"เวลาเป็นสิ่งลึกลับ" อัลบัส ดัมเบิลดอร์"
ขอบคุณ
"แท็กซี่"
ครับ ผมจะดูแข่งนัดนี้
"เอ็มม่า วัตสัน ร้านหนังสือมือสอง - ลอนดอน"
"แมทธิว ลูอิส
รถแท็กซี่สีดำ - ติดอยู่ในการจราจร"
"ร็อบบี้ โคลเทรน ร้านกาแฟ - เชลซี"
"ครบรอบ 20 ปีแฮร์รี่ พอตเตอร์: คืนสู่เหย้าฮอกวอตส์"
"เดลี่พรอเฟ็ต ฮอกวอตส์ต้อนรับศิษย์เก่าคืนสู่เหย้า"
"ที. เฟลตัน"
"จี. โอลด์แมน"
"เอ็มม่า วัตสัน เฮอร์ไมโอนี่ เกรนเจอร์"
"กริฟฟินดอร์"
"เอชพี 20"
"รูเพิร์ต กรินต์ รอน วีสลีย์ - กริฟฟินดอร์"
"ทอม เฟลตัน เดรโก มัลฟอย"
"สลิธีริน"
"บอนนี่ ไรต์ จินนี่ วีสลีย์"
"กริฟฟินดอร์"
"แมทธิว ลูอิส เนวิลล์ ลองบัตท่อม - กริฟฟินดอร์"
"ร็อบบี้ โคลเทรน รูเบอัส แฮกริด - กริฟฟินดอร์"
"เรล์ฟ ไฟนส์ ลอร์ดโวลเดอมอร์ - สลิธีริน"
"เฮเลน่า บอนแฮม คาร์เตอร์
เบลลาทริกซ์ เลสแตรงจ์ - สลิธีริน"
"แกรี่ โอลด์แมน ซิเรียส แบล็ก - กริฟฟินดอร์"
"และ"
"แดเนียล แรดคลิฟฟ์ แฮร์รี่ พอตเตอร์"
"กริฟฟินดอร์"
เขาไม่อาจรู้ได้ว่า ณ ตอนนี้
ผู้คนทั่วประเทศที่นัดเจอกัน อย่างลับๆ
กำลังชูแก้วขึ้น และเอ่ยพึมพำเบาๆ ว่า
"แด่แฮร์รี่ พอตเตอร์ เด็กชายผู้รอดชีวิต"
"บทที่หนึ่ง เด็กชายผู้รอดชีวิต"
"แฮร์รี่ พอตเตอร์กับศิลาอาถรรพ์
แฮร์รี่ พอตเตอร์ กับห้องแห่งความลับ"
- แดน - ไงครับ
- ดีใจจังที่ได้เจอเธอ - คุณเป็นไงบ้าง
- สบายดีมั้ย - ดี ดีใจที่ได้เจอนะครับ
"คริส โคลัมบัส - ผู้กำกับ"
- นี่สุดยอดเลย - น่าทึ่งมาก
- จริงเลย - คราวก่อนที่อยู่ตรงนี้กัน
เธอเตี้ยกว่านี้
แค่นิดเดียวน่ะ
คุณก็พูดชมกันเกินไป
"ห้องทำงานของอัลบัส ดัมเบิลดอร์ ฮอกวอตส์"
- แล้วเราก็มาอยู่กันตรงนี้ - ผ่านมา 20 ปีแล้ว
- ครับ - รู้สึกแปลกๆ นะ
คุณมาทำงานนี้ได้ยังไง ผมไม่เคย ผมไม่เคยได้ถามมาก่อน
คุณลงเอยมากำกับ หนังแฮร์รี่ พอตเตอร์ได้ยังไง
ฉันมาทำงานนี้ ก็เพราะเอเลนอร์ ลูกสาวฉัน
กล่อมให้ฉันอ่านหนังสือ
- หลังจากฉันปฏิเสธไปสามหน - โอเค
แล้วพอเล่ม "นักโทษแห่งอัซคาบัน" ออกขาย
- ฉันก็บอก... - ขอบคุณนะ เอเลนอร์
ฉันบอก "ได้ พ่อจะอ่านหนังสือพวกนี้ซะที"
แล้วทันใดนั้น ฉันก็เห็นภาพยนตร์
ฉันมองเห็นมันเลยน่ะ ไม่เคยเป็นแบบนั้นมานานมากแล้ว
จากนั้นฉันต้องบินไปเอดินเบอระ เพื่อเจอกับโจ โรว์ลิ่ง
แล้วหลักๆ ก็บอกว่า "นี่คือภาพที่ผมเห็น" เธอตอบว่า
"ฉันก็มองภาพยนตร์เป็นแบบนั้นเป๊ะ"
ตอนที่หนังสือออกมา
เด็กๆ ต่อคิวยาววนรอบตึก...
"ร็อบบี้ โคลเทรน รูเบอัส แฮกริด"
เด็กหลายพันคนมายืนรอเล่มล่าสุด
"แฮร์รี่ พอตเตอร์ กับเครื่องรางยมทูต"
คนมากมายเริ่มตกหลุมรัก งานเขียนของเจ.เค. โรว์ลิ่ง
"บอนนี่ ไรต์ จินนี่ วีสลีย์"
ตอนนั้นฉันน่าจะสักแปดขวบได้มั้งคะ
"เอ็มม่า วัตสัน เฮอร์ไมโอนี่ เกรนเจอร์"
ตอนที่หนังสือเล่มแรกออกขาย
มันกลายเป็นธรรมเนียม ของครอบครัวเรา
พ่อของฉันเคยอ่าน ด้วยเสียงตัวละครต่างๆ
และฉันกับน้องชายก็หมกมุ่นกับมัน
เราจะขอให้พ่ออ่านไปเรื่อยๆ
ทุกครั้งที่พ่ออ่านจบบท เราก็จะ...
"อีกบทนึง อีกบทนะ อีกบทเดียว นะคะ นะ
บทเดียวนะ บทเดียวๆ นะ"
"บทที่หนึ่ง เด็กชายผู้รอดชีวิต"
เพื่อนที่โรงเรียนผมมีสองเล่มแรก
ผมไปนอนค้างบ้านเพื่อน
แล้วเขาบอกว่า "เล่มศิลาอาถรรพ์อยู่บนชั้นหนังสือ"
"แมทธิว ลูอิส เนวิลล์ ลองบัตท่อม"
เราทำงั้นกันตลอด ช่วงที่นอนค้างเลยครับ
เราสองคนนั่งกันเงียบๆ เขาอ่านเล่มห้องแห่งความลับ
ผมอ่านเล่มศิลาอาถรรพ์
แค่นั้นเองจริงๆ ผมไม่เคยนึกเสียใจทีหลังเลย
ตอนที่อ่านหนังสือ เราเชื่อมโยงกับเฟร็ดและจอร์จทันที
"เจมส์ เฟลป์ โอลิเวอร์ เฟลป์"
เพราะในวรรณกรรม ไม่ค่อยมีฝาแฝดมากนัก
ห้องแห่งความลับ เป็นเล่มแรกที่ผม
อ่านทั้งคืนจนโต้รุ่งไม่ยอมนอนจริงๆ
"อัลเฟรด อีนอค ดีน โทมัส"
งานเขียนโดดเด่นมาก
ตัวละครก็เข้าถึงง่าย
"เดวิด เฮย์แมน โปรดิวเซอร์"
มันช่างเป็นการออกแบบ...
"รูเพิร์ต กรินต์ รอน วีสลีย์"
จักรวาลอย่างประณีตสมบูรณ์แบบ
ผมว่าเราลืมไปได้ง่ายๆ เลยว่า
สมัยนั้น คนพูดกันว่า การอ่านใกล้ตายแล้ว
"แดเนียล แรดคลิฟฟ์ แฮร์รี่ พอตเตอร์"
ฉันว่ามันเป็นมุมมองชีวิต ที่งดงามและสร้างสรรค์...
"อีวานน่า ลินช์ ลูน่า เลิฟกู๊ด"
เป็นความเชื่อ ในความเป็นไปได้ไร้ขีดจำกัด
หนึ่งในเหตุผลมากมาย ที่ผมชื่นชมเจ.เค.มากๆ
คือตอนนี้มีคนหลายล้าน หันมาอ่านหนังสือ
คนที่ชีวิตนี้จะไม่มีวัน หยิบหนังสือขึ้นมาอ่าน
แล้วจู่ๆ เราก็ตระหนัก ถึงพลังแห่งงานเขียน
ฮิปๆ แฮร์รี่
ในส่วนของการคัดเลือก นักแสดงนั้น...
การเฟ้นหาตัวแฮร์รี่ พอตเตอร์ เป็นเรื่องยากเกินคาดมาก
ภาพยนตร์ใหม่ แฮร์รี่ พอตเตอร์ กำลังมองหาเด็กสามคน
มารับบทนำ ในภาพยนตร์มูลค่าหลายพันล้านปอนด์
ผมจำวันคัดตัวรอบแรกสุดได้
ตอนนั้นมีคนหลายร้อย หรือเป็นพันๆ คนเลยครับ
จากนั้นเราจะเห็นว่า เราเป็นแฝดคู่เดียวตรงนั้น
ที่ไม่ได้แต่งตัวเหมือนกัน สุดท้ายเราเลยข้ามถนน
ไปซื้อเสื้อคู่กันมาใส่
- สดๆ ร้อนๆ - สดๆ ร้อนๆ
พวกเขาก็บอกว่า "ใช้ได้แล้วแหละ" แล้วเราก็เข้าไป
เขาให้เราคลุกคลีกัน
แบบว่าให้ทุกคนมาเข้าสังคมกัน
แล้วพวกเขาก็เดินจากไป
"ทอม เฟลตัน เดรโก มัลฟอย"
แน่นอนว่า ยังมีคุณผู้ชายถือโทรโข่งคนหนึ่ง
ตะโกนอยู่เหนือหัวพวกเรา
แล้วเด็กผู้หญิงคนนึง ก็ถามผมว่า "นั่นอะไรน่ะ"
ผมว่าผมตอบไปเลยว่า "นั่นก็ไมค์ไง เอ้อ"
ผมตอบประมาณว่า "เขาถ่ายเราอยู่ นี่ก็แค่ลูกไม้อะไรงั้น"
อย่างกับผมเคยทำมาแล้ว จริงๆ นะ
ผมจำได้เพราะเด็กคนนั้นคือเอ็มม่า
ฉันตื่นเต้น กับการคัดตัวครั้งนั้นที่สุดเลยค่ะ
ฉันรู้มาตลอดว่า ฉันจะไปทดสอบบทเฮอร์ไมโอนี่
ในแบบที่พ่อแม่ฉันยังหวั่นใจ เพราะพวกเขาคิดว่า
"เราจะทำยังไงกับลูกดี ถ้าลูกไม่ได้รับเลือกให้เล่น"
ผมแค่ตื่นเต้นน่ะ
ผมไม่ได้ประหม่าหรือคิดทำนองว่า
"เขาจะทำหนังกี่ภาคนะ" อะไรแบบนั้นเลย
ผมคิดว่า "มันต้องสนุกแน่ๆ"
ผมว่าความกดดันในช่วงแรกๆ
อยู่ที่ใครจะมารับบทแฮร์รี่ พอตเตอร์
เราหาแฮร์รี่ไม่เจอ ไม่เจอเลย เราก็แค่หาแฮร์รี่ไม่เจอ
"เจ.เค. โรว์ลิ่ง ผู้แต่งหนังสือชุดแฮร์รี่ พอตเตอร์"
แล้วมันก็เริ่มพิลึก และชวนตื่นตระหนก
คืนหนึ่งผมอยู่ในห้องโรงแรม ที่ลอนดอน
ดูละครทีวีเรื่องเดวิด คอปเปอร์ฟิลด์ ที่ฉายทางบีบีซี
ทันใดนั้นผมก็ปิ๊งขึ้นมาทันที
ผมพูดว่า "นี่แหละแฮร์รี่ พอตเตอร์
นี่คือเด็กที่เราค้นหา กันมาหลายเดือน"
ผมเลยขอผู้อำนวยการ คัดเลือกนักแสดงว่า
"เราต้องพาเขามา ทดสอบหน้ากล้องให้ได้นะ"
เธอตอบว่า "ไม่มีทางเป็นไปได้หรอก
พ่อแม่เขาไม่อยากให้เขา มาพัวพันกับโลกนี้
พวกเขาไม่อยากให้ลูกรับบทนี้"
ผมว่าตามสัญญา ต้องเซ็นรับทั้งเจ็ดเรื่อง
และหนังจะถ่ายกันที่แอลเอ
พ่อกับแม่ก็บอกว่า "ไม่ได้ แบบนั้นจะทำให้ชีวิตเขาปั่นป่วนมาก"
โชคดีที่เดวิด เฮย์แมนไปโรงละคร ในอีกหลายสัปดาห์ต่อมา
ชายสองคนนี้นั่งแถวหน้าผม แล้วก็เริ่มหันหลังมา
เดวิดซึ่งเป็นโปรดิวเซอร์ที่เก่งมาก
โน้มน้าวพ่อของแดน ให้พาแดนไปทดสอบหน้ากล้อง
แล้วเราก็ได้แฮร์รี่ พอตเตอร์ ของเราตอนนั้นเอง
แอ็กชั่น
- ไข่มังกรนี่นา - มันคืออะไรเหรอ
- ต้องใช่แน่ๆ - อะไรนะ
ไข่มังกร
ใช่
ปรากฏว่าผมเป็นเด็กอารมณ์ดี ที่มีความหลอนอยู่ในตัว
"เธอน่ารักมาก
แต่เธอดูเหมือน มีอะไรอยู่ในใจเลยนะ"
มันน่าตื้นตันมากจริงๆ ที่ได้เห็นเด็กคนนี้นั่งพูด
แล้วฉันก็คิดว่า "ใช่ คนนี้แหละ ขอบคุณพระเจ้า หาเจอแล้ว"
การคัดตัวรูเพิร์ต กับเอ็มม่านั้นง่ายมาก
เพราะทั้งสองคน เหมือนโดดออกมาจากหน้าหนังสือ
เราทดสอบหน้ากล้อง ทั้งสามคนพร้อมกัน
เพื่อให้แน่ใจว่าทุกคนเข้ากันได้ดี
ซึ่งก็เห็นได้ชัดมาก ในการทดสอบครั้งแรก
จำไว้นะ ทุกคน ขยับเข้าไป ใกล้เธอตอนเธอเจอข้อมูล
และแอ็กชั่น
ฉันไม่เคยคิดจะดูในนี้
ฉันลองอ่านเล่นๆ แล้ว ตั้งแต่เทอมแรก
- นี่อ่านเล่นเหรอ - เงียบน่า
ถ้าฟิลช์โผล่มา ซึ่งอาจมาได้ทุกเมื่อ
กริฟฟินดอร์จะโดนหักแต้ม อย่างน้อย 50 แต้ม
ฉันรู้แล้ว นี่ไง
"นิโคลัส แฟลมเมล เป็นคนเดียวเท่าที่รู้
ว่าสามารถประดิษฐ์ศิลาอาถรรพ์ได้
- ประดิษฐ์อะไรนะ - ประดิษฐ์อะไรนะ
อะไรกัน พวกเธอไม่เคยอ่านเหรอเนี่ย
คัต เก่งมาก
ดีจังที่ได้เจอนาย
ใช่ เหมือนฝันเลยนะว่ามั้ย
เราทุกคนรู้สึกยังไง ที่ได้กลับมาคุยกันเรื่องนี้
"ห้องนั่งเล่นรวมบ้านกริฟฟินดอร์ ฮอกวอตส์"
ก็ต้องตื้นตันใจมากๆ แล้วหนึ่ง
สอง รู้สึกเหมือน เวลาผ่านไปแป๊บเดียว
แต่ในขณะเดียวกันก็ผ่านไปนานมาก
ใช่ รู้สึกเหมือนกัน มันออกจะเหมือนฝัน
รู้สึกเหมือนเวลา ไม่ได้ผ่านไปมากเท่าไหร่เลย
ไม่ได้รู้สึกว่าเราถึงเวลา จัดงานคืนสู่เหย้ากันแล้ว
- ใช่ - นั่นสิ
ฉันเคยมีนิ่วในไตและมีลูกแล้วนะ
- เพราะงั้นเวลาผ่านไปแล้วจริงๆ - ก็ต้องพูดขึ้นมานะ
รู้สึกถึงความแก่น่ะ
- แต่ก็นะ เหมือนกับ... - ใช่
ความทรงจำและเรื่องราวต่างๆ ที่เรามีร่วมกัน
มันง่ายมากเลยที่ จะย้อนกลับไปจุดเดิมทันทีเลย
กลับไปตอนเราคัดตัวครั้งแรก วันที่เราทุกคนเจอกัน
- ฉันว่านั่นเป็นครั้งแรก... - โอ้โฮ ใช่
ที่ฉันเดินออกจากห้องแต่งตัว
แล้วเห็นเด็กชายผมน้ำตาลอีกคน เดินออกไปอีกทาง
ฉันไม่เคยเห็นหน้าเขา แต่ฉันรู้สึกว่า "นายต้องเป็นแฮร์รี่อีกคน
- ที่มาคัดตัววันนี้แน่ๆ - ใช่
แล้วพวกเขาก็ลองจัดกลุ่มเรา ในรูปแบบต่างๆ
ระหว่างรอน แฮร์รี่ และเฮอร์ไมโอนี่
ฉันจำได้ว่ามีรอบหนึ่ง ที่เขาให้เราสามคนอยู่ห้องเดียวกัน
ฉันจำได้ว่าตอนที่เป็นเราสามคน
- มันรู้สึกต่างไปเลย... - ใช่ๆ
คือมันใช่และง่ายมาก
ฉันจำได้ว่าเราคลิกกัน
เราออกไปที่โรงถ่าย เขาบอกเราว่าเราได้บท
แล้วพวกเขาก็บอกว่า "ดีเลย เราจะประกาศว่าเธอได้บท
แล้วจะมีสื่อมวลชน อยู่หน้าบ้านเธอเยอะมาก
ดังนั้นเธอจะกลับบ้านไม่ได้"
ถึงตอนนี้ เหมือนโลกกลับตาลปัตรเลยค่ะ
มันก็...
ไม่รู้ค่ะ หนูไม่เคยเจออะไรแบบนี้มาก่อน
เฮอร์ไมโอนี่เหมาะกับฉันที่สุดแล้ว
นั่นฉันเลย ฉันคือเด็กคนนั้น
เอ็มม่าเป็นคนที่ฉลาดที่สุดในกอง
ผมพูดรวมถึงทุกคนเลยนะ เธอแค่...
เธอเป็นเด็กที่ฉลาดมาก
ผมว่าผมเหมือนตัวละคร ของผมจนน่ากลัว
ผมอยู่กับครอบครัวที่มีกันเจ็ดคน
ผมมีน้องสาวผมแดงหนึ่งคน และผมอยู่ในโพรง
รูเพิร์ตเป็นเด็กอายุ 12 ที่พร้อมออกกล้อง
ที่สุดในโลก ณ ตอนนั้น
เขาก็แค่... ไม่กลัวอะไรเลย
รูเพิร์ตคือรอนค่ะ
แล้วแดนก็เหมือนแฮร์รี่
รู้สึกยังไงที่กำลังจะเป็นคนดังครับ
ก็น่าจะดีฮะ
เราทุกคนพูดกันถึงเรื่องนี้
คุณทำให้เราทุกคนสบายใจ ในการคัดตัว
และระหว่างอยู่ในกองถ่าย ที่ใหญ่มโหฬารนั้น
ความทรงจำของผมคือ
คุณทำได้สบายๆ แทบไม่ต้องพยายามเลย
ตอนถ่ายภาคแรก ฉันเหมือนจะตายตลอด แต่ก็แค่...
ฉันเชื่อเสมอว่าเราจะพก ความวิตกกังวลไปด้วยไม่ได้
ฉันอยากให้ทุกคนรู้สึกสบายใจ
อยากให้ทุกคน รู้สึกเหมือนนี่เป็นครอบครัว
ฉันอยากให้ทุกคนรู้สึกเหมือนอยู่บ้าน
"ปีแรกที่ฮอกวอตส์"
เอาล่ะ เด็กๆ ฟังครู ขอต้อนรับสู่วิชาฝึกบินคาบแรก
ขอให้ทุกคนยื่นมือออกมา เหนือไม้กวาด
ช่วงหลายสัปดาห์แรก ของหนังภาคแรก
เด็กๆ ตกใจกันอยู่
"แฮร์รี่ พอตเตอร์ เทก 1เอ"
นึกย้อนกลับไปผมก็ทึ่งนะ
ที่ผมไม่เคย ถูกมันครอบงำอย่างสมบูรณ์
แดน ตอนหันหลังให้เธอ รอบนี้หันหนีไป
จับนี่ไว้แน่นๆ เหลือบตามอง เหมือนจะคว้าไว้ให้ได้ เข้าใจนะ
แต่ผมก็คิดด้วยว่า ส่วนหนึ่งเพราะคริสกับทีมงานทั้งหมด
พวกเขาทำให้เราสนุกสนานกันตลอด
แน่นอนว่าเรายังเด็กกันอยู่เลย
เราทุกคนตั้งตารอ จะได้ใช้เวลานี้ไปด้วยกัน
คริส โคลัมบัสสร้างบรรยากาศ ที่เหมือนเทศกาลสนุกๆ
เราคือเด็กที่ได้เป็นเด็กจริงๆ ในกองถ่าย
ความทรงจำของฉัน จากหนังภาคแรก...
จากศิลาอาถรรพ์ คือฉันได้หัดเล่นสแลม
เราเล่นกันบ่อยมากด้วย
- นั่นคือเกมที่... - โอย ตายจริง
- ตีมือกัน ใช่ - ตีมือกันหนักมาก
มือเราแดงเถือกไปหมด
- จากการไล่ตีมือกันแรงๆ - หน้าแข้งด้วย
- ใช่ - ใช่
ฉันจำเวอร์ชั่นเตะหน้าแข้งกันได้
ใช่ๆ
โทษที
ฉันเป็นแชมป์
พวกเขาคงทำให้ตัวเอง ทำงานยากขึ้น
เมื่อปล่อยให้เราสนุกกัน เพราะมันทำให้เราเสียสมาธิ
จากงานที่เราควรจะทำ
สำหรับผู้ชมคนอื่นๆ นะครับ ผมมีกับดักหนู
- กดเล่นวิดีโอสิ - อย่าวางมันบนจมูกสิจ๊ะ คนเก่ง
เดี๋ยวเครื่องสำอางก็หายหมด
ปัญหาใหญ่ก็คือ
ตลอดการถ่าย ความสนใจของเราจะ...
เดี๋ยวไปเดี๋ยวมา
เด็กๆ จะพูดประโยคหนึ่ง แล้วหันมายิ้มให้กล้อง
เพราะพวกเขาดีใจมาก ที่ได้เล่นหนังแฮร์รี่ พอตเตอร์
จนไม่สามารถ เก็บความตื่นเต้นไว้ได้นานพอ
ที่จะมีสมาธิตลอดทั้งฉาก
เด็กๆ เด็กๆ
โคลัมบัสทำงานกับเด็กบ่อยๆ
เขาเข้ากับเด็กได้ดีมาก เขาเก่งมากจริงๆ
เขาเคยคุกเข่าคุยกับเด็กๆ
และซุบซิบกันเพื่อไม่ให้ใครได้ยิน
เขาเหมือนพ่อด้วยครับ เรารู้สึกได้ว่า
เราเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวเขา
ถือไว้หลวมๆ นะ
แล้วก็พูดไปเรื่อย
- เอาล่ะ พักกอง - เข้าใจที่พูดมั้ย
- ฮะ - เธอทำตัวแข็งทื่อแบบนี้
- แต่เธอจะบอกว่า... - ไม่
"คิดจริงเหรอว่า..."
เธอจะใช้ก็ได้ เข้าใจนะ
โอเค ดี แต่ทำได้ดีมากแล้ว
แต่มันไม่ง่าย เพราะต้องใช้ความอดทนเยอะมาก
กับเด็กๆ โดยเฉพาะกับ...
เด็กๆ ที่อยู่ไม่สุขและตื่นเต้นไปหมด เหมือนที่เราทุกคนเป็นกัน
"ธนาคารกริงกอตส์"
- ดูสง่างาม - พวกเขาอยากจะ...
ดีใจนะที่ได้เจอพวกนายที่นี่
ไง หลบไปเลย
กริฟฟินดอร์สองคนกำลังสนุกกัน
- มานี่เลย - ดีใจที่ได้เจอนะ เพื่อน
คริส โคลัมบัสยังรักษากำลังใจ ให้เข้มแข็งขนาดนั้นได้ยังไง
เราวิ่งไปทั่วเลย แต่ตอนนั้นเราน่าจะอายุสัก 11 ขวบ
เขาอาจทำให้เด็กสามคนทำได้ถูก
แต่ก็ไม่ได้แปลว่าตัวประกอบอีกห้าคน
- จะทำถูก - ใช่ๆ
รูเพิร์ตไม่ยั้งเลย ทันทีที่เขาเริ่ม...
- ทันทีที่เขื่อนแตก... - โหย ใช่
แต่ประเด็นก็คือ เพราะแบบนั้นก็เลยเข้าท่าไง
เพราะโคลัมบัส แค่ปล่อยให้เราเป็น...
- ใช่ จริง - เด็ก
ฉันไม่เคยรู้สึก เหมือนเราไปทำงานกันเลย
แต่นั่นแหละที่สำคัญ จริงมั้ย เพราะเรารู้สึกอย่างนั้น
ใช่ นั่นแหละ ที่ทำให้รู้สึกแบบนั้นตอนดูหนัง
- รู้สึกเหมือนเด็กจริงๆ - ใช่ จริงเลย
แต่จะบอกให้นะว่าเรื่องน่าตลก
คือการที่เรารายล้อมไปด้วย...
นักแสดงระดับต้นๆ ของวงการบันเทิงอังกฤษ
แต่เราไม่รู้เลยว่าใครเป็นใคร
- ใช่ - ฉันเคยนึกว่า
ริชาร์ด แฮร์ริสทำงานที่นั่น
เป็นไกด์พาเที่ยว
ผมว่าไม่มีเด็กคนไหนที่สามารถ
เข้าใจความสำคัญของบุคคล ที่พวกเขาร่วมงานด้วยในตอนนั้น
คนที่แฮกริด เจอที่หมู่บ้านไม่ใช่คนแปลกหน้า
นั่นสเนป
แปลว่าเขารู้วิธีผ่านปุกปุยแล้ว
แล้วยิ่งดัมเบิลดอร์ไม่อยู่...
สวัสดี
นักแสดงชั้นนำ แห่งวงการบันเทิงอังกฤษ
แกจะแก้ตัวว่ายังไง
ผมสาบานได้ ผมไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไง
เมื่อผมนึกถึงคนที่ผม ได้เติบโตมาด้วย และได้ยิน...
ได้ยินพวกเขาโต้ตอบกันน่ะครับ
ได้ยินความว่องไวของผู้คน...
นักแสดงผู้ใหญ่เข้ามา
แล้วดูเหมือนจอมก่อกวนในแบบฮาๆ
นั่นเยี่ยมมากนะ
อย่างร็อบบี้ โคลเทรน...
เขาเหมือนเด็กที่ไม่ยอมโตเลย
แล้วก็แค่สนุกมากๆ
เขาชอบทำให้เราขำ เขาถนัดเรื่องนั้นมากด้วย
ผมลองหมดทุกทางแล้ว
ผมลองครีม ลองเยลลี่ก็แล้ว โกนหนวดแล้วด้วย
ทุกครั้งที่ตื่นมา สามีก็ขู่จะทิ้งผม
แต่ถ้าเขารักผมจริงๆ เขาคงไม่ถือสาหรอก
เคราบนหน้านิดเดียวเองเนอะ
แต่เขาก็ทำตัวเอาใจยากมากๆ
"ห้องนั่งเล่นรวมบ้านกริฟฟินดอร์ ฮอกวอตส์"
ความใจดีและอบอุ่นจากคุณ
ทำให้ทุกอย่างพิเศษสุด
เราใช้เวลาด้วยกันเยอะมาก
ใช่ๆ ฉันอยู่กับเธอ มากกว่าอยู่กับลูกตัวเองอีก
- ในจุดหนึ่งน่ะนะ - ใช่ค่ะ เหลือเชื่อเลย
ใช่ค่ะ
ฉันว่าฉากที่ฉันชอบที่สุดฉากหนึ่ง ถ้าให้พูดจริงๆ
เมื่อนึกย้อนกลับไป คือฉากที่ถ่ายกับเธอ
และแก๊งสหายในกระท่อมแฮกริด
ฉันเอาแต่คิดถึง ฉากที่เขาเรียกฉันว่าเลือดสีโคลน
- ใช่ - วันนั้นคุณใจดีกับฉันมาก...
- ใช่ - เพราะนั่นเป็นครั้งแรก
ที่ฉันได้แสดงฉากใหญ่
เขาเรียกหนูว่าเลือดสีโคลนค่ะ
- ไม่จริงน่า - เลือดสีโคลนคืออะไร
มันหมายถึง "เลือดสกปรก"
เลือดสีโคลนเป็นคำหยาบ
ที่ใช้เรียกคน ที่เกิดจากครอบครัวมักเกิ้ล
คนที่พ่อแม่ไม่ใช่ผู้วิเศษ คนอย่างฉัน
เธอสามคนโตมาเป็นนักแสดงชั้นยอด
ตอนอยู่ในกองถ่าย
เรารู้สึกเหมือน เราเข้าสู่โลกนั้นจริงๆ
- ใช่ครับ - ด้วยฉากทั้งหมดของสจ๊วต เครก
เขาใส่ใจรายละเอียดจนน่าทึ่ง
"สร้างสิ่งที่เป็นไปไม่ได้"
ผมยืนกรานหนักแน่นเสมอว่า ฮอกวอตส์ไม่ควรให้ความรู้สึก
เหมือนเป็นโลกที่ไม่อาจมีอยู่จริง
ผมได้อิสระ ในการสร้างสรรค์เยอะมาก
เราจึงสามารถสร้างโลกนี้ขึ้นมา ได้ตั้งแต่ต้น
ฉากหนังบางส่วนทำให้ผมอึ้งไปเลย
ขนาดผมทำงานนี้มา 35 ปีแล้วนะ
ผมก็ยังคิดว่า "โอ้โฮ ให้ตายสิ"
ครั้งแรกที่ได้เยี่ยมชมกองถ่าย
พวกเขาพาฉันเดินผ่านห้องโถงใหญ่ ซึ่งมันอลังการมาก
พื้นทุกชั้นทำจากหินยอร์กแท้
หลายฉากใช้ตัวประกอบ มากถึง 250 คน
ทุกคนกำลังจะกินดื่มและเดินย่ำไปมา
ดังนั้นเราจะปูพื้นพลาสติก ไม่ได้เด็ดขาด
มันต้องเป็นของจริง
เทียนไขที่จุดแล้วพวกนี้ จะถูกลวดสลิงชักขึ้นลง
หนึ่งในช่วงเวลาที่ผมชอบที่สุด ในการถ่ายทำทั้งหมด
คือจังหวะที่เทียนทุกเล่ม ซึ่งกำลังลอยอยู่
เริ่มไหม้เอ็นที่ผูกเทียนไว้กับเพดาน
แล้วเทียนก็เริ่มร่วงลงมา ที่ห้องโถงใหญ่
เทียนของจริงหลายร้อยเล่ม
- ทำให้ไฟลุกไหม้... - ให้ตาย
เอ็นตกปลาที่ห้อยจากเพดาน
มีหลายสิ่งที่ถ้าเป็นตอนนี้ คงใช้เทคนิคพิเศษไปแล้ว
ความจริงที่ว่าเราได้
- อยู่ในกองถ่ายนั้น - ใช่เลย จริงสุดๆ มันยอดไปเลย
- ขอบคุณครับ สจ๊วต เครก - ใช่
- เรารักคุณนะคะ สจ๊วต เครก - ใช่
ฉากที่ถ่ายยากที่สุดคือฉากควิดดิช
แล้วผู้ชมต้องเข้าใจกฎทันที
ควิดดิชนี่เข้าใจง่ายมาก
แต่ละทีมมีผู้เล่นเจ็ดคน
เชสเซอร์สาม บีตเตอร์สอง
คีปเปอร์หนึ่ง และซีกเกอร์หนึ่ง
นั่นคือนาย
โจ โรว์ลิ่งอธิบาย กติกาควิดดิชให้เราฟัง
บรรยายรายละเอียดทุกขั้นตอน ของเกมเลย
"สนามควิดดิช"
จากนั้นสจ๊วต เครก ผู้ออกแบบงานสร้างของเรา
ก็ออกแบบสนามควิดดิช
และสร้างสนาม ที่รู้สึกเหมือนของจริงจับต้องได้
ให้การแข่งขันที่ไม่สมจริงเลย แม้แต่นิดเดียว
ขอแบบมีพลัง และกระตือรือร้นสุดๆ เลยนะ
พร้อมแล้วแอ็กชั่น
เธอทำคะแนนได้
แอนเจลิน่า จอห์นสันทำคะแนน สิบแต้มให้กริฟฟินดอร์
ฉันอยากบอกเธอมานานแล้ว มีอยู่จังหวะหนึ่ง
ในวันที่สองไม่ก็วันที่สาม
เราเคลื่อนกล้องเข้าหาเธอ แล้วเธอก็พูดว่า
"เราไม่ได้กลับบ้านหรอก ไม่เชิงน่ะ"
รู้สึกแปลกๆ ใช่มั้ยที่จะได้กลับบ้าน
ฉันไม่ได้กลับบ้านหรอก ไม่เชิงน่ะ
ฉันยังน้ำตาคลออยู่เลยนะ เวลาคิดถึงมัน
ฉันคิดว่า "เจ้าหมอนี่ เด็กคนนี้เป็นนักแสดงที่เก่งมาก"
- ขอบคุณครับ - นั่นคือจังหวะนั้น
จังหวะที่เปิดโลกทั้งใบให้เรา
กับหนังภาคแรก ที่เหมือนหนังสือนิทานเรื่องหนึ่ง
เชิญชวนให้เข้ามา...
- มันน่ารักนะ และ... - ยินดีต้อนรับสู่ฮอกวอตส์
- จนกระทั่งมาถึงตอนจบของหนัง - นั่นคือตอนที่ผมละลายหน้าผู้ชาย
ใช่ ถูกต้อง
- หนังภาคแรกฮิตมาก - ครับ
เมื่อหนังติดตลาด คนก็ยอมรับทั้งหนัง
- และยอมรับนักแสดงด้วย - ใช่ครับ
- ฉันสนุกมากตอนทำภาคสอง - เยี่ยมเลย
ห้องแห่งความลับ เพราะฉันเป็นอิสระ
"คุณค่าของครอบครัววีสลีย์"
โอเค มาเร็ว
โอเค เร็วเข้า
- อรุณสวัสดิ์ วีสลีย์ - อรุณสวัสดิ์ฮะ
ผมชอบทุกฉากที่ครอบครัววีสลีย์ อยู่กันพร้อมหน้า
เช่นฉากบ้านโพรงกระต่าย
มันเปี่ยมไปด้วยพลังล้นเหลือ ทุกคนเล่นเข้าขากันหมด
"โพรงวีสลีย์"
สิ่งที่ฉันจำได้ เกี่ยวกับบ้านโพรงกระต่าย
คือมันเปลี่ยนไปตลอดเวลา
มันขยายออกและหดตัวได้
นาทีหนึ่งก็มีเตาผิงขนาดใหญ่ที่มีผงฟลู
จากนั้นก็จะเล็กลง
ใช่ค่ะ เหมือนฉากนั้นมีชีวิต มันเปลี่ยนได้
ฉันรู้สึกว่า การเป็นวีสลีย์เป็นส่วนที่ดีที่สุด
ของการเล่นหนังแฮร์รี่ พอตเตอร์
เรามีครอบครัวฮอกวอตส์ แต่ฉันกลับรู้สึกพิเศษมากกว่า
- ที่มีครอบครัวเพิ่มจริงๆ ขึ้นมา - มันดีมาก
ฉากทั้งหมดที่เราถ่ายด้วยกัน นอกจากส่วนอื่นๆ ในหนัง
การได้ร่วมงานกับจูลี่มันยอดมาก
เราเคยมาถึงกองถ่ายแล้วก็พูดว่า "หวัดดีจ้ะ แม่" "หวัดดีจ้ะ พ่อ"
จูลี่ วอลเตอร์ส ซึ่งเล่นเป็นคุณนายวีสลีย์ แม่ของฉัน
เป็นคนที่แสนวิเศษ และดีต่อฉันมากๆ ค่ะ
เธอเหมือนฟูมฟักฉันจริงๆ เหมือนเธอเป็น
ตัวแทนของแม่ที่ไร้ที่ติ
คู่แฝดเป็นสองคนที่ผมสนิทด้วย
พวกเขาเหมือนพี่ชายจริงๆ
จูลี่ วอลเตอร์สกับมาร์ค วิลเลียมส์ เหมือนครอบครัวที่สองของผม
พวกเขาจะทำเหมือน เป็นตัวละครนั้นตลอด
แล้วพวกเขาก็ชอบหยอกเล่นกัน
- ดัมเบิลโดม... - ใครเหรอ ใครจ๊ะ ที่รัก
ดัมเบิลดอร์ต้องรู้ว่าเธออยู่ที่นี่ แฮร์รี่
คัต
หยุด หยุดเลย แบบนี้ใช้ไม่ได้
ไม่อยากเชื่อ พวกคุณดูดีมากนะ เป็นไงบ้าง
สุดยอดเลย ทุกคนสบายดีกันมั้ย
- ดีมาก ขอบคุณ คุณล่ะ - ดี
น่าตื่นเต้นจริงๆ นี่เป็นครั้งแรก ที่ผมได้กลับมาหลังจากภาคอัซคาบัน
เราไม่รู้ว่าคุณจะกลับมา
คุณค่าของครอบครัววีสลีย์
คือความเห็นอกเห็นใจ เอื้อเฟื้อ และสนุกสนาน
แฮร์รี่ เธอคงรู้ ทุกอย่างเกี่ยวกับมักเกิ้ล
หน้าที่ของเจ้าเป็ดยางคืออะไรกันแน่
เวลาที่เราทุกคนอยู่ด้วยกัน มันเป็นธรรมชาติมาก
เหมือนครอบครัว ทุกอย่างยกเว้นในนาม
เรื่องนั้นก็ดีมากเช่นกัน เพราะเราได้เห็นอารมณ์
เวลาที่พวกเขา เป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน
แล้วเราก็เห็นภาพตรงข้าม โดยสิ้นเชิงกับพวกมัลฟอย
ใช่ สองครอบครัวนี้ เป็นการเปรียบเทียบที่ดีมาก
เราเห็นภาพขัดแย้งกันที่ชัดเจนมาก
เดรโก ทำตัวดีๆ หน่อย
คุณพอตเตอร์
"พบกับมัลฟอย"
ลูเชียส มัลฟอย ได้พบกันเสียทีนะ
ผมรู้จักแฮร์รี่ พอตเตอร์ครั้งแรก
เพราะทุกที่ที่ผมไป ใครๆ ก็อ่านเรื่องนี้บนรถไฟใต้ดิน
"เจสัน ไอแซ็กส์ ลูเชียส มัลฟอย"
ผมแน่ใจว่าผมได้บทลูเชียส เพราะผมไม่อยากเล่น
ผมไปทดสอบ เป็นกิลเดอรอย ล็อกฮาร์ต
แล้วคริสบอกว่า "นั่นยอดมาก แต่คุณลองอ่านอีกบทหนึ่งดีมั้ย"
ตอนนั้นผมกำลังจะเล่น เป็นกัปตันฮุกในปีเตอร์แพน
ผมเลยคิดว่า "เอ่อ ฉันไม่อยากเล่นเป็นผู้ร้าย
ในหนังเด็กทั้งสองเรื่อง"
ผมกัดฟันอ่านบท ผมเซ็งหนักมาก
และแน่นอนว่านั่นเป็นเรื่องที่จำเป็น
พวกเขามาขอให้ผมรับบทลูเชียส ขอบคุณพระเจ้าที่เขาทำแบบนั้น
กล้าดียังไง
ผมว่าการที่ต้องมีเขาอยู่ในเรื่องนี้ ก็เพื่ออธิบายว่า
ทำไมเดรโก จึงเป็นเด็กอันธพาลโหดร้าย
ไร้หัวใจเวลาอยู่ที่โรงเรียน
ผมแดงกับเสื้อคลุมตกทอดกันมา นายต้องเป็นวีสลีย์แน่ๆ
เดรโกเป็นผลผลิตของพ่อแม่ แล้วเขามีพ่อแม่ที่ไม่ดี
ถ้าเราได้รับอิทธิพลแรกๆ จากแฮกริด
เราก็มีโอกาส ที่จะพูดแบบ "ไง เพื่อน"
เราก็จะนิสัยดีน่ารักน่ากอด
สวยจังเลยนะ ว่ามั้ย
น่าเอ็นดูจริงๆ ดูสิ เขารู้จักแม่ด้วย
ถ้าพ่อเราเป็นพวกต่อต้านสังคม ที่พกไม้เท้าหัวงูเห่า
เราก็คงไม่ใช่คนน่าคบหาเท่าไหร่
สามสิบเจ็ด เทกแรก มาร์กกล้อง
ทอม อย่าลืมนะ ช้าๆ เหมือนเล่านิทาน
แต่ร้ายๆ นุ่มลึก
พร้อมแล้ว แอ็กชั่น
ผมเอ็นดูทอมตั้งแต่เจอกันครั้งแรก
เขาเป็นคนน่ารักที่สุดเสมอเลย
การได้ทำงานกับเจสัน สนุกมากจริงๆ ครับ
ที่จริงการได้ทำงานกับเจสัน ไม่ได้สนุกเสมอไป
เขาเปลี่ยนเป็นคนร้ายกาจ ไม่น่าคบที่สุด
เท่าที่เคยเจอได้ทันที
จำได้ว่าผมจับบ่าเขา
และทำตัวแย่ที่สุดเท่าที่ทำได้
เฝ้าดูใบหน้าเล็กๆ ของเขา ที่คอยมองหาความเห็นชอบจากพ่อ
ฉากแรกสุดที่ผมถ่ายไว้ถูกตัดออก
อยู่ในฉากที่ถูกตัดออกจากหนัง
เดรโกแตะอะไรสักอย่าง ผมเลยใช้ไม้เท้า...
ห้ามแตะอะไรทั้งนั้น เดรโก
แต่ผมไม่รู้ว่าเขี้ยวงูมันคมมาก
มันเลยจิกมือเล็กๆ ของทอม เข้าไปเต็มๆ
เขาเงยหน้ามองผม น้ำตาคลอเบ้า...
ครับ พ่อ
แล้วผมก็ "ทอม ฉันขอโทษ
ฉันไม่รู้ว่ามันคมและหนักขนาดนี้"
เขาตอบว่า "ผมเข้าใจ ไม่เป็นไรฮะ มันดีต่อฉากนี้"
เขาจะเล่นเป็นพ่อใจร้าย
พอสั่งคัต เขาก็จะเข้ามากอดผมและถามว่า
"เมื่อกี้ฉันตีแรงไปรึเปล่า"
เขาเปลี่ยนบุคลิก ไปเป็นคนละคนได้ง่ายๆ เลย
แฮร์รี่ พอตเตอร์ ช่างเป็นเกียรติอย่างสูงครับ
ผมจำได้ว่าเล่าให้เพื่อนฟังว่าได้บทนี้
เป็นเอลฟ์ในเรื่องแฮร์รี่ พอตเตอร์
กับเสียงร้องดีใจและสิ้นหวังสุดๆ
ที่ผมไม่เข้าใจความสำคัญ ของตัวละครนี้
"โทบี้ โจนส์ ด๊อบบี้"
เราถ่ายกันเทกหนึ่ง เขาก็ "ขอบคุณขอรับ"
มองหน้าผม ผมเหวี่ยงขาออกไป
ก้าวเท้าเดินลงบันได ควงไม้เท้าไปด้วย
คริสบอกว่า "คัต ใครก็ได้ช่วยเช็ดพื้น
ตรงที่เจสันลื่นให้ทีสิ"
ผมตอบ "เปล่า ผมไม่ได้ลื่น" เขาก็ "อ้าว เกิดอะไรขึ้น"
ผมตอบว่า "ผมเตะด๊อบบี้ลงบันได"
ผมแค่คิดว่า "งานนี้ต้องสนุกไร้สติสุดๆ เลย"
คุณมัลฟอยครับ คุณมัลฟอย
ผมมีของจะคืนให้คุณ
ถุงเท้ามันน่าสมเพชนะ
ในระดับหนึ่ง แต่ในอีกระดับหนึ่ง มันคือทุกสิ่งทุกอย่าง
และผมว่านั่น คือความงามของตัวละครนี้
เจ้านายให้ถุงเท้าแก่ด๊อบบี้
อะไร ฉันไม่ได้...
เจ้านายมอบเสื้อผ้าให้ด๊อบบี้
ด๊อบบี้เป็นอิสระ
หนึ่งในแก่นสำคัญของเรื่อง คือพันธมิตรของผองเพื่อนผู้อดทน
ฉันกับเธอเลยได้หัวเราะดังสุด
- กับริชาร์ด แฮร์ริสด้วย - ครับ
เรามีฟอกส์ นกฟีนิกซ์ ที่เป็นแบบแอนิเมโทรนิก
เป็นนกสีแดงตัวใหญ่ที่ไม่มีอยู่จริง
มันไม่มีอยู่จริง
แต่มันก็ไม่ใช่ว่าไม่สมจริงนะ คือมันอาจมีจริงก็ได้
ริชาร์ดเข้ามาดูเจ้าฟีนิกซ์แล้วก็พูดว่า
"โอ้โฮ คนสมัยนี้ ฝึกสัตว์พรรค์นี้กันวิเศษจริงๆ"
เพราะเราติดกล้องไว้ในตา ทีมงานเลยเห็นริชาร์ดมองนก
แล้วเราก็ "เอ่อ เราไม่อยากทำลายมนตร์ขลัง
ดังนั้นเราจะให้นก มีปฏิกิริยาและขยับต่อไป"
แล้วนั่นก็กลายเป็นเรื่องเป็นราว
เมื่อริชาร์ดบอกว่า "นกนี่มันโต้ตอบกับผม"
ฟีนิกซ์เป็นสัตว์ที่น่าพิศวง
สามารถแบกของที่หนักมหาศาล
น้ำตาของมันมีพลังเยียวยา
- เราไม่เคยบอกเขา - ใช่ เราไม่เคยบอกเขา
เขาคิดว่านั่นเป็นนกจริงๆ
เหลือเชื่อมากเลย ที่เรามีส่วนร่วมกับเรื่องนั้น
ผมไม่รู้จักมนุษย์คนอื่นใด
ที่สามารถเริ่มภาพยนตร์ชุด ในแบบที่คุณเริ่มไว้ได้
ฟังแล้วชื่นใจมาก ฉันรู้สึกผิดมาตลอดที่ถอนตัว
รู้สึกผิดจริงๆ
ตอนฉันบอกลาพวกเธอ ฉันรู้สึกว่า
"ไม่อยากเชื่อเลยว่า ฉันจะทิ้งเด็กพวกนี้"
พูดจริงๆ ผมว่าคุณไม่เคยได้รับ ความดีความชอบมากพอ
สำหรับความสำเร็จของคุณ
ในหนังสองภาคแรกและกับเราทุกคน เพราะงั้นขอบคุณมากครับ
มันเป็นประสบการณ์ ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตผม
คุณไม่มีสายตารับรู้ว่าสิ่งสำคัญ ไม่ได้อยู่ที่คนเราเกิดมาเป็นอะไร
แต่อยู่ที่เติบโตขึ้นมาเป็นอะไร
"บทที่สอง ก้าวพ้นวัย"
"แฮร์รี่ พอตเตอร์ กับนักโทษแห่งอัซคาบัน
แฮร์รี่ พอตเตอร์กับถ้วยอัคนี"
สวัสดี
"แกรี่ โอลด์แมน ซิเรียส แบล็ก"
"ห้องเรียนวิชาปรุงยา ฮอกวอตส์"
สบายดีมั้ย
ดีครับ ขอบคุณที่มา ขอบคุณที่มาคุยกัน
"หลบหนีจากอัซคาบัน"
นั่นใครเหรอ ชายคนนั้น
"นั่นใคร" งั้นเหรอ
นั่นคือซิเรียส แบล็กไงล่ะ
ซิเรียส แบล็ก เป็นตัวละครสำคัญสำหรับแฮร์รี่
เขาเป็นส่วนหนึ่งของแก่นสำคัญ ในงานเขียนของโจ
ที่ว่า "อย่าตัดสินใครจากภายนอก"
"เดวิด เฮย์แมน โปรดิวเซอร์"
ภาพซิเรียส แบล็กที่เป็นอาชญากร เป็นภาพที่แฮร์รี่ได้เห็น
เรามีฆาตกรเดินลอยนวลอยู่
ท่านหมายถึงซิเรียส แบล็กใช่มั้ยครับ
แล้วเขามาเกี่ยวอะไรกับผม
แต่เมื่อแฮร์รี่เจอเขา และตลอดหนังภาคสาม
แฮร์รี่ก็ได้เรียนรู้ว่า ซิเรียสไม่ใช่คนอย่างที่ใครๆ พูด
เขาต่างจากที่คิดไว้มาก
แกรี่เป็นนักแสดงยอดฝีมือ และเหตุผลหนึ่งที่เราเลือกเขา
ก็เพราะเขาดูจะเข้ากับด้านมืดได้
แต่เขาก็มีจิตวิญญาณ และความอบอุ่นยิ่งใหญ่ภายในใจ
ขอถามหน่อยครับ คุณได้รับการติดต่อ ให้มารับบทซิเรียสเมื่อไหร่
ฉันรู้จักแฮร์รี่ พอตเตอร์นะ
แต่เหมือนมัน เป็นเรื่องของเด็กๆ มากกว่า
คนเอาแต่บอกให้ฉันอ่านหนังสือ แล้วฉันก็มีลูก
ดังนั้นยังไงมันก็จะอยู่ ในจักรวาลของฉันอยู่แล้ว
จากนั้นเขาก็ใช้วิธีนำเสนอ ที่หม่นขึ้นเล็กน้อย
แล้วหนังสือภาคนี้ก็น่าสนใจ
ฉันไปเจออัลฟอนโซ ตอนนั้นฉันคิดว่า เขาเป็นปัจจัยหลักที่ทำให้ฉันสนใจ
อย่าลืมนะ ทุกคน ต้องดูแลกบให้ดี
ไม่ต้องห่วง
อัซคาบัน เป็นเรื่องของการก้าวพ้นวัยเด็ก
พวกเขากำลัง ข้ามผ่านช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อ
จากวัยเด็กเข้าสู่วัยรุ่น
ในหนังสองภาคแรก แฮร์รี่ยังเป็นเด็ก
โทนเรื่องเอง มีการมองโลกในแง่ดีแฝงอยู่
อย่างไรก็ตาม เมื่อเขาอายุครบ 13 ปี
มีเมฆครึ้มใหญ่ เป็นเงาคลุมทุกอย่างรอบตัวแฮร์รี่
และเราต้องถ่ายทอดสิ่งนั้น ผ่านงานภาพด้วย
เกิดอะไรขึ้นเนี่ย
ไม่รู้เหมือนกัน รถไฟอาจเสียก็ได้
นักโทษแห่งอัซคาบัน รู้สึกเหมือนขึ้นยุคใหม่
เนื้อหาหม่นกว่าเดิมมาก
"รูเพิร์ต กรินต์ รอน วีสลีย์"
มีแก่นเรื่องมากมาย ที่ค่อนข้างเป็นแนวผู้ใหญ่
เจ.เค. โรว์ลิ่งบรรยายถึง ผู้คุมวิญญาณไว้อย่างน่ากลัวมาก
ผมอยากถ่ายทอดความรู้สึกที่ว่า ผู้คุมวิญญาณเหล่านี้
สูบกลืนความปีติยินดีทั้งหมดไป
พวกนั้นสูบแก่นสารสำคัญ ที่เป็นหัวใจของแฮร์รี่
แต่ผมว่าสิ่งสำคัญที่สุดที่ทำให้ฉากนี้
ประสบความสำเร็จ คือการแสดงของแดน
ภาคนักโทษแห่งอัซคาบัน คือตอนไหนนะ เธออายุเท่าไหร่
สิบสี่ครับ
- จริงเหรอ ตอนเจอกันครั้งแรกน่ะ - ใช่ครับ
ฉันว่าฉันมีสัญชาตญาณ ความเป็นพ่อตามธรรมชาติ
จะฆ่าฉันเหรอ แฮร์รี่
ฉันจำได้ว่า คนแรกที่ฉันรู้สึกประหม่ามาก
ตอนเขาเดินเข้ามา
- คือแกรี่ โอลด์แมน - ฉันจำได้
- จำที่ฉันสติแตกได้มั้ย - จำได้ว่าเธอคุยเรื่องแกรี่ให้ฉันฟัง
ใช่ เธอก็แบบ "ฟังนะ เอ็มม่า เธอต้องเก็บอาการไว้
เพราะแกรี่ โอลด์แมน... เขาเบอร์ใหญ่มากจริงๆ
เธอต้องเก็บอาการไว้นะ" แล้วฉันก็ "โอเค"
ซึ่งจริงๆ เป็นการระบายความกลัว ของฉันเอง
เพราะฉันก็คือ "แดน นายต้องเก็บอาการไว้
เขาเบอร์ใหญ่มากๆ"
แรกๆ แดนก็เกร็งนิดหน่อย
แต่แกรี่มีน้ำใจอย่างที่สุด
ทั้งในฐานะคนคนหนึ่ง และในฐานะนักแสดงด้วย
เขาโอบรับแดนทันที
และให้แดนอยู่ในขั้นตอน การแสดงของเขา
การได้เห็นพวกเขาสองคน มันน่ารักมากครับ
ราวกับว่า มันสะท้อนความสัมพันธ์นั้นด้วย
เพราะในหลายแง่ แฮร์รี่ได้ทำให้ ซิเรียส แบล็กเป็นสัญลักษณ์
ซึ่งสัญลักษณ์นั้นก็เข้าถึงได้ยาก และน่ากลัวในหลายด้าน
แล้วก็ไม่ต่างจากในหนัง
เมื่อพวกเขาค้นพบตัวตน ที่แท้จริงของกันและกัน
นั่นคือตอนที่ความผูกพัน อันน่าอัศจรรย์นี้เกิดขึ้น
เราเห็นเขาสองคนระหว่างถ่ายทำ
นั่งข้างกัน คุยกัน หัวเราะเล่นกัน
แล้วเราก็ดูออกว่าแดนมองแกรี่
ด้วยสายตาเคารพยกย่องที่มีให้
เหตุการณ์ในเพิงโหยหวน ตอนท้ายเรื่อง
ผมรู้สึกเหมือนผม รูเพิร์ตและเอ็มม่า กำลังดูพวกคุณ
แข่งเทนนิสกันในฉากนั้น
เหมือนกับ "นี่คือการแสดงละ ทุกคน
เราทุกคน ต้องขยันเพื่อทำให้ได้แบบนี้"
มีทิม สปอลล์
- มีอลัน ริกแมนหนึ่งเดียวคนนั้น - ใช่
เดวิด ธิวลิส เธอ เอ็มม่า รูเพิร์ต
คุณใจดีจังที่ให้ผมกับเอ็มม่า และรูเพิร์ตเข้ากลุ่มด้วย
ไม่เพียงแต่ได้ดูการแสดงของพวกคุณ
แต่ยังได้เห็น พวกคุณในฐานะคนธรรมดา
การได้เห็นนักแสดงเก่งๆ เหล่านี้
ที่เหมือนกับ "ใช่ พวกคุณก็เป็นคนธรรมดา"
และพวกคุณเฮฮากันระหว่างถ่ายทำ
การทำงานไม่จำเป็นต้อง ทรมานตลอดเวลา
มันอาจหนักหน่วงไปบ้าง
และคุณทำให้ผมเห็นถึง ด้านที่มหัศจรรย์ของมันด้วยเช่นกัน
แล้วนั่นสำคัญมากจริงๆ
- ฆ่ามันกันเถอะ - คอยก่อน
ฉันคอยมานานแล้ว
สิบสองปีในคุก
ในคุกอัซคาบัน
ผมไม่เคยกำกับฉากที่มีทีมนักแสดง ชั้นยอดเท่านี้มาก่อนในชีวิต
ฉากนั้นยาวมากด้วย
เป็นฉากที่มีจุดหักมุม ของเรื่องอยู่มากมาย
แล้วมันก็สนุกมาก
ฉากนั้นหนักหน่วงรุนแรง และมีเรื่องสำคัญมากมายเป็นเดิมพัน
ไม่นะ หนูเชื่อใจครู
แล้วคุณก็จะเห็นได้ว่า รูเพิร์ตกับเอ็มม่าและแดน
พวกเขาทุ่มเทให้ฉากนี้กันเต็มที่
ผมชอบมาก ผมมีความทรงจำ ที่ยอดเยี่ยมมากกับเรื่องนี้
ผมบอกดัมเบิลดอร์ว่า คุณช่วยเพื่อนเก่า
ให้เข้าไปในปราสาท
และนี่คือหลักฐาน
เยี่ยมมาก สเนป
แต่นายใช้สติปัญญา วิเคราะห์สถานการณ์
มาสร้างข้อสรุปที่ผิดพลาดอีกครั้งแล้ว
ผมรักตัวละครซิเรียสมาตลอด
ผมรักความสัมพันธ์ ของแฮร์รี่กับซิเรียส
เขาเหมือนคุณลุงเท่ๆ
- แต่ก็เหมือนพี่ชายและ... - ใช่
เขาถูกป้ายสีให้เป็นตัวร้าย
แล้วก็มีจุดที่เราคิดว่า "เขาถูกจัดฉาก เขาเป็นคนดี"
เขาใจดีมาก เป็นคนอบอุ่นและเท่มากด้วย
- เขาก็เท่จริง - ใช่ครับ
ฉันอยากเห็นภาพรวมทั้งหมดแต่แรก
- คือเราได้รู้เรื่อง... - ใช่ ทีละเล่มๆ
- ไม่รู้สิ เพราะเธอเป็นแฮร์รี่... - ไม่เลยครับ
มีแค่ริกแมน ริกแมนคนเดียวที่รู้
- ริกแมนเหรอ - เขารู้เรื่องมากกว่าใคร
แล้วเขารู้เรื่องพวกนั้นได้ยังไง
เขาบอกโจตั้งแต่แรกเลย
เขาบอกว่า "ผมต้องรู้ว่าเรื่องมันเป็นยังไง"
"ผมต้องรู้"
งั้นฉันต้องขอให้นายบอกเหตุผลมา
- ริกแมนต้องรู้ก่อนแน่ละ จริงมั้ย - จริงครับ
แล้วเขาไม่เคยบอกคริส ไม่เคยบอกใครเลย
คริสถามเขาตรงๆ "ทำไมคุณเล่นฉากนี้แบบนี้"
เขาตอบว่า "ไว้ผมจะบอกคุณทีหลัง"
ใช่ เดี๋ยวเธอก็รู้เอง แค่รู้เท่าที่จำเป็นต้องรู้
เดี๋ยวเราก็รู้เอง
แดนไม่ใช่นักแสดงเด็ก เขาเป็นนักแสดงคนหนึ่ง
อัลฟอนโซจะแบบ "พวกเธอเป็นวัยรุ่นแล้ว
ฉันจะทำเหมือนเธอเป็นวัยรุ่น"
เขาเป็นคนแรก
- ที่แจกการบ้านให้เราไปทำ - ใช่
ผ่อนคลายหน่อย
เขาอยากรู้จักเรา เขาเลยให้เราทำแบบฝึกหัด
เขาขอให้เราสวมบทบาทตัวละคร และเขียนเรียงความ
เขาบอกว่า "ณ ตอนนี้ พวกเธอต้องรู้จักตัวละครเหล่านี้
ดีกว่าที่ฉันจะสามารถ เข้าใจพวกเขาได้
ดังนั้นพวกเธอต้องบอกฉัน"
หลังจากเขียนได้ครึ่งหน้าเอสี่
ผมก็ "ผมรู้สึกว่าเล่าครบหมดแล้วนะ
โจเขียนถึงเรื่องนี้ไว้ตั้ง 500 หน้า
แต่ผมรู้สึกว่า แค่นี้ก็สรุปเรื่องทั้งหมดแล้ว
เยี่ยม โอเค ดีล่ะ ภูมิใจจัง ส่งเลยแล้วกัน"
เอ็มม่าเขียนไป 12 หน้าได้มั้ง บรรยายอย่างดี
รูเพิร์ตไม่ส่งอะไรเลย
ผมไม่ได้ทำ
ผมถาม "รูเพิร์ต การบ้านอยู่ไหน"
เขาตอบว่า "คือผมว่ารอนคงไม่ทำ...
ผมก็เลยไม่ทำ"
โชคดีที่อัลฟอนโซเห็นว่า
ผมอินกับตัวละครมาก จนไม่ทำการบ้าน
รูเพิร์ตคือรอน
เขาคือรอน ร้อยเปอร์เซ็นต์เต็ม
เอ็มม่าเป็นนักแสดงที่เก่ง โดยธรรมชาติ
เธอเตรียมตัวเยอะมาก
เวลาถ่ายทำแต่ละฉาก
เหมือนกับว่า ทุกอย่างไหลออกมาจากตัวเธอ
ความจริงก็คือ พวกเขาเป็นนักแสดงที่เก่งมาก
ซิเรียส แบล็กได้รับการชดใช้
ด้วยการมีแฮร์รี่ ซึ่งเข้าใจตัวตนที่แท้จริงของเขา
นั่นเป็นช่วงเวลาที่ปลดปล่อย เป็นเสรีภาพยิ่งใหญ่
แล้วทั้งหมดนั้น ได้รับการถ่ายทอดในเชิงสัญลักษณ์
ในฉากที่เขาสองคน บินไปใต้แสงจันทร์สีเงินยามค่ำคืน
เหมือนเป็นครอบครัวเลยว่ามั้ย
- ใช่ครับ - ยิ่งกว่าประสบการณ์ใดๆ
เราไม่เคยมีประสบการณ์แบบนั้น ในหนังทั่วไป
เพราะเราทำงานกับคนกลุ่มหนึ่ง เราก็เป็นมิตรกับพวกเขา
แล้วหลังจากนั้น เราก็แทบ ไม่มีโอกาสได้เจอพวกเขาอีกเลย
แต่กับหนังแฮร์รี่ พอตเตอร์ เราได้กลับมา
นั่นแหละที่ทำให้ไม่เหมือนเรื่องอื่น
เป็นหนึ่งในสิ่งที่ทำให้มันมีความพิเศษ
ใช่ครับ การได้อยู่ในเรื่องนี้ก็เหมือนกับเรา
ได้เป็นส่วนหนึ่ง ของประวัติศาสตร์ภาพยนตร์
"ยุคใหม่อันยิ่งใหญ่"
ฮอกวอตส์ได้รับเลือกเป็นเจ้าภาพ การประลองเวทไตรภาคี
ภาคถ้วยอัคนี
ในช่วงถ่ายทำ การประลองเวทไตรภาคี
มันดีมากเลยที่ได้ประหลาดใจ
และตื่นตาตื่นใจไปกับ...
มนตร์เสน่ห์ของฉากต่างๆ และได้ทึ่งไปกับมัน
ฉันยังจำตอนเห็นโบซ์บาตง เดินเข้ามาครั้งแรก
กับเดิร์มสแตรงก์
มันสุดยอดจริงๆ
เราอยากได้ผู้กำกับชาวอังกฤษ มาทำหนังภาคสี่
เราอยากได้ความอลังการ แบบละครเวที
คัต ขอบคุณมาก
ไมค์เป็นคนเสียงดัง กระฉับกระเฉง
และไฟแรงมาก
เขาเป็นผู้กำกับ ที่เหมาะสมกับภาคนี้ที่สุด
ภาคนี้ปังมาก
เป็นหนังที่ฉากบู๊เยอะ มีความมหัศจรรย์และเพี้ยนดี
ผมรักไมค์ เขาเยี่ยมมาก
เหมือนตัวเขาเอง ก็หลุดออกมาจากในหนังสือ
เขาเหมือนตัวละครในฮอกวอตส์
ภาคสี่เป็นเล่มที่หนาที่สุด
ประมาณ 900 กว่าหน้า เอาไปกั้นประตูได้เลย
"ไมค์ นีเวลล์ - ผู้กำกับ แฮร์รี่ พอตเตอร์กับถ้วยอัคนี"
อย่างกับอิฐทั้งก้อน
แอ็กชั่น
ผมคิดว่า ถ้าเราต้องการตรึงความสนใจ
ไม่ให้พวกเด็กๆ ว่อกแว่กละก็
เราก็ต้องทำให้แก่นเรื่องมีพลัง และกระฉับกระเฉงมากๆ
เขามีพลังเหมือนกับประทัด
เขาตื่นเต้นไปหมดกับทุกอย่าง
เขามีบุคลิกน่ารักเหมือนเด็ก
เขามีอารมณ์ขันด้วย
และพยายามสอดแทรกเข้าไปทุกฉาก
ตอนนั้นน่าจะผ่านไปสองสามภาค
ฉันเริ่มรู้สึกหวั่นใจ
- แล้วก็จำได้ว่า... - ทุกอย่างเปลี่ยนไป
หลังจากโคลัมบัสออก
ตอนนั้นมันเปลี่ยนไปนิดหน่อยจริงๆ
บรรยากาศเปลี่ยนไปเลย ผมว่าไมค์ นีเวลล์...
ไมค์ปฏิบัติกับเราเหมือนผู้ใหญ่
- งั้นเหรอ - ใช่
- คิดว่านะ - ใช่
"มาร์ค วิลเลียมส์ อาเธอร์ วีสลีย์"
เราสนุกกันจริงๆ ระหว่างถ่ายทำ
แฝดวีสลีย์ซึ่งเป็นคนโปรดของผม
พวกเขาต้องทะเลาะกัน
เราถ่ายฉาก ที่เฟร็ดกับจอร์จโดนปฏิเสธ
ไม่ให้เข้าร่วมแข่งเวทไตรภาคี
แล้วเราก็ใส่วิกกับติดเครา
เพื่อให้ดูเหมือนคนแก่
ไมค์บอกว่า "โอเค ฉันว่า พวกเธอจะรำคาญกันเองมากๆ
ฉันว่าพวกเธอน่าจะตีกันเรื่องนี้"
แฝดสองคนนี้ก็...
วอแวใส่กัน
คัต
ผมก็ทัก "ไม่เอาน่า เด็กๆ ถามจริง
พวกเธอทะเลาะกันนะ"
ไมค์เดินมาพูดว่า "ไม่ๆ ไม่เอาๆ"
โอเค ใครอยากทะเลาะบ้าง
แล้วผมก็ตอบแบบโง่ๆ "ได้ โอเค"
ตอนนั้นผมเป็นชายแก่ท้วมๆ วัย 60 แล้ว
และ... ผมไม่ควรทำแบบนั้นนะ
เขาพุ่งเข้าใส่ผม แบบนี้เลย
ผมก็แบบ "โอเค" แล้วก็ทำแบบเดียวกัน
ผมจำได้ว่าจับเอวเขาไว้
พยายามเหวี่ยงเขาไปมา
แล้วทำซี่โครงแตกไปสองซี่
หลังจากนั้นผมก็เจ็บปวดสุดๆ
แต่เรื่องที่ยอดมากก็คือ
ผมได้ทำตัวติงต๊องแบบสุดๆ
แล้วทำให้ทุกคนรู้สึกดีขึ้นมาก
คงรู้เนอะว่าเวลาไหน ที่ไม่ควรทำให้ผู้กำกับซี่โครงหัก
"เวทมนตร์ในอากาศ"
ในภาคถ้วยอัคนี
หนังเรื่องนั้นเกี่ยวกับวัยรุ่นล้วนๆ
มีการแอบชอบกันเป็นครั้งแรก
ชวนคนควงคู่ไปงานเต้นรำคริสต์มาส
สะท้อนช่วงเลิ่กลั่ก น่าอึดอัดทุกช่วงที่เราต้องผ่าน
ตอนเป็นวัยรุ่น แล้วมันก็รู้สึกแบบนั้นจริงๆ
เพราะเรากำลัง มีประสบการณ์เดียวกันเป๊ะ
ในช่วงการเตรียมตัวและการฝึก
ผมกับเอ็มม่าจะช่วยกัน อย่างการส่งข้อความหาเพศตรงข้าม
ถ้าเธอต้องส่งข้อความหาผู้ชาย หรือผมส่งหาผู้หญิง ผมจะบอกว่า
"คนนั้นใส่จุ๊บๆ กลับมาตั้งเท่านี้
ฉันควรทำไง นี่มันฝันร้ายชัดๆ"
เราเหมือนพี่ชายน้องสาวกันน่ะ
หนังภาคนี้น่าสนใจมาก
ในแง่ของฮอร์โมนวัยรุ่น ที่ลอยฟุ้งไปทั่ว
มีการแอบชอบกัน มีคนเป็นแฟนกันและเลิกกัน
เหมือนที่เราทำ... เหมือนที่ผมทำที่โรงเรียน
"แมทธิว ลูอิส เนวิลล์ ลองบัตท่อม"
สภาพแวดล้อมเหมือนกันเป๊ะ
แต่เป็นวิชาป้องกันศาสตร์มืด แทนแค่นั้นเอง
หนังภาคนั้นเป็นช่วงฮอร์โมนพุ่งสุดๆ อย่างน้อยก็สำหรับผมนะ
เป็นอย่างที่คาดไว้เลย
โดยเฉพาะเมื่อหนังภาคสี่คือภาคที่มี
โรงเรียนโบซ์บาตง กับเดิร์มสแตรงก์ด้วย
เพราะงั้นนอกจากเราจะมีวัยรุ่น ฮอร์โมนพลุ่งพล่านทั้งโขยงอยู่แล้ว
แล้วยังเพิ่มคนกลุ่มใหญ่ๆ เข้ามา อีกสองกลุ่ม
เป็นคนกลุ่มใหม่ที่หน้าตาดี แบบจงใจให้ดูฮอตมากในหนัง
มันก็เลย...
หนังภาคนั้นพลุ่งพล่านไปหมด
ทำไมพวกเธอ ต้องไปไหนกันเป็นกลุ่มด้วย
เขาแค่เป็นวัยรุ่นที่เงอะงะเล็กน้อย ในแบบที่ไม่โดดเด่นเอามากๆ
ซึ่งคงเป็นเรื่องโดดเด่น สำหรับตัวเอกในหนังแนวนี้มั้งครับ
มังกรยังปราบได้
ถ้านายหาคู่ควงไม่ได้ ใครจะทำได้ล่ะ
ฉันขอเจอมังกรเดี๋ยวนี้เลยดีกว่า
โจเขียนตัวละครเขาไว้ด้วยความรัก ตลอดหลายปีนั้น
ผมรู้สึกว่าไม่ได้...
ต้องพยายามแสดงมากมาย เพื่อเข้าถึงความเงอะงะ
เป็นวัยรุ่นเนิร์ดๆ คนหนึ่ง อย่างที่ผมเป็น
โช
ไง
ฉันแค่อยากรู้ว่าเธอ อยากไปงานเต้นรำกับฉันมั้ย
ขอโทษที ฉันฟังไม่ทันน่ะ
มันเป็นเรื่องราว การเติบโตเป็นวัยรุ่นแน่นอนอยู่แล้ว
หนึ่งในฉากใหญ่มากๆ คืองานเต้นรำคริสต์มาส
สิ่งที่สำคัญที่สุด ในงานเลี้ยงเต้นรำก็คือ
การเต้นรำ
ฉากนั้นนักเรียนจะได้ฝึกเต้นรำ
มันเป็นการเต้นทั่วไป ของโรงเรียนยุคนั้น
เด็กผู้หญิงยืนฝั่งหนึ่ง เด็กผู้ชายยืนอีกฝั่ง
เราอยู่ในห้องโถงใหญ่ที่อ็อกซฟอร์ด
แม็กกี้อยู่ตรงกลางและพูดว่า
"เอาล่ะ ครูจะสอนทุกคนเต้นรำ"
แน่นอน เธอเลือกรูเพิร์ต
แล้วเธอก็พูดว่า...
วางมือขวาไว้บนเอวฉัน
ตรงไหนนะครับ
เด็กคนนั้นอายุ 14 และเขารู้วิธีเรียกเสียงหัวเราะ
มันยอดมาก
ผมรู้สึกประหม่าแบบแปลกๆ ผมไม่รู้จริงๆ ว่า...
ผมไม่เคยเต้นรำกับสุภาพสตรีมาก่อน
มันเป็นเรื่องค่อนข้างใหม่
ไม่มีวันเลิกล้อเขาเรื่องนี้ เด็ดขาดเลย
- ไม่มีวัน - ไม่มีวัน
แล้วเจมส์กับโอลิเวอร์ แฝดนั่น
ก็ล้อผมอยู่ตลอด
เราแหย่เขา
- เราแหย่เขาล่วงหน้าแล้ว - ตั้งแต่ก่อนเริ่มถ่าย
พวกแฝดกล่อมให้ผมเชื่อ ก่อนเราถ่ายฉากนั้นว่า
จะมีท่าเต้นที่ออกแบบไว้หมดแล้ว
เราบอกว่า "นายรู้จังหวะที่ต้องก้าวมั้ยเนี่ย
รู้ใช่มั้ย ท่าเต้นนั่นไง เราซ้อมท่าเต้นกันหมดทุกคน
ซ้อมมาหกอาทิตย์แล้ว หรืออะไรทำนองนั้น"
แค่พยายามสร้างความกดดัน
และทางนี้
ไม่ สุดท้ายเธอจะต้องนำ
เข้าใจมั้ย
หนึ่งในวันที่มีเสน่ห์ที่สุด คือวันงานเลี้ยงเต้นรำ
เพราะหนุ่มสาว ที่หน้าตาดีมากๆ เหล่านี้
แต่งตัวงดงามไร้ที่ติ
ให้ตายเถอะ
อะไรเนี่ย อะไรกัน
ชุดออกงานของฉัน
ชุดสูทของเราปกกว้างมาก
หางยาวด้วย คือเราไม่ได้...
เราไม่รู้สึกเท่เลยแม้แต่น้อยในจุดนั้น
ฉันดูเหมือนคุณยายทวดเทสซี่
กลิ่นก็เหมือนคุณยายทวดเทสซี่
ฉันจำได้แค่ความรุงรัง
- ปกหกชั้นที่เธอใส่น่ะ - จีบระบายนั่น ใช่
แต่จริงๆ ฉันชอบนะ มันดู... วีสลีย์มาก
- ใช่ มันลงตัวที่สุด - ฉันว่าฉันใส่ขึ้น
ไม่ใช่ว่าจะใส่แล้วดูดีกันทุกคน
เอ็มม่าต้องดูสวยมาก และใส่ชุดสวยมากแน่นอน
ผมกับรูเพิร์ตดูเหมือน... ไม่รู้สิครับ
เพื่อนออสติน พาวเวอร์ส เดินมาข้างๆ อะไรแบบนั้น
เธอสวยมาก
ฉันว่านั่นเป็นครั้งแรก
แฮร์รี่กับรอน โดยเฉพาะรอน
มองเฮอร์ไมโอนี่เป็นหญิงสาว
ไม่ใช่แค่คู่หูของพวกเขา
นั่นเฮอร์ไมโอนี่ เกรนเจอร์นี่
กับวิกเตอร์ ครัม
ไม่
ไม่ใช่แน่ๆ
ผมว่าทุกคนเข้าอกเข้าใจเรื่องนั้นได้
เพราะแบบนี้ผมถึงได้ชอบเรื่องพวกนี้
เพราะเรื่องราวตีคู่ขนาน ไปกับชีวิตของทุกคน
เช่นงานเต้นรำครั้งแรก ของโรงเรียน
และอารมณ์พวกนั้น
ความวิตกกังวล ความรู้สึกไม่มั่นคง
ฉันรู้ว่ามันเป็นเรื่องใหญ่ และฉันทุกข์มาก
ฉัน...
ฉันรู้แค่ว่ามันเป็นจังหวะ ที่ลูกเป็ดกลายร่างเป็นหงส์
ฉันรู้ว่าจู่ๆ ก็มีความกดดันแบบนี้เกิดขึ้น
อย่าแกว่งแขนนะ โอเคมั้ย
ไมค์ นีเวลล์ให้ฉันเดิน ลงจากบันไดในชุดนั้น
"เธอแกว่งแขนเยอะไป เดินไวไป
เธอต้องเดินช้าลงอีก"
เขากำกับท่าฉัน เป็นล้านแบบเห็นจะได้
แค่วิธีเดินลงบันได
แล้วฉันก็ตกบันไดค่ะ แน่นอนอยู่แล้ว
เราเป็นกลุ่มเด็กวัยรุ่น ที่รู้สึกประหม่ามาก และคิดว่า
"เราต้องหัดท่าเต้นพวกนี้เพื่องานนี้"
ไว้ใจฉันใช่มั้ย
เอ่อ ผมไม่ใช่นักเต้น ผมไม่มีวันเต้นเป็น
ผมค่อนข้างเกร็งในฉากเต้นนั้น
ดูนั่น ดูนั่นสิ เลิศมาก
คนโชคดี หมอนั่นโชคดี
ผมกับเอ็มม่ารักกันมา แต่ไหนแต่ไร จริงๆ นะ
ฉันเดินเข้าไปในห้อง ที่เราติวหนังสือกันอยู่
การบ้านที่ได้คือต้องวาดรูป พระเจ้าในจินตนาการ
ทอมวาดรูปเด็กผู้หญิง
ใส่หมวกแก๊ปกลับด้านเล่นสเกตบอร์ด
แล้วฉันก็ไม่รู้จะพูดยังไงดี ฉันแค่หลงรักเขา
ผมว่าตอนนั้นผมนั่งเก้าอี้แต่งหน้า
"ทอม เฟลตัน เดรโก มัลฟอย"
แล้วมีคนพูดลอยๆ ประมาณว่า
"ใช่ เธอแอบชอบนาย"
ฉันเคยเข้ากองทุกวัน
แล้วเปิดหาเบอร์เขา ในใบคิวถ่ายหนัง
มันคือเลขเจ็ด และถ้า...
ถ้าเบอร์เขาอยู่บนใบคิว วันนั้นจะเป็นวันที่น่าตื่นเต้น
เขาโตกว่าฉันสามปี สำหรับเขา ฉันเลยเหมือน
"เธอเหมือนน้องสาวฉัน"
ผมหวงเอ็มม่ามาก
ครับ คือผมใจอ่อนกับเธอมาตลอด
ทุกวันนี้ก็ยังเป็น
ฉันคิดว่าความจริงแล้วก็คือ
ทอมเป็นคนที่ฉัน เผยด้านที่อ่อนแอด้วยได้เสมอ
เรามักมีบางสิ่งที่เหมือนกับ... ไม่รู้สิครับ เหมือนเป็นญาติพี่น้องกัน
ไม่เคยมีความสัมพันธ์แบบโรแมนติก เกิดขึ้นระหว่างเราเลยค่ะ
เราแค่มีความรักให้กัน
เท่านั้นแหละค่ะ
- พร้อมกันนะ หนึ่ง สอง สาม... - สอง สาม
ในภาคถ้วยอัคนี จักรวาลของเรื่องได้เปลี่ยนไป
เป็นโลกที่มีโวลเดอมอร์ อย่างกะทันหัน
"คนที่ไม่ควรเอ่ยชื่อ"
ผมเลือกเรล์ฟ ไฟนส์
เพราะเขาเป็นหนึ่งในนักแสดง ที่มีศักยภาพที่สุดในรุ่นของเขา
และผมรู้ว่าเขามีพลังที่ยอดเยี่ยม
พลังจากบุคลิก อันละเอียดอ่อนและเจ้าเล่ห์แบบนี้
น้องสาวผมมีลูก
ที่ตอนนั้น อายุราวสิบ 11 หรือ 12 ขวบ
ผมบอกว่า "มาร์ธา ฉันไม่รู้อะไร เกี่ยวกับโวลเดอมอร์
ในแฮร์รี่ พอตเตอร์นี่เลย มันคืออะไรเหรอ
"เรล์ฟ ไฟนส์ โวลเดอมอร์"
"ว่าไงนะ พี่ถูกทาบทาม ให้รับบทโวลเดอมอร์เหรอ
พี่ต้องเล่นนะ"
แล้วจากนั้นผมก็ได้เห็นภาพร่าง
ไอเดียการออกแบบภาพลักษณ์
ผมไม่คาดคิดเลยว่าจะเป็นแบบนั้น
และผมก็คิดว่า "โอ้โฮ นั่นเป็นภาพลักษณ์ที่ดุดันมาก"
ผมไม่ได้รู้สึกว่า โวลเดอมอร์เป็นมนุษย์ขนาดนั้น
ผมรู้สึกว่าเนื้อแท้เขาเป็นสิ่งที่ชั่วร้าย
ผมรู้ว่าเขาเคยเป็นมนุษย์
แต่เขากลายมาเป็นสิ่งที่คล้ายกับงู
ดังนั้นจึงได้ใช้เสียง
ที่คล้ายกับงูกระซิบ แหบๆ
เป็นเสียงที่ผมคาดว่า เหมือนเสียงกระซิบ
เสียงลมหายใจ
"แฮร์รี่ พอตเตอร์"
ตายซะเถอะ
เรล์ฟอยากจะดูเป็นปีศาจ และหลุดมาจากอีกโลกแบบเต็มขั้น
และวิธีที่ดีที่สุดที่จะทำอย่างนั้น คือการตัดจมูกเขาออกไป
คำเตือนสปอยเลอร์ เขามีจมูกนะ
และเขาถูกติดสติกเกอร์เต็มไปหมด
ดังนั้นเขาเลยดูน่าเกรงขาม น้อยกว่าในจอนิดหน่อย
ยกเว้นตอนที่พวกเขาสั่งแอ็กชั่น
และด้วยเหตุผลอะไรสักอย่าง เขาทำให้ผมกลัวมากเลย
ข้าแตะเจ้าได้แล้ว...
ต้องใช้เวลาราวสามชั่วโมง ในการแต่งหน้า
ลงสีที่มือ เล็บ ฟัน
และแม้กระทั่งจมูกผม
ผมรู้สึก...
แข็งแกร่ง มันรู้สึกทรงพลัง
มันรู้สึกชั่วร้าย
สิ่งที่สำคัญมากคือ
หนึ่งในตัวละครที่คุณคาดว่า
จะต้องมีส่วนสำคัญ กับเรื่องราวอย่างมาก
คือเซดริก ดิกกอรี่
ในการเผชิญหน้ากัน เซดริกถูกสังหาร
จัดการมันซะ
- อะวาดา เคดาฟ-รา - ไม่ เซดริก
และแฮร์รี่
เขาก็สามารถพาร่างของเซดริก
กลับมาที่เส้นชัยของการแข่งขันได้
และพ่อของเซดริก ก็เชื่อว่าลูกชายของตัวเองชนะ
แล้วจากนั้นเขาถึงได้รู้
เด็กหนุ่มตายแล้ว และเขาก็โหยหวนราวกับสุนัข
ลูกชายของฉัน
นั่นลูกชายของฉัน
เรื่องที่เลวร้ายและไม่มีใครคาดคิด เกิดขึ้นอย่างกะทันทัน
และจู่ๆ เราก็ตระหนักได้ว่า หนังเรื่องนี้
ไม่ใช่เรื่องเกี่ยวกับชีวิต แต่เป็นความตาย
มันเป็นฉากที่ใหญ่มาก เพราะมันเป็นครั้งแรกที่แฮร์รี่
ได้รู้สึกถึงความตาย ของคนที่อายุยังน้อยและใกล้ชิดเขา
นั่นคือฉากที่ผมจำได้ว่ามันชัดเจนมาก
"นี่มัน... ใช่ นี่คือหนังสำหรับเด็ก
แต่ให้ตาย มันพูดถึงประเด็นที่ท้าทายด้วย"
เขากลับมาแล้ว เขากลับมาแล้ว
โวลเดอมอร์กลับมาแล้ว
ช่วงเวลาแห่งความตาย ของเซดริก ดิกกอรี่
คือช่วงเวลา ที่ภาพยนตร์ชุดนี้มาถึงจุดหักเห
และตอนนี้เด็กๆ ก็ได้ละทิ้งวัยเด็ก
และกำลังจะเผชิญหน้า กับภัยอันตรายของวัยผู้ใหญ่
และทั้งหมดนั้น เกิดจากช่วงเวลาแห่งความตาย
เซดริก ดิกกอรี่ ถูกสังหาร...
โดยลอร์ด โวลเดอมอร์
พวกเขาทั้งสามคนผจญกับอุปสรรค
และนั่นทำให้มิตรภาพยิ่งแน่นแฟ้น อย่างที่เรารู้
"เธอได้รับการปกป้อง จากความสามารถรักได้ของเธอ"
ดัมเบิลดอร์พูดเสียงดัง
"การปกป้องอย่างเดียว ที่สามารถต่อสู้..."
"กับอำนาจล่อลวง เช่นของโวลเดอมอร์ได้"
"แม้ว่าเธอจะต้องทนทรมาน กับความยั่วยวน...
"ความทุกข์ทั้งหมดทั้งสิ้น เธอยังคงมีหัวใจบริสุทธิ์"
"บทที่สาม แสงสว่างและความมืดภายใน"
"แฮร์รี่ พอตเตอร์กับภาคีนกฟีนิกซ์
แฮร์รี่ พอตเตอร์ กับเจ้าชายเลือดผสม"
"ธนาคารกริงกอตส์"
"เฮเลน่า บอนแฮม คาร์เตอร์ เบลลาทริกซ์ เลสแตรงจ์"
คุณใจดีจริงๆ ที่ให้เราใช้บ้านของคุณได้
ใช่มั้ยล่ะ มันยอดมากเลย
เธอรู้มั้ยว่าฉันอยากทำอะไรมาตลอด
ไหนดูซิว่าเราจะทำได้มั้ย ฉันอยากขึ้นมาตรงนี้
"ธนาคารพ่อมดแม่มดกริงกอตส์ ตรอกไดแอกอน"
ดูสิ มันดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่เลย
พวกเขายังอยู่ที่นี่
พวกเขายังอยู่ที่นี่จริงๆ
มีใครให้อาหารพวกเขามั้ยเนี่ย น่าเศร้าจังเลย
โอเค ตอนนี้เธอเป็น แฮร์รี่ พอตเตอร์ได้แล้ว
โอเค ได้ครับ
ผมจะลงทางขวา คุณลงทางซ้ายนะครับ
ได้ แข่งกันนะ โอเคมั้ย
เตรียมตัว ระวัง ไป
ให้ตาย
ทางนี้ลงไม่ได้น่ะ
ช่างมันเถอะ
รู้มั้ย ฉันถ่ายรูปบางอย่างมาด้วยนะ
เมื่อคืนฉันคิดว่า ฉันจะขุดของพวกนี้ขึ้นมา
แล้วฉันจะขอลายเซ็นเธอ
พระเจ้า ผมเขียนอะไรไว้เนี่ย
ไม่หรอก อ่านออกมาสิ ดีใจจังที่ได้เจอเธอ
มันเขียนว่าอะไร
- "เอชบีซีที่รัก..." - ใช่
"เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ที่ได้ร่วมแสดงและร่วมสนุกกับคุณ"
มุกเล่นคำผมฉลาดนะเนี่ย
- นั่นมันฉลาดมาก - บอกตามตรง
- จนตอนนี้ผมก็ยังชอบอยู่เลยนะ - เธอเจ้าบทเจ้ากลอน ใช่แล้ว
"ในแง่ที่ผมมักจะลงเอย ด้วยการถือกาแฟของคุณ
- ผมรักคุณ..." - แล้วหลังจากนั้นเธอเขียนว่าอะไร
- อ่านให้คนอื่นฟังได้นะ - ได้ครับ เราเล่าได้
ทีนี้ผมก็เขียนว่า "ผมรักคุณ
และผมแค่หวังว่า จะเกิดเร็วกว่านี้สักสิบปี
ผมอาจจะพอมีโอกาส"
ตอนนี้ไม่เป็นไรนะ
"รักมากๆ และขอบคุณสำหรับความเท่ของคุณ"
น่ารักใช่มั้ยล่ะ เห็นกี่ครั้งก็ยังเอ็นดู
- ขอบคุณครับ - นั่นอยู่ในห้องน้ำของฉันนะ แดน
พายุกำลังมา แฮร์รี่ เราควรเตรียมตัวให้พร้อมเพื่อรับมือ
ฉันอยู่ในหนังภาคที่ห้า ภาคีนกฟีนิกซ์
ดูสิคะ ฉันมีฟันมาด้วย
- เฮเลน่าพกฟันมาด้วย - ฟันของฉัน ฉันคิดว่า...
เธอย้ำกับผมว่า
เธอไม่ได้ทำความสะอาดมันเลย แม้แต่น้อย
ไม่เลย นี่มันโบราณวัตถุของจริง มันอายุ 11 ปีแล้ว และ...
- ใช่ - ใช่ กลิ่นไม่ค่อยดีเท่าไหร่ แต่...
- คุณต้องใส่มันเข้าไปในปาก - ไม่ แต่ฟันนี่มีประโยชน์นะ
- ใช่ โอเค มันเข้าไปแล้ว - ใช่
- เธอคิดว่ายังไงบ้าง - ใช่ ผมลืมไปแล้ว
- เธอ... เธอจำฉันได้มั้ย - ผมจำภาพนี้ได้ครับ ใช่
- ฟันช่วยได้ - กับการสวมบทตัวละคร
ฉันคิดว่าตอนนั้นฉันต้องการพรางตัว
ตอนที่ฉันได้ข้อเสนอครั้งแรก โจส่งข้อความลับมาหาฉันว่า
"ถึงบทของเธอจะมีแค่ไม่กี่หน้า
แต่เธอจะทำบางสิ่ง ที่สำคัญอย่างมาก"
สำหรับเบลลาทริกซ์ มันสนุกมาก เพราะคือการรับ...
นิสัยแบบเด็กๆ และดื้อรั้นเข้ามา
ฉันแค่แบบว่า...
- เป็นอนาธิปไตยเต็มขั้น - โรคจิต ใช่
เหมือนกับว่าเธอมีความขี้เล่น...
- มีความขี้เล่น - ซึ่งนั่นยิ่งทำให้น่าหงุดหงิดมากขึ้น
แน่นอนว่าเบลลาทริกซ์ ไม่ได้คิดว่าตัวเองชั่วร้าย
- ไม่เลย - เธอคิดตรงข้ามกันเลย
- ใช่ครับ - เพราะงั้นฉันเลยต้องสร้าง
เหตุผลที่ว่า ทำไมเธอถึงควรจะทำร้ายคนอื่น
และทำไมเธอถึงไม่รู้สึกรู้สา
มันทำให้เธอรู้สึกว่ามีอำนาจ
เด็กเอ๋ย เด็กดี พอตเตอร์
เบลลาทริกซ์คือความยุ่งเหยิง ที่ไม่อาจควบคุมได้
เราไม่มีทางรู้ได้เลยจริงๆ ว่าเธอจะโพล่งอะไรเป็นคำต่อไป
มันน่าตื่นเต้นมากสำหรับนักแสดง เพราะอะไรที่เธอแสดงในเทกนั้น
ไม่ได้หมายความว่า เธอจะทำแบบเดียวกันในเทกต่อมา
ผมจำได้ว่าตัวเอง พยายามควบคุมสถานการณ์
ส่วนเธอก็แค่เล่นสนุกสุดๆ
เธอได้รับอนุญาต ให้ทำอะไรก็ได้ที่อยากทำ
เธอจะแผดเสียงหัวเราะก็ได้ จะกระโดดขึ้นๆ ลงๆ ก็ได้...
ใจเย็นไว้ก่อน...
และพูดอะไรก็ได้ที่อยากพูด
และไม่รู้ว่า... พยายามจะควบคุม เธออย่างใกล้ชิด
ไอ้ครึ่งพันธุ์โสโครก
ไม่เป็นไร เขาเป็นแค่เด็กขี้สงสัย จริงมั้ย
ผมอยากพูดว่า "หุบปาก" อยู่ตลอดเวลา
เดรโก
"ห้องโถงใหญ่ ฮอกวอตส์"
- ฉันฆ่าคุณใช่มั้ย - คุณฆ่าผม แต่...
ใช่ ฉันขอโทษ
ก็มันต้องทำ
ฉันจำได้ว่าเราต้องซ้อม เรื่องคาถาและอะไรเยอะแยะเลย
คุณเป็นพ่อมดที่ยอดเยี่ยมมาก ฉันก็เป็นแม่มดที่เก่งกาจ
และเราก็ทำออกมาได้สุดยอดมาก แล้วพวกเขาก็ตัดออกทั้งยวง
- และฉันโมโหมากจริงๆ - ใช่
เพราะฉันแค่คิดว่า "ฉันไปหัดใช้ ไม้กายสิทธิ์มาเป็นอาทิตย์ๆ"
แล้วเราก็เข้าฉากกันหลายวัน
- ถ่ายทำกันอยู่หลายวัน - ใช่
ฉันคิดว่า มันเป็นหนึ่งใจฉากแรกๆ ของฉัน
แล้วคุณก็หล่นลงไปหลังผ้าม่าน
ใช่ผ้าม่านมั้ยนะ มันคืออะไร
ผมผ่านพ้นผ้าม่านไป
แล้วจากนั้นก็มีการครุ่นคิดกันว่า เขาจะกลับมามั้ยนะ
เราจะกลับมาจากหลังผ้าม่านได้มั้ย
- ไม่ เรากลับมาไม่ได้ - ไม่ กลับไม่ได้
อะวาดา เคดาฟ-รา
ผมมักจะพูดอยู่เสมอว่า มันมีจุดที่น่าสนใจ
สำหรับพวกเรานักแสดง รุ่นเยาว์ทุกคน
เพราะจะมีกลุ่มคนอย่างแม็กกี้...
- ใช่ - เดวิด แบรดลีย์ และอลัน
พวกเขารู้จักเรา ตั้งแต่เราอายุ 11 ขวบ
แล้วตอนที่คุณเข้ามา ตอนนั้นผมอายุสัก 15 หรือ 16
- ใช่ - แล้วคุณกับแกรี่แล้วก็เดวิด...
- ใช่ - จะปฏิบัติกับเราแบบผู้ใหญ่มากกว่า
ผมชอบนะ คุณมองเห็นว่า มีพวกเราไม่กี่คนที่พร้อมจะบอกว่า
"ช่วยผลักดันผมหน่อยได้มั้ย
เราก็อยากจะเป็นนักแสดง เหมือนกัน"
"การเติบโต"
เมื่อเรามาถึงภาคภาคีนกฟีนิกซ์
โลกเวทมนตร์ ก็ดูจะเป็นการเมืองมากขึ้น
และผมรู้สึกว่าเราต้องการผู้กำกับ
ที่สามารถรับมือกับมัน ด้วยวิธีที่ทำให้บันเทิงได้
เดวิด เยตส์ ร่วมงานกับนักแสดงได้ดีมาก
ผลักดันพวกเขา ไปในทิศทางที่ถูกต้อง
การกระทำเพียงเพื่อ ความก้าวหน้าเท่านั้นจะต้องถูกปราม
เดวิดเป็นคนน่ารักและอ่อนโยน
ที่ใส่ใจกับตัวละครเหล่านี้อย่างมาก
แล้วเราก็ได้พูดคุยตัวต่อตัว กับเดวิด เยตส์เยอะมาก
ผมเข้ามากำกับภาคีนกฟีนิกซ์ โดยคำนึงถึงนักแสดงวัยรุ่น
และคิดว่าพวกเราจะทำให้ ทุกอย่างเติบโตขึ้นได้อย่างไร
และทำให้มันดูเป็นผู้ใหญ่ มากขึ้นเล็กน้อย และมีธีมที่ดู
"เดวิด เยตส์ ผู้กำกับ แฮร์รี่ พอตเตอร์กับภาคีนกฟีนิกซ์"
"เจ้าชายเลือดผสม และกับเครื่องรางยมทูต"
มันต้องถูกขยายให้ใหญ่ขึ้น และน่าสะพรึงกลัวมากขึ้นเรื่อยๆ
ทั้งขนาดและความซับซ้อนของเรื่อง ทวีขึ้นอย่างมาก
จากความไร้เดียงสา สู่การชักนำให้เกิดเหตุการณ์ต่างๆ
และเป็นส่วนหนึ่งของโลกที่กว้างใหญ่
เขายังเด็กอยู่นะ
ถ้าขืนพูดมากไปกว่านี้ แปลว่าจะดึงเขามาร่วมในภาคีนี้ด้วย
ดีสิ ผมอยากเข้าร่วม
ถ้าโวลเดอมอร์กำลังสร้างกองทัพ ผมก็อยากจะสู้
ตอนที่ผมเริ่มงาน สิ่งหนึ่งที่เดวิด และสตูดิโอบอกกับผมก็คือ
เอ็มม่าไม่แน่ใจว่า เธอยังอยากกลับมา
แสดงในแฮร์รี่ พอตเตอร์อยู่มั้ย
แฮร์รี่
ผู้คนลืมไปหมดว่า เธอต้องรับมือกับอะไรบ้าง
และเธอทำมันได้ยอดเยี่ยมขนาดไหน
แดนกับรูเพิร์ต พวกเขามีกันและกัน
ผมมีเพื่อนสนิท ในขณะที่เอ็มม่าไม่เพียงแต่เด็กกว่า
แต่เธอตัวคนเดียว
ฉันเจอข้อความในไดอารี่ ที่ออกจะ...
ฉันเห็นภาพเลยว่า ในตอนนั้นฉันโดดเดี่ยวขนาดไหน
เราไม่เคยคุยเรื่องนี้กันตอนถ่ายหนัง เพราะพวกเราต่างก็เป็นแค่เด็ก
ด้วยอายุ 14 ปี ผมคงไม่มีทางหันไปหา
เด็กอายุ 14 อีกคนแล้วถามว่า
"นี่ เป็นยังไงบ้าง ทุกอย่างโอเคดีมั้ย"
ภาคีนกฟีนิกซ์
เป็นตอนที่ทุกอย่างเริ่มน่าตื่นเต้น สำหรับเราทุกคน
แต่เธอเคยคิดจะถอนตัวใช่มั้ย
ฉันไม่เคยคุยกับเธอเรื่องนี้จริงๆ
ใช่ ฉันคิดว่า...
- ฉันว่าตอนนั้นฉันกลัว - ใช่
ฉันไม่รู้ว่าเธอเคยรู้สึกเหมือนว่า มันไปถึงจุดพลิกผัน...
- อ้อ แน่นอนสิ - ที่เรารู้สึกว่า
มันกลายเป็นสิ่งถาวรไปแล้ว
ใช่ ฉันก็เคยมีช่วงเวลาแบบนั้น เกิดขึ้นตลอดเวลา
ผมเองก็มีความรู้สึก แบบเดียวกับเอ็มม่า
ที่มาใคร่ครวญดูว่าจะเป็นยังไง ถ้าผมตัดสินใจเลิกแสดงหนังเรื่องนี้
แต่เราไม่เคยคุยกัน เรื่องนั้นจริงๆ เลย
ผมว่าเราก็แค่ผ่านมันมาได้ ด้วยจังหวะก้าวเดินของเราเอง
แล้วเราก็จดจ่อ กับสิ่งที่ทำอยู่ในตอนนั้น
เราแค่ไม่เคยตระหนักว่า
เราทุกคนอาจกำลัง มีความรู้สึกแบบเดียวกันอยู่
ใช่ ในที่สุดความมีชื่อเสียง ก็สร้างผลลัพธ์อันยิ่งใหญ่
ไม่ต้องให้ใคร มาบอกให้ฉันสังเกตเห็นมันเลย
แฟนๆ อยากให้เรา ประสบความสำเร็จอย่างแท้จริง
และเราทุกคน ต่างก็สนับสนุนกันและกันอย่างแท้จริง
มันยิ่งใหญ่ขนาดไหนล่ะ
การได้พบเจอผู้คนมันยอดเยี่ยมเสมอ
ภาพยนตร์เหล่านี้ มีความหมายกับพวกเขามาก
เพราะพวกเขาเติบโตมาพร้อมเรา
และช่วยให้พวกเขา ก้าวผ่านเรื่องยากๆ ในชีวิตได้
และผมก็ภูมิใจมาก ที่ได้เป็นส่วนหนึ่ง
ของสิ่งที่มีความหมายมากมาย ต่อคนจำนวนมหาศาล
ฉันคิดถึงเรื่องบางอย่าง ที่ดัมเบิลดอร์บอกกับฉัน
อะไรเหรอ
ว่าถึงแม้เราจะมีการต่อสู้ รออยู่ข้างหน้า...
เรามีสิ่งหนึ่งที่โวลเดอมอร์ไม่มี
งั้นเหรอ
บางอย่างที่คุ้มค่ากับการต่อสู้
บิลลี่ลูกชายของฉัน เราเคยดูหนังเรื่องนี้ด้วยกันทุกคน
ถ้าเกิดเขารู้สึกแย่ในคืนวันอาทิตย์
เราก็จะดูแฮร์รี่ พอตเตอร์
มันเป็นพื้นที่ปลอดภัยของเขา
ผมเองก็ตั้งตารอที่จะได้ดูหนัง
กับลูกที่ผมอาจจะมีในสักวันหนึ่ง
มันมีอิทธิพลมากเลยนะ
- มันพิเศษมาก - มันเหลือเชื่อ
"คนนอก"
ฉันเขียนจดหมายถึงเจ.เค. โรว์ลิ่ง ตั้งแต่ตอนอายุ 11 ขวบ
เพื่อขอบคุณเธอ
เพื่อบอกว่าชีวิตของฉัน คงค่อนข้างสิ้นหวัง
ถ้าไม่มีแฮร์รี่ พอตเตอร์
โชคดีสำหรับฉัน ที่เธออ่านจดหมายและตอบกลับมา
ดังนั้นฉันจึงเป็นหนึ่ง ในไม่กี่คนที่โชคดีพอ
ที่จะพูดได้ว่า เจ.เค. โรว์ลิ่ง เป็นเพื่อนทางจดหมายของฉัน
"เธออยากปรากฏตัวในหนังมั้ย"
การทดสอบหน้ากล้องในช่วงแรก คือการเปิดรับสำหรับทุกคน
ใครก็มาได้ทั้งนั้น
"ไม่จำเป็นต้องมีประสบการณ์"
นี่ตั๋วของฉัน ไปกันเลย ไปลอนดอนกัน
ก็บินไปไงล่ะ
และจะมีคนต่อแถวเป็นพันๆ คน
ฉันจำแดนได้ชัดเจนมาก
"ด้นสด"
ในการทดสอบหน้ากล้องของฉัน
มิสเซิลโท
ฉันจำได้ว่าเขาพูดกับฉัน
และฉันก็เอาแต่ลืมว่า ฉันต้องตอบเขากลับไป
เพราะฉันชินกับการดูเขาในจอ
ดังนั้นฉันจึงแบบว่า...
และฉันคิดว่านั่นเป็นส่วนหนึ่ง ที่ทำให้ดูเป็นลูน่า เลิฟกู๊ด
เพราะเธอจะดูล่องลอยนิดหน่อย
หวัดดี ทุกคน
เธอดูแย่มากเลย รอน
แล้วจากนั้นเขาก็พบโลกลี้ลับ ของคนประหลาด ของคนที่แปลกแยก
ของคนที่มีพลังพิเศษนี้
แต่ก็ยังมีความเป็นมนุษย์ ความลึกซึ้งและความอ่อนแอมาก
หนังเรื่องนี้ เป็นใบเบิกทางให้ผู้คนยอมรับ
ส่วนต่างๆ ของตัวพวกเขาเองได้
มันเลยรู้สึกเป็นอิสระมาก ที่ได้เห็นความแปลกประหลาด
ที่นับว่าเป็นพลังพิเศษ อยู่ในจอภาพยนตร์
ฉันจำได้ตอนที่ฉันเจอพวกเธอทุกคน
รวมตัวเด็กประหลาดกลุ่มใหญ่ที่สุด ที่ฉันเคยเห็นมาเลย
แล้วเราทุกคนก็มาถึงแล้ว
เราก็ยังเป็นกลุ่มเด็กประหลาดอยู่นะ
ก็อาจจะใช่ แต่เราทุกคนมีกันและกันไง
ผมเรียนไม่เก่ง
นายน่าจะอ่าน คู่มือสมุนไพรศาสตร์ของกอชฮ็อกนะ
ผมไม่ได้มีเพื่อนมากนัก
ดูตาม้าตาเรือซะบ้าง ลองบัตท่อม
ฉันคิดว่าการแปลกแยกเป็นเรื่องดี
และฉันคิดว่านั่นอาจเป็นเหตุผล ที่ทำให้มันโด่งดังมาก
"เฮเลน่า บอนแฮม คาร์เตอร์ เบลลาทริกซ์ เลสแตรงจ์"
ทุกคนอยากรู้ว่าตัวเองเป็นส่วนหนึ่ง
ฉันคิดว่ามันคือ การบรรเทาความเหงานะคะ
ผมเคยเป็นเด็กที่ค่อนข้างขี้อาย
ผมเข้าใจความรู้สึกของการรู้ตัว ว่าที่ของตัวเองอยู่ตรงไหนอย่างดี
ฝึกฝนหนักเป็นเรื่องสำคัญ
แต่ยังมีบางอย่างสำคัญกว่า
- สตูเปฟาย - เชื่อมั่นใจตัวเองสิ
ทุกคนรู้สึกว่า ตัวเองเป็นส่วนหนึ่งมากขึ้น
จากการได้เห็นตัวละคร ที่ไม่เป็นส่วนหนึ่งของสังคมเหล่านี้
"เมื่อแฮร์รี่พบจินนี่"
เมื่อตอนที่บอนนี่มาถึง
เธออายุสักเก้าขวบน่าจะได้
- แม่คะ เห็นเสื้อหนาวหนูมั้ย - แมวมันเอาไปใส่จ้ะ
หวัดดี
ผมคิดเสมอว่า ความสัมพันธ์ของจินนี่กับแฮร์รี่
ค่อยๆ พัฒนาขึ้นอย่างช้าๆ
และครอบครัววีสลีย์ทั้งหมด ต่างก็มีส่วนร่วมด้วย
และแฮร์รี่ก็ได้กลายมาเป็น ครอบครัววีสลีย์เสียเอง
มันเป็นสิ่งที่ผมไม่เคยคาดคิดมาก่อน
โดยเฉพาะตอนอ่านหนังสือ
บอนนี่คือคนที่เด็กที่สุด
เพราะงั้นมันเลยมีความรู้สึกว่า "อะไรนะ นี่มันแปลกชะมัด"
หลับตาสิ
และมันก็มีความกดดัน
ว่านี่คือฮีโร่อันเป็นที่รักของเรื่องนี้
ทุกคนในฉากรู้จักคุณ มาประมาณหกหรือเจ็ดปี
และพวกเขาเห็นเราเติบโตขึ้นมา
แล้วจากนั้น พวกเขาก็ดูเราจูบกันเฉยๆ
เจ๋งไปเลย
มีตัวละครผู้หญิงน่าทึ่ง หลายคนที่โจเขียนถึง
และฉันคิดว่านั่นสำคัญมาก
ฉันภูมิใจในตัวบอนนี่ อีวานน่า และเคที่
และคนที่พวกเธอเติบโตมา
พวกเธอกลายมาเป็น นักกิจกรรมที่น่าทึ่งทั้งนั้นเลย
เด็กผู้หญิงทุกคนในเรื่อง ล้วนเป็นคนที่ยอดเยี่ยมและน่ารัก
"ห้องนั่งเล่นรวมบ้านสลิธีริน ฮอกวอตส์"
ผมจะบอกให้นะ ผมคิดถึงการได้เจอกับคุณ
- จริงเหรอ ขอบคุณมากเลยนะ - แน่นอนสิครับ
เธอได้อะไรไปบ้างมั้ย เพราะฉันขโมยไปเยอะเลย
- จริงเหรอครับ - ใช่ๆ จริงสิ
- เห็นมั้ย ผมไม่เคยรู้เลย - ฉันน่าจะบอกเธอ
ผมมั่นใจเลย เพราะผมเคย พยายามขโมย
ไม้กายสิทธิ์ของตัวเองจริงๆ
และเกรงว่าถ้าผมขโมยมา ตอนนี้ผมคงทำมันหายไปแล้ว
เธอรู้ใช่มั้ยว่ามันร่ายไม่ได้น่ะ ทอม
แหม ก็ผมเชื่อมั่นว่า ถ้าใช้เวลาฝึกฝนเพียงพอ
- มันจะใช้ได้นี่นา - ใช่
แต่มันก็ค่อนข้างตลกดี เมื่อตอนนี้เรามองย้อนกลับไป
ที่เราออกท่าทางอันน่าเหลือเชื่อ แต่ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย
ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย ยกเว้นครั้งหนึ่งที่มันเกิดขึ้นกับฉัน
แล้วพวกเขาก็บอกว่า "โอเค
คราวนี้เราจะระเบิด บ้านแฮกริดให้กระจุย"
ใช่ คุณต้องเล่นฉากนั้นด้วยนี่ ใช่แล้ว ใช่ๆ
แล้วพวกเขาก็บอกว่า "เราจะรอสัญญาณจากคุณ
เมื่อคุณร่ายคาถา บ้านก็จะระเบิด"
และฉันก็ประหลาดใจมาก
และกลัวมากจากปฏิกิริยาของฉันเอง เพราะฉันรู้สึกว่า "โอ้โฮ"
- มันช่างเป็นพลังที่น่าตื่นเต้นจริงๆ - จริงครับ
- ฉันรู้สึกว่า ฉันมีพลังขนาดนั้น... - ใช่
แค่ชี้ไม้กายสิทธิ์ของฉันไป แล้วจากนั้นมันก็ระเบิด
มันน่าพอใจ กว่าการทำให้ขนนกลอยขึ้นตั้งเยอะ
ใช่แล้ว
แล้วเดรโกไปยุ่งอะไร กับตู้หน้าตาแปลกๆ นั่น
คนพวกนั้นใครกัน
ไม่เห็นรึ มันคือพิธีกรรม
การเริ่มต้น
พอเถอะ แฮร์รี่ รู้นะว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่
มันเป็นไปแล้ว เขาเป็นพวกมัน
พวกอะไร
แฮร์รี่คิดว่าเดรโก มัลฟอย กลายเป็นผู้เสพความตาย
"เดรโก"
ลูกที่ไม่ได้รับความรัก
ความอาทร จากพ่อแม่หรือผู้ใหญ่
สามารถพัฒนาความโกรธ และเกลียดชังที่มีต่อโลก
และเข้าสู่ฝ่ายมืดได้
แกกล้าพูดกับฉันแบบนั้น ในบ้านฉันเองเรอะ
ลูเซียส
เรื่องราวของเดรโกส่วนใหญ่
เกี่ยวข้องกับว่าเขาพยายาม หรือไม่พยายามทำให้พ่อเขาพอใจ
ในภาพยนตร์ภาคที่หก เขาถูกบังคับให้ทำสิ่งที่เลวร้ายที่สุด
หรือพยายามทำสิ่งที่เลวร้ายที่สุด นั่นคือการสังหารดัมเบิลดอร์
และเราก็ได้เห็นเขาแตกสลาย
เดรโก หลายปีก่อน ฉันรู้จักเด็กหนุ่ม
ที่เลือกทุกอย่างผิดพลาด
ให้ฉันช่วยเธอนะ
ผมไม่ต้องการให้ช่วย
ไม่เข้าใจรึไง
ผมต้องทำ
ผมต้องฆ่าอาจารย์
ไม่งั้นเขาจะฆ่าผม
สำหรับทอม สิ่งที่ยอดเยี่ยม ในภาคเจ้าชายเลือดผสมก็คือ
จู่ๆ เราก็ได้นำตัวร้ายคนนี้
ซึ่งในภาพยนตร์ภาคก่อนๆ เป็นคนที่มีสองมิติมาโดยตลอด
แล้วจากนั้น เราก็เปิดโอกาสให้เขาได้สำรวจ
เส้นทางที่ซับซ้อนและน่าสนใจมากขึ้น
ผมลงนั่งกับเขาแล้วพูดว่า
"ทอม ฟังนะ นี่คือโอกาส ที่เธอจะได้เปล่งประกายแท้จริง"
ผมจำได้ว่าเดวิด เยตส์พูดว่า
"ถ้าเราทำให้เขาได้รับความเมตตา หรือความเห็นใจสักหนึ่งเปอร์เซ็นต์
เท่ากับเราทำสำเร็จแล้ว"
จัดการ
ในความรู้สึกผม เดรโกเป็นฮีโร่
แฮร์รี่จะทำสิ่งที่ถูกต้องเสมอ
แฮร์รี่จะตัดสินใจได้ถูกต้องอยู่ตลอด
เขาไม่เคยต้องเจอสถานการณ์ ที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกเลยสักครั้ง
เดรโกตัดวงจร ของครอบครัวที่เลวร้ายนี้
และความรับผิดชอบของเขา รวมถึงสิ่งที่เขาถูกคาดหวังให้ทำ
และการได้เห็นทอม
สร้างภาพการดิ้นรนนั้นบนจอ
และความแตกต่าง เพียงเล็กน้อยได้อย่างแจ่มชัด
ความซับซ้อนทั้งหมด ดงทุ่นระเบิดทางศีลธรรมทั้งหลาย
ที่เขาต้องเขย่งเท้าก้าวผ่านนั้น... มันน่าประทับใจมาก
ไม่
เซเวอร์รัส...
ได้โปรด
อะวาดา เคดาฟ-รา
มันน่าทึ่งจริงๆ ที่ได้กลับมา
แต่ฉัน... มันเหมือนกับมัน... ฉันว่าฉันตกใจที่...
มีหลายคนเหลือเกิน ที่เราทั้งคู่คิดว่าเขาจะอยู่กับเรา
นานกว่าที่เป็น
อย่างเฮเลน และอลัน และริชาร์ด และ...
ใช่ พวกเขาเป็นเหมือนครอบครัว
- เราเจ็บปวดใจแบบนั้นเลย - ใช่
- เร็วเกินไป - จริง
อย่าสงสารคนตายเลย แฮร์รี่
สงสารคนที่มีชีวิตอยู่เถิด
โดยเฉพาะ คนที่อยู่โดยปราศจากความรัก
ไม่มีประโยชน์ที่จะจมอยู่ในฝัน แฮร์รี่
และลืมชีวิตจริง
"ริชาร์ด แฮร์ริส 1930 - 2002"
ริชาร์ด แฮร์ริส เป็นคนที่พิเศษและอบอุ่น
เขาเป็นคนแพรวพราวมาก
ริชาร์ดยอดเยี่ยมมาก อาจเป็นหนึ่งในคนที่ตลกที่สุดที่ผมรู้จัก
เขาคือเจ้าหนู 11 ขวบตัวร้าย ที่ติดอยู่ในร่างชายอายุ 70 กว่า
ช่วยหมุนตัว ให้เราดูอีกสักรอบได้มั้ยคะ
เขามีประกายแวววาวในดวงตา
ซึ่งทำให้เขาเป็นดัมเบิลดอร์ ที่สมบูรณ์แบบ
เขามีอารมณ์ขัน อย่างเหลือร้ายเลยละ
ปัดโธ่
ขี้หู
ริชาร์ด กริฟฟิธส์ น่าอร่อยพอๆ กับนายเดอร์สลีย์เลย
"ริชาร์ด กริฟฟิธส์ 1947 - 2013"
เวทมนตร์คาถามีที่ไหนกัน
เขาโอบรับความใจร้ายของเขา ได้อย่างมีชีวิตชีวาและทุ่มเท
การจากไปของเขาเป็นหนึ่ง ในเรื่องที่ส่งผลต่อผมมากที่สุด
เพราะเขาใจกว้างกับการให้ความรู้
เขาจะบอกว่า "ฉันอยากจะแบ่งปันทุกอย่างกับเธอ"
"จอห์น เฮิร์ต 1940 - 2017"
ฉันคอยที่จะพบเธออยู่นานแล้ว คุณพอตเตอร์
ผมรู้สึกโชคดีที่ได้มีโอกาสสัมผัส
กับผู้คนที่น่าอัศจรรย์ หลายคนที่จากเราไปแล้ว
วันหนึ่งผมคงจะแก่ แก่มากๆ ตอนที่พูดว่า
"ฉันรู้จักผู้เป็นตำนานคนนั้น"
ฉันรู้ว่าฉันไม่ควรมาที่นี่
"เฮเลน แมคครอรี่ 1968 - 2021"
ฉันได้รับคำสั่งจากจอมมารโดยตรง ไม่ให้พูดอะไรกับใครทั้งนั้น
เฮเลน แมคครอรี่เล่นเป็นภรรยาผม
ผมบอกว่า "ผมคิดว่าผมเพิ่งได้พบกับ
นักแสดงหญิงที่เก่งที่สุด ที่เคยได้เจอในชีวิต"
มาสิ
ผมรู้สึกโชคดีที่ได้ร่วมงานกับเธอ
และได้แบ่งปัน เสียงหัวเราะแบบวัยรุ่น
ในตอนถ่ายทำกันมากมาย
เธอสอนอะไรผมเยอะมาก
"แฮร์รี่ พอตเตอร์"
เห็นมั้ย ผมพูดไม่ออกด้วยซ้ำ
เธอมีความสามารถนี้
ที่แสดงให้เห็นถึง ความเข้าอกเข้าใจในแววตา
เป็นเรื่องน่ายินดีจริงๆ ที่ได้ร่วมงานกับเธอ
"อลัน ริกแมน 1946 - 2016"
ฉันสามารถสอนให้เธอสะกดจิตใจ ควบคุมความรู้สึกรับรู้
อลัน ริกแมน เขาไม่เคยพูดกับฉัน เหมือนฉันเป็นเด็กเลย
เขามักจะรับฟังความคิด และความเห็นของฉันอย่างจริงจัง
ซึ่งทำให้ฉันซาบซึ้งใจมากมาตลอด
อลันเป็นเพื่อนที่น่ารัก
ตอนที่เราถ่ายฉากสุดท้ายนั่น ฉากสุดท้ายของเขา...
มันทำตามท่านสั่ง...
ท่านเท่านั้น
งั้นรึ
เขาทำให้ผมหวั่นนิดหน่อย
ความแม่นยำของเขา การพูดบทออกมาอย่างผู้เชี่ยวชาญ
แล้วเราก็ได้ประจันหน้ากัน ในแบบตลกๆ น่ะครับ
ระหว่างสเนปกับโวลเดอมอร์
นักแสดงสองคนเพลิดเพลินกับ การประลองดาบทางการแสดงกันได้
อลันเปรียบเหมือนนักมายากล ในแง่ของการแสดง
คนที่รักเราไม่เคย จากเราไปจริงๆ หรอก
และเธอจะพบพวกเขาได้เสมอ
ในนี้
"ด้วยรักและระลึกถึง"
"เทอเรนซ์ เบย์เลอร์ เฮเซล ดักลาส
อัลเฟรด เบิร์ก ชีล่า อัลเลน"
"ริชาร์ด กริฟฟิธส์ ริชาร์ด แฮร์ริส ซาโล กาดเนอร์ จิมมี่ กาดเนอร์"
"ปีเตอร์ คาร์ตไรต์ เดเรค เดดแมน
แซม บีซลีย์ ทิโมธี เบทซัน"
และจงจำไว้ว่า...
ไม่ได้อยู่เพียงลำพัง
ไม้กายสิทธิ์เอลเดอร์
ไม้กายสิทธิ์ทรงพลังที่สุดที่เคยมีมา
หินชุบวิญญาณ
ผ้าคลุมล่องหน
เมื่อรวมกัน จะกลายเป็นเครื่องรางยมทูต
เมื่อรวมกัน จะทำให้กลายเป็นนายแห่งยมทูต
เด็กชายผู้รอดชีวิต
แฮร์รี่
ตายซะเถอะ
อะวาดา เคดาฟ-รา
"แดเนียล แรดคลิฟฟ์ - รูเพิร์ต กรินต์
เอ็มม่า วัตสัน"
วิธีที่พวกเขาใช้ เพื่อปกป้องครอบครัวของตัวเอง...
ทำให้เขาตระหนักว่า
ทั้งสองต้องทำในสิ่งที่ยิ่งใหญ่ กว่าครั้งไหน
เพื่อจะออกเดินทางไปพร้อมเขา...
และพวกเขาก็รู้ดีว่า ต้องเจอกับอันตรายขนาดไหน
เขาอยากบอกทั้งคู่ว่า มันมีความหมายกับเขามากเพียงใด
แต่เขาไม่อาจหาถ้อยคำ ที่มีความหมายมากพอได้
"บทที่สี่ สิ่งที่ควรค่าแก่การต่อสู้"
"แฮร์รี่ พอตเตอร์ กับเครื่องรางยมทูต ภาค 1
แฮร์รี่ พอตเตอร์ กับเครื่องรางยมทูต ภาค 2"
มันทั้งเจ๋งมากแล้วก็แปลกด้วย ที่ได้เดินไปรอบๆ ที่นี่
และเห็นฉากที่เราเคยล้อเล่นกัน
คนที่ปฏิบัติกับทุกสิ่งอย่างให้เกียรติ
เด็กๆ พวกนั้นดูแลสิ่งต่างๆ ในขณะที่เราทำได้แค่เล่นสนุก
มันแปลกมาก ฉันรู้สึกเหมือนคิดถึงบ้านแบบแปลกๆ
จำแฮมสเตอร์ของฉันได้มั้ย มีใครจะแฮมสเตอร์ได้บ้าง
- จำได้สิ - มิลลี่
ใช่ ฉันจำชื่อแฮมสเตอร์ไม่ได้นะ โทษที
- ใช่ๆ ใช่แล้ว - ไม่เป็นไรหรอก
ไม่เป็นไร หลับให้สบายนะ มิลลี่
ฉันจำได้ว่าเธอมีแฮมสเตอร์ แล้วฉันก็อิจฉาที่เธอมีสัตว์เลี้ยง
ที่เธอพามาเข้าฉากด้วยได้
พวกเขาสร้างโลงศพให้มัน แผนกงานไม้น่ะ ใช่มั้ย
ตอนที่มิลลี่ตาย นักออกแบบฉาก
สร้างโลงไม้สั่งทำพิเศษให้มิลลี่
- ที่กรุด้านในด้วยผ้ากำมะหยี่... - มันสวยมาก
และมีชื่อของมันสลักอยู่ด้วย เพราะฉันเสียใจอย่างมาก
เราได้จัดพิธีด้วยมั้ยนะ เหมือนเราได้กล่าวอะไรนิดหน่อย
ฉันเอาแต่อยากจะหยิบมิลลี่ขึ้นมา
แล้วลูบคลำ และสัมผัสร่าง ไร้วิญญาณของมิลลี่
แล้วเขาก็บอกว่า "เอ็มม่า มิลลี่ต้องอยู่ในโลงแล้วนะตอนนี้"
ฉันลืมเรื่องพวกนี้ไปเยอะมาก
ไม่ได้รู้สึกเหมือน เวลาผ่านไปนานเลยนะ
ฉันรู้
เราทุกคน ยังดูดีกว่าตัวเราเองในฉากส่งท้าย
- ซึ่งเป็นเรื่องที่ดี... - ใช่
- ถือว่าเราประสบความสำเร็จ - ซึ่งแปลกมาก
- กระเป๋า - ค่ะ
เสื้อหนาว
ฉันหน้าผากเถิก
และพุงพลุ้ยอยู่ในสูท
- ใช่ ฉันรู้สึกว่า... ฉัน... - ฉันคิดว่ามัน...
ใช่ นายเลือกทำแบบนั้น นายแบบว่า...
- เอาไอ้นั่นมาให้ผม... - ใช่แล้ว ฉันเลือกทำแบบนั้น
- ใช่ เธอทุ่มเต็มตัวเลย - ใช่
ฉันภูมิใจในตัวเธอมากเลย
ไม่มีใครอีกแล้วที่จะเข้าใจว่า
ประสบการณ์ที่เราได้สัมผัส เป็นสิ่งที่พิเศษมากแค่ไหน
ผมคิดว่าเดวิด เยตส์เคยอธิบายว่า พวกเราเป็นเหมือนมนุษย์อวกาศ
เพราะไม่มีใครอื่น ที่จะได้สัมผัสประสบการณ์
ในภาพใหญ่ขนาดนี้
และพวกเราจะผูกพัน อยู่กับมันไปตลอด
หนึ่งในความทรงจำที่น่ารักที่สุด ที่ฉันมีกับพวกเราสามคน
คือการที่เราแต่ละคนรู้ว่า
เราต้องดูแลกันและกัน ในเรื่องเล็กๆ น้อยๆ
อย่างเช่นว่า
"มันหนาวมากเลย เราทุกคนก็แค่...
เราทุกคนต้องยืนอยู่ด้วยกัน"
หรือ "ฉันหมดแรงแล้ว
เธอจะว่าอะไรมั้ย แดน ถ้าฉันผล็อยหลับไปพิงเธอ"
ในระหว่างถ่ายฉากนี้ เพราะฉันเพลียมากจริงๆ หรือ...
ฉันคิดว่าเราทุกคน ต่างก็เคยเผลอหลับ
ไปพิงกันเองอยู่หลายครั้ง
อย่างในมหาวิหารที่ใหญ่ที่สุด หรืออะไรทำนองนั้นของอังกฤษ
ระดับความเชื่อใจที่ฉันมี
และสิ่งที่เราสร้างกันมา ตลอดสิบปีนั้น เหมือนกับว่า
ถ้าฉันต้องเล่นฉากเสี่ยงอันตราย ฉันก็มั่นใจว่า
พวกเธอคนใดคนหนึ่งจะรับฉันได้
ฉันรู้สึกว่าความเชื่อใจ และความไว้วางใจแบบนั้น และ...
นั่นต้องใช้...
มีบรรยากาศการทำงาน เพียงไม่กี่ประเภท
ที่เรามีเวลาร่วมกันมากพอ ที่จะสร้างมันขึ้นมา
และเราไม่จำเป็นต้องพูดกันเลย
มันเหมือนกับเราสามคน สามารถสื่อสารกันได้
โดยไม่ต้องพูดอะไรสักคำ
เรารู้ได้เลยว่าต้องทำอะไร
เราทุกคน ต่างก็หนักแน่นเพื่อกันและกัน
เราต้องเปลี่ยนชุด
แล้วจะทำได้ไง...
คาถาขยายพื้นที่ตรวจจับไม่ได้
เธอนี่มหัศจรรย์จริงๆ
ทำไมต้องทำเสียงแปลกใจทุกที
หนังสองภาคนี้ ให้ความรู้สึกที่ต่างไปอย่างมาก
เราอยู่ไกลจากฮอกวอตส์ เป็นส่วนใหญ่
ตั้งแคมป์อยู่ที่โน่นที่นี่
บรรยากาศมันมืดหม่นกว่ามาก เหมือนกับเป็นหนังคนละเรื่องเลย
ดัมเบิลดอร์ส่งนาย ออกตามหาพวกฮอร์ครักซ์
แต่ไม่บอกวิธีทำลายมันให้นายรู้
ฉันว่ามันแปลกใหม่มาก เพราะเราทุกคน
ต่างก็ต้องทำสิ่งที่จริงจังขึ้นอย่างมาก
และมันก็เป็นโอกาสที่เราจะได้ลงลึก กับตัวละครเหล่านี้อย่างแท้จริง
เธอจะไปหรือจะอยู่
ฉันเห็นเธอสองคนเมื่อคืนก่อน
รอน มันไม่มีอะไร
รอน
ฉากที่ฉันคิดไว้ว่า จะเป็นฉากที่กระอักกระอ่วนที่สุด
และฉันไม่มั่นใจกับมันเลย
คือฉากที่เราเต้นรำกัน...
- เหมือนกับว่า... - ใช่
ตอนนี้มันเป็นหนึ่งในฉากที่ฉันชอบที่สุด จากหนังทั้งหมดทุกภาค
เพราะระดับของความคุ้นเคย
ที่เธอกับฉันมีให้กัน ณ ตอนนั้น
ฉันไม่คิดว่าฉันจะเล่นฉากแบบนั้น กับนักแสดงคนไหนได้อีก
แล้วมันก็เป็นฉากที่น่าสนใจมาก
เพราะอย่างแรก เราถ่ายทำ ภาพยนตร์ชุดแฮร์รี่ พอตเตอร์
แล้วจากนั้นในหนังภาคสุดท้าย ผู้กำกับก็เข้ามาแล้วบอกว่า
"นี่ ถ้าให้พวกเธอเต้นรำช้าๆ
กับเพลงของนิค เคฟ สักห้านาทีเป็นไง"
- "นี่เราถ่ายหนังเรื่องอะไรอยู่นะ" - พวกเราแบบว่า "อะไรนะ"
"ก็ดีนะ แต่... โอเค"
ฉากนี้บอกเล่าอะไรมากมาย โดยไม่ได้พูดออกมา ฉันชอบมันมาก
แล้วในขณะเดียวกัน สำหรับตัวละครทั้งคู่
พวกเขาก็ได้มีช่วงเวลาสนุกๆ
ฉันรู้สึกว่าเธอกับฉัน ได้มีเวลาสนุกๆ ด้วยกัน...
- ใช่ - ซึ่งเราเองก็...
- ฉันคิดว่าในตอนนั้นเราต้องการมัน - ใช่เลย ถูกเผง
ไอ้คนสับปลับ จอมหักหลัง
นี่เราเชื่อใครไม่ได้สักคนเลยรึไง
มีเหตุการณ์ในหนังภาคสุดท้าย ที่เราต้องวิ่งผ่านป่า
เรารีบวิ่งตัดผ่านป่า พยายามจะไม่ถูกพวกนักต้อนจับ
และแอ็กชั่น
อย่ามัวรอช้า
จับพวกมัน
บอกตามตรง ฉันจำได้ว่าเธอกับฉัน เอ็มม่ากลายเป็นคนที่ชอบแข่งขัน
- ชอบแข่งขันอย่างน่าขำเลยล่ะ - ว่าใครจะวิ่งได้เร็วกว่า
ฉันรู้สึกว่า รูเพิร์ตมักจะทำท่าประมาณว่า
- "พวกนายทำตามที่อยากทำเลย" - เขามักจะ "เธอก็ทำของเธอไป"
ใช่ สำหรับฉัน การวิ่งคือฉากผาดโผน
การเดินก็คือฉากผาดโผน
ฉันไม่ชอบดูฉากของตัวเอง ที่มีอยู่เยอะมากในหนังเลย
แต่ฉันดูพวกนายสองคน และฉันคิดว่าพวกนายสุดยอดมาก
ฉันจำได้ว่า นั่นเป็นเรื่องที่น่ารักมากเลยนะ
ฉันจำได้จริงๆ ว่าเราสามคน บอกกันและกัน
ว่าพวกเราทำได้ดี หรือพวกเราถ่ายฉากนี้ได้เยี่ยม
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อเราเริ่มแสดงตั้งแต่ยังเด็ก
และยังไม่รู้จริงๆ ว่า ตัวเองทำอะไรอยู่
เพราะงั้นเมื่อเราเห็นอีกฝ่าย แสดงออกมาได้ดี เราก็จะบอกว่า
- "เจ๋ง" ใช่ "ยอดไปเลย" - "นั่นมันเท่สุดๆ"
หรือแบบว่า "ฉันว่าพวกเราทุกคนเก่งขึ้นนะ"
- "เอาอยู่เลย" - "เยี่ยม เก่งมาก"
เห็นได้ชัดว่าการที่เราจูบกัน
เป็นหนึ่งในสิ่งที่น่ากลัวที่สุด
ที่เราสองคนต้องผ่านไปให้ได้
"การรอคอยอย่างคาดหวัง"
ฉันเฮอร์ไมโอนี่ เกรนเจอร์
แล้วเธอล่ะ
- รอน วีสลีย์ - ยินดี
"ต้องเลวีโอซ่า ไม่ใช่เลวีออซาร์"
ฝันร้ายชัดๆ ยายนี่ มิน่าถึงไม่มีเพื่อนสักคน
ฉันว่าเธอได้ยินนายนะ
มันก่อตัวขึ้นอย่างมาก ตลอดทั้งซีรีส์...
- แปดภาค - ใช่
ผมชอบเรื่องราวความรัก ระหว่างรอนกับเฮอร์ไมโอนี่
และการที่มันค่อยๆ ปรากฏขึ้นมา ระหว่างที่เรื่องดำเนินไปเรื่อยๆ
ความสัมพันธ์นี้ ถูกยับยั้งมาเป็นเวลานาน
ยาสีฟันเปื้อนแก้มแน่ะ
ซลักฮอร์นจะจัดงานคริสต์มาส
เราต้องหาคนไปด้วย
เธอคงจะชวนแม็คล้ากเก้นไป
คนดูอยากเห็นสองคนนี้จูบกันจะแย่
- ที่จริงฉันว่าจะชวนเธอนะ - จริงเหรอ
มีฉากที่เรากำลังจะถ่ายสัปดาห์นี้
ที่เราควรจะคุยกัน เมื่อพวกเธออ่านถึง
เพราะเราจะถ่ายฉากจูบ ของรอนกับเฮอร์ไมโอนี่สัปดาห์นี้
- อะไรนะคะ - ฉากจูบของรอนกับเฮอร์ไมโอนี่
- สัปดาห์นี้เหรอ - ในห้องแห่งความลับ
ในช่วงเวลาที่เสี่ยงอันตรายอย่างยิ่ง
พวกเขาหันหน้าเข้าหากัน แล้วจากนั้นทั้งคู่ก็จูบกัน
เราต้องรอถึงเจ็ดภาคเพื่อฉากนี้
ผมคุยกับพวกเขา ในรถเทรลเลอร์ของแต่ละคน
ให้แน่ใจว่า ทั้งสองคนสบายใจที่จะถ่าย
มันเหมือนกับซักซ้อมพวกเขา เพื่อไปแข่งกีฬานัดสำคัญเลย
การบอกว่า "โอเค ทุกคน พวกเธอทำได้ มันจะต้องออกมาดี"
มันควรจะเป็น การแสดงความรักดูน่าทึ่ง
เพราะเธอกับฉันเอาแต่ทำตัวแข็ง ที่เราเอาแต่หัวเราะ
- ใช่ - และฉันก็กลัวมากๆ ว่า
เราจะไม่มีทางทำไม่สำเร็จ
เพราะเราไม่สามารถจริงจัง กับมันได้
ฉันไม่ได้ช่วยทำให้มันดีขึ้นเลย เพราะมีคนบอกฉันชัดๆ เลยว่า
ฉันทำตัวทุเรศมากๆ
แล้วก็แบบว่า "ฉันจะไปหน้าฉาก แล้วดูพวกนายจูบกัน"
ทุกคนอยากไปอยู่หน้าฉาก เพราะทุกคนบอกว่า
"นี่มันต้องออกมาดีแน่ๆ"
- เหมือนกับเราต้องการ... - ฉันขอโทษนะ พวกนาย
ฉันรู้ว่าฉันต้องเป็น คนที่ทำให้สิ่งนี้เกิดขึ้นได้
เพราะรูเพิร์ตจะไม่...
เพราะงั้นฉันเลยต้องลุย
ดุเดือดมากครับ
ฉันต้องการให้มีแรงผลักดัน ให้เข้ามาจูบกันถึงจะทำได้
และรูเพิร์ต...
ผมเกือบจะ... ในเทกแรกนั้น ผมเห็นหน้ารูเพิร์ต
เต็มไปด้วยความตื่นตะลึง เพราะเขาคิดว่านี่มันเพิ่งเทกแรก
ฉันคิดว่าตัวเองเป็นลมไปแล้ว
ฉันจะได้ว่าหน้าเธอ ใกล้หน้าฉันเข้ามาเรื่อยๆ
ทุกครั้งที่เธอพูดถึงเรื่องนี้ เธอทำให้มันฟังดูเหมือนกับว่า
มันเป็นหนังสยองขวัญของจริง ในความคิดนาย
มันไม่ได้แย่ขนาดนั้น ฉันรู้
การจูบรูเพิร์ต เป็นหนึ่งในสิ่งที่ยากที่สุด
ที่ฉันเคยต้องทำ
มันแค่รู้สึกว่าไม่ถูกต้อง
ไม่ถูกต้องไปหมดเลย
เพราะแดน รูเพิร์ต และฉัน เป็นเพื่อนพี่น้องกันจริงๆ
เธอไม่เป็นไรใช่มั้ย
แฮร์รี่
ฉันว่าเราสามคนรู้สึกตรงกัน ว่ามันมีความหมายกับเราขนาดไหน
ฉันจำฉากนั้นได้ที่เธอบอกว่า
"ไม่ล่ะ ฉันคือคนที่จะต้องไปด้วยตัวเอง"
อะไรทำนองนั้น
และฉันก็กอดเธอเพื่อบอกลา
- ฉันจะไปกับเธอ - ไม่ ฆ่างูซะ
ฉันรู้ว่าฉันกำลังบอกลาภาพยนตร์ชุดนี้
ฉันรู้ว่าฉันกำลังบอกลาเธอ
ฉันแค่ต้องดึงความรู้สึกจริงๆ กับการที่ทุกอย่าง...
- เดินทางมาถึงจุดจบ - ใช่
"การรบครั้งสุดท้าย"
มันเป็นภาพที่ดูตรงกับพระคัมภีร์มาก การอุ้มแฮร์รี่ข้ามสะพานนี่
ถ้าคุณไปถามโจหรือใครก็ตาม ที่มีส่วนร่วมกับมันอย่างลึกซึ้ง
พวกเขาจะบอกแค่ว่านี่คือการต่อสู้ ระหว่างความดีและความชั่ว
มันเรียบง่ายแค่นั้นเลย
ผมเป็นหนี้เนวิลล์มากจริงๆ ในฐานะตัวละคร
ผมเคยขี้อายมากๆ และผมจะไม่มีทางพูดในชั้นเรียน
ผมจะไม่มีวันยกมือเพื่ออะไรทั้งนั้น
เพราะผมเหมือนกับเขามาก
เรื่องราวที่ยิ่งใหญ่ของเนวิลล์ คือเขาเป็นนักสู้
ฉากอันยอดเยี่ยมในตอนจบ
บทพูดสำคัญของแมทธิวนั้น
ความดีต้องชนะอย่างแน่นอน
"ร็อบบี้ โคลเทรน รูเบอัส แฮกริด"
- มันไม่สำคัญหรอกที่แฮร์รี่ตายไป - พอแล้ว เนวิลล์
มีคนตายทุกวัน
คืนนี้เราเสียแฮร์รี่ไป
แต่เขายังอยู่กับเรา ในนี้
พวกเขาไม่ได้ตายเปล่า
แต่สิ่งที่แฮร์รี่ พอตเตอร์ทำให้ผม
ทั้งในฐานะเรื่องราว และในฐานะนักแสดงที่ได้ร่วมเล่น
แต่แกนั่นแหละ
คือการที่มันช่วยให้ผมค้นพบ ว่าอะไรที่ไม่ใช่ผม...
แฮร์รี่ทำเพื่อพวกเรา
พวกเราทุกคน
ซึ่งต่อมาก็ทำให้รู้ว่าอะไรที่เป็นตัวผม
คอนฟรินโก
หากดูในหนังสือ
การเผชิญหน้ากันครั้งสุดท้าย ระหว่างโวลเดอมอร์และแฮร์รี่
เกิดขึ้นในห้องโถงใหญ่ ที่มีผู้ชมจำนวนมากดูอยู่
และผมต้องการอะไร ที่ดูหยาบมากกว่า
และรุนแรงมากกว่า
และดูล้ำลึกมากกว่านั้น
เพราะศัตรูสองคนนี้ เกือบจะผสานรวมกัน
ในแง่จิตวิญญาณ ด้วยเรื่องฮอร์ครักซ์แปลกๆ นี่
ผมคิดว่าจะดีมั้ยนะ
ถ้าแดนจะแค่คว้าตัวเรล์ฟ
แล้วกระชากเขาลงจากหอคอย
มาเถอะ ทอม มาจบเรื่องนี้ เหมือนที่เราเริ่มต้นเอาไว้
ด้วยกัน
ในระหว่างที่ตกลงมา พวกเขาก็ผสานเข้าด้วยกัน
ความเชื่อมโยงอันล้ำลึก
เราถักทอ ผ่านเนื้อเรื่องและภาพยนตร์
คุณจะได้เห็นภาพในช่วงเวลานั้น
ก่อนที่พวกเขาจะตกลงมาที่ลานกว้าง
มันทำให้ผมเหนื่อยกายมากทีเดียว
เราใส่เต็มที่ทุกอย่าง ผมว่าในตอนท้ายเราหมดแรงเลย
เราถ่ายทำกันในเดือนที่หนาว ตอนที่ท้องฟ้าเป็นสีเทา
แขนช่วงล่างของผมตึงมาก เพราะสิ่งนี้มันกำลังพุ่งเข้าใส่คุณ
จนคุณต้อง...
ผลักมันกลับไปหาเขา
นอกจากความท้าทาย ทางด้านร่างกายในการถ่ายทำ
ยังมีความกดดันเล็กๆ เมื่อคิดว่า
"คุณคือคนที่จะจบหนังเรื่องนี้"
มันจะต้องให้ผลลัพธ์ที่ดี มันจะต้องมีความหมาย
มันจะต้องสั่นสะเทือน มันจะต้องส่งสารถึงผู้ชมได้
"การเริ่มต้นครั้งใหม่"
หนูเป็นใครจ๊ะ
สวัสดีค่ะ หนูชื่อเอ็มม่า วัตสัน รับบทเป็นเฮอร์ไมโอนี่ เกรนเจอร์
- ไม่ ไม่มีทาง - ผมไม่อยากให้ใครเห็นสภาพนี้เลย
- อะไรนะ - ไม่มีอะไรครับ
ไม่อยากให้ใครเห็นสภาพนี้เหรอ
- ครับ - ทำไมล่ะ
เพราะเขาไม่ชอบกิ๊บหนีบผมน่ะ
- ใช่ - คุณแรดคลิฟฟ์
ครับ
กล้อง
- นี่เธอ... - คุณมาจากสื่อ
ฉันมาจากสื่อ ใช่แล้ว เธอรู้ได้ยังไงน่ะ
นี่คือวันแรกของเธอ รู้สึกยังไงบ้าง
มันรู้สึกมหัศจรรย์สุดๆ เลยค่ะ
- หนูตื่นเต้นมั้ย - มากๆ เลยค่ะ
หนูรอไม่ไหวแล้ว
หนังการเตรียมตัวทั้งหมดนี้
มันก็เกิดขึ้นจริงๆ แล้ว
โอเค กลับไปทำงานได้ คนอื่นๆ ต้องดูแลพวกเธอ
ใช่แล้ว
ตอนนี้เวลานึกถึงมัน นายนึกถึงอะไรบ้าง
เวลาที่มองย้อนกลับไปน่ะ
อย่างสำหรับฉัน มันเป็นความทรงจำที่ดีมาก
สำหรับนายมันคืออะไร
ฉันภูมิใจมากที่ได้เป็นส่วนหนึ่งของมัน
ฉันคิดว่าในตอนท้ายๆ
มันเป็นช่วงเวลาที่แปลกมาก โดยเฉพาะการที่มันจบลงแล้ว
ฉันรู้สึกเหมือนฉันหลงทาง ว่าตัวเองเป็นใคร
และตัวละครเป็นใคร
ฉันไม่รู้จริงๆ ว่ามันจบตรงไหนหรือเริ่มตรงไหน
ใช่ มีบางอย่างที่ฉันรู้สึกว่า "ฉันเป็นใครกันแน่"
แบบว่า "ฉันชอบทำอะไร และอะไรที่สำคัญสำหรับฉัน"
มันแปลกมาก แม้แต่ชื่อฉัน ยังให้ความรู้สึกไม่เหมือนชื่อฉันเลย
- ใช่ - ฉันรู้สึกเหมือนฉันรู้
- แค่วิธีทำสิ่งเดียว - ใช่
- ฉันรู้วิธีเล่นเป็นรอน
รอนเป็นตัวละครโปรดของผม เลยเจ๋งมากที่ได้เล่นเป็นเขาในหนัง
มันแทบจะเหมือนกับว่า
เราแสดงแบบเข้าถึงบทบาท อย่างสุดขีด
เมื่อถึงจุดหนึ่ง ยังไงมันก็ต้องจบลง
เราไม่มีทางทำสิ่งนี้ไปได้ตลอด
สิ่งที่ฉันรู้สึกในตอนนี้ การได้เห็นเธอที่นี่
มีช่วงเวลาที่แยกกันไป...
ฉันพยายามจะไม่อ่อนไหว
มันรู้สึกเหมือนกับ เธอคือเสาหลักของชีวิตฉัน
มันเป็นสิ่งที่อบอุ่นใจมาก เพราะฉันเฝ้าดูเธอเติบโตขึ้นมา
เราได้เห็นอีกฝ่ายเติบโตขึ้น เราโตมาด้วยกัน
เราคือครอบครัว
เราจะเป็นแบบนั้นตลอดไป ไม่จำเป็นต้องเจอหน้ากัน ให้ตาย
แม้ว่าเราจะไม่ได้เจอกันตลอด
ใช่ มัน...
เรามีสายใยที่แข็งแรงมาก
และเราจะเป็นส่วนหนึ่ง ของชีวิตอีกคนเสมอ
- ดีจังเลยที่ได้เจอเธอ - ดีใจที่ได้เจอเธอนะ
ฉันรักเธอ
ในฐานะเพื่อน
- แค่พูดให้ชัดสำหรับทุกคนที่ดูอยู่ - แค่พูดให้ชัด...
แต่มันจริงนะ มีความรักอยู่เต็มเปี่ยมเลย
ขอบคุณนะ รูพส์
วันนี้ยังเป็นการซ้อม และเป็นการดูย้อน และ...
ถ้าพวกเธอพร้อม และแอ็กชั่น
เมื่อเราทุกคน ถ่ายทำฉากสุดท้ายเสร็จ
หนึ่งในช็อตท้ายๆ ที่เราถ่าย ในการถ่ายทำทั้งหมดนั้น...
เรากระโดดผ่านกล้องไป
และหล่นลงบนเบาะรองอันใหญ่นี่
และนั่นคือตอนที่ทุกอย่างร่วงลงไป
เทกนี้ที่เรากระโดดเข้าไปในเตาผิง
มันคือการอุปมา ของสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นอยู่จริงๆ
เราต้องกระโดดลงไปบนเบาะ
เพื่อเดินทางไปยังอีกโลก
อารมณ์ที่ทุกคนมีร่วมกัน มันชัดเจนอย่างเหลือเชื่อ
และสำหรับคนที่สนับสนุนพวกเขา และอยู่เคียงข้างพวกเขามาตลอด
ทุกคนที่ได้เห็นพวกเขาเติบโต
ในวันสุดท้าย ผมสติหลุดไปเลย
ฉันจำได้ว่าเราทุกคนกอดกันกลม
เราสามคน...
ท่วมท้นด้วยความรู้สึกอย่างที่สุด
ฉันคิดว่ามันเป็นครั้งแรก ที่เราได้อนุญาตให้ตัวเอง
ได้ประมวลผลหรือตระหนักว่า
เราทำสำเร็จแล้ว เราทำมันมาจนจบ
มันฝังแน่นอยู่ในตัวผมเช่นกัน
เหมือนผมใช้หนังพวกนี้ เป็นมาตรวัดชีวิตตัวเอง
มีคนบอกว่า "คุณสอบใบขับขี่ผ่านเมื่อไหร่นะ"
ผมก็บอกว่า "ภาคีนกฟีนิกซ์"
ทุกส่วนในชีวิตผม เชื่อมโยงกับแฮร์รี่ พอตเตอร์
เมื่อผมได้พบ กับคนที่มีแฮร์รี่ พอตเตอร์
เป็นส่วนสำคัญในชีวิตพวกเขา
หรือมีหนังสือหรือภาพยนตร์
เป็นส่วนหนึ่งของตัวตนพวกเขา ในแง่ใดแง่หนึ่ง
ใช่ มันทำให้เราภูมิใจมาก
มันมีบางอย่าง เกี่ยวกับแฮร์รี่ พอตเตอร์
ที่ทำให้ชีวิตมีค่ามากขึ้น
อย่างเช่นเมื่อทุกสิ่งดูมืดมนมากๆ และเจอกับช่วงเวลาที่ยากลำบาก
เรื่องราวเหล่านี้ทำให้เรามีที่ไป
ที่เราสามารถหยุดพัก
และรู้สึกเหมือนถูกโอบกอด
ฉันว่าฉันไม่ได้รู้สึกชื่นชม กับการเข้าถึง
ที่หนังพวกนี้มีอย่างเต็มที่ ในตอนที่เรายังแสดงกันอยู่
มีคนมากมายที่บอกว่า
"นี่เป็นหนังเรื่องเดียว ที่พ่อกับฉันดูด้วยกันได้
เราคุยกันเรื่องอื่นไม่ได้อีกแล้ว"
หรือแบบว่า "เราดูแฮร์รี่ พอตเตอร์ด้วยกัน
และนั่นเป็นเรื่องพิเศษของเรา"
มันน่าทึ่งที่ได้เป็นส่วนเล็กๆ ของมัน
และได้เห็นมันยังโลดแล่นต่อไป
โดยผ่านสื่อกลางใหม่อย่างละครเวที สัตว์มหัศจรรย์และถิ่นที่อยู่
เหมือนกับมันมีชีวิตอยู่ตลอดกาล เหลือเชื่อจริงๆ ที่ได้เห็นภาพนั้น
แฮร์รี่ พอตเตอร์ แฮร์รี่ พอตเตอร์
ไม่มีอะไรที่เหมือนกับ เรื่องของแฮร์รี่ พอตเตอร์อีกแล้ว
เรื่องราวที่บอกเล่าอยู่ในนั้น เส้นทางชีวิตของตัวละครแต่ละตัว
ฉันคิดว่านั่นส่งผลให้เกิด การเปลี่ยนแปลงของผู้คนได้
มันคือเวทมนตร์
ที่นี่สวยดีนะ
เด็กทุกคนล้วนสงสัยว่า พวกเขาจะเข้าสังคมได้ยังไง
"โทบี้ โจนส์ ด๊อบบี้"
มันก็เป็นเส้นทางชีวิตที่ยิ่งใหญ่ ที่เด็กทุกคนได้ท่องผ่าน
ด๊อบบี้พร้อมจะช่วย แฮร์รี่ พอตเตอร์เสมอ
มันสร้างแรงบันดาลใจให้เยาวชน รู้สึกว่า "นั่นอาจจะเป็นฉันเองก็ได้
ที่มีช่วงเวลาที่สับสน หรือไม่มั่นคง
หรือมีปากเสียงกับพ่อแม่"
อยู่ใกล้ๆ ผมนะครับ
จนวาระสุดท้าย
ฉันพบว่ามัน...
"เจ.เค. โรว์ลิ่ง ผู้แต่งหนังสือชุดแฮร์รี่ พอตเตอร์"
เป็นโลกอันแสนพิเศษ ที่ฉันได้มีส่วนร่วม
และมันเป็นโลกที่งดงาม
แฮร์รี่
และสิ่งที่เป็น เหมือนการบำบัดอย่างลึกซื้ง
และเป็นข้อดีของมัน คือการที่มันทำให้...
ผู้คนที่รู้สึกโดดเดี่ยว ได้รู้สึกว่าพวกเขาเป็นส่วนหนึ่ง
อย่าให้นะ แฮร์รี่
แฟนๆ ส่วนใหญ่ ที่เข้ามาทักผมในตอนนี้
ยังไม่เกิดด้วยซ้ำ ตอนที่เราทำหนังเรื่องนี้
"ทอม เฟลตัน เดรโก มัลฟอย"
มันทำให้คุณ รู้สึกเริ่มแก่อย่างรวดเร็ว
และดีใจมากที่มันถูกส่งต่อ
ให้กับผู้คนรุ่นอื่นๆ
ฝึกเต้นบัลเล่ต์อยู่เหรอ พอตเตอร์
หนึ่งในสิ่งที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว ของแฮร์รี่ พอตเตอร์
นอกจากเรื่องจินตนาการ อันเหลือเชื่อ
เรื่องโลก และตัวละคร
ที่โจสร้างขึ้น
ก็คือความจริงที่ว่าคุณได้เห็น
เด็กๆ รุ่นเยาว์เติบโตเป็นผู้ใหญ่
และได้เห็นเส้นทางในภาพยนตร์
ที่ผมไม่คิดว่า เราเคยเห็นที่ไหนมาก่อน
ผมไม่รู้ว่าเราจะได้เห็นกันอีกมั้ย
ฉันรู้สึกโชคดีมาก ที่ได้เป็นส่วนหนึ่งของโลก
ที่เป็นที่รักอย่างมาก และมันทำให้ผู้คนมีความสุข
คุณจะได้พบกับ การหนีจากโลกแห่งความจริง
ซึ่งเป็นการหนีในรูปแบบที่ดีกับคุณ
ผมคิดว่า นั่นคือสิ่งที่แฮร์รี่ พอตเตอร์ทำ
นั่นคือเป้าหมายของเรื่องนี้
มันคือคู่มือในการใช้ชีวิต
"เอียน ฮาร์ต ศาสตราจารย์ควีเรลล์"
ผมแค่คิดว่ามันคือตอนจบของยุค มันคือเวลาสิบปีในชีวิตผม
และแน่นอนว่าลูกๆ ของผม ก็เติบโตขึ้นมาในช่วงเวลานี้
นั่นคือร็อบบี้ โคลเทรน
ผู้ดูแลสัตว์วิเศษของฮอกวอตส์
นี่คือวันสุดท้ายของเขา ในแฮร์รี่ พอตเตอร์
ผมคาดว่ามรดกจากหนังเรื่องนี้ก็คือ
คนในรุ่นของลูกผม จะเปิดให้ลูกๆ ของพวกเขาดู
เพราะงั้นคุณจึงยังดูเรื่องนี้ ในช่วงเวลาอีก 50 ปีได้สบายๆ
น่าเสียดาย ที่ผมคงไม่อยู่ตรงนี้แล้ว แต่...
อย่าได้คิดแบบนั้นเชียว
แต่แฮกริดจะอยู่ ใช่
เมื่อมองย้อนกลับไปจากตอนนี้
เป็นช่วงเวลาที่เต็มไปด้วยความรัก
ผมคิดถึงมันเยอะมาก
มันเป็นช่วงเวลาที่ยอดเยี่ยม จริงๆ นะ มัน...
มันน่าทึ่ง
มันคือสิ่งที่ดีที่สุด เป็น...
ประสบการณ์ที่น่าทึ่งที่สุดใน...
ฉันอธิบายไม่ได้จริงๆ พวกเขาเป็นคนดีเหลือเกิน
พวกเขาอ่อนโยนมาก และ...
ทั้งสองคน รับผิดชอบหน้าที่อย่างจริงจังสุดๆ
และฉันชื่นชมเรื่องนั้นมากๆ
มันเหมือนครอบครัวจริงๆ เราผูกพันกันเองโดยธรรมชาติ
พวกเขาเป็นคนที่สำคัญมากสำหรับผม
ทีมงานในหนังเรื่องนี้เหลือเชื่อมาก
มีผู้คนในภาพยนตร์ชุดนี้ที่...
เป็นรากฐานของคนที่ผมเป็นในตอนนี้
ทั้งในฐานะคนคนหนึ่ง และนักแสดงคนหนึ่ง
ผมรู้สึกโชคดีจริงๆ ที่ได้อยู่ในจุดที่ผมอยู่
และได้มีชีวิตแบบที่ผมมี
และได้ทำงานร่วมกับ คนที่ผมทำงานด้วยในตอนนี้
แต่สิ่งเหล่านี้จะไม่เกิดขึ้นเลย ถ้าไม่มีเรื่องนี้
นั่นแหละครับ มัน...
มันเป็น...
มันเป็นช่วงเวลาสิบปีที่ดีมากเลย
เอกซ์เปกโตร พาโตรนุม
ตลอดเวลาที่ผ่านมานี้น่ะหรือ
ตลอดกาล