Burza cię dopadnie!
Niewiele im trzeba do szczęścia.
Tyle jechaliśmy,
a im najbardziej podoba się burza.
Aż dziwne, że nie przeszkadza im brak pianek.
Uwierz mi, za jakiś czas zaczną się ich domagać.
- Dzięki, skarbie. - Zdrówko.
A gdzie mój kelner?
Tam masz butelkę.
No, dobra.
Jaka jest prognoza pogody?
Do rana ma się przejaśnić, a to…
dobre wieści, bo zaplanowałem dla nas długą wyprawę.
- A jakże. - Pewnie.
Nie możemy porobić na tym wyjeździe czegoś odprężającego?
Czegoś pod dachem?
Takiego, jak picie.
Przecież to robimy.
Słuchajcie…
zabiorę parasol z tarasu, zanim porwie go wiatr.
Pomóc ci?
Nie trzeba.
Wiecie co? Chyba pora iść spać.
Daj spokój, jest wcześnie. Zabawmy się.
Wiesz co? Niech idą.
Mamy cały weekend.
To był ciężki dzień.
Za nami podróż, a dzieci…
- Gdzie one… - Tam.
Dzieciaki, wracamy do naszego domku.
Pożegnajcie się z ciocią Margo i wujem Benem.
- Pa. - Pa.
Pa, mały urwisie.
Do zobaczenia jutro.
- Idziemy. - Do jutra.
Do jutra.
Jasne.
- Było miło. - Ano.
Jest jeszcze wcześnie.
My wcale nie musimy się kłaść.
COŚ JEST NIE TAK Z DZIECIAKAMI
To jest giermek.
A to Zaklęcie Chaosu.
A to jest
Władca Żmij.
To moja ulubiona karta.
Za każdą kontrę zadaje dwukrotnie więcej obrażeń.
Widzicie?
Uważaj, bo wejdziesz w drzewo.
- No, już. - Nie zapraszajmy
Władcy Żmij na taco.
On żywi się duszami,
- a nie taco. - Właśnie, Margaret. Duszami.
- Chcecie odpocząć? - Serio?
Tak szybko?
Odpocząć od gaduły.
Mamo!
Lucy.
O Boże.
Opowiedz mi o kartach.
Nie, dzięki.
To gin z tonikiem.
Odbiło ci?
Co z Benem?
Wszystko u was gra?
Już jest z nim dobrze.
Pytam jako przyjaciółka, która chce twojego szczęścia.
Wszystko gra.
Naprawdę, słowo daję.
Byliśmy na wycieczce do Yosemite.
- Widziałam. - Było super.
Z twoich zdjęć wynikało, że bawiliście się świetnie.
Dobra.
Nadal jesteśmy na szlaku?
Znając Bena, zapewne nie.
W tym miejscu na pewno wrócimy na ścieżkę.
Nie szalej z tym przy dzieciach.
Spoko, on tylko toruje nam drogę.
Thomas, chcesz spróbować?
- Dzieci? - Vamos.
Spence, ostrożnie.
- Dobrze. - Pożyczyłeś swoją maczetę.
Lubię się nią dzielić.
O Boże.
Ostrożnie.
Gdzie my jesteśmy?
To chyba powinno być na mapie.
Halo?!
Tam dalej jest chyba przejście.
Ciekawe, ile ma długości.
- Rany, Ben. - Zaraz się przekonamy.
Pomogę ci, kolego.
Gotowy? Uważaj na głowę.
- Uwaga. - Pomóc ci?
- Dam radę. - Dobra.
- No dobrze. - Uwaga na pająki.
Pierwszy krok to łatwizna.
Chodź.
Zwariowałeś? Nie wejdę tam.
Chodź.
Przecież teraz lubimy przygody.
Poważnie?
- Dobra. - Idziesz?
Na to wygląda.
- Wszystko gra? - Tak.
Ale tu fajnie.
To prawda.
Nie oddalajcie się.
Bądźcie na widoku.
Dobrze.
Co mogło się tu znajdować?
W tej okolicy jest całkiem sporo
takich starych ruin.
To mógł być fort wojskowy,
siedziba firmy handlującej futrem,
obozowisko górników…
Spytałam, bo chciał nam opowiedzieć.
Gdzie są dzieci?
Dzieciaki?
Boże. Lucy?
- Spencer! - Lucy!
Spencer, gdzie jesteście? Odezwijcie się.
Odezwijcie się!
Tu jesteśmy!
- Fuj. - Co się stało?
Nic wam nie jest?
Wszystko w porządku.
- Żyją? - Tak, fałszywy alarm.
Nie możecie tak straszyć matki.
Zobaczcie, jak wszystko tu zarosło.
Patrzcie, małe.
Spencer, odłóż to.
Jeśli ich matka poczuje twój zapach, odrzuci je.
One nie żyją.
Ich mama też.
Odłóż je, dobrze?
Luce, co ty tam kopiesz?
Luce, przestań kopać martwe rzeczy.
Chodźcie tu. Musicie to zobaczyć.
Co?
- Co jest? - Co znalazłaś?
Prawda?
Ciekawe, co zrobiło te otwory.
I po co schody prowadzące w ścianę?
Dziwne, prawda?
No i po co ktoś wydrążył w ziemi ogromną jamę?
Ale czad.
Echo!
Odsuńcie się od krawędzi.
- Thomas, możesz… - Tak, chodźcie.
Jaką może mieć głębokość?
Nie wiem.
Całkiem głęboka.
Dlatego chcę, by dzieci wróciły do mnie. Chodźcie, denerwuję się.
To miejsce jest straszne. Wychodzę.
El lugar que brilla.
„Lśniące miejsce”? Co masz na myśli?
Es brillante.
Tam jest ciemno, choć oko wykol.
Dobra, będziemy się…
Hej, wszystko gra?
- Thomas? - Już dobrze.
Wszystko gra.
Poleciało jej trochę krwi.
Choć. Zajmiemy się tobą.
Chodź. Nic ci nie jest?
Mam chusteczkę.
- Już dobrze. - Odchyl głowę.
Możesz odchylić głowę?
Tak jest. Trzymaj.
- Trzymaj. - Dobrze.
Dobra, mały.
Idziemy.
- Krew z nosa? - Tak.
Też mi leciała w dzieciństwie.
Najgorzej.
- Spencer! - O Boże.
Hej, stary.
Spencer, musisz uważać!
Słyszysz mnie?
Boże.
Nic mu nie jest?
Tak.
- Już dobrze. - To chyba…
- Mam cię. - …pora na nas.
Dobrze, że tam byłeś.
Dzięki, skarbie.
Właściwym określeniem cabrón jest „macho cabrio”,
czyli samiec kozy.
- Serio? - Tak.
- Nie. - To kalka językowa.
Dzieciaki są wyczerpane.
Ta wycieczka dała im w kość.
Śpią, jak zabite.
Dałeś Spencerowi jego prezent?
Nie, chciałem to zrobić po kolacji.
Dostanie kije do żonglowania. Zobaczyłem je w sklepie.
Sam takie miałem za dzieciaka.
Może jemu też się spodobają.
To nieszkodliwe zabawki dla hipisów.
Trochę tak.
Jak ta proca, którą prawie wybił mi oko
ubiegłego lata?
To nie był najlepszy prezent,
- ale liczy się pamięć. - Podasz mi piwo?
Jasne.
Powinniście wybrać się
- do Badlands. - Stary.
Jak to zrobiłeś?
To proste. Spróbujesz?
Z chęcią.
- Przyłóż kapsel do krawędzi. - Dobra.
- Chwyć mocno szyjkę. - Jasne.
Macie w planach inne wyprawy?
Tak, na Florydę.
Musisz chwycić bardzo mocno, a potem walnij.
- Cholera. - Spróbuj jeszcze raz.
- Może za rok pojedziemy razem? - Pewnie.
- Dawaj. - Dzieci zostałyby u dziadków.
- Dam radę. - Jesteś blisko.
- Jezu. - Dam radę.
- Umiem otworzyć sobie piwo. - Luz.
Jeszcze raz.
Bardzo mocno.
Z całej siły.
- Udało się. - Brawo.
Dałeś radę.
I to własną metodą. Fantastycznie.
Chyba trzeba mocniej walnąć.
Proszę, stary.
Zdrówko.
Skarbie, proszę cię.
Przecież to są czyjeś meble.
Masz rację.
Przecież… tak nie można.
Co jest, kurwa?
Chcesz pójść
- porzucać podkową? - Tak.
Dobra.
Ellie, pomożesz mi przygotować sałatkę?
Pewnie.
Ja siekam, a ty gadaj.
To… naprawdę drobiazg.
Odkąd tu przyjechaliśmy
zachowuje się dziwnie.
Ty też. Gadaj.
Naprawdę nie powinnam.
„Naprawdę nie powinnam”.
Bardzo chcesz się wygadać.
Spójrz na siebie.
Poza tym wiesz, że… może ci ulżyć.
Dobra, ale przyda się alkohol.
- Wino. - Jasne.
Mam u ciebie dług za dzisiejszy poranek.
Stary, to drobnostka.
Spencer… jest trochę świrnięty.
Tak, to kompletny świr.
Ale umiesz do niego dotrzeć, wujku Benie.
A wy?
Kiedy będziecie mieć własne dzieci?
Ja… No wiesz.
Chyba jeszcze nie jesteśmy na to gotowi…
Nikt nie jest.
To cud, że mając
takich starych udało nam się dorosnąć.
Trzeba zaryzykować.
Skoczyć na główkę.
De cabeza.
Czyli Kyle…
i Katie?
Jak to w ogóle wyglądało?
Mnóstwo alkoholu.
Dzieci były u moich rodziców.
Katie? Kyle'a bym jeszcze podejrzewała.
Zdecydowanie.
Wiesz, pobrali się po studiach,
jak ja z Thomasem.
Czy wszyscy byliście jedną wielką…
masą albo…?
Mów ze szczegółami.
Muszę się napić.
Leżycie z Kyle'em w łóżku.
Gdzie byli wtedy Thomas i Katie?
Na fotelu w kącie.
Tym niebieskim?
Dobra.
Ona siedzi Thomasowi na kolanach,
plecami do mnie i wciąż ubrana.
A Thomas zaczyna całować ją po szyi
i patrzy przez jej ramię na mnie.
Poczułam wtedy,
że to jest to…
do dzieła.
Teoretycznie mi to nie przeszkadza.
Bardziej chodzi mi o praktykę.
Mając dzieci wciąż można się dobrze bawić.
To tylko trochę inna zabawa.
Lubię dzieci.
Oboje lubimy. Po prostu…
To trochę jak luksusowy apartament.
Jest świetny na weekend, ale…
raczej nie w naszym stylu.
Zdziwiłbyś się, jak styl może się zmienić.
Czy jest trudno?
Czasami, ale to najlepsza rzecz w życiu.
Czasem wydaje się, że jedyna.
No i sprawy…
między mną i Kyle'em szły naprzód.
W sensie rozebraliście się, czy…
Ellie.
- Czy wy naprawdę… - Pieprzyliśmy się.
No i?
Było cudownie.
Dopóki nie zerknęłam na Thomasa i Katie,
którzy patrzyli na nas i…
Sama nie wiem. Migdalili się na pół gwizdka.
Migdalili się?
Tak, to było dziwne.
Ale doszłaś?
Powiedziałam Thomasowi, że udawałam.
Kurwa, zabrakło skali.
Brawo, Kyle.
Tak.
I od tamtej pory jest dziwnie.
Sama widziałaś. Ja…
Nie wiem. Czuję, że go zdradziłam.
Przejdzie mu.
Nie chce mnie tknąć.
W sumie mieliśmy dużo na głowie w związku z pracą,
dziećmi, moimi rodzicami…
Nie mamy ostatnio czasu dla siebie.
Może niech dzieciaki zostaną dziś tutaj.
Mogą?
Nie widzę przeszkód.
Ben chyba lubi ich towarzystwo.
Tak, to prawda.
Nie rozpędzaj się.
Nadal nie chcemy mieć dzieci.
Skupiamy się teraz na własnych karierach
i koniec końców, nie jesteśmy tacy.
Lubimy spontanicznie podróżować
i robić rzeczy, które robiłyśmy razem
zanim…
Zanim urodziłam.
Wiesz, o co chodzi.
Może tak jest lepiej.
Dwa raki?
Tak, ten drugi to też rak.
To… niezwykłe, gdy są trzy takie same znaki.
To zły znak?
- Tak. - Skup się.
Ostrożnie, bo uderzysz się w głowę.
Sam długo to rozpracowywałem, ale dasz sobie radę.
Po prostu ćwicz.
Świetnie ci idzie. Po prostu…
Wiem, to denerwujące.
Super! Uważaj na twarz.
Dobra, idź po nie.
Może dzieci mogłyby zostać dziś u nas?
Że jak?
To świetny pomysł.
Jasne. Pewnie będzie fajnie.
Prawda, maluchy? Noc bez rodziców?
Możecie zostać…
Dobra?
Czy usłyszę odpowiedź?
Spoko, nie musisz się odwracać.
Chyba już nas zastąpiono.
Tak jest. Dobrze.
Dobra, oddaj je.
Potrzymaj.
Kije do żonglowania.
Widzisz? Finezja.
Musisz je wyczuć i dać im swobodę.
Widzisz? Chcesz zobaczyć helikopter?
A może takie kocie ruchy?
To proste, prawda? Ważna jest równowaga.
Ćwicz, a na pewno załapiesz.
Obiecuję ci.
Chyba będę się zbierać.
Już?
- Serio? - Tak.
Dzieciaki, idziemy, więc bądźcie grzeczne.
To akurat proste.
Jak dla niemowlaków.
Gdy się wyrobisz, zaczniesz podrzucać.
- Miecz Demona. - Ja też go mam.
Czy skoro położył kartę, mogę zagrać
- czy muszę zaczekać… - Nie możesz tak.
- Dwa Miecze Demona? - Będę sędzią.
- Tak nie można. - Gdzie tu porządek?
To nie jest trudne.
Chyba, że trafi się wam Wściekła Królowa.
Ona wszystko zmienia.
Co się wtedy dzieje?
Właśnie, co?
Nie chcecie wiedzieć.
- Ależ chcemy. - Dobra.
Gramy dalej. Wykładam to.
To kładzie się tutaj.
- Tu? - Nie, daj mi…
Quiero volver.
Słucham?
Quiero volver.
Nie wiem, co to znaczy.
Chce wrócić.
- Dokąd? - Do jasnego miejsca.
Miejsca, które lśni.
- W lesie. - Do starego fortu?
Stary, chyba tam nie wrócimy.
Mamy tu dużo fajnych zajęć,
takich jak nauka trików z kijami.
Zobaczymy, czy je opanujesz. Mam dużo fajnych…
Brzmi super, Ben.
Dobieram.
Dobra.
- Cholera! - Jest spoko.
Mam Władcę Żmij.
To źle, prawda?
Przeklęłaś.
Dam ci 20 dolców, ale nie mów mamie.
Dajesz dzieciom łapówki?
Po prostu grajmy, dobra?
- Wybacz. - Wygrałam.
Jakby co, będziemy cały czas tutaj.
Zostawić wam otwarte drzwi?
Nie, zamknięte.
Dobrze. Dobranoc.
Padły, jak zabite.
Nie było tak źle.
Dzieci są spoko.
Po prostu źle działają na rodziców.
Mówisz o Thomasie?
O obojgu. Cały dzień skakali sobie do gardeł.
To nie wina dzieci.
Zaraz. Ty coś wiesz?
Co przede mną ukrywasz?
Nacieszmy się świeżym powietrzem.
Dobra.
No właśnie.
- Kyle to jeszcze, ale… - Prawda?
Aż pomyślałem
o randkach moich rodziców, gdy byłem dzieckiem.
Co?
Chcesz mieć dzieci?
Co?
Ja…
To znaczy…
chyba podjęłaś decyzję za nas.
Widzisz?
No właśnie.
Ja podjęłam decyzję, a nie my.
Świetnie sobie radzisz z Lucy i Spencerem.
Po prostu…
Zastanawiam się, czy nie hamuję cię przed czymś.
Rozumiesz? Po prostu…
Chcę mieć pewność, że wciąż chodzi nam o to samo.
Nie musimy podejmować decyzji dzisiaj.
Mamy czas.
Ty masz czas. Ja mam datę ważności.
Zgoda. No dobra…
Dobrze.
Chcesz o tym porozmawiać?
Porozmawiajmy.
No bo… Sama nie wiem.
Nie chcę odnosić wrażenia,
że tylko ja muszę nad tym myśleć.
Co to ma znaczyć?
Nieważne.
Dobra.
Czuję się teraz taka rzeczywista.
To znaczy?
W sensie…
spójna.
Właśnie. Czuję się spójna.
Spójna z czym?
Z tym…
ogniem.
Z tymi drzewami, owadami.
Chciałabym zawsze się tak czuć.
Czuję się częścią wszystkiego.
Wszystko jest spójne
i jest ode mnie większe. Kumasz?
A miasto jest takie niespójne i…
sama nie wiem.
Gdy o tym myślę,
robi mi się…
Najdroższa,
upaliłaś się.
- Nie. - Mówię poważnie.
Musisz mi zaufać.
Troszkę się upaliłam.
Upaliłaś się, jak diabli.
- Chodź tu. - Dobra.
Poczujmy spójność.
Ja to wezmę.
I to po jednym machu.
Wzięłaś ich sześć.
Dzień dobry.
Proszę.
Dziękuję.
Proszę.
Wyglądasz dziś niesamowicie.
Kłamczuch z ciebie.
Mamy ibuprofen?
Tak, mamy.
Jesteś aniołem, wiesz?
ELLIE: Udało się! Znowu jest, Jak za starych czasów
Wróciliście do gry!
Brawo, laska.
Mam srogiego kaca. Możemy wydłużyć randkę? Ucałuj ode mnie dzieci.
Jasne! Do później.
Dzieci wstały?
Nie, chyba dalej śpią.
Dobrze, że tak późno wstają.
Pobudka, śpiochy.
Lucy? Spencer?
Chyba namówię Bena, żeby zrobił nam naleśniki.
Luce? Spencer?
Otwieram drzwi, dobra?
Nie ma ich tam.
- Sprawdzałaś w łazience? - Tak.
Może bawią się na dworze.
Nie widzę ich tam.
Naprawdę?
Może są… Sprawdź, czy bawią się nad stawem.
Widzisz je?
Zaczynam panikować.
Wiesz co?
Wczoraj bawiły się w chowanego.
Pewnie chowają się i chcą, żeby…
- Dobra… - …je znaleźć.
Lucy, nie bawimy się! Spencer?
Hej, dzieciaki?
Śniadanie.
Lucy?
Nie ma ich w szafach.
Spokojnie.
Pewnie wróciły do Thomasa i Ellie.
Pisała do mnie. Nie wróciły.
- Nie ma ich butów. - Co?
Zabrały buty.
To niemożliwe.
Co jest niemożliwe?
Ben, dokąd idziesz?
Co jest niemożliwe?
Sprawdzę szlak. Daleko nie poszły.
Dobra, idę z tobą.
Nie, zostań. Może tu wrócą.
Były tutaj, gdy wróciliśmy z dworu?
Nie wymknęły się.
Wstało słońce, więc poszły na spacer.
Pewnie ruszyły tą ścieżką.
Na pewno są blisko.
Nic im nie jest.
Wszystko będzie dobrze.
Znajdziemy je.
Lucy.
Lucy!
Spencer!
Dzieciaki!
Jezu Chryste, jesteście.
Co wy tu robicie?
Wiecie, że nie możecie być tu sami.
Dzieciaki.
Es brilliante.
Dobra, natychmiast tu zejdźcie.
Mówię poważnie. Ruchy.
Nie. Stójcie! Nie.
Boże.
POŁĄCZENIE PRZYCHODZĄCE ODBIERZ
Dlaczego nie odbierasz?
Kurwa.
- Margaret? - Gdzie jesteś?
Znalazłeś je? Powiedz, że tak.
Poszedłem na punkt widokowy i…
- Ben? - Szedłem za kwiatami.
- Przerywa. - Szedłem…
- Szedłem za kwiatami. - Ben?
Niedługo będę.
Cześć.
Dzięki Bogu.
Dzięki Bogu. Ben, wróciły.
Są tutaj.
Już się bałam, że znajdziemy ich ciała w jeziorze.
Wyobrażasz sobie?
Widzę cię.
Nie.
Nie wyobrażam.
Wiesz, że bardzo lubi wędrówki.
Musiał więc jakąś zorganizować.
Cholera, Ben. Wyglądasz koszmarnie.
Właśnie opowiadałam Ellie,
jak szybko dzieciaki opadły dziś z sił.
Tak.
I że zabrałeś je na wycieczkę, przyprowadziłeś
i potem poszedłeś sam.
Jasne.
Wszystko spoko?
Tak.
Nic im nie jest?
Tak, tylko biegają po cholernych ścianach.
Co im daliście na śniadanie? Sam cukier?
- Zaczekaj na mnie. - Nie…
Jestem zajęta… Przestań.
No dobra.
Zaraz cię złapię!
Chyba dobrze zrobiła wam noc we dwoje.
Dobra, nadal tu jesteśmy.
Mamo, dlaczego Ben się na mnie gapi?
Widziałem je.
To były one.
Dzieciaki.
Czy… dobrze wam się wczoraj spało?
No pewnie, głuptasie.
Zdechłe robale.
One żyją.
Tak jak mówiłam.
Chcę was o coś spytać.
Byliście dziś rano na spacerze?
Co to miało znaczyć?
To nasz tajny język.
- Ciekawi cię, co powiedział? - Bez wygłupów.
Mówcie, gdzie byliście dziś rano.
Przyłóż to do podbródka.
- Jeśli zaświeci się na żółto… - Wróciliście do fortu?
Nie wkurzę się. Chcę tylko wiedzieć.
Zrób, o co proszę, a potem ci powiem.
Daję słowo.
Está brillando.
Ty też masz tajemnicę.
Jasne. To jak?
Tak, byliśmy tam.
Ale nie wydasz nas, prawda?
Zaraz, co tam robiliście?
Ostrożnie, Ben.
Bo uciekniemy i dołączymy do cyrkowców.
Maluchu.
Ostrożnie. To ciężkie.
Możesz zrobić sobie krzywdę.
Tylko nie podrzucaj wysoko.
Dość.
¿Está brillando?
Świeci się?
To godne podziwu.
Padam z głodu.
Myślisz, że to zostawię?
- Nie. - To nie tak.
Dlatego mieszkam w domu.
Jestem pełna.
Wszystko gra?
Ben?
Ben.
Co one robiły?
Dzieci, kiedy je znalazłaś.
Nie znalazłam.
Według Ellie weszły do domku zaraz przed naszym przyjściem.
Myślała, że kazaliśmy im ich obudzić.
Pewnie kręciły się gdzieś za domkiem
i nie zauważyliśmy ich.
One… tam wróciły.
- Gdzie? - Do tego starego fortu.
„Lśniące miejsce”. Powiedziały mi.
To dość wyczerpująca trasa dla małych dzieci.
Pewnie cię wkręcają.
Niczego nie zauważyłaś?
Czego?
Tego, jak na ciebie patrzą? Krwi z nosa?
I Spencera z kijami.
Wczoraj ledwo potrafił się nimi posługiwać,
a teraz stał się mażoretką.
To niebywałe.
Też się dzisiaj wystraszyłam,
ale wróciły i nic im nie jest.
Nie. Musisz mnie posłuchać,
bo powiem ci coś, co zabrzmi niewiarygodnie.
Po prostu…
wysłuchaj mnie.
Widziałem, jak rzucają się w tę jamę.
Widziałem, jak do niej wskakują,
jakby były w jakimś transie.
To chyba nie są już one.
Margo.
Co?
Jak się ostatnio czujesz?
Ty tak na poważnie?
Tylko pytam.
Widziałaś tamto.
Teraz to coś innego.
Nie wiem, co to jest.
Tak, ale nie wierzysz mi.
Sądzę, że byłeś poddenerwowany
i może widziałeś coś,
czego na razie nie umiesz
wyjaśnić lub racjonalnie przetworzyć.
„Racjonalnie”. Super.
Świetny dobór słów, Margo.
Słuchaj, oboje… jesteśmy nieco przemęczeni.
Może pójdziesz się położyć?
Zdrzemnij się.
Masz rację.
Chyba powinienem odpocząć.
Dobrze.
Lit W Tabletkach 600mg BRAĆ JEDNĄ DZIENNIE
Jezu Chryste.
Nie wolno przeklinać.
Co ty tu robisz?
Sprawdzam, co kombinujesz.
Nie jestem w nastroju. Wyjdź stąd.
Chcemy się z tobą pobawić.
W co?
Grałaś kiedyś w pudernicę?
- Skąd taka nazwa? - Nie wiem.
Trzeba było wymyślić
zołzowatą nazwę, bo to gra dla dziewczyn.
- Dlaczego nie „damski football”? - Bo to „babski football”.
„Grasz w football
czy w pudernicę”?
Nawet nie pamiętam, co miałam z tyłu trykotu…
Nie miałeś się położyć?
Szkoda mi czasu na odpoczynek.
To byłoby dobre.
Cześć.
Czy one…
Nigdy cię nie przerażają?
Te dwie?
Pewnie, cały czas.
Nie, nie one.
Dzieci. Twoje… dzieci.
W sensie…
Nie wiem, po prostu… Jezu!
Nieźle.
Masz wyczucie, Spence.
- Zgłodniałem. - Dobra. Wiesz co…
Zjedz trochę chipsów, ale nie za dużo.
Jedzenie prawie gotowe.
Hej, Ben!
Taka bardzo niewielka…
Patrz na mnie.
Co?
Chcesz piwa?
Nie, pijemy wino.
Spoko.
Chcesz? To moje ulubione.
Jezu Chryste.
- Nie. - Nie jesteś głodny, Ben?
Niektórzy wolą zostawić miejsce na obiad.
Wszystko gra?
Tak, tylko… jestem zmęczony.
Młoda damo?
Co ty wyprawiasz?
Boże.
Co… Lucy.
To było niestosowne.
I świetne.
Dziękuję.
Bardzo dobrze nalewasz.
Za dobrze.
Dla ciebie, tato.
- Nie. - Gościu, co jest?
- Ejże. - Co ci odbiło?
Zaczekaj.
Pokaż im. Pokaż.
No, pokaż!
Nie krzycz na mojego syna.
Ben, co ty wyprawiasz?
Daj mi pojemnik.
Dawaj ten cholerny…
- Ben! - Ejże!
- Puść go! - Dawaj pojemnik.
Patrzcie.
- Ben! - Co to?
Bierzesz leki normotymiczne. No i?
Zaraz, to było puste.
On…
Pokazałeś mi… Ona chciała…
Moja ręka.
- Zranił mnie w rękę. - Jezu, Ben.
Odbiło ci? Nic ci nie jest?
Myślałem, że to cukierki.
Robią mnie w chuja.
On ma dziewięć lat.
Nieważne. Robi mnie w chuja.
Pokazał mi pojemnik.
Był pusty. Chciała wsypać je do piwa,
a on jakoś… przeniósł tabletki z powrotem.
Jakoś włożył je tutaj,
- żeby wyglądało… - Żebym przedawkował?
Chcesz powiedzieć,
- że miałem przedawkować przez dzieci? - Ja…
Oddychaj, dobrze?
Dziś rano wyszły same.
- Ben. - Co?
Tak, wyszły.
- O czym ty gadasz? - Wymknęły się
i znalazłem je w ruinach. Wiecie, co widziałem?
- Nie. - Tak.
Widziałem, jak skaczą do jamy, a potem
wasze pogruchotane ciała na jej jebanym dnie!
- Zamknij się, kurwa! - To…
Stul ryj.
Dobra.
Dzieci, idźcie się pobawić.
- Chcę posłuchać. - Lucy.
Vamos.
Puściliście je same?
Nie, nic z tych rzeczy.
Po prostu wyszły.
Po prostu… Co to ma znaczyć?
Gdy się obudziliśmy, nie było ich.
Zaraz, bo… Coś mi tu nie gra.
Dziś rano nie wspominałaś o tym.
Jeszcze nie wiedziałam,
a po fakcie nic nie mówiliśmy.
Nie chcieliśmy was martwić, skoro nic się nie stało.
- Margaret, kurwa! - Wciąż nie rozumiem,
jak mogliście ich nie upilnować.
Spały. Mieliśmy przywiązać je do drzewa
- i chronić przed zwierzyną? - Mieliśmy was za odpowiedzialnych,
ale pomyliliśmy się co do was i twojego zdrowia psychicznego.
Thomas, wystarczy.
To nasze dzieci, Margaret.
Może tego nie rozumiesz,
ale byłoby kurewsko miło,
gdybyś spróbowała.
To, że nie doświadczyłam
cudu narodzin, odziera mnie
z cech potrzebnych do niańczenia waszych dzieci?
Nie jesteście świadomi odpowiedzialności.
Sami mówicie, że nie chcecie dzieci,
bo spełniacie się w światowym życiu
i skupiacie na karierze.
Kogo, kurwa, chcecie oszukać?
Serio?
Wy macie być wzorem odpowiedzialności?
Chyba powinieneś zamilknąć.
Odezwał się pan moralny.
Nie żartuję, Ben.
Super.
Bardzo się cieszę.
Ponieważ znaleźliśmy się w tej sytuacji
tylko przez to, że wcisnęliście nam
- swoje bachory… - Co?
- …aby ratować zasrane małżeństwo. - Ben.
Zaraz.
Mieszkacie dwa kilometry od rodziców.
To bardzo wygodne, bo możecie
wciskać im bachory, kiedy tylko chcecie urządzić sobie orgię.
Ben.
Dobra, przepraszam.
To była bardziej…
orgia na pół gwizdka.
- Kurwa, serio? - Nie.
Ja…
- Skarbie, przepraszam. - To pojebane.
- Przepraszam. - Pojebało was.
Jesteście pojebami!
Ellie, przepraszam.
Widzę, że gramy w otwarte karty.
Co jest?
Daj spokój.
Mówimy sobie o wszystkim.
O twoich epizodach też.
Ellie, stul pysk.
Straciłeś panowanie i znów cię wylali.
- Ellie. - Może Margaret
chce mieć dzieci.
Ale nie chce ich mieć z tobą.
Nieźle, kurwa.
Ben.
Co się stało?
Nie rób tak.
Nie chciałam cię przestraszyć.
Kurwa.
Cholera, kurwa.
Przestań. Wynoście się.
Posłuchajcie.
Mam tego dość.
Idźcie bawić się z rodzicami.
Mam to gdzieś.
Nie chcesz wiedzieć, co stało się dziś rano?
Powiem ci.
Jeśli dochowasz tajemnicy.
Nikomu nie powiem. Co się stało?
Insectos muertos.
- Co on powiedział? - Zdechłe robale.
Hej, Lucy.
Byłem za was odpowiedzialny,
więc muszę wiedzieć, że nic wam nie jest.
Że mnie nic nie jest.
- Rozumiesz to? - Oczywiście.
I daję słowo,
że czujemy się świetnie.
Jezu Chryste.
„Jezu Chryste”.
Dobra, dawaj łopatkę.
Weź ją sobie.
Wziąć? Oddawaj ją.
No już, oddawaj.
Spencer!
Spencer?
Co do…
Spence.
Spokojnie, spróbuj to wykrztusić.
Spence. Spencer.
Spence.
Rany.
Oddychaj, stary. No dalej.
Dalej.
Dawaj!
Dawaj, Spencer.
Spencer, oddychaj.
Błagam. Ocknij się.
Nie rób tego. Nie wygłupiaj się.
- Dalej! Obudź się. - Ben?
- Boże. - Nie oddycha. Nie wyczuwam pulsu!
Ellie!
- Ellie! Odejdź. - Co robimy?
Nie wiem.
- On nie… - Ellie!
Co my mamy zrobić?
- Co? -On…
Co? Nie!
Nie, Spencer.
Nic mu nie będzie?
Dalej. Nie, Spencer.
Dalej.
- Spencer. - Thomas!
- Dalej, Spencer.
- Co jest? - No dalej.
- Dawaj. - Tato.
Nie. Mój Boże.
- Nie. - Lucy, spójrz na mnie.
Będzie dobrze. Wszystko gra.
Nie.
Co się stało?
Coś ty zrobił?
Nie.
Nic nie zrobiłem. To nie ja.
- To nie moja wina. - Co?
To one. To ich wina!
- To wy! - Won!
- Nie… - Wynocha!
Stul pysk i wypierdalaj!
Odkąd wyszły… Musicie mnie wysłuchać.
Spierdalaj!
Wypierdalaj stąd!
Posłuchaj mnie.
Wypierdalaj!
Boże, nie!
Chcę zgłosić…
Boże.
Chcę zgłosić…
Chcę zgłosić zgon.
Halo?
Tu Thomas Huerta.
Ben Winslow zamordował mi syna.
Koniec Churchill Road.
Domki Far Syde.
Kilka godzin?
Tak, poczekamy. Będziemy tu.
Margo.
Nie. To nie byłem ja.
Musisz mi uwierzyć.
Nie wiem, co mam ci powiedzieć.
To zaczęło się od pójścia do ruin.
Pomyśl.
Dzieciaki bardzo chciały tam wrócić.
„Lśniące miejsce”.
Wskoczyły do jamy i coś stamtąd zajęło ich miejsce.
Ich ciała pewnie wciąż tam są.
- Ben. - Nie odbiło mi.
Naprawdę.
Chodź ze mną, a zobaczysz.
- Chodź. - Ben, puść mnie.
- Zobaczysz. - Puść.
- Chodź. - Ben!
Tylko pogarszasz sytuację. Czego to ma dowieść?
Musisz mi uwierzyć. Być po mojej stronie.
Dobrze, chodźmy. A jeśli nic tam nie znajdziemy?
Co wtedy?
Były tam.
Margaret, one tam były.
Margaret, błagam.
Nie patrz tak na mnie.
Ben, tam niczego nie ma.
Wiem, co widziałem. Były tam, jasne?
Były… kurwa tam!
Dobra, spokojnie.
Zejdę tam i…
Co jest, kurwa?
Dobra.
Pewnie jakieś zwierzę je zabrało.
Coś się stało!
Jeszcze tego nie rozumiem,
- ale zrozumiem. - Ben.
Nie! Zrozumiem to i wtedy zobaczysz.
Ben! Przestań już!
Wszystko wskazuje na jedno, a ty nadal upierasz się
i nie dopuszczasz do siebie myśli,
że możesz się mylić!
Wszystkie te zdarzenia były tylko w twojej głowie!
Wiem, co widziałem.
Musisz mnie posłuchać.
Spencer nie żyje.
Nie żyje.
Nie przez jakiś budynek ani jamę.
Nie żyje, bo twoje czyny mają konsekwencje.
Twoje… Ty to zrobiłeś.
Tylko ty.
Czyli to tak?
Owszem.
Ben.
Musimy wrócić i…
załatwić to.
Ale,
gdy tam będziemy…
możemy nadal rozmawiać.
Zrób to dla mnie. Proszę.
Wróćmy tam razem.
Powinnaś być z rodzicami.
Spoko.
On tylko się bawi.
Lucy, skarbie…
Pokazać ci sztuczkę?
Pewnie.
Powinnyśmy zostać przy domku, z rodzicami.
Zaraz tu będą.
Co?
Na razie bawię się z tobą.
Skarbie…
Pokażę ci, co jest w lesie.
Lucy.
Pokażę ci, co jest w lesie.
Proszę?
Skarbie.
Poczekasz na mnie chwilę?
Zaraz wrócę, dobrze, skarbie?
Zaraz wracam.
Spierdalaj od niej, Margaret. Lucy, wracaj tu.
- Ale… - Ona tylko chciała…
Mam to gdzieś.
Pójdę do twojej mamy.
Bądź dzielna, dobrze?
Tato?
Wszystko gra?
Mogę pokazać ci coś w lesie?
Ellie?
Ellie!
Thomas?
Halo?
Kurwa.
Dalej, Ben.
Odbieraj.
Ellie?
Mój Boże!
Ellie!
Ellie, co…
Boże, co się stało?
Co się stało?
Mój Boże.
Spencer?
Co zrobiłeś mamie?
Chcesz się pobawić, Margaret?
Będzie fajnie, słowo.
Będziesz Wściekłą Królową.
Dam ci nawet fory.
Wiesz, co się stanie, gdy złapiemy Wściekłą Królową?
Nie miałam okazji ci powiedzieć.
Dziesięć.
Dziewięć.
Osiem.
Siedem.
Sześć.
Pięć.
Cztery.
Trzy.
Dwa.
Jeden.
Gotowa czy nie,
nadchodzimy.
Ściąć jej głowę.
Nie żyje. Zabiły ją.
Spokojnie. Pani Huerta?
Nie. Ona nie żyje. Zabiły ją.
- Nie słucha mnie pani. - Zgłoszono śmierć chłopca.
Czy to pani Huerta nie żyje?
Nie, on żyje. Wrócił i zabił ją.
Proszę głęboko oddychać, dobrze?
To one. To te jebane dzieci.
Musimy wsiąść do furgonetki.
Proszę pani, może wejdziemy do środka i zobaczymy,
co się stało? Będzie dobrze.
- Załatwimy to. - Nie wejdę tam.
- Ona tam jest. - Pani Huerta?
Nie, jej dzieci.
Ona leży martwa w sypialni.
- Dobrze. - A jej…
Może niech pani tu poczeka, dobrze?
Wejdę tam i zobaczę co się dzieje…
Proszę tu zostać.
Proszę się nie ruszać.
Niech pani tu zostanie. Zaraz wrócę.
Jebać to.
Proszę się zatrzymać!
Faktycznie, jest tam dużo krwi.
Nie ma jednak żadnych zwłok.
To niemożliwe. Ja…
Musi pani pojechać ze mną…
Margaret.
Gdzie jesteś?
Wyjdź do mnie.
Ene due rabe.
THOMAS ZADZWOŃ
Ben?
Ben, gdzie jesteś?
Margaret.
Mój Boże.
Już dobrze.
Musimy uciekać.
- Co? - Uciekajmy.
Wybacz, że ci nie wierzyłam. Mówiłeś prawdę.
- Musimy uciekać. - Nie. Dlaczego?
Bo one chcą nas zabić.
Nie. Tu jest pięknie.
Nie rozumiałem, dlaczego dzieci tak tam lgną,
ale teraz… rozumiem.
Wiem, dlaczego tam zeszły.
W ogóle cię nie rozumiem, ale musimy uciekać.
Lśniące miejsce.
Ty też możesz to zobaczyć.
Nie…
Nie chcę.
Chcę uciekać.
Nie ma dokąd uciekać.
Powinniśmy się ustatkować.
Założyć rodzinę.
Wcześniej ty podjęłaś decyzję,
ale teraz… chcę mieć prawo głosu.
Te jebane gówniarze chcą nas zapierdolić!
Nie wiemy, gdzie jest Thomas.
Zabiły Ellie.
Są młodzi.
Nauczą się. I wtedy będziemy razem.
Wszyscy.
To poczucie spójności, którego szukałaś.
Bycie elementem czegoś większego.
Znalazłem to.
Pokażę ci.
Ty wcale nie jesteś Benem.
Zobaczysz.
I stworzysz ich więcej.
Razem stworzymy.
Stworzymy je wspólnie.
Margaret.
Nie.
Pozwól mi odejść.
Zostaw mnie.
Uciekaj!
Wiej!
Margaret!
Napisy: Michał Cierniak