Oha!
Fırtına seni yakalayacak!
Eğlencelerine diyecek yok.
Kalk, bunca yol gel ama fırtına görünce heyecanlansınlar.
S'more yok diye suratlarının düşmemesine şaşırdım.
Yok yok, isteyecekler. Zamanı gelince göreceksin.
-Sağ ol, hayatım. -Şerefe.
Biz self servis miyiz?
Aynen, şişe şurada.
Peki madem.
Hava durumunda ne diyor?
Sabaha geçecekmiş ki bu da...
çok iyi çünkü yarın için bize şahane bir yürüyüş planladım.
-Planlamasan şaşardım. -Aynen.
Hep birlikte biraz kafa mı dinlesek?
Evde kalıp eğlenceli bir şeyler yaparız.
Mesela içeriz.
Şu an ne yapıyoruz?
Ben şu...
Verandadaki şemsiyeyi fırsat varken kaldırayım.
Yardım lazım mı?
Yok, ben hallettim.
Aslında biz de müsaadenizi istesek fena olmayacak.
Olur mu ama? Saat de erken. Biraz daha takılırız.
Kendi hâllerine bırak.
Önümüzde koskoca hafta sonu var.
Evet, uzun bir gün oldu.
Araba sür, çocukları al. Demişken...
-Nerede bizimkiler... -Şuradalar.
Çocuklar, kabine dönüyoruz.
Margo teyzeniz ve Ben amcanıza iyi geceler deyin.
-Bay bay. -Bay bay.
Görüşürüz, cimcime seni.
Yarın görüşürüz.
-Evet, hadi bakalım. -Görüşürüz.
Yarın...
Aynen.
-Güzel geçti. -Evet.
Aslında daha erken.
Onlar uyudu diye bizim de uyumamıza gerek yok.
ÇOCUKLARDA BIR SORUN VAR
Bak, bu Yaver kartı.
Bu da Kaos Büyüsü.
Ve bu da
Yılanların Efendisi.
En sevdiğim kart.
Her karşı saldırı hakkın için hasarı ikiye katlanıyor.
-Bak! -Güzel.
Dikkat et, ağaca toslayacaksın.
-Gel bakalım. -Taco gecesine
Yılanların Efendisi'ni çağırmayayım o zaman.
Zaten ruh yiyor, Margaret.
-Taco değil. -Evet, ruh yiyor tabii.
-Mola lazım mı? -Cidden mi?
Hemen mi?
Bizim gevezeyi diyorum.
Anne!
Lucy.
Ama yani...
-Hadi kartlarını anlat. -Tamam.
Yok, almayayım.
Cin tonik.
Manyak mısın?
Ben nasıl?
Aranız iyi mi?
Ellie, şu anda gayet iyi.
Mutlu olmanı isteyen bir arkadaşın olarak sordum sadece.
Yok, iyiyiz.
Cidden iyiyiz.
Yosemite'ye o bahsettiğimiz geziye gittik.
-Evet, gördüm. -Süperdi.
Paylaştığın fotoğraflarda ne kadar eğlendiğiniz belli oluyordu.
Peki.
Bunun çok patikalık hâli kalmamış sanki.
Ben bu, tabii kalmamıştır.
Patika hemen şuradan devam ediyor, bayağı eminim.
Çocukların yanında çok sallamasan mı?
Sorun yok, Ellie. Yolu temizliyor işte.
Denemek ister misin, Thomas?
-Çocuklar? -Vamos.
Spence, yavaş ol.
-Buyur. -Palanı biriyle paylaştın.
Tabii, arada bir paylaşıyorum.
Aman!
Yok artık.
Dikkat et.
Vay be.
Burası ne böyle?
Haritada falan olması gerekmez mi sanki?
Kimse var mı?
Epey kıvrılıp gidiyor anlaşılan.
Acaba ne kadar uzundur?
-Ben, ciddi misin? -Öğrenmenin tek yolu var.
Gel, tuttum seni.
Hazır ol, kafaya dikkat.
-Yavaşça. -Yardım lazım mı?
-Hallettim. -Tamamdır.
-Tamam. -Örümceklere dikkat.
-Örümcek mi? -İlk basamak yüksek.
Hadi.
Delirdin mi? Girmem oraya.
Hadi ama.
Artık daha maceraperest olmayacak mıydık?
Şaka mı yapıyorsun?
-İyi madem. -Geliyor musun?
Gelecekmişim.
-Çıkabilecek misin? -Evet.
Burası çok iyiymiş.
Değil mi ama?
Çok uzaklaşmayın.
Gözümüzün önünde kalın.
Tamam.
Sizce burası ne için kullanılıyordu?
Evet, bu kırsal kesimde bu harabelerden
epey bir var.
Her şey olabilir. Eski askerî üs,
kürk firması,
madenci kampı...
Anlatmak istediğini bildiğim için sordum.
Çocuklar nerede?
Çocuklar?
Lucy?
-Spencer! -Lucy!
Spencer neredesiniz? Ses verin.
Ses verin!
Buradayız!
-İğrenç. -Ne oldu?
Bir şeyin var mı?
İyiyiz.
-Bir şeyleri yok ya? -Yok, sorun yok.
Annenizi böyle korkutamazsınız ya çocuklar.
Tüm bunlar şuradan nasıl bitmiş baksanıza.
Bakın, yavrular var.
-Pekâlâ. -Spencer, onları yerine bırak.
Senin gibi kokarlarsa anne kuş onları bırakır.
Ama çoktan ölmüşler.
Anneleri de ölmüş.
Sen yine de yerine bırak. Anlaştık mı?
Luce, ne tekmeliyorsun orada?
Luce, onlar ölü. Tekmeleme!
Gençler, gelin! Bunu görmeniz lazım.
Ne?
-Ne oldu? -Ne buldun?
Hadi canım.
Değil mi?
Duvarın arkasından bu delikleri ne açtı acaba?
Ve neden düz duvara çıkan bir merdiven var?
Garip, değil mi?
Vay.
Daha mühimi, ne diye yere koca bir delik açarsın?
Hadi be! Çok güzel.
Ses!
Oha!
Gençler, hadi. Kenardan çekilelim lütfen.
-Thomas, bir... -Tabii. Hadi çocuklar.
Sizce ne kadar derindir?
Bilmem.
-Bayağı derin. -Evet.
O yüzden çocuklar geri gelse ya. Endişeleniyorum artık.
Burası kanımı donduruyor. Kaçtım ben.
El lugar que brilla.
''Parıldayan yer'' mi? Ne demek istiyorsun?
Es brillante.
Çocuklar burası inanılmaz karanlık.
Hadi, çocuklar. Hadi...
İyi misin?
-Thomas? -Tamam.
Geçti.
Ufak bir burun kanaması.
Gel hadi, şimdi durur.
Gel bakayım. İyi misin?
Bende peçete var.
-Sorun yok. -Başını geriye eğ.
Başını geriye eer misin?
Tamam, oldu. Öyle tut.
-Tut bakalım. -Pekâlâ.
Hadi bakalım, küçük adam.
Gidelim.
-Burun kanaması mı? -Evet.
Küçükken benim de hep kanardı.
Nefret ederdim.
-Spencer! -Tanrım!
Dur!
Spencer, dikkatli olman gerek!
Dinliyor musun?
Tanrım!
İyi mi?
Bir şeyi yok.
-Sorun yok. -Bence...
-Yanındayım. -Gitme vakti geldi.
İyi ki oradaydın.
Evet, sağ ol hayatım.
Cabrón... aslında teknik açıdan terim "macho cabrío" olmalı.
Erkek keçi gibi.
-Cidden mi? -Evet.
-Yok. -Dümdüz çevirince sevimsiz oldu.
Çocuklar bitap düştü. Gezi onları epey yordu.
Ölü gibi uyuyorlar.
Spencer'a aldığın hediyeyi ona verdin mi?
Hayır, aslında yemekten sonra verecektim.
Ona jonglör sopası aldım. Son gezimizde bir dükkânda gördüm.
Küçükken benim de vardı.
Çok severdim. Onun da seveceğini düşündüm.
Zararsız hippi oyuncağı.
Evet, gerçekten öyle.
Geçen yazki hediyelik sapan gibi yani. Hani az kalsın gözümü oyan...
Kabul, belki de sapan kötü bir hediyeydi.
-Önemli olan niyet ama. -Bebeğim, bira uzatsana.
Tabii.
Bence Badlands'e...
-Bakabilirsiniz. -Hey!
Nasıl yaptın onu?
Kolay aslında. Dener miydin?
Tabii ki.
-Kapağı masaya gelecek şekilde koy. -Kapak şöyle.
-Ortadan sıkıca tut. -Tamam.
Başka tatil planlarınız var mı?
Evet, Florida'ya gideceğiz.
Sıkıca tutman gerek. Sonra üstten sertçe vur.
-Kahretsin. -Olsun, yeniden dene.
-Önümüzdeki sene belki katılırsınız. -Güzel olur.
-Tekrar dene. -Çocuklar annenlerle kalır.
-Bu sefer olacak. -Neredeyse yapıyordun.
-Tanrım. -Ben yaparım.
-Kendi biramı açabilirim. -Sadece önerdim.
Tekrar dene.
Sıkıca tut.
Çok sıkı.
-Yaptım! -İşte oldu!
-Yaptın. -Vay be.
Kendi yöntemlerinle başardın. Harika.
-Biraz daha hızlı yapmak gerekiyormuş. -Evet biraz daha hızlı.
Buyur.
Şerefe.
Hayatım, lütfen.
Başkasının eşyasına zarar vermeye devam ediyorsun.
Doğru, haklısın.
Bu ayıp olurdu.
Ne oluyor?
-Hey, gidip biraz at nalı sallayalım mı? -Olur.
Tamam.
Ellie, birlikte salata yapalım mı?
Tabii.
Tamam ben doğrarım, sen anlat.
Aslında, bir şey yok.
Buraya geldiğimizden beri
garip davranıyor.
Sen de öylesin, anlat şimdi.
Gerçekten, anlatmamalıyım.
''Anlatmamalıyım.''
Anlatmaya can atıyorsun.
Kendine bir bak.
Hem belki anlattıkça iyi hissedebilirsin.
Tamam ama içkiye ihtiyacımız var.
-Şarap. -Evet.
Hey bu sabah için, sana ne kadar teşekkür etsem az.
Hiç önemi yok.
Spencer... biraz çılgın sanki.
Evet, öyle delidir o.
Ama aranız iyi, Ben amcası.
Ee?
Siz ne zaman çocuk yapıyorsunuz?
Ben...bilirsin.
Buna hazır mıyız henüz bilemiyorum.
Dostum, kimse hazır olmuyor.
Bazen kendi ailemi düşünüyorum
ve şaşırıyorum. Yetişkin olmuşuz.
Dalman lazım.
Düşünmeden.
De cabeza.
Ee, Kyle...
ve Katie?
Nasıl bir araya geldi bunlar?
Fazla sayıda içki.
Çocuklar da evde yoktu.
Katie'ye inanamıyorum. Kyle belki.
Kyle mı? Kesinlikle.
Ama biliyorsun, onlar mezun olduktan sonra evlendiler.
Ben ve Thomas gibi.
Hepiniz böyle koca bir...
...yumak mı oldunuz, yoksa...
Bana detay lazım.
Bir yudum daha alayım.
Sen ve Kyle yataktasınız.
Thomas ve Katie nerede?
Köşedeki koltukta.
Mavi olan mı?
Evet.
Thomas'ın kucağında oturuyordu.
Arkası bana dönüktü, hatırlatayım kıyafetleri hâlâ üzerindeydi
ve Thomas boynunu öpmeye başlamıştı.
Sonra kızın omzunun üzerinden bana baktı
ve o an hissettim ki
''Tamam. İşte...
yapalım şunu.''
Teoride karşı değilim.
Uygulama kısmından emin değilim sadece.
Çocuklu olunca eğlence bitmiyor. Biliyorsun, değil mi?
Sadece biraz daha farklı.
Çocukları severim.
İkimiz de severiz. Sadece...
Airbnb'den çok lüks bir ev tutmak gibi.
Hafta sonu için mükemmel ama...
...hayat tarzımıza uygun bir yaşam değil.
Doğru, hayat tarzının ne kadar değiştiğine inanamazsın.
Zor mu?
Bazen, evet. Ama müthiş bir his.
Bazen de yaptığın tek iş gibi.
Kyle ve ben arasında...
...durumlar biraz daha ilerledi.
Tamam, yani kıyafetlerini falan çıkardın ya da...
Ellie.
-Gerçekten de yaptınız... -Seviştik.
Ve?
Ve çok da iyiydi.
Ta ki Thomas ve Katie'ye bakana kadar.
Sanki bizi izliyor gibilerdi...
Bilmiyorum, sanki yarım yamalak oynaşıyorlardı.
Oynaşıyorlardı...
Garip bir andı, Margo.
Peki, bitirebildiniz mi?
Thomas'a rol yaptığımı söyledim.
Sular seller gibi.
Anlaşıldı, Kyle.
Evet.
Yani o zamandan beri aranız bir garip.
Yani sen de gördün. Sanki...
...bilmiyorum. onu aldatmışım gibi hissediyorum.
Atlatır merak etme.
O günden beri bana dokunmadı bile.
Açıkçası işle, çocuklarla
ve ailemle meşguldük.
Kendimize ayıracak vaktimiz olmadı.
Çocuklar akşam burada kalsa ya?
Kalabilirler mi ki?
Neden olmasın?
Ben gayet memnun görünüyor.
Evet, öyle gerçekten. Değil mi?
Düşüncelere kapılma.
Biz hâlâ düşünmüyoruz.
Şu anda kariyerlerimize odaklanıyoruz
ve çocuk seven tipler değiliz, ne yapalım.
Aklımıza esince çıkıp gezmeyi seviyoruz.
Aynı eskiden seninle yaptıklarımız gibi.
Sen henüz...
Ben henüz anne değilken.
Beni anlıyorsundur.
Belki de hayırlısı budur.
O da mı Yengeç yani?
Evet diğeri de Yengeçti.
Üçünün de aynı burca denk gelmesi çok nadir.
Kötü bir burç mu?
-Evet -Odaklan, hey.
Tamam sakin ol bakalım. Kafana vuracaksın yoksa.
Benim anlamam biraz zaman aldı ama sen de yavaşça kavrayacaksın.
Pratiğe devam.
Harika gidiyorsun. Sadece...
Evet, biliyorum. Sinir bozucu olabilir.
Harika! Yüzüne dikkat et.
Hadi bakalım, getir.
Düşünüyordum da belki de çocuklar bizde kalır bugün.
Ne dedin?
Çok iyi bir fikir.
Evet, kesinlikle, eğlenceli olsa gerek.
Hoşunuza gider miydi çocuklar? Yatıya kalmak?
Kalabilirsiniz...
Tamam mı?
Sözlü bir cevap alabilir miyim sizden?
Tamam, kalsın. Yüzünü dönmene gerek yok.
Sanırım çoktan satıldık.
Tamam, oldu.
Tamam, ver bakalım.
Biramı tut.
Jonglör sopası.
Gördün mü? Biraz marifet.
Sopalara kendini iyice vereceksin. Bir çevir bakalım.
Anlaştık mı? Helikoptere bak şimdi.
Bu numaralara ne demeli?
Kolaydı gördün mü? Dengeyi korumayı unutma.
Sürekli tekrar yap, sonunda öğrenirsin.
Söz.
Ben kalkmaya hazırım.
Şimdi mi?
-Tamam. -Evet.
Çocuklar biz kaçtık, uslu durun.
Bu işin kolay kısmı.
Bebek işi, tamam mı?
Bunda iyi olduğun zaman, çevirmeye başla. Anlaştık mı?
-Güzel, Şeytan Kılıcı. -Bir saniye, bende vardı.
Şimdi o kartını koyduğuna göre benim oynamam mı gerek?
-Yoksa beklememiz mi... -Yasak hamle.
-İki Şeytan Kılıcın mı var? -Ben karar vereceğim.
-Bunu yapamazsın. -Kural yok ki. Uno değil bu.
Aslında o kadar karmaşık değil.
Tabii elinizde Kana Susamış Kraliçe yoksa.
Her şey değişir o zaman.
Ne olur ki?
Aynen ne olur ki?
Bilmek istemezsiniz.
-Sorduk ya. -Al.
İlerleyelim. Ben bunu oynuyorum.
Normalde, onu buraya koyman gerek.
-Buraya mı? -Dur, bana bırak...
Quiero volver.
Ne oldu?
Quiero volver.
Anlamadım. O ne demek?
Geri gitmek istiyor.
-Nereye? -Işıldayan yere.
Parıldayan yer.
-Ormanın içinde. -Hisara mı?
Oraya geri döneceğimizi hiç zannetmiyorum.
Burada eğlenceli bir sürü şey yapabiliriz.
Sopalarla yeni hareketler öğretirim sana.
Bakalım kapabiliyor musun? Eğlenceli bir sürü...
Harika, Ben.
Bir kart daha çekeyim.
Tamam.
-Hasiktir! -İyi.
Yılanların Efendisi'ni çektim.
Bu kötüydü, değil mi?
Küfrettin.
Bir 20'lik versem, sen de annene söylemesen?
Şimdi de çocuklara rüşvet mi veriyorsun?
Oyunu oynayabilir miyiz, lütfen?
-Tamam, pardon. -Ben kazandım.
Bir şeye ihtiyacınız olursa biz buradayız, tamam mı?
Kapı açık mı kalsın, kapalı mı?
Kapalı.
Tamam. İyi geceler.
Anında uyudular.
Hiç de fena değildi.
Çocuklar gayet iyi.
Sadece anne babalarına olan etkisini sevmiyorum.
Thomas’tan mı bahsediyorsun?
İkisinden de. Tüm gün didişip durdular.
Yani bu çocukların sorunu değil.
Bir saniye, sen ne biliyorsun?
Bana söylemediğin ne var?
Gel, akşam havasının tadını çıkaralım.
Tabii.
Vay.
-İnanamıyorum. -Biliyorum.
-Hadi Kyle'ı anlarım ama... -Değil mi?
Beni de meraklandırdın.
Annemlerin randevuya çıktığı tüm o geceler...
Ne?
Çocuk istiyor musun?
Ne?
Ben...
Yani...
Sanki sen bizim adımıza karar vermiştin.
Gördün mü?
Bu dediğin şey.
Ben kararı kendi adıma verdim.
Şimdi seni Lucy ve Spencer ile görünce
ne bileyim...
Seni bundan mahrum bırakıyor muyum diye düşünüyorum.
Anladın mı? Ben...
Hemfikir olduğumuzdan emin olmak istiyorum sadece.
Buna şu an karar vermek zorunda değiliz.
Daha vaktimiz var.
Senin için evet. Benim son kullanma tarihim var.
Kabul, evet.
Pekâlâ.
Konuşalım mı?
Hadi konuşalım o hâlde.
Yani, bilmiyorum.
Sadece, mevzuyu bir yere getirmek için
didinmesi gereken tek taraf olmak istemiyorum.
Ne demek istiyorsun?
Boş ver.
Tamam.
Şu an her şey çok gerçek.
Nasıl yani?
Sanki...
...uyumlu.
Hah, cuk oturdu. Uyumlu hissediyorum.
Neye uyumlu hissediyorsun?
Bu...
...ateşe.
Şu ağaçlara, böceklere.
Ben hep böyle hissetmek istiyorum.
Her şeyin olduğu bir bütünün parçası gibi hissediyorum.
Her şey birbirine bağlı sanki.
Benden daha büyük bir sistem.
Sonra bir de şehir yaşamını, ne kadar soyutlandığını düşününce...
Bilemiyorum işte.
Bazen düşündüğümde
şey gibi hissediyorum...
Aşkım,
kafan şu an acayip güzel.
-Değil. -Cidden bak.
Tüm ciddiyetimle söylüyorum.
Kafam biraz iyi.
Bulutların üstündesin şu an.
-Buraya gel. -Tamam.
Hadi uyuma bürünelim.
Alayım onu.
Tek dumanla bayılanlarda bugün.
Tek mi? En az altı saydım ben.
Günaydın.
Al bakalım.
Teşekkür ederim.
Afiyet olsun.
Muhteşem görünüyorsun bu sabah.
Yalancı.
Ağrı kesicimiz var mı?
Evet, var.
Kurtarıcı meleğimsin.
ELLIE - İşe yaradı! Eski günlerdeki gibi. Ta üniversitedeki hâlimiz gibi.
Sahalara döndün!
İşte bu.
Akşamdan kalmayız. Biraz daha vakit istesek? Çocukları öp yerime.
Tabii ki, sonra görüşürüz.
Çocuklar uyandı mı?
Sanırım hâlâ uyuyorlar.
Geç uyudular tabii.
Uykucular, uyanın!
Lucy? Spencer?
Ben'i ikna edersem bize krep yapabilir.
Luce? Spencer?
Kapıyı açıyorum?
Odada değiller.
-Banyoyu kontrol ettin mi? -Evet.
Belki de dışarıda oyun falan oynuyorlardır.
Dışarıda da göremedim ama.
Gerçekten mi?
Belki de... Gölette oyun oynuyorlar mı kontrol et istersen.
Göremedin mi?
Korkmaya başlıyorum.
Dur, dur.
Dün akşam saklambaç oynuyorlardı, hatırlıyor musun?
Belki de saklandılar ve onları...
-Evet. -Bulmamızı istiyorlardır.
Lucy, oyun oynamıyoruz şu anda! Spencer?
Çocuklar?
Kahvaltı hazır.
Lucy?
Dolabın içinde de yoklar.
Tamam, bekle.
Belli ki Thomas ve Ellie'nin olduğu kabine geçtiler.
Ellie az önce yazdı bana. İmkânı yok.
-Ayakkabıları yok. -Ne?
Ayakkabılarını almışlar.
Olamaz ya.
Ne olamaz Ben?
Nereye gidiyorsun?
Ne olamaz?
Patikayı kontrol edeceğim. Uzaklaşmış olamazlar.
Tamam ben de geleyim.
Hayır, sen evde kal. Dönerler belki.
Eve geri döndüğümüzde odalarındalardı, değil mi?
Gece kaçmış olamazlar.
Güneş doğduktan sonra yürüyüş yapmak istemişlerdir.
Büyük ihtimalle şuradaki yoldan gittiler.
Uzağa gitmiş olamazlar.
Merak etme, iyiler.
Her şey iyi olacak.
Şimdi buluruz onları.
Lucy.
Lucy!
Spencer!
Çocuklar!
Tanrım, buradasınız.
Ne yapıyorsunuz burada?
Hey!
Yanınızda yetişkin olmadan gelemezsiniz buraya.
Çocuklar.
Es brilliante.
İnin çabuk aşağıya.
Ciddiyim, hemen.
Hayır, hayır. Durun!
Tanrım.
GELEN ARAMA CEVAPLA
Niye telefonuna bakmıyorsun?
Sıçayım.
-Margaret. -Neredesin?
Onları buldun mu? Buldum de lütfen.
Bakmaya gittim ve...
-Ben? -Çiçekleri takip ettim.
-Sesin gidiyor. -Çiçekleri takip...
-Çiçekleri takip ettim. -Ben?
Varmak üzereyim.
Selam.
Çok şükür.
Sonunda. Ben gelmişler, buradalar.
Buradalar.
Ölmüş olduklarına emindim neredeyse.
İnanabiliyor musun?
Seni görüyorum.
Hayır.
İnanamazdım.
Doğa yürüyüşlerini ne kadar sever bilirsin,
araya bir tane sıkıştırmasaydı olmazdı.
Ben, ölü gibi duruyorsun.
Ben de tam Ellie'ye çocukların bu sabah
nasıl sırra kadem bastıklarını anlatıyordum.
Evet, evet.
Senin onları yürüyüşe götürüp getirdiğini
sonra tek başına geri gittiğini.
Doğru.
Dostum, iyi misin?
Evet.
Çocuklar iyi mi?
Duvarlara kadar tırmanmaları haricinde evet, iyiler.
Kahvaltı da ne verdiniz, pekmez mi?
-Beni bekle. -Dur...
Şununla uğraşıyorum, dur.
Peki.
Yakalayacağım seni.
Gecenin tadını çıkarmış gibisiniz.
Peki, hâlâ buradayız biz ama.
Anne, Ben neden bizi izliyor?
Onları gördüm.
Biliyorum, gördüm onları.
Hey, çocuklar.
Uykunuzu alabildiniz mi?
Tabii ki.
Böcekler ölü.
Onlar ölü değil.
Söylediğim gibi.
Sana bir şey soracağım.
Sabah yürüyüşe mi gittiniz?
O neydi öyle?
Sadece kendi aramızda konuştuğumuz bir dil.
-Bana söylediğini merak ediyor musun? -Dalga geçmeyi bırak.
Bu sabah nereye gittiğinizi söylemen gerek.
Bunu çenenin altına tut.
-Çenen sarıya dönerse... -Hisara gittiniz, değil mi?
Gittiyseniz sorun değil. Öğrenmem gerek sadece.
Önce dediğimi yap sonra söylerim.
Söz.
Está brillando.
Senin de bir sırrın var demek.
Tamam, ee?
Evet oraya gittik.
Ama bizi ispiyonlamazsın, değil mi?
Ne yaptınız orada?
Dikkat et, Ben.
Yoksa kaçar ve sirke katılırız.
Hey.
Küçük adam.
Dikkat et onlara, ağırlar.
Kafana gelirse ağrıtır.
O kadar yükseğe fırlatma.
Dur.
¿Está brillando?
Parıldıyor mu?
Takdire şayan.
Çok acıktım.
Bunu bırakacağımı mı sandın?
-Hayır. -O işler öyle olmuyor.
Bu yüzden bir dairede yaşıyorum.
Ben doydum.
İyi misin?
Ben?
Ben.
Ne yapıyorlardı?
Sen çocukları bulduğunda.
Bulmadım.
Ellie bizi görmeden hemen önce çocuklar kabine girmişler.
Onlar bizim çocukları uyandırmak için yolladığımızı düşünmüşler.
Kabinin arkasındaki ağaçlıkta falan
duruyorlardı galiba. Göremedik sadece.
Onlar... oraya geri dönmüşler.
-Nereye? -Hisara, çukura.
''Parıldayan yer.'' dediler bana.
O çocuklar için biraz zorlu bir yürüyüş olurdu.
Muhtemelen seni kafaya alıyorlar.
Bir dakika, sen fark etmedin mi?
Neyi?
Bakışlarını? Burunlarının... kanaması?
Spencer'ın sopayla oynayışını.
O sopaları dün iki saniye bile havada tutamıyordu.
Şimdi bando takımı majörü gibi.
Bu mümkün değil.
Bu sabah ben de çok korktum
ama şimdi buradalar ve her şey yolunda.
Hayır. Beni dinlemen gerek
çünkü şimdi söyleyeceğim şey imkânsız gibi duruyor.
Lütfen
beni dinle.
O çukura atladıklarını gördüm.
Onları çukurun içine atlarlarken gördüm.
Sanki transta gibilerdi.
Onların bizim tanıdığımız çocuklar olduğuna inanmıyorum.
Margo?
Söyle?
Son zamanlarda nasıl hissediyorsun?
Ciddi misin şu anda?
Sadece soruyorum.
Bak, bunları sen de gördün.
Senin dediğinle benim dediğimin alakası yok.
Bu ne bilmiyorum.
Evet ama bana inanmıyorsun.
Bence telaşlı bir ruh hâlindeydin
ve belki de açıklayamayacağın
bir şey gördün
ya da mantığına oturtamadın henüz.
''Mantığa.'' Yok, hayır.
Ne güzel kelime seçtin, Margo.
Bak, ikimizde... biraz fazla yorgunuz şu anda.
Biraz dinlen istersen.
Biraz uyu.
Doğru, haklısın.
Biraz dinlensem iyi olur.
Tamam.
Li̇tyum 600mg Tablet GÜNDE BİR KAPSÜL ALINIR
Hay ağzına...
Küfretmek ayıp.
Ne yapıyorsun burada?
Ne işler karıştırıyorsun merak ettim.
Tamam modumda değilim. O yüzden çık bakalım.
Ama seninle oyun oynamak istiyorduk.
Ne oyunu?
Hiç pudralı kadın futbolu oynadın mı?
-Neden ''pudralı'' demişler ki? -Bilmem.
Çünkü mevzubahis kadınlarsa
öyle cilveli bir isim takmadan olmuyor herhâlde.
-Neden ''kızlar futbolu'' dememişler ki? -Bunun adı “kız kıza futbol."
''Futbol mu oynuyorsun
yoksa pudralı kızlar futbolu mu?''
Formamın arkasında ne yazıyordu hatırlamıyorum bile.
Hey.
Uzanıyordun hani?
Eğlenceyi kaçırmak istemedim.
İyi olurdu diye düşünüyorum.
Hey.
Onlar hiç...
korkutmuşlar mıydı seni?
Şu ikisi mi?
Tabii, her zaman.
Hayır, onlar değil.
Çocuklar. Çocukların...
Ne, şeyi mi kast...
Bilmiyorum, sanki...Hayret bir şey!
Okay.
Güzel zamanlama, Spence.
-Ben acıktım. -Tamam...
Biraz cips ye, fazla yeme ama.
Yemek hazır sayılır.
Hey, Ben!
Sanki küçücük...
Bana bak.
Dur, hey!
Ne?
Bira ister misin?
Yok, biz şarap içiyoruz.
Güzel.
İster misin? Bu benim en sevdiğim.
Bu ne böyle.
-No. -Aç değil misin, Ben?
Hey. Kendini yemeğe saklıyor olabilir, oğlum.
İyi misin?
Bir şeyim yok. Biraz yorgunum sadece.
Pardon, küçük hanım.
Ne yaptığını zannediyorsun?
Hadi canım.
Ne? Lucy.
O hareket hiç hoş değil.
İyi iş çıkardın ama.
Teşekkür ederim.
Güzelce doldurdun.
Bayağı iyi.
Senin için, babacığım.
-Hayır. -Ne oldu öyle ya?
-Hey. -Derdin ne?
Bir dakika.
Göster onlara.
Göster!
Oğluma bağıramazsın.
Ben, ne yapıyorsun?
Şişeyi ver.
Ver dedim...
-Hey, Ben! -Hey!
-Çek elini üzerinden! -Şişeyi ver bana.
Tamam, bak işte.
-Ben! -Ne?
Sakinleştirici etkisindesin. Ne olmuş yani?
Bir dakika. bu boştu.
o...
Bana gösterdin... İçeceğine...
-Dökecekti. -Elim acıyor.
-Elimi acıttı. -Yahu, Ben.
Neyin var senin? İyi misin?
Onları şeker sandım.
Hayır, dalga geçiyor benimle.
-Ben o daha dokuz yaşında. -Hayır.
Umurumda değil, benimle oynuyor.
İlacı gösterdi.
İçi boştu, tamam mı? İçeceğine dökecekti
ama bir şekilde geri koymuş içine.
Bir şekilde koymuş
-Bana şey yaptırmak için... -Ne? Aşırı doz mu?
Bu mu yani?
-Çocuklarım bana aşırı doz yaptıracak? -Hayır.
Derin bir nefes al. Tamam mı? Sakinleş.
Bu sabah kendi başlarına çıktılar.
-Ben. -Ne?
Evet, çıktılar.
-Neyden bahsediyorsun sen? -Gizlice sıvıştılar.
Ben de arkalarından harabelere gittim. Ne gördüm biliyor musun?
-Anlatma. -Anlatacağım.
Çukura atladıklarını gördüm. Sonra da
çukurun dibinde parçalanmış vücutlarını gördüm!
-Ben kes sesini! -Bu...
Sus.
Tamam.
Çocuklar, siz gidin oynayın.
-Ama dinlemek istiyorum. -Lucy.
Vamos.
Tek başlarına çıkmalarına izin mi verdin?
Hayır, öyle bir şeye izin vermedik.
Kendi başlarına gitmişler.
Nasıl kendi başlarına gitmişler?
Biz uyandığımızda onlar yoktu.
Bir saniye... bir şeyi kaçırıyorum.
Bu sabah sana mesaj attığımda bundan bana bahsetmedin?
O anda bilmiyordum,
sonrasında da sana söyleyemedik.
Bir şey olmamışsa da boşuna endişelenmeni istemedik.
-Margaret, ne diyorsun kızım? -Hâlâ anlamaya çalışıyorum,
onları nasıl böyle gözünün önünden ayırdın?
Uyuyorlardı. Ne yapsaydık? Ağaca mı bağlasaydık?
-Ayıdan korunurlardı belki. -Sizden sorumlu yetişkinler
olmanızı bekledik ama sen ve akıl sağlığın hakkında yanılmışız.
Tamam Thomas, bu kadarı yeter.
Onlar bizim çocuklarımız, Margaret.
Bu ne demek bilmiyorsun anlaşılan.
Biraz da olsa anlamaya çalışsan
iyi olurdu.
Ne yani?
Doğurmadım diye çocuklarına
iki dakika bakamayacak mıyım?
Bunun sorumluluğunu anlamıyorsun.
Ne var? Çocuk seven tipler olmadığınızı
sürekli seyahat eden sosyete hayatınızın dolu olduğunu
ve kariyerine odaklandığınızı söyleyen sendin.
Hadi lan oradan. Kimseyi kandıramazsın.
Sen ciddi misin?
Başımıza sorumluluk timsali mi kesileceksiniz?
Anladık, abartma.
Konuştu doğrucu Davut.
Dalga geçmiyorum, Ben.
Süper o zaman.
Ciddi olmana sevindim.
Ha tabii bir de bu duruma düşmüş olmamızın sebebi olan
iki korkunç çocuğunuzu bize kakalamış olmanız
-gibi bir durum da var... -Ne?
-Sırf boktan evliliğinizi kurtarmak için. -Tamam, Ben.
Pardon, doğru.
Annenizin dibinde oturmuyor muydunuz?
Desene şans yüzünüze gülmüş. Dilediğiniz vakit
korkunç çocuklarınızı dedeye bırakıp dörtlü muhabbetlere akabilirsiniz.
Ben.
Özür dilerim, biliyorum.
Gerçi daha çok...
-İki artı yarımlıktı sanırım. -Ben!
-Dalga mı geçiyorsun? -Öyle değil.
-Ben...
-Hayatım, özür dilerim. -Ne boktan bir durum bu.
-Özür dilerim. -Sizin kafanız boktan.
Kafanız boktan!
Ellie, özür dilerim.
Görüyorum ki her şey ortaya dökülmüş.
Ne?
Hadi ama, Ben.
Birbirimize olan bitenleri anlatmıyoruz mu sanıyorsun?
Küçük delirmecelerini?
Ellie, sus.
Öfkene yenilip yine başka bir daha kaybetmeni.
-Ellie. -Belki de Margaret
çocuk istiyordur.
Belki senden istemiyordur.
Çok güzel.
Ben.
Ne oldu?
Şunu yapmayı kes.
Korkutmak istemedim.
Sokayım.
Sıçayım, sokayım.
Yeter, çık buradan.
Çocuklar, tamam.
Yeter artık.
Tamam, annenize babanıza yapın.
Umurumda değil artık.
Ama bu sabah ne olmuştu öğrenmek istemiyor musun?
Söyleyebilirim.
Ama sır tutabilirsen.
Tamam söylemem artık kimseye. Ne oldu?
Insectos muertos.
-Ne dedi o şimdi? -Ölü böcekler.
Hey, Lucy.
İkinizden de ben sorumluydum.
İkinizin de iyi olduğunu bilmem gerek.
Delirmediğimi bilmem gerek.
-Anlıyor musun? -Tabii ki.
Sana söz veriyorum...
...eskisinden çok daha iyiyiz.
Hay ağzına...
''Hay ağzına...''
Yeter, ver bana küreyi.
Verdirtsene.
Verdirt mi? Uzat işte.
Hadi, uzat dedim.
Spencer!
Spencer?
Hey, ne?
Spence, hey.
Tamam, öksür. Öksürüp, dene.
Spence. Spencer.
Spence, hey.
Hadi.
Nefes alman lazım, canım. Hadi.
Hadi ama!
Hadi. Spencer.
Spencer, hadi. Nefes al.
Lütfen, hadi. Uyan.
Lütfen yapma. Benimle dalga geçme.
-Hadi! Uyan. -Ben?
-Tanrım. -Nefes almıyor, nabzını bulamıyorum!
Ellie!
-Ellie! Çekil. -Ne yapmamız gerek?
Bilmiyorum.
-O... -Ellie!
Ne yapmamız gerektiğini bilmiyorum.
-Ne? -O...
Ne? Olamaz!
Olamaz, Spencer.
İyi olacak mı?
Hadi ama Spencer.
Lütfen.
-Spencer, lütfen. -Thomas!
-Uyan, Spencer.
-Ne oldu? -Gel çabuk.
-Hadi ama. -Babacığım.
Olamaz.
-Hayır. -Lucy, bana bak.
İyi olacak, bir şey yok.
Hayır.
Ne oldu?
Ne yaptın?
Hayır.
Ben hiçbir şey yapmadım, benden olmadı.
-Benim hatam değil. -Neyden söz ediyorsun?
Onlar yaptı. Onların suçu!
-Senin suçun bu! -Çık dışarı!
-Hayır, ben... -Çık dışarı!
Kapa çeneni ve yürü git buradan!
Oraya gittiklerinden beri... Beni dinlemen lazım.
-Defol git buradan! -Tamam.
Defol git!
Beni bir dinle.
Defol git!
Hayır, hayır!
Bir can...
Tanrım.
Benim bir...
Bir can kaybı bildirmem gerek.
Alo?
Ben Thomas Huerta.
Az önce Ben Winslow adlı şahıs oğlumu öldürdü.
Churchill Sokağının sonunda.
Uç tarafındaki kabinlerin orada.
Birkaç saat mi?
Tamam, bekleyebiliriz. Buradayız.
Margo.
Ben yapmadım.
Hey.
Bana inanmak gerek.
Ne desem bilemiyorum.
Bunların hepsi bizim harabeye gittiğimiz gün başladı.
Düşünsene.
Çocuklar sürekli oraya gitmek istiyordu.
''Parıldayan yer.''
Oradan aşağıya atladılar ve oradaki şey onların yerini aldı.
Vücutları hâlâ orada olmalı.
Ben. -Hayır, deli değilim ben.
Değilim.
Eğer benimle gelirsen sen de göreceksin.
-Hadi. -Ben, bırak beni.
-Görmen gerek. -Bırak dedim.
-Hadi ama. -Ben!
İşleri daha beter ediyorsun. Ne kanıtlayacak sanki bu.
Bana inanman gerek. Desteğine ihtiyacım var.
Peki, gidelim. Orada hiçbir şey bulamazsak ne olacak?
O zaman ne yapacağız?
Oradalardı.
Margaret, tam oradalardı.
Margaret, lütfen.
Bana öyle bakma.
Orada hiçbir şey yok, Ben.
Hayır, ben ne gördüğümü biliyorum. Tam da oradalardı, tamam mı?
Tam da... buradaydı!
Tamam, tamam.
Aşağı inip...
Ne oluyor lan?
Tamam.
Kesin bir hayvan geldi ve sürükleyip götürdü.
Bir şey oldu!
Henüz anlayamadığım bir şey.
-Ama çözeceğim. -Ben.
Hayır! Çözeceğim, görürsün.
Ben! Dur artık!
Dünya kadar delil gözünün içine bakıyorken bile
bir an olsun durup
haksız olabileceğini düşünemiyorsun!
Tüm bu olan bitenler senin kafanın içinde!
Ne gördüğümden eminim.
Beni dinlemen lazım.
Ben, Spencer öldü.
Öldü.
Bunun sebebi eski bir yapı veya yerde beliren bir delik değil.
Sebebi bazı eylemlerin olumsuz sonuçlar doğurması.
Bunu sen yaptın.
Sen.
Böyle mi yani?
Evet, böyle.
Ben.
Geri dönüp...
Bu durumu çözmemiz gerek.
Ama
oradayken
konuşmaya devam edebiliriz.
Ben, benim için, lütfen.
Gel beraber dönelim.
Annenle babanın yanında olmalısın.
Sorun değil.
O sadece oyun oynuyor.
Lucy, tatlım...
Sana bir numara gösterebilir miyim?
Tabii ki.
Lucy, kabinin yanında annenle babana yakın kalmalıyız.
Yakında onları alırım.
Ne?
Seninle oynamak istiyorum şu an.
Tatlım...
Sana ormanda ne olduğunu göstermek istiyorum.
Lucy.
Sana ormanda ne olduğunu göstermek istiyorum.
Lütfen.
Tatlım.
Bir dakika idare etsen?
Bir dakikaya döneceğim, tamam mı hayatım?
Hemen döneceğim.
Hey.
Ondan uzak dur, Margaret. Lucy, çabuk yanıma gel.
-Ama... -Tek isteği...
Onun ne istediği senin haddine değil.
Ben annene bir bakayım.
Morali bozma, tamam mı?
Babacığım?
İyi misin?
Sana ormanda bir şey gösterebilir miyim?
Ellie?
Ellie!
Thomas?
Kimse yok mu?
Hay sokayım.
Hadi ama, Ben.
Telefonu aç, Ben.
Ellie?
Tanrım!
Ellie!
Ellie, ne...
Tanrım, ne oldu?
Ne oldu?
Tanrım.
Spencer?
Ne yaptın annene, Spencer?
Oyun oynamak ister misin, Margaret?
Eğlenceli, söz veriyorum.
Sen Kana Susamış Kraliçe'yi oyna.
Hatta sana avantajı sana vereyim.
Kana Susamış Kraliçe'yi yakaladığımızda ne oluyor, biliyor musun?
Sana söyleme fırsatım olmadı.
On.
Dokuz.
Sekiz.
Yedi.
Altı.
Beş.
Dört.
Üç.
İki.
Bir.
Önümüz arkamız sobe!
Saklanmayan ebe!
Kellesini alalım.
-Öldü, onu öldürdüler. -Ağır.
Ağır olun. Bayan Huerta siz misiniz?
Hayır, o öldü. Onlar öldürdü.
-Beni dinlemiyorsunuz. -Ölü çocuk ihbarı aldım.
Ölen kişi Bayan Huerta mıydı?
Hayır, çocuk ölmedi. Geri gelip Ellie'yi öldürdü.
Derin bir nefes al, tamam mı? Nefes al.
Onların işi bu. Çocukların işi bu.
Acil kamyonetine girmemiz gerek.
Peki, hanımefendi. İçeri girelim, bana ne olduğunu gösterin.
Olur mu? Her şey yoluna girecektir.
-Sorunu beraber çözeriz. -Oraya girmek istemiyorum.
-Orada. -Bayan Huerta mı?
Hayır onun çocukları.
O ölü hâlde, banyoda.
-Tamam. -Şimdi o...
Tamam. Sen içeri girmek yerine burada dur, tamam mı?
Ben içeri girip kontrol eder, ne neymiş bir bakarım...
Olduğun yerde kal.
Sakın bir yere ayrılma.
Bir yere gitme. Hemen döneceğim.
Başlarım böyle işe.
Hanımefendi, olduğunuz yerde kalın.
Anladınız mı?
İçeride çok kan varmış, haklısınız.
Ama ne bir çocuk, ne de bir kadın cesedi var.
Mümkün değil. Kendi gözlerimle...
Hanımefendi, benimle merkeze kadar gelmenizi...
Margaret...
Pabucu yarım.
Çık dışarıya, oynayalım.
Elma dersem çık, armut dersem kaç.
THOMAS ARA - CEP
Ben?
Ben, neredesin?
Margaret.
Tanrım.
Pekâlâ...
Buradan gitmemiz lazım.
-Ne? -Gitmeliyiz.
Beni affet, seni dinlemeliydim. Dediklerin doğruymuş.
-Yani hemen gitmemiz lazım. -Ne gitmesi? Niye gidelim ki?
Çünkü bizi öldürmeye çalışıyorlar.
Hayır, çok güzel.
Başta çocukları niye bu kadar çekti idrak edememiştim ama
şimdi... anlıyorum.
Neden aşağıya kadar takip ettiklerini biliyorum.
Neyden bahsediyorsun anlamıyorum ama hemen şu anda gitmemiz gerek.
Parıldayan yer.
Sen de görebilirsin.
Ben...
Ben görmek istemiyorum.
Gitmek istiyorum, Ben.
Gidecek başka yer yok.
Bence artık yerleşmeliyiz.
Aile kurmalıyız.
Daha önce bizim adımıza almıştın bu kararı
ama şimdi... ipleri ben devralıyorum.
O bacaksız piçler bizi öldürmeye çalışıyor!
Thomas nerede bilmiyoruz bile.
O ucubeler Ellie'yi öldürdü.
Onlar daha toy.
Zamanla öğrenirler. Birlikte olabiliriz.
Hepimiz.
Aradığın o uyum hissi.
Kendinden daha büyük bir bütünün parçası olmak.
Ben buldum.
Sana da gösterebilirim.
Nesin bilmiyorum ama Ben olmadığın kesin.
Göreceksin.
Daha fazlasını üreteceksin.
Üreteceğiz.
Beraber yapacağız.
Margaret.
Hayır.
Bırak gideyim.
Bırak beni.
Kaç!
Margaret!
Alt yazı çevirmeni: Asya Zincirci