Impuls pchający do tańca istniał, zanim naczelne wyewoluowały w ludzi.
Biolodzy ewolucyjni uważają, że pierwsi ludzie tańczyli,
żeby krzewić współpracę niezbędną do przetrwania.
I faktycznie, badania wykazały, że u najlepszych tancerzy
występują dwa geny powiązane z doskonałymi umiejętnościami społecznymi.
Ale mimo że taniec ocalił gatunek, nie był w stanie uchronić
małego producenta mebli z Miami przed tsunami wywołanym wskutek pandemii.
I jak wielu białych milenialsów po 40, również Mike Lane, chcąc nie chcąc,
dryfował po oceanie nieudanych związków i niespełnionych marzeń.
Przepraszam? Halo!
Tu nie wolno wchodzić.
To chyba nie powinno tu pana być.
Dowcipniś.
Włóż kamizelkę i wyładuj rzeczy. Ciężarówki stoją.
Spoko.
59% WIELORYBÓW SPOŻYŁO ODPADY PLASTIKOWE
Mieszka teraz w Miami?
Do Londynu wrócić nie może. Roger tam jest.
Musi wrócić. Dla córki.
Roger chce to posklejać. Bob tak mówi.
Mogła odwołać tę kwestę, bez sensu łazi jak zombie.
Pełna zgoda.
Oto i ona.
Cześć.
Stokrotne dzięki. Wyszło cudownie.
- Dziękuję za wpłaty. - Olśniewasz.
- Szkocką. - Czystą? Na lodzie?
Czystą.
Zadowolona?
Ze zbiórki. Chyba się udała.
Nie mają pojęcia, czym się zajmujemy,
ale co roku wpłacają pieniądze.
Lubią patrzeć na to, czego nie mogą mieć.
Możliwe.
- Siema. Dwie wódki z wodą. - Już robię.
- To jak? - Jestem za.
Ja cię kojarzę. Z uniwerku.
Z uniwerku? Na pewno nie.
Na bank się spotkaliśmy.
Nie wiem. Przykro mi.
- Nie ryj mu psychy. - Nie ryję.
Kurde. Już wiem. Naprawdę nie pamiętasz?
Byłaś u mnie w sklepie?
Nie. Byłeś gliną.
- Imię? - Kim.
Tak. Stare dzieje. Prawda.
- Właśnie. - Już pamiętam.
Dobre. Aresztowałeś ją?
Skończyło się na pouczeniu, nie?
Impreza uczelniana. Byłam niegrzeczna.
Sporządniałaś?
Tak. Nawet bardzo.
Pracuję u Maxandry, w dziale prawnym. Przyszłam ją wesprzeć.
W jakim prawie siedzisz?
Rodzinnym. Specjalizuję się w rozwodach.
- Miło było. - Widzimy się za dziesięć lat.
- Bądź grzeczna. - Postaram się.
Ty. Barman. Pani Rattigan chce porozmawiać.
Składamy sprzęt.
Ogłuchłeś? Zaprasza do siebie. Teraz.
Pieprzenie. Słuchaj, nie mnie to tłumacz.
Wyjaśnij to Zadie.
Proszę pani?
Oczywiście, że będzie niezręcznie i tego nie zrobię.
Bo to randka z przyzwoitkami. Nie jestem głupia, Roger.
Miałem przyjść. Poczekać na dworze?
Nie chcę cię widzieć!
Zakoduj to sobie. Rozmawiać będziemy przez adwokatów.
Barmanie?
Kazali mi przyjść.
Tak. Wróć.
O co chodzi?
No wiesz...
Lubisz stać za barem?
Jasne. Ale nie z tego żyję.
Jasne. A z czego?
Długo by opowiadać. Ma pani jakąś sprawę?
Tak.
Jak masz na imię?
Mike.
Miło cię poznać.
Wzajemnie.
To ile?
Ile za co?
Przecież wiesz. Nie każ mi mówić na głos.
Robię to pierwszy raz i strasznie mi głupio.
Nie wiem, o co pani chodzi.
Kim mówiła, że się znacie. Że na ciebie wpadła, że byłeś tancerzem.
- Kim tak powiedziała? - Tak.
Spoko.
Już się tym nie zajmuję.
Jak pani na imię?
Max.
Miło cię poznać. I dzięki.
Przepraszam. Nie chciałam cię urazić.
Nic się nie stało.
Nie wiem, co robię.
Zwykle taka nie jestem,
po prostu mam syfny dzień syfnego tygodnia
w najsyfniejszym miesiącu i roku.
Ja też. Witaj w klubie. Spoko, nie uraziłaś mnie.
Miło było poznać.
Załóżmy...
że miałbyś zatańczyć ten ostatni raz.
Ile by to kosztowało?
60 tysięcy? Jakoś tak.
- 60 tysięcy? - Tak. Ustalmy, że 60.
Rewię robisz? Mówiła, że to śmieszny taniec.
Kto? Kim? Że to śmieszny taniec?
Tak. Śmieszny taniec, który mnie odstresuje.
Jeśli tak jest, zapłacę sześć.
Mówisz poważnie?
Dasz sześć tysięcy za taniec?
Tak, ale bez happy endu.
Umowa stoi?
Wychodzisz?
Wiesz, że mam ochronę.
Co ty wyprawiasz?
Drink dobrze ci zrobi.
Zdecydowanie.
Dlaczego przestawiasz kwiaty?
Lepiej, żeby stały tutaj.
Masz bardzo ładny dom.
- Dziękuję. - Wszystko solidne.
Robisz przemeblowanie?
Może. Masz sprzęt audio?
Dopij drinka.
Nie wiem, czy wiesz, za co płacisz...
ale i tak to dostaniesz.
Jeżeli poczujesz, że to nie dla ciebie...
Strzelę cię w pysk.
Może być. Idealnie.
Mogę cię dotknąć?
Raczej.
Dzięki.
Nie wiesz, co powiedziałam.
Jak nie? Jasne, że wiem.
To co powiedziałam?
Że płynąłem jak woda.
Miałeś tego nie zrozumieć.
To może zastanawiaj się, co mówisz.
Pamiętaj, jestem z Florydy.
Gdybym wiedziała, co się dziś stanie...
z radością zapłaciłabym 60 tysięcy.
To bez znaczenia. Nie wezmę kasy.
Nawet tych sześciu patyków.
Kim jesteś?
Nie wiem.
W jakim sensie?
Leć ze mną do Londynu.
A co jest w Londynie?
Moje życie.
Tam mieszkasz? Myślałem, że to twój dom.
To tylko mury, nie dom.
Nie mogę po prostu wyjechać. Mam tu swoje sprawy.
- Jakie? - Zagmatwane. Mam tu pracę.
Nie mogę ot tak lecieć.
Załatwię ci tam dużo lepszą pracę.
- Załatwisz? - Mam pomysł na posadę dla ciebie.
Kreatywną. Wystarczy, że polecisz ze mną na miesiąc.
Dostaniesz za to 60 tysięcy.
Nie mogę rzucić wszystkiego.
Możesz. Słuchaj.
Nie na cały miesiąc.
Leć ze mną i jeśli poczujesz, że to nie dla ciebie,
po prostu...
- Strzelę cię w pysk? - Możesz.
Lećmy.
Dziękuję.
Co robisz?
Nie tykam warzyw.
To jakim cudem masz takie ciało?
Nie wiem. Dobre geny. Po rodzicach.
Jakim cudem się tak dorobiłaś?
- Dobre geny. - Mówisz?
Nie. Rodzina Rogera siedzi w mediach.
Telewizja i takie tam?
Wszystko i takie tam.
Jasne.
I co? Życie ci się posypało?
Przez małżeństwo.
Jesteś żonaty?
Ja? A byłby to dla ciebie problem?
Nie. Nasza relacja jest stricte biznesowa.
Racja. Ciągle mówisz o tej "pracy".
Ale nie zdradzasz szczegółów.
Będziesz robił to, do czego jesteś stworzony.
Wyraźne zaznaczyłem, że już nie tańczę.
To mogę się chwalić, że widziałam Ostatni Taniec Magic Mike'a.
Za co innego miałabyś mi płacić?
Nie będziemy uprawiać seksu. Nie ma mowy.
Dlaczego?
Wiesz, uważam, że masz...
inne umiejętności. I w nie inwestuję.
Dobra, ale posłuchaj.
Wynajęłaś mnie na miesiąc i jakby co,
mów: "Hop do łóżka".
Wczorajsza noc była...
wyjątkowa. Niesamowita.
Nie spieprzmy tego.
Dobrze?
I nie. Nie jestem.
Ale co?
Żonaty.
W porządku. Jesteś w związku?
Nie. Moje związki mają to do siebie, że się nie udają.
Rozumiem. Za wolność.
Za wolność.
Brązowy kosz jest na odzież oddawaną do pralni,
beżowy zaś na odzież praną normalnie.
Nie będę nic oddawał do pralni. I w ogóle,
sam będę prał. Gdzie stoi pralka?
Pani Mendoza się nie zgodzi, proszę pana.
Mów mi Mike.
Jak pan sobie życzy. Sanitariat jest tutaj.
Ubikacja.
No tak. Nie wiesz, co do chuja tu robię?
Niestety, nie.
I tak byś mi nie powiedział, nie?
Wie pan, skłamałbym, twierdząc, że nie kłamię.
Spoko. Jestem Mike. I tak mi mów.
Dobrze, Mike. Pani Mendoza lubi robić niespodzianki.
Podstawię się o wpół do.
O wpół do podstawianka, czeka niespodzianka.
Big Dick Richie
Cholera.
Niechętnie chwalę Victora, bo robi się nieznośny,
ale nie zdobyłabym tego miejsca, gdyby nie przekonał mnie
do walki o ugodę.
Drugą opcją była nędzna nieruchomość w High Wycombe.
Jedyną wartością było dla mnie to, że teściowa
nie chciała go oddać. Ale znalazłam na niego pomysł.
A jaki jest pomysł na mnie? Skoro już jedziemy.
Zróbmy tak...
udawaj, że jest Gwiazdka i zaraz otworzysz prezenty.
Dobra.
W zasadzie, Victor...
zahaczmy najpierw o Liberty. Co sądzisz?
Uprzedźmy Harja, niech się nastawi psychicznie.
Dobry pomysł.
Co to jest Harja?
Witaj, Harj.
Dzień dobry, madame Rattigan.
Nie "madamuj" mi. Poza tym jestem Mendoza.
Gdzie ten do metamorfozy?
Cena się nie zgadza. Ile to w dolarach?
Mam ciachnąć zero?
Słodziak.
Wiesz, co robi Victor?
To twój teatr?
Już tak.
W 2004, gdy na afisz wchodziła ta sama sztuka, właściciel teatru
zakochał się na zabój w zakompleksionej aktorce. I tak...
tu zaczął się mój związek z Rogerem i tutaj się zakończy.
Jak nic zachwyciłaś go grą.
Wypowiedziałam trzy kwestie.
Prezentujesz się odpowiednio.
Rozluźnij się, baw się dobrze.
Słowo, koniec niespodzianek. Tylko ta. Spodoba ci się.
Przysięgasz?
Umowa stoi.
Pani Mendoza. Jak zawsze punktualna.
Spóźniłam się pół godziny.
Jak zawsze. Czy to...?
Tak. Mike, to Woody. Najlepszy inspicjent w Londynie.
Gdzie tam. Ja tylko realizuję twoją wizję.
Moją wizję?
Twoją. Chodźmy.
Kurwa.
W samą porę.
Hugh, powtarzamy? Bo już nie wiem.
Jeśli zaczniemy od początku...
Zagrajmy od nowa...
O czym ta szmira?
Oklepany motyw. Ślub z miłości czy dla pieniędzy?
Wybierze miłość czy kasę?
Kogo to obchodzi?
Pytanie brzmi, dlaczego uważa, że musi wybrać?
Wypadło mi z głowy.
Trafne. To twój lokal, nie?
Przekaż im swoje uwagi.
- Masz scenariusz? - Jessica, masz?
Czysta strata czasu.
Brawo. Brawa dla obsady. Doskonale, dziękuję.
Kto się wpieprza?
Maxandra. Najmocniej przepraszam. Nie widziałem cię w tym świetle.
Miło cię znów widzieć...
- Matthew. - Tak.
- Reżyser. - Oczywiście.
Co cię sprowadza?
Chciałabym coś ogłosić.
Jasne. Powiedz mi.
Nius przekazany tobie nie byłby ogłoszeniem.
W zasadzie. Uwaga, obsada.
To Maxandra Rattigan. Żona właściciela teatru.
Gwoli ścisłości - Maxandra Mendoza, prawowita właścicielka teatru.
Przyjechałam przekazać wam, że Isabel Ascendant zostaje zdjęta
w trybie natychmiastowym.
Kurwa, a powód? Co wieczór mamy pełną salę.
Spokojnie. To tylko drobna korekta kursu.
Ewolucja. Objawienie.
I nikogo nie zwalniam.
Poza...
- Matthew. - Matthew. Tak.
Jego zastąpi genialny nowy choreograf,
odkryty przeze mnie w Miami.
Mistrz sprawił, że poczułam...
Słowa tego nie opiszą. Prawdziwą...
ekstazę.
I chcę, żeby za równo miesiąc
każda kobieta, która zasiądzie na widowni,
poczuła taką samą ekstazę.
Przekroczyła granice. Zerwała okowy.
Nie przedłużając,
przed wami artysta-wizjoner,
który tak niebywale mnie zainspirował
i który zaprowadzi nas do ziemi obiecanej.
Panie i panowie,
Michael Jeffrey Lane.
Siema.
Rogerowi zrzednie mina, gdy to zobaczy.
Widok warty każdych pieniędzy.
Mogłaś chociaż słowem uprzedzić,
zanim rzuciłaś mnie wilkom.
Mieliłbyś to w głowie, przesadnie analizował.
Lepiej tak niż w ogóle nie myśleć.
Zresztą co się cieszysz? Wszyscy zrezygnowali.
Nie potrzebujemy aktorów, tylko tancerzy.
Poza tym nie zwalniając ich, zaoszczedzilłam na odszkodowaniach.
Masz więcej forsy.
Tak, dobra. Nie obraź się,
ale na mężu można się odegrać w prostszy sposób.
Nie trzeba organizować striptizu.
Nie czuję się jak kobieta wzgardzona. I to nie jest striptiz.
Wywołamy w Londynie tsunami.
Jestem za. Ale nie przemyślałaś tego.
Nie widzisz? Ludzie są otępiali, nieobecni, nieczuli.
Wyrwiemy ich z tego falą namiętności, której dotąd nie poczuli.
W porządku. Tylko zapominasz o pewnym szczególe.
Ja gówno wiem o reżyserii.
- Od tego masz mnie. - Co?
To będzie dziejowa, jednorazowa współpraca sceny i...
- Stringów? - Nie wiem.
- Właśnie. - A ty to kto?
Nie wiem. A ty?
Zadie, skąd się tu wzięłaś?
Moja córka, Zadie.
Cholera, cześć. Miło mi.
Maxandra, miałyśmy spotkanie.
Boże. Przepraszam cię.
Straciłam poczucie czasu. Zupełnie. Tak mi przykro.
Tyle widzę. Bardziej mnie ciekawi dlaczego.
Dogadywałam sprawy służbowe
z nowym reżyserem sztuki. Michaelem Jeffreyem Lane'em.
Nie używam tych imion.
Ale dodają powagi.
- Mike Lane. - Potrzebny ci pseudonim sceniczny.
- Kręcicie ze sobą? - Zadie!
Zabawna sprawa.
Płaci mi, żebyśmy nie kręcili.
Nie bzykamy się.
Ale nocuje u nas, dopóki czegoś nie znajdzie.
Wygodnie. A powiedz, co z trzecim aktem?
Na pewno będzie.
Wymyśliłem, że w trzecim akcie...
Wszyscy wiedzą, że sztuka traci przez zmurszały,
przesiąknięty mizoginizmem finał.
Otóż to. Nasza wersja zachwyci widzów,
bo zamiast oczekiwanego finału zobaczą,
że kobieta może mieć, co chce, kiedy chce.
Odkąd w to wierzysz?
Odkąd zgłębiamy to z Mikiem.
Tak. Zgłębialiśmy tę tematykę.
To jakiś twój nowy wymysł?
Skarbie, nie masz pracy domowej?
Jaki wymysł?
Co kilka lat wymyśla nowy duży projekt.
A to pomoc charytatywna, a to dokument, a to nowy przyjaciel.
Za każdym razem staje się nową osobą.
No i? Pozwij mnie za to, że odkrywam siebie i daję coś światu.
Nie dajesz, bo nie kończysz projektów.
Zawsze trafiasz na przeszkody.
Królowa Pierwszego Aktu.
Nasz terapeuta, którego olała, mówi, że wkłada
te nowe maski, żeby uciec od poczucia winy.
Już cię przeprosiłam za nieobecność na sesji.
Przełożę ją.
Pardon, ale jesteście w chuj nietaktowne.
Przepraszam.
Miło cię poznać.
- Wzajemnie. - Czekaj. Nie idź.
Zjesz ciasto? Skarbie.
Co tam?
ISABEL ZDJĘTA
Nie. Dowiedziałem się z maila.
Formalnie ma prawo.
Nie wiem. Może Zadie mi powie.
Jak zmienić ugodę?
Matko, dochodź tych praw sama.
Nie dam się wciągnąć w spór. Nie o to, nie teraz.
Siema.
Cholera. Niedowiarki, oto dowód, że żyje.
Spoko.
Jak tam? Wiem.
Sorki. Wiem, że was unikałem. Przepraszam.
Długo by gadać, ale jestem w Londynie i zapewniam,
za kilka tygodni oddam wam kasę.
Daj spokój. Ile mamy powtarzać?
Nie musisz oddawać. Zainwestowaliśmy.
Wiem. Możecie gadać i gadać.
Nie mam luzu z tym, że straciłem kasę kumpli.
Forsa to woda. Płynie w obydwu kierunkach.
Racja, ale sam wiesz.
Chwila. Pominąłeś niusa.
Dlaczego siedzisz w Londynie?
Nie wiem, w skrócie...
Stałem za barem na kweście
i po robocie zatańczyłem dla jednej dzianej babki.
Teraz mieszkam u niej w Londynie i mam zorganizować show
w jej sławnym teatrze. Tak że, tak.
Luks. Żaden wstyd, że zarabiasz w łóżku.
Zwłaszcza gdy mieszkasz z klientką.
Dzięki, Tarzan.
Chodzi mi tylko o to, że załatwię kasę.
Nie wiem, na co się zgodziłem, ale liczę, że to wypali.
Mikey, świetna wieść. Zerknąłem wczoraj w twoje gwiazdy.
Jesteś w cyklu Jowisza, który ma miejsce raz na 33 lata, wiesz?
Nie wiedziałem. Ale to wiele wyjaśnia.
Tak jest. I ten egzystencjalny mętlik w głowie
to inicjacja.
Oczyszczenie umożliwiające samorealizację.
Szczerze? Próbuję tylko przetrwać.
Co? Stary, robisz w eventach.
Magic Mike wraca na główną scenę.
Ale ja tam nawet nie tańczę. Organizuję występ.
Reżyseruję czy coś. Przyleciałem na miesiąc,
na jeden występ, żeby ta babka odegrała się na byłym.
Nie wiem. Porąbane to.
W dupie z tym. Jest bogata.
Uwierz mi. Nie wychodź z tego układu.
Popatrz na mnie. Ja tu tylko wyprowadzam psa.
Rób tak, żeby nagle, któregoś ranka,
babka cię nie wykopała. Jakby co, służę radami.
Spoko. Nie ma tu psów, ale może pomysł jest niezły.
Czuję to. Czuję w splocie słonecznym.
Oto twoja dharma.
- Płyń z prądem. - Victor?
Co ty wyprawiasz?
Czekam, aż będę mógł go obsłużyć. Prowadzi rozmowę prywatną.
Od kiedy cię to powstrzymuje?
Stęskniłem się.
- Ubrany jesteś? - Tak.
To ona?
Przeszkadzamy?
Nie, szukam inspiracji.
Rozglądałam się za ludźmi. Chodź, pokażę ci, kogo znalazłam.
Zobacz.
Czy nie jest wspaniały?
W jego ruchu jest tyle wrodzonej elegancji i inteligencji.
I zarazem ma w sobie tę dzikość,
jak zwierzę.
Coś niesamowitego.
Kogoś takiego nam trzeba. Wyszkolonych tancerzy, nie striptizerów.
Tak, jako reżyser daję słowo,
że wiem, kogo szukamy.
Jak ty mi zaimponowałeś w tej chwili.
Czym?
"Jako reżyser".
Słychać tę pewność siebie.
Przychodzi ci to naturalnie.
Czuję, że masz wizję.
I na pewno zgodzisz się, że facet jest fantastyczny.
- Świetny. - Do zespołu.
- Jak najbardziej. - Antonia nam trzeba.
Jest świetny, ale mieszka we Włoszech.
- W Rzymie. - Właśnie. Nic z tego.
Nie mam czasu go szukać i potem ściągać tutaj.
Nie. To nie wchodzi w grę.
Od tego masz genialną producentkę.
Przyleci w czwartek. O ile zatwierdzisz od strony kreatywnej.
Chcesz go? Spoko. Zatwierdzam.
Od strony kreatywnej.
Nakręciłam się.
Ty się nakręciłeś?
Jasne. Ja też.
Jakoś nie słychać.
Bardzo się nakręciłem. Słowo.
Rany. Chyba dzisiaj nie usnę.
Nie?
Dobranoc.
Słodkich snów.
Spoko.
Czekaj, dokąd idziesz?
Do łóżka?
Trzeba znaleźć dziesięciu tancerzy.
Od tego mamy Renatę. Dobranoc.
Zgodnie z instrukcjami zebrałam największe talenty,
specjalistów od różnych odmian tańca.
Panowie są bardzo zdeterminowani
i wysportowani, tak jak pani chciała.
Świetna robota, jak zwykle.
Nie potrafiła opisać wszystkich wyzwolonych emocji,
ale Max wiedziała, że przekroczyła dziwny Rubikon.
Pragnęła ustalić, czemu czuła się w ten sposób,
dlatego kupiła multum książek na temat historii tańca.
Dla Mike'a Rattigan nie miał znaczenia symbolicznego,
był po prostu miejscem pracy.
Co rusz przypominał sobie, że aby coś ukończyć, należy coś zacząć.
Dla Maxandry Rattigan przeszedł transformację.
Z miejsca osadzonego w przeszłości w źródło odnowy.
- Witajcie. - Cześć.
Gotowi na zawsze odmienić teatr?
Jasne.
Spokojnie. Na razie gówno zrobiliśmy.
Talentu wam nie brakuje. W to nikt nie wątpi.
Każdego z was wybraliśmy, dlatego że wnosi
do zespołu coś wyjątkowego, świeżego.
Jasne?
Ale mam pytanie.
Ręka w górę, kto z was
świecił gołą dupą przed tysiącem kobiet?
No właśnie.
Chcecie się przekonać, jak szybko urocze, troskliwe mamy
zmuszą was do ucieczki w ciemny kąt i doprowadzą do rozpaczy?
Tak bywa. Widziałem. I działo się to momentalnie.
Nie wierzę, że to mówię na głos, ale mamy miesiąc.
Tak.
Miesiąc, żeby zrobić z was najlepszą grupę striptizerów,
jaką skompletowano na Ziemi.
Nastawcie się na to, że się narobicie,
napocicie i boleśnie obetrzecie jaja.
Słuchajcie, jeśli zrobimy swoje,
będziecie mieć inne zmartwienie.
Mianowicie, jak bronić się przed hordami zombiaków
miotanych tłumioną żądzą.
Pytania?
Ja mam.
Da się zaruchać zombie na śmierć?
Czy trzeba im strzelać w łeb?
Przepraszam, czego tu szukasz?
Formalnie mnie nie zwolniłaś,
nadal pobieram gażę.
Wybacz. Powinnam wyrazić się jaśniej.
Płacimy ci, ale nie jesteś potrzebna.
Bez sensu się łudziłam.
Zainspirowała mnie wizja nowego reżysera.
A co powiedziałem?
Nic nie mówił.
Nie chodzi o słowa, a o to, kim jesteś.
Wiesz, ile marzyłam o tym, że ktoś wejdzie przez te drzwi
z miotaczem ognia i spali tę ruderę na popiół?
Rzygam rolą lady Isabel.
Od sześciu miesięcy myślę o tym, żeby udusić tę arystokratyczną świętoszkę.
Weź się ogarnij, kobieto. Chryste.
Jesteś bogata, wyślij powóz do miasta, zapłać każdemu krzepkiemu chłopu,
żołnierzowi czy marynarzowi zamiast martwić się, z którym nudziarzem
zmarnujesz życie, i zafunduj sobie
przyzwoite bzykano z każdym z nich.
Znaczy, to fajna robota, stała...
i zwykle tak nie mówię.
Poetyckie. Takiej widowni nam trzeba.
Woody, wyślij jej zaproszenie.
Nazwę sztuki zostawiamy, tak?
Żeby podstępem zwabić widzów
i dać im coś innego.
A gdybyśmy wykorzystali stary początek spektaklu?
Byłoby konkretne zaskoczenie.
I szczerze,
show jest o spełnianiu kobiecych pragnień
i brak kobiety w głównej roli trąci szowinizmem.
- Zarzucasz mi szowinizm? - Nie.
- Jestem feministką. - Jasne.
Jestem miotaczem ognia. To był mój pomysł.
Słyszałaś. Miotacz ognia.
Zagrasz Isabel, bo i tak masz angaż.
Fantastycznie. Dziękuję wam obojgu.
Ty też tańczysz?
Nie. Tylko reżyseruję. Tak?
Szkoda.
Skoro odtwórczyni głównej roli wróciła,
to może reżyser opisze nam pierwszy akt?
Tak. Już się robi.
Wchodzi Jackson, ubogi, ale seksowny kolega męża. Kwestia?
Ponoć nie chcesz jechać do Calais. Nie zmieniłaś zdania?
- Mam dość Calais. - Theo?
Wykluczone. Jedziesz i kropka.
Idealnie. Dajesz.
Błagam. Nie.
Litości, Mike. Stop!
Dobra. Zatrzymaj. Co jest?
Nie mogą ot tak zacząć tańczyć.
Jak dla mnie zajebioza.
- Nie o to chodzi? - Nie.
Nie rozwalaj fabuły.
Silna postać kobieca musi mieć cel.
Wiedzieć, czego chce.
Dobra. Jak sądzisz, czego?
Nie wiem. Na pewno nie chce tak żyć.
Czyli chce uciec?
Nie może.
Dlaczego? Jest wolna.
Ma rodzinę. Poniosłaby konsekwencje.
Tak. Więc chodzi o kasę.
W najmniejszym stopniu. Straciłaby przyjaciół, możliwości.
Tożsamość. Jej świat ległby w gruzach.
Bo ja wiem? Musi odpuścić.
- I poczuć drąga. - Może też.
Nie chodzi o to, żeby poczuła drąga. Nie tylko.
Musi rozwiązać dylemat. Nie zjawi się czarodziejski jednorożec,
żeby zrealizować jej wyuzdane fantazje.
Co takiego?
Nie najgorszy pomysł.
Nie ma mowy.
Posłuchaj. A może...?
Skąd ja ci wytrzasnę konia?
A caballito? Malutkiego?
Nie mam na niego środków.
Czekaj. A gdyby nie było go widać? Tego konia.
Nie, odwrotnie.
Nie.
Długo tam stoisz?
- Dość długo. Mogę? - Tak.
Długo pracujesz dla Max i tego Rogera?
18 wspaniałych lat.
Znasz przyjaciół, z którymi się widzimy.
Jacy są?
Nie lubią zmian.
Miło.
Jak wyglądam? Tylko bez cukrowania.
Wiesz co...
faceta pod krawatem wyśmieją.
Cholera.
- Co jest? - Ty. Ten garnitur.
Ta suknia chyba była droga.
Niemożebnie.
Jednym z pierwotnych uczuć towarzyszących ludziom jest pragnienie akceptacji,
budowania więzi z innymi, przynależności do plemienia.
Ciekawostka - wyniki obrazowania wykazały, że odrzucenie społeczne wywołuje
w mózgu taką samą reakcję jak napaść. Mike nie miał o tym pojęcia,
ale wiedział, że taniec łączy ludzi.
Nawet jeśli część z nich to snoby.
Wiedział, że Victor miał rację. Faceta pod krawatem by wyśmiali.
I mówi: "Tak się wachluje!".
Za każdym razem.
- Max, podziel się ploteczkami. - Mów.
Nie nabieraj wody w usta.
- Nabieram w nie co innego. - Fakt.
Nie ma czego mówić.
Już wszystko wiecie,
bo, podwójni agenci, gadacie z Rogerem.
- Przestań. - Wcale nie.
Uraziłaś mnie.
Słyszałem, że rozstał się z tą dziewczyną.
I niby ma teraz do niego wrócić?
Nic takiego nie sugeruję. Ale coś to oznacza, nie?
- Nie przyśpieszysz. - Wiem.
Już zapomniałeś?
Trafiony.
Dzięki za troskę, ale powiem wam...
że nigdy nie byłam szczęśliwsza.
- Wspaniale. - Chrzanisz.
Phoebe!
Może robić, co chce. I ja też.
- Właśnie. - Postępowo.
A jak to się ma do rozwodu?
Rozwód. Nie macie innych tematów?
Pośmiejcie się z żartów Billa. Rozerwijmy się.
Mike, opowiedz im.
Posłuchajcie. Przybliży wam swoją wizję spektaklu.
- Świetnie. - Tak.
Więc tak. Rozmawialiśmy o tym, że należy
potraktować oryginał z szacunkiem.
Ale żeby to zrobić dobrze...
Więcej nie mów. Musi być niespodzianka.
Racja.
Mądrze. Klasyka w nowej odsłonie.
Trendy podejście.
Nie powiedziałbym, że będzie to typowa nowa odsłona.
Ale oboje uznaliśmy, że Isabel trzeba
rozebrać, nasmarować i dać klapsa.
Nie. Nie. Uwielbia metafory.
Macie w Miami ciekawą społeczność teatralną?
Za odpowiednią kwotę
można bardzo ciekawie spędzić czas.
Wyobrażam sobie, że współpracujesz z Art Basel.
Nie. Kto to? Nie znam.
Proszę was. Wiem, czym jest Art Basel.
Słynne targi sztuki.
Odbywają się co roku.
Ale macie miny.
Jeśli spektakl będzie tak ciekawy jak on, przychodzę.
Radzę nagadać się z nim teraz,
bo niedługo będzie niewiarygodnie sławny i niedostępny.
Ładna reklama.
Zadziałała.
No nie wiem, ale miło.
Max niesamowicie dziś promienieje.
Tak, chyba... Nie wiem.
Pewnie rozwód koi jej duszę.
Rozwód.
Co?
Inaczej mówicie na unieważnienie małżeństwa?
Tak. Jeśli to bujda.
Na tę chwilę są dogadani.
Racja.
Ale sprawa intercyzy będzie się ciągnąć dziesięć lat.
Właśnie.
Poza tym Max wie, że nic nie dostanie.
I to ją zaboli.
W jej interesie jest z nim być, tak naprawdę z nim nie będąc.
Tak by było idealnie.
Szkoda, że nie wstałeś i nie zerwałeś z siebie ubrań.
Zawróćmy. Ściągnę ciuchy.
Ale by mieli miny.
- I ten fałsz. - Nie znam tak fałszywych ludzi.
Jedyną szczerą osobą w moim życiu jest Zadie.
Bywa szczera do bólu. Tak. Mówi, co myśli.
A ty, Mike?
Jesteś szczery i prawdziwy?
W jakim sensie? Według ciebie jestem?
Nie wiem.
Czasem mam wrażenie, że mi się przyśniłeś.
Wyglądasz jak wyśniony facet.
I tak pachniesz.
Tak smakujesz.
Czekaj. Wolę mieć pewność. Słuchaj.
- Nie. W porządku. Rozumiem. - Czekaj.
- Wygłupiłam się. - Nie.
Wybacz. Nie chciałem.
- Upiłam się. - Niepotrzebnie przerwałem.
Co? Wypiłaś lampkę wina.
- Moja wina. - Masz mnie za wariatkę?
- W żadnym razie. - Tak uważasz?
Niepotrzebnie przerwałem.
Zagalopowałam się.
Nie pijana, czyli stuknięta.
- Przestań. Przepraszam. - Jestem pijana, nie stuknięta.
- Przestań. Słuchaj. - Sam przestań. Nie słucham cię.
Czego byś teraz nie powiedział, tylko pogorszysz sprawę.
Przeprosiłam. Dotarło.
- Nie musisz mnie dobijać. - Dobra.
I nie użalaj się nade mną. Dotarło.
Victor, puściłbyś muzykę?
Cześć. Dzień dobry.
Dobry.
Już na nogach?
Piszę powieść.
Powieść?
Tu w szkołach każą pisać powieści?
Założyłeś, że z racji wieku
mogę napisać tylko powieść na zajęcia?
Nie, po prostu nie znam pisarzy.
O czym jest?
O znajomych, którzy robią to i owo.
O tym, jak gentryfikacja mimowolnie mnie zmienia.
I ma 40 stron.
- Całkiem dużo. - Pewnie.
Ile chcesz napisać?
Jeszcze kilka.
- Co tam? - Co cię to?
Co znowu? Dlaczego powarkuje?
Jeśli jest miły, to cię nie znosi. A jeśli jest podły...
to znaczy, że cię szanuje i serio cię nie znosi.
Nie pomagasz. Dlaczego się nie zwolni?
Kieruje nim to, co tobą. Nierówność ekonomiczna.
A właśnie, widziałeś się z Maxandrą?
Nie. Czemu tak o niej mówisz? Nie cierpi tego.
Wzięła mnie z sierocińca. Nie chcę się oszukiwać.
Przestań. Jesteś za ostra.
Stara się, jak może. I na maksa cię kocha.
Pytanie, dlaczego ty na maksa ją kochasz?
To za dużo powiedziane.
Ale jeśli mam być szczery, nikt tak we mnie nie wierzy.
- Zadie? - Cześć, Roger.
Witaj, kochanie.
- Zastałem matkę? - Maxandra jest na górze.
A to kto?
Mike. Nowy reżyser Isabel Ascendant.
- No tak. - Jak leci?
Roger Rattigan.
Michael Jeffrey Lane.
Max umówiła nas na tę samą godzinę?
On tu nocuje.
Nie wejdziemy sobie w drogę.
Nie.
Liczę, że Rattigan dobrze pana traktuje.
Bardzo w niej przyjemnie.
Ma wspaniały klimat.
Chętnie zobaczę, jak poprawił pan klasykę.
A ja - pańską reakcję.
Układ się dopracuje. Nie krytykuj.
- Woods. - Dźwięk.
Brawo.
Brawo. I to jest klasa.
Tak, jest świetny. Muszę pomyśleć,
gdzie go wpasować. Ale ogólnie świetnie.
Harry, lecimy.
Obsłuż panią.
Nie śpiesz się.
Dajesz.
Tak.
O to chodzi.
Dojeżdżanko.
Tak jest. Zajebiście.
Lepiej zatańczyć się nie da. Idealnie.
Drobna uwaga. Ten konkretny układ
ma więcej z ruchania niż z tańca.
Kawałek nosi tytuł "Zgoda", więc jak ci jej udzieli,
nie możesz jej stracić.
Musisz zadbać o więź z kobietą.
Patrz. Może zauważysz różnicę.
Nawet nie trzeba tańczyć.
Cześć.
- Mogę dotknąć? - Pewnie.
- Na pewno. - Tak.
Woody!
Nie rozumiem. Masz piękną, kultową scenę,
a wijesz się wokół krzesła.
Możesz robić takie samo...
Tutaj. Albo to swoje...
gdzieś tam.
Kobiety nie chcą być dławione testículos.
Racja.
Wykorzystaj scenę.
Dobra.
Mniej jąder, więcej sceny.
Część naukowców uważa, że taniec był formą komunikacji,
równie ważną w życiu jak jedzenie czy spanie.
Tradycyjnie plemienne tańce zalotne pozwalały osobom przeciwnej płci
wejść w akceptowalny kontakt fizyczny, zanim w ogóle
pozwolono im porozmawiać.
Dopiero klasa próżniacza wyodrębniona podczas rozwoju gospodarczego
dostrzegła w tańcu źródło przyjemności,
nie tylko środek
łączący ludzi z różnych światów,
kojący ból, kiedy słowa nie przynoszą efektów.
Gotowi?
Włączam.
Wyłączyć muzykę. Stop.
Przepraszam, a panowie skąd?
Z Gminy Westminster. Z Komitetu ds. Architektury Zabytkowej.
Jestem właścicielką teatru. Coś nie tak?
Na to wygląda.
Coś jeszcze?
Odezwiemy się.
Mamy przesrane.
"Właściciel musi uzyskać zgodę na dokonanie istotnych zmian.
Jeśli dokona ich bez zgody lub uchylenia przepisu,
musi przywrócić
teatr do stanu oryginalnego i zawnioskować o zgodę".
Roger próbuje mnie kontrolować.
A jesteśmy w separacji i w połowie rozwodu przez to,
że pieprzył asystentkę.
Przykro mi, ale to nie tajemnica.
A gdyby ich olać? Co nam zrobią?
"Niedopełnienie wymogów będzie karane kwotą dziesięciu tys. dziennie
i zajęciem nieruchomości przez gminę".
Nawet jeśli zapłacę, on i tak przyciśnie tych ludzi
i zmusi ich do nagięcia przepisów. Tak załatwia sprawy.
- Tak? - Moim zdaniem...
Trzeba uderzyć do kogoś wysoko, bo nasza wolność to iluzja.
Gdy się nie ma praw...
Kogo trzeba uwieść i przeciągnąć na naszą stronę?
Podręcznikowa definicja korupcji.
Zadie, kotku...
prawo staje się bezużyteczne, kiedy mierzysz się
ze strukturami kierowanymi przez facetów.
- Nie tylko przez facetów. - Znaczy?
Edna Eaglebauer.
Jako przewodnicząca ma prawo wydać uchylenie.
Co jeszcze wiadomo o Ednie?
Google wypluwa niewiele.
Z dokumentów wynika, że mieszka sama.
Obiecujące.
Nie ma jej w społecznościówkach. Jest tylko biogram na stronie gminy.
Sprawdź, czy ma zwierzątko albo hobby.
Nie wiadomo. Jest jak duch.
WNIOSKI ODRZUCONE
JEZIORO ŁABĘDZIE
Wiecie co?
Nie ma serca, uwaliła Jezioro łabędzie.
Może, ale każdy czegoś pragnie. Szukamy dalej.
Może ona sama nie wie czego?
To nie zniechęca mężczyzn do nieudolnego szukania odpowiedzi.
Chłopaki, podrzućcie coś. Victor, nie siedź tak.
Za dobrą stawkę ją zabiję.
Najlepsze rozwiązanie.
Na sprawę trzeba spojrzeć z kobiecej perspektywy.
Czego chciałaś wcześniej?
Uciec od tego, jak żyję.
I nagle...
pojawił się pewien człowiek i nieoczekiwanie przeżyłam
wyjątkową chwilę, która przypomniała mi, kim jestem.
Jakbym znalazła skarb.
Musimy się dowiedzieć, jaka była Edna,
zanim stała się biurokratką, i to wykorzystać.
Właśnie!
ZATWIERDZONO
Dlaczego nie chcesz "Suavemente"?
Uwielbiam "Suavemente".
- Świetny utwór. Inny. - Zgoda.
Ale niepotrzebny. Słuchaj, pierwsza scena z Isabel,
Jednorożec, "Champagne",
"Permission".
Wiesz, co jest ważniejsze?
Że nie mamy finału.
Super. Wymyślimy.
- Grupówka. - Gwóźdź programu.
Wejdą w tłum i zatańczą. Będzie luks.
- Finał "na odwal się"! - Co?
Taniec w tłumie. To już było.
Celujmy w coś innego, osobistego.
Pomysły są dobre, osobiste i przemyślane.
Co się czepiasz?
Gadasz, jakby show był słaby.
Już wiem. Powinieneś zatańczyć.
Odbija ci. Co ty wygadujesz?
- Nie tańczę. - Skreślasz moje pomysły.
- Nie. - Zauważyłeś?
Na wszystko się zgadzam.
Ma być punkt kulminacyjny, coś innego, osobistego.
Daj coś, czego o tobie nie wiem.
Daj im kawałek siebie.
Ja? Chodzi o kobiety. Jesteś kobietą, ja nie.
Nie zatańczę. Ty daj kawałek siebie.
Zrób, co chcesz.
Wrzuć układ Antonia.
Świetny. Osobisty, nie?
To twój show. Daj coś od siebie.
Otwórz się.
- Otwieram się. - Kiedy?
Cały czas.
Nie widzisz? To ja nie wiem.
Też nie wiem, jak z tobą gadać,
odkąd mnie odtrąciłeś.
Nie umiesz się otworzyć. Potrzebne ci "Suavemente".
Czekasz, żeby nas obsłużyć? Wścibski chujek!
Spróbuj. Z nim się nie da.
Tak?
Nic nie mówiłem.
Jasne. Komentujesz w głowie. Mów na głos.
Z Max jest ten problem, że przesadnie komplikuje.
Widzę.
Zwłaszcza gdy wie, czego chce.
A doskonale wie, czego chce w kwestii relacji z tobą.
Dlaczego dla niej pracujesz? Roger by cię zatrudnił.
Ona ma większe jaja.
Słuchaj, chuju.
Nie mam nic do dodania.
Zdecyduj się, bo doprowadzasz mnie do szału.
Ty mnie też.
Co robisz?
- Przestań. Przymknij się. - Sam przestań.
Sam się przymknij.
Zależy mi na happy endzie.
Jesteś stuknięta. Wiesz o tym?
Mając na uwadze dyskusje i zamieszanie wokół słowa "kochać",
jak należy je rozpatrywać w kontekście tańca?
Czy jeśli kochamy z kimś tańczyć,
to w jakimś stopniu kochamy tę osobę?
Jakie inne uczucia przesyłamy w tańcu?
Można tańczyć z kimś, komu się nie ufa?
Ufać osobie tylko dlatego, że potrafi tańczyć?
Max i Mike o tym nie myśleli, mimo że powinni.
Wyłączyć muzykę!
Edna?
Najmocniej panią przepraszam.
Panią i każdą z was, piękne istoty.
- Za co? - Wysokość pionów pod platformy.
Wasza nowa scena jest za wysoka o dwa centymetry.
Cofnięto wam uchylenie. Musicie niezwłocznie zamknąć teatr.
Przecież zatwierdziłaś!
Dzwonili z biura poselskiego. Przepisy. Nic nie poradzę.
Pracujcie. Zajmę się tym. Niedługo wrócę.
Dobra.
Kurwa, jak śmiesz? Nie storpedujesz tego. Nie tym razem.
Chcę odzyskać twoje zaufanie.
W międzyczasie się o ciebie troszczę.
Troszczysz się, blokując spektakl?
- Nie mówię o spektaklu. - A o czym?
O twojej ocenie ludzi.
O tym, kogo widziałem w kuchni obok naszej córki.
Nie radzę wchodzić w dyskusję na temat oceny ludzi.
Przekazałaś rodzinny teatr pieprzonemu striptizerowi.
Nic nie wiesz o Mike'u.
Wiem, kiedy się ciebie wykorzystuje. Nie widzisz?
Nie.
Skarbie, starzejemy się, ale nie sądziłem, że jesteś taka zdesperowana.
Wal się. Zależy nam na sobie.
Czytałaś treść ugody?
Zapis o działaniu na szkodę i osłabianiu rodzinnej marki?
Zaraz po premierze adwokaci matki wydrą ci
w sądzie ostatniego pensa i nie dam rady jej powstrzymać.
Możesz się łudzić, odrzucać pomoc, ale chociaż pomyśl o Zadie.
Nie musi ponosić kary za twoje fanaberie.
Przestaniesz?
Co?
Wiem, co myślisz.
"Gdzie ona miała głowę"?
Straciłaś ją. Zakochałaś się.
Stul tę japę.
Myślisz, że nie wiem?
I nie oceniaj. Nie wiesz, jak było.
Ten jeden pieprzony taniec
całkiem mnie odmienił.
Sprawił, że stałam się najlepszą wersją siebie,
ale wszyscy mnie wyśmiewają. Jestem niepoważna, żenująca.
Ale nie dla niego.
On we mnie wierzy.
A ja muszę mu powiedzieć, że spektakl o wzmacnianiu pozycji kobiet szlag trafił,
ponieważ gówno mogę.
Najbardziej mnie przeraża,
że się przekonam, czy ten taniec znaczył dla niego tyle, co dla mnie.
Czy jestem kolejną wtorkową klientką.
Nie. Raczej czwartkową.
Zawsze jestem taka niedojrzała?
Nie. Tylko w deszczowe dni.
Jeden, dwa, trzy, cztery, pięć...
Jeden.
Mike.
Jack, zastąp mnie.
Kurwa, jaki "koniec"?
Przykro mi. Starałam się, ale poległam.
- Czekaj. - Victor wróci,
zgarnie cię stąd i zarezerwuje lot na jutro.
Co się stało? Nie jesteś sobą.
Co się z tobą dzieje?
Nic.
Co? Kurwa, nie wierzę.
Naprawdę jesteś Królową Pierwszego Aktu. Szlag.
Nic o mnie nie wiesz. I niczego nie rozumiesz.
Jest piątek. Do poniedziałku nas nie zamkną.
A ty się zawijasz.
Nie masz spektaklu.
Nawet nie wymyśliłeś zakończenia.
Nie mów, że te układy nie są wyjątkowe.
Tego nie powiesz. Nie możesz.
Przykro mi, ale musimy odpuścić.
A pieniądze dostaniesz.
W dupie mam te pieniądze. Sram na nie.
Jasne?
Dobrze idzie i nie pozwolę nam się poddać.
Jesteś w tym świetna.
Założę się, że Roger miał to gdzieś. Nie miał?
Nie kończ tak tego.
- Woody. - Dawaj, szefie.
Znajdź mi hydraulika i baletnicę.
Księżna podjęła strajk głodowy.
Nawet nie otwiera.
I nic nie pije?
Niestety.
Mówiłeś z manierą mądrego angielskiego lokaja?
Wierz mi, odstawiłem przed nią cyrk jak w Downtown Abbey.
Jeśli ten gość nie ściągnie klapek z oczu,
będziesz wychowywana zza drzwi przez kilka miesięcy. Albo lat.
Nie powiedziałeś, że dałeś Mike'owi klucze?
Proszę cię.
Gdyby adwokaci dowiedzieli się, że jej służący
zapomniał zamknąć teatr, musiałaby to uwiarygodnić.
Życie nauczyło mnie, że ludziom nie wolno nic mówić.
Muszą przez wszystko przejść.
Od Mike'a.
"Jeszcze nie koniec. Start w niedzielę o siódmej. Nasz wielki finał".
Pokaż.
Rany, haiku.
17 sylab w układzie pięć, siedem, pięć.
Zbieg okoliczności, ale...
jest dla niego nadzieja.
W niedzielę ludzie coś przeżyją.
W rzeczy samej.
ZAPRASZAMY NA ISABEL ASCENDANT
KLUB KSIĄŻKI HIGH TEA SOCIETY
SZTUKI DRAMATYCZNE
WYŚLIJ
- Już? - Tak.
Za mną.
Maxandra, ubierz się.
Niby po co?
Wychodzimy.
Dokąd?
Dobrze wiesz.
- Nie zrobił tego. - Zrobił.
Niemożliwe.
Boże. Nie. To się skończy katastrofą.
Wcale nie.
Katastrofa.
Nie. Nie mogę.
- Możesz. - Nie.
- Zbieraj się. - Nie zmusicie mnie.
Mamo.
Musimy jechać.
Już dobrze.
Victor.
Dla niektórych plotki na temat spektaklu były formą rozrywki.
Jeśli zaś chodzi o parę twórców, strach przed premierą
neutralizowała tylko myśl, że występ nie zostanie zarejestrowany.
Tylko obecni na sali poznają
historię Max i Mike'a opowiedzianą poprzez taniec.
Zażyła lub szorstka, osuszyć umie łzy,
to właśnie jest przyjaźń, przyjaźń to ja i wy. Raz, dwa, trzy.
Na scenę!
Striptizerzy!
- Jedziemy z tym. - Tak.
Połamania nóg. Alex, dźwięk i wchodzisz.
Słońce świeci inaczej.
Mamy listopad. Jest niżej.
Harold niepokoi się lunchem. Potrawy są okrutne.
Okrutne? Jak potrawy mogą być okrutne?
Tylko osoba może taka być. Potrawy nie żyją.
Tak czy owak, trapi się.
Martwisz się o niego?
Źle zniesie prawdę.
- Powiem mu. - Nie. Wykluczone.
- Musi się dowiedzieć. - Nie może.
Haroldzie.
Witaj, luba. Walterze.
Napijecie się?
Jedziesz do Calais?
Nie. Lato spędzę tutaj.
Otóż Isabel jest brzemienna.
Gratuluję.
Tak. Jesteśmy bardzo radzi. Liczymy, że urodzi syna.
Dzięki temu dziedzictwo Chuffinghamów przetrwa.
Jeśli urodzi córkę, postaramy się o drugie.
Młoda żona ma tę zaletę, że może.
Isabel z pewnością będzie wspaniałą matką.
Nie wątpię. I, rzecz jasna, moja matka jej pomoże.
Jednorożec!
Witaj, lady Isabel.
Jednorożec?
A i owszem, to ja. Wzywałaś?
Tak, ale nie liczyłam na to, że się zjawisz.
Od dziecka z tobą nie rozmawiałam.
Niedobrze ze mną?
Zależy, jak definiujesz określenie "dobrze".
Po kolei. Powiedz nam najpierw, jak naprawdę się czujesz.
Właściwie...
Sama nie wiem.
Chyba nie muszę wybierać mężczyzny spośród tych dwóch?
Poza tym dlaczego w ogóle muszę wybierać?
Albo bogaty dupek, albo biedak o złotym sercu.
Nie chcę tak. W tej chwili marzę tylko o tym,
żeby te nudne kutafony dały mi święty spokój.
Bardzo proszę.
Przybyłem ci przekazać, że możesz mieć, co chcesz.
Wystarczy poprosić.
Słucham? Dobrze. Naprawdę?
- Tak. - W porządku.
Mam niewielkie potrzeby...
więc chciałabym mężczyznę w koszulce i dżinsach.
Dobrze, skoro się spełniło,
to może łobuza, chwila, który mi zawsze odpisze?
Nieźle.
Skoro i to się spełniło...
poproszę seksownego dyrektora, który płaci kobietom więcej niż facetom.
Miau.
Może faceta z psiakiem?
Chwilę, przełknę ślinę,
bo cieknie mi po brodzie.
Tyle się ziściło. Po co się ograniczać?
Momencik.
Chyba nie jestem jedyną, która się tak czuje. Czy jestem?
Nie!
Tak też myślałam. Widzę po waszych minach.
Chcę, żeby każda kobieta na sali
poczuła się tak jak ja.
Zasmakowałam wszystkiego po trochu.
Teraz wasza kolej.
Zatem mocą nadaną mi za sprawą magicznego mikrofonu
rozkazuję ci, Jednorożcu, daj nam wszystko.
Tu i teraz!
Jak wam się podoba nowa rzeczywistość?
Chcę to usłyszeć.
Oklaski. Oklaski dla tych pięknych panów,
którzy napocili się specjalnie dla was. Ma być głośno.
To lubię. To wprost uwielbiam.
Nikt was nie skarci za odrobinę hałasu, złotka.
Coś wam powiem, ciało w spoczynku
to ciało w spoczynku. Tak?
Nie jest złe. Ale ciało w ruchu...
Nie ma na tym świecie nic bardziej seksowego
od ciała w ruchu. Racja?
Przed następnym wejściem poproszę o oklaski,
panie i panowie, dla samego księcia ewolucji.
Oklaski dla pana JD Raineya.
- Wychodzimy. - Dokąd?
Mike kazał wyjść po "Suits" i wrócić po "Pony".
Racja, tak. Idźcie.
I nie podglądaj. Mam cię na oku.
Kochani, następny taniec znam co do figury.
Zrobi się intymnie.
Prawdziwy facet nie boi się pójść za żądzą,
ale najseksowniejszą oznaką uległości
jest prośba o zgodę.
Połamania nóg.
Dzięki.
ANTRAKT
Wiem. Wiem.
Każdy chce bez przerwy po trosze brać to, co daje świat.
Ale...
czasem chcemy tylko być...
dla kogoś całym światem. Tak?
Czasem najwspanialsza fantazja to ta...
w której jest się tą jedyną.
Chciałeś mocno, było mocno. Zresztą wiesz.
Dowieźliśmy.
Leci "Pony".
Mamy wrócić po.
Nie, jak poleci "Pony".
Z całą pewnością kazał wrócić po. Nie zeskoczyli z kucyków. Siadaj.
Tak!
Biją brawa. Skończyło się.
Dobrze.
Złapiemy się.
Byłeś świetny.
Chwila. Sekunda.
Dziękuję panu.
Ładnie, przyjacielu.
- Pięknie wyglądasz. - Gratuluję.
Gratuluję. Udało ci się.
- Nam się udało. - Wyszło świetnie.
- To twoja zasługa. - Jesteś wspaniały.
Kocham cię. Powinnaś wiedzieć.
Czekaj.
Nie mąć, jeśli od niego nie odchodzisz.
To koniec. Nigdy do niego nie wrócę.
Jestem wolna i spłukana.
Ale jak? Jak to spłukana?
- Takto. - Całkiem?
- Przykro mi. - Nie rusza mnie to.
Nie. Ja nie o tym. Przykro mi.
Nienawidzę cię.
Chodźmy.
Nie wierzę. Jak mogłeś?
Nikt nie pojmie w pełni, czym naprawdę jest taniec,
ale jedno jest jasne. Taniec nie szuka sensu swoich pragnień.
Nie kieruje się wiekiem, statusem, logiką czy rozsądkiem.
Jest kompasem wskazującym drogę ku wolności, jak ludzkie serce.
Mądrość tę odkryłam, poznawszy samotnego striptizera Mike'a.
MAGIC MIKE: OSTATNI TANIEC
Tłumaczenie: Jakub Kowalczyk