
Jedzie traktor. Może poprosimy o podwózkę?
Jasne.
Proszę pana!
Dzień dobry.
Jeśli to nie kłopot, może nas pan podrzucić?
Jasne. Wskakujcie.
Dziękujemy.
Dziękuję.
W drogę!
Jesteśmy na szczycie świata!
Pierwszy raz jadę traktorem.
Sang-soon, muzyka!
Dalej! Puśćcie muzykę.
MUZYKA, START
Jesteśmy piratami Morza Zachodniego.
Nie ma mowy.
Czy mogłoby być lepiej?
Niesamowite.
Dzień dobry!
- Dziękujemy. - Dziękujemy panu.
Dzień dobry.
To Ro Hong-chul.
Dzień dobry.
- Rain. - To Rain!
Rain!
To Ro Hong-chul i mąż Lee Na-young.
To nie jest mąż Lee Na-young.
Won Bin jest jej mężem.
- Jego żoną jest Kim Tae-hee. - Kim Tae-hee.
- Zdjąłeś buty? - O wiele lepiej.
Piasek jest gładki.
Piasek jest jedwabiście gładki!
Uwielbiam chodzić boso po piasku.
Jeśli masz grzybicę, to powinno pomóc.
Zawsze pracujecie w dużych grupach?
Dziś jest nas mniej.
To jest mniejsza grupa?
Mam tu małża.
- Właśnie go znalazłeś? - Tak.
- To małż surfingowy. - Tak?
Tzw. „pistolet wodny”.
Widzicie? W czasie odpływu wypluwają wodę.
Rozumiem.
To jest quahog.
Ogromny!
- Nazywa się quahog. - Są pyszne.
Koreańska nazwa, baekhab, znaczy „sto różnych wzorów”.
Nie wierzę, że to zobaczymy.
- Świetnie je wykopujecie. - Nieźle, co?
Bardzo dziękuję.
Pistolet wodny.
Mam małże - pistolety wodne.
Mogę to pożyczyć?
Chcę sam spróbować. Dzięki.
Najczęściej są w takich miejscach.
Proszę. To jest małż?
Łasuchu, widzę, że ci odbija.
Rety.
Potrafisz je przyrządzić?
Jak myślisz, po co je wykopuję?
Hong-chul, ty też spróbuj.
- Kopcie dalej. - Nie drap powierzchni.
Kop głębiej.
- Czyli tak to się robi. - O tak.
- Trzeba je wykopać. - Rozumiem.
Żaden nie wypłynął.
To nie robota dla ciebie. Wróć do bycia gwiazdą.
Słucham?
- Ale… - Nie nadajesz się.
- Wracaj do bycia gwiazdą. - Chcę dalej kopać.
Pozostań przy byciu artystą.
Rety. Tu jest ich cała garść!
Jesteś w tym dobry.
Rain ma do tego talent.
- Hong-chul. - Znalazłeś już jakieś małże?
Wykopałem tyle w pięć minut.
Hong-chul wykopał tylko trzy.
Proszę.
- Weź nasze. - Nie trzeba. Podzielimy się.
Nie, weź je ze sobą.
Jak możemy się wam odwdzięczyć?
- Dziękuję. Bardzo dziękuję. - Weź jeszcze to.
Naprawdę dziękuję!
- Dziękujemy. - Do następnego razu!
Dziękujemy. Zjemy je ze smakiem.
- Trzymajcie się! - Wy też.
Dasz wiarę?
- Wszyscy byli tacy mili. - Co ty nie powiesz.
- Bardzo hojni. - Właśnie.
To było świetne.
Chciałbym przywieźć tu dzieci.
Zapamiętam ten widok.
Wrócę tu. Obiecuję ci to.
To moja bajka.
Od razu lepiej.
Rety.
- W drogę. - Dobra, jedziemy.
Musimy zdążyć na zachód słońca.
Zachód słońca na Morzu Zachodnim jest wspaniały.
STREFA PŁYWÓW MANDOL
Czy to już moja ulubiona pora dnia?
Z MANDOL DO MYEONGSASIMNI
Ruszamy w stronę słońca.
To tutaj? Słynne Myeongsasimni?
Sang-soon!
Muzyka!
Ale bomba!
Obczaj widok po prawej!
Dzięki, Netflixie!
Netflix!
DZIĘKUJEMY NETFLIXOWI!
Niesamowite miejsce.
Ktoś jeździ konno.
Jestem Netflix!
Dalej, koniu.
To znaczy, że też możemy jechać po piasku?
Zrównajmy się z koniem.
Pojedźmy na plażę.
Ja chyba śnię!
Co za widok.
Stąd wyglądasz niesamowicie.
Pewnie też super wyglądam?
Jakbym był we śnie.
Dogonimy konia?
Wygląda, jakby dla nas tańczył.
Piękny koń.
Mewy też tu są.
Jedźmy wszyscy razem.
Czuję się, jakbym też siedział na koniu.
WIO!
Czy ja śnię?
Ten koń jest niesamowity.
O Boże.
Reed Hastings, dziękujemy!
Netflix!
PODZIĘKOWANIA DLA REEDA HASTINGSA
Może zaparkujemy i obejrzymy zachód?
Z chęcią.
Zaparkujmy tu obok siebie.
ZACHÓD SŁOŃCA 19.14
Niewiarygodne.
- Hej. - Co?
Czy to możliwe?
Rany.
Ale pięknie.
Wsłuchaj się w szum oceanu.
Dobrze, że tu jesteśmy.
To niesamowite.
Słońce się chowa, a tam jest księżyc.
KSIĘŻYC NAPRZECIW SŁOŃCA
Słońce jeszcze nie zaszło. Wciąż tu jest.
Ale tu pięknie. Spójrz na księżyc.
Tak.
Gdy zaszło słońce,
pojawił się księżyc.
Jak szybko pojedziemy, dotrzemy tam
i spotkamy prezesa Netflixa.
Przestań już.
Proszę.
- Przestań. - Reed!
Reed!
To naprawdę wspaniały prezent.
PO ZACHODZIE SŁOŃCA
SKWIERCZENIE
PRZYPRAWIONY WĘGORZ
SOLONY WĘGORZ
Wyśmienite.
Jak to możliwe, że węgorz jest taki gruby?
Węgorze z Pungcheon wyglądają inaczej.
HE, HE
Nigdy nie widziałem tak dużego węgorza.
- Jest duży? - Tak.
Jak schabowy.
To szaleństwo.
Czuję dym z węgorza.
- Mam spróbować? - Tak.
- Dobrze. Najpierw solony. - Dobrze.
I JAK?
Też mam spróbować?
Zrobiłem wcześniej sos do węgorza.
SOS DO WĘGORZA OD ŁASUCHA
- Trochę za gorący. - Tak.
DMUCH
Przestań.
- Dobre. - Prawda?
Ale pycha.
Patrz na zupę.
ZUPA Z MAŁŻY
To te małże złapaliśmy?
- Nie wierzę, że są tak dobre. - Sami je złapaliśmy.
Są pyszne.
Jesz małże, bo nie chcesz węgorza?
Nie.
Powoli.
- Podsumujmy. - Co?
- Wygrałem wspinaczkę. - Tak.
- Poranną grę też. - Tak.
- Jest dwa do zera. - Tak.
Spotkasz się jutro z węgorzem czy nie?
Węgorzu.
20 MINUT TEMU
Węgorzu, nie ruszaj się.
WŁOCHACZ POJECHAŁ KUPIĆ WĘGORZE
Węgorzu.
Auć. Węgorzu!
Hej.
Proszę pana, to się nie uda.
Powiem mu, że nie dam rady.
Nie mogę dotknąć węgorza.
Czemu nie?
Nie mogę dotknąć węgorza.
- Dlaczego? - Są inne niż okonie.
- To co zrobisz? - Zróbmy tak.
Zastanówmy się.
Nie dam rady dotknąć węgorza.
Zrobię cokolwiek innego.
AKTUALNY CZAS 7.00
Jest siódma.
ŁASUCH SIĘ BUDZI
Hej.
Chodźmy.
Codziennie jesz śniadanie?
Tak.
Zjemy tam.
Jest super.
Nie wiedziałem, że w Korei jest takie miejsce.
- Świetnie. - Rety.
Super.
Owce.
FARMA SANGHA
OWCZA FERMA
Są takie czyste.
- Hong-chul! - Tak?
- Czekaj. - Reaguje na nas.
- Czekaj. Wymyśliłem ci karę. - Tak?
„Marchewkowy całus” z uroczą owcą.
Znasz Pepero?
- Co? - Pepero.
- Z owcą? - Nie ruszaj się, dopóki
nie dotknie cię owca.
Lubię owce.
Wczoraj podczas jazdy,
- słuchaliśmy muzyki. - Tak.
Muzyka Sang-soona będzie idealna, prawda?
Powinien o tym napisać.
Wstaje wcześnie. Zadzwonić do niego?
DZWONIĘ DO SANG-SOONA
- Halo? - Hej, Sang-soon.
- Jestem z Łasuchem w Gochang. - Tak.
- W Gochang? - Tak.
Są krowy, owce i konie.
Dzisiaj Hong-chul pocałuje owcę,
bo wczoraj przegrał zakład.
Będzie trzymać w ustach marchew, aż owca da mu buzi.
- Jak w grze Pepero? - Tak. Jak w grze Pepero.
Hong-chul dawno nie używał języka.
Sang-soon!
Szaleniec.
Sang-soon! Dobrze.
Dobrze.
- Do zobaczenia. - Bawcie się dobrze.
Dobrej zabawy.
Dobrze, Sang-soon.
- Dobrze. Pa. - Pa.
Pa.
- Pooglądamy owce? - Idziemy?
Chodźmy.
Owce.
- Jakby miały trwałą. - Owce to
bardzo mądre zwierzęta.
- Patrzą na nas. - Chyba nas usłyszały.
Dzień dobry.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Witajcie. - Dzień dobry.
Dzisiaj Hong-chul pocałuje owcę.
- Gratulacje. - Tak.
Jak może to zrobić?
- Mam na to sposób. Użyj tego. - Dobrze.
- Słoma. - Tak. Użyj słomy.
- Zacznij od tego. - Mój zwierzak ją lubi.
- To słoma? - Tak.
- Chodź tu. - Schodzą się tutaj.
- To dobrze. - Tak.
- Chodźcie. Zjedzcie trochę słomy. - Chłopaki.
- Nadchodzą. - Jedzcie.
- Dobra słoma. - Żuje, ale chce więcej.
Proszę.
Ja też mam.
- Najpierw wącha. - Tak.
Nie je byle czego.
W porządku.
Marchewka.
- Chyba się stresują. - To możliwe.
- To roślinożercy. - Tak.
Są wrażliwe na zapach i dźwięk. Jeśli używasz perfum
albo zapachowych kosmetyków, trzymają dystans.
- Rozumiem. Używam dużo perfum. - Tak.
Nie chcą ode mnie jedzenia.
Chyba nici z naszej gry.
Skoro owce go nie pocałują, spróbujmy z krowami.
Dobrze.
Czekaj.
Przywitajcie się. To wasz brat.
Czekaj. Kopie tylnymi nogami.
Jeśli krowa cię poliże, to zadanie zaliczone.
Dobrze.
- Zrobisz to? - Tak. Do dzieła.
Dobrze. Proszę. No dalej.
Masz ładne oczy.
Jeszcze trochę.
Raz wystarczy. Już prawie koniec.
Nie ruszaj się.
- Czekaj. - Hej. Nie.
Obsmarkała mnie.
Aż wąsy mi się potargały.
- Smarknęła na mnie. - Widziałem.
Jak się nazywa?
- To Holstein. - Holstein.
Holstein? Tobie też smakuje?
Ty dostajesz przekąskę, a ja miłe wspomnienie.
Dawaj.
CMOK
Czekaj. Nos. Nie w nos.
- Mój nos. - Nie.
Ma ciepły język.
Bardzo ciepły.
Ale gorący.
Holstein. Już ostatni raz.
BUZI
- Naprawdę mnie pocałowała. - Udało ci się.
Udało ci się.
Widziałem to.
Zamknąłem oczy.
Będę cię często odwiedzał.
Jesteś dla mnie wyjątkowa.
- Załatwione? - Tak.
- Chyba tak. - Gotowe.
Dobrze znów być w drodze.
Prawda?
Co jest?
- Nic ci nie jest? - Mało brakowało.
- Zahaczył się? - Miałeś rację.
To trochę krępujące.
Nie znam się na motocyklach. Tylko na nich jeżdżę.
Trzeba się odpowiednio ubrać.
Kazali mi unikać długich ubrań, płaszczy,
wszystkiego, co będzie łopotać na wietrze.
Gdy skręcałem przy niskiej prędkości,
zaplątał się mój płaszcz.
Owinął się wokół hamulca tarczowego.
Na szczęście jechał wtedy bardzo wolno.
Gdyby to się stało przy szybkiej jeździe…
- A niech to. - Mam cofnąć?
- Zaczekaj, Hong-chul. Trzeba wycofać. - To markowy płaszcz.
Spróbujmy.
O nie.
- Wyjąłeś? - Utknął na dobre.
Jeszcze trochę.
Nie chce wyjść. Utknął w hamulcu.
- Wyjdzie? - Udało się.
Chwila.
Boże.
Będę stał na czatach, jakby pojawiły się auta.
Dobrze.
Działa. Obraca się.
Jeszcze trochę.
Wiele go tu spotyka. Potrafi wszystko. Jestem mu wdzięczny.
Gdy mi tak pomaga,
czuję się przy nim swobodnie.
Ty pierwszy.
Będę za tobą.
Świetnie się bawię.
To coś nowego i świeżego.
Lubię szybką jazdę.
Gochang jest idealne do jazdy motocyklem.
Cudownie.
Nieźle.
POLE JĘCZMIENIA W GOCHANG
Nigdy mi się to nie znudzi.
Netflix!
- Hong-chul! - Słyszysz te odgłosy?
Bardzo ładnie.
Uwielbiam takie miejsca.
Hong-chul, powąchaj powietrze.
O co się modliłeś?
Ja?
Modliłem się o to,
żebyśmy nie mieli żadnych wypadków na motocyklach.
Żebyśmy byli zdrowi.
A ty?
Modliłem się, żeby móc odwiedzić siedzibę Netflixa.
Proszę, wpuśćcie mnie tam.
Dlaczego nie mogę tam wejść?
Napisy: Zuzanna Falkowska